Replika_nr04.pdf

ANNA LASZUK HOMO ECONOMICUS KPH MA 5 LAT TRANSSEKSUALIZM

dwumiesięcznik społeczno - kulturalny

Tekst: Ewa Tomaszewicz

wstęp niak

Spis treści

O K Ł A D K A

Można wierzyć we wszystko

Grzech i nienawiść

Jak u Pana Boga za piecem

Z O O M

Dziewczyny, wyjdźcie z szafy...

jako i ja wychodzę

wywiad z Anną Laszuk

P O R A D N I A

Przemoc – jak reagować

O R G I

Homo economicus

5 lat KPH

W O K Ó Ł

Zamieszki antygejowskie w Rydze

Skandaliczne hasła i transparenty

działaczy PiS

Pierwsza śluby homoseksualne

w Czechach

Nasza Sprawa – ostatnia odsłona

Dyskryminacja mężczyzn

homoseksualnych w zakresie

honorowego krwiodawstwa

P O L I T Y C Z N I E

Odcienie szarości

Prorodzinna Europa, prorodzinna Polska

A L E R T

Transseksualność

Bardzo krótkie wprowadzenie

P O W I D Ł O

Być jak Paris Hillton

Syndrom drugiej randki

K U L T U R K A

Szklany ekran na tęczowo

Nowy serial LGBT

Haute Couture

Klątwa Edgara

Anais. Zycie erotyczne Anais Nin

Nike dla „Lubiewa“?

Kościół nie dla lesbijek i gejów

W dniu święta

Matki Bożej

Jasnogórskiej,

26 sierpnia na

Jasnej Górze

kardynał Józef

Glemp wraz z

licznie zgro-

madzonymi

wiernymi od-

nowił Śluby

Jasnogórskie.

Zawierają one

m.in. zobowiązanie do ochrony życia, niero-

zerwalności małżeństwa, umacniania rodzi-

ny, dbałości o pokój, sprawiedliwość i dobre

współżycie sąsiedzkie i społeczne. W homilii

nie zapomniał o tych, którzy w jego mniema-

niu przeciwko tym zobowiązaniom zgodnie

występują. „Wrogowie Kościoła zadali mi

wiele ran“ – powiedział. – „Wbrew prawom

natury kwestionuje się instytucję małżeństwa

i stawia się na związki partnerskie. Czyżby

nowa epidemia nawiedziła ludzkość?“.

seksualnych trwa w religii, dla której połącze-

nie gej-katolik wydaje się być niemożliwe. Ty-

le że pytać kogoś, dlaczego wierzy, jest rów-

nie irracjonalne, jak kazać dowodzić ateiście,

że Bóg nie istnieje. Oczywiście osoba wierzą-

ca może zmienić religię, którą wyznaje, nie

zmienia to jednak faktu, że wielu gejów i les-

bijek to katolicy, czego polski Kościół prakty-

cznie zdaje się nie zauważać. Próby utworze-

nia duszpasterstwa osób homoseksualnych

spełzły na niczym. Jedynym, co Kościół, i to

wcale nie cały, ma do zaoferowania gejom

katolikom i lesbijkom katoliczkom, jest terapia

naprawcza (czytaj: mająca nas przerobić na

heteroseksualistów), której z zapałem oddają

się grupy w rodzaju lubelskiej „Odwagi“. Czy

taka postawa przyczynia się do budowania

dobrego współżycia społecznego, dbałości o

pokój, sprawiedliwości? Dla kardynała Glem-

pa z pewnością tak.

Gejom i lesbijkom katolikom na pocieszenie mo-

gę zacytować słowa usłyszane niegdyś od pew-

nego jezuity: „Kościół jest długowieczną instytu-

cją. To, co dla nas jest całym życiem, dla niego

wydaje się być zaledwie chwilą. Dlatego nie

musi się spieszyć i zmieniać tak szybko jak rze-

czywistość. Ma dużo więcej czasu“. Także wie-

rzę, że zmiany nastąpią. Już następują. Warto

poczytać, co pisze o chrześcijańskim homosek-

sualizmie na łamach „Tygodnika Powszechne-

go“ ks. Jacek Prusak. Warto przyjrzeć się ewolu-

cji poglądów na temat gejów i lesbijek naczel-

nego „Tygodnika“ ks. Adama Bonieckiego. Mo-

że nie jest to w tej chwili główny nurt myślowy

polskiego katolicyzmu, ale co nam szkodzi wie-

rzyć, że już wkrótce będzie. W końcu jedno się

nie zmieni – geje i lesbijki byli, są i będą. „Bo są“

– powiedział przywołany już ks. Boniecki, uza-

sadniając, dlaczego Kościół powinien zmienić

nastawienie do osób homoseksualnych.

Prenumerata

www.replika.kampania.org.pl

Jeśli chcesz otrzymywać „Replikę“ na bieżąco i do

domu – wpisz się na listę dystrybucyjną! Aby

pokryć koszty przesyłki (jeden rok, przesyłka kra-

jowa), konieczna jest wpłata 48 zł tytułem da-

rowizny. Co dwa miesiące otrzymasz „Replikę“

prosto do domu i w dyskretnej kopercie.

Wydawca: Stowarzyszenie Kampania Przeciw Homofobii,

ul. Żelazna 68, Warszawa, tel.: 022 423 64 38

gazeta@kampania.org.pl

Redaktorka naczelna: Ewa Tomaszewicz

Stała współpraca: Mariusz Kurc, Anka Konieczna, Grzegorz

Południak, Agnieszka Szpak, Robert Biedroń, Marta Abramowicz,

Anna Stachelska, Krzysztof Śmiszek, Tomasz Szypuła

Korekta: Edyta Pawlukiewicz

Okładka: Oiko Petersen

Skład: Agnieszka Kraska

Redakcja nie zwraca tekstów niezamówionych oraz zastrzega sobie

prawo do ich redagowania i skracania. Przedruki po uzyskaniu

pisemnej zgody wydawcy.

Wśród zgromadzonego na Jasnej Górze

przeszło 200-tysięcznego tłumu z pewnoś-

cią nie zabrakło gejów i lesbijek, którzy wraz

z innymi powtarzali słowa modlitwy-przy-

rzeczenia. I choć ich zobowiązanie było rów-

nie szczere jak heteroseksualnych wiernych,

już chwilę później zostali wykluczeni ze

wspólnoty, gorzej – nazwani wrogami reli-

gii, którą wyznają i która jest integralną

częścią ich samych. Oczywiście można się

zastanawiać, dlaczego tak wiele osób homo-

Wpłat należy dokonywać na: Kampania Przeciw

Homofobii, numer konta: 35 2130 0004 2001

0344 2274 0001, z dopiskiem: Replika – prenu-

merata (darowizna) oraz podaniem dokładnego

adresu do przesyłania magazynu.

Promocja! Zamów prenumeratę teraz a otrzymasz

przez rok wydania przewodnika po klubach

gejowsko-lesbijskich Navigaytor.

Można mieć wszystko

Po prostu nie można mieć wszystkiego jednocześnie*

Tekst: mTV

Foto: Oiko Petersen

Charakteryzacja: Karolina Kaźmierczak

Moje życie to powolne odkrywanie swojej

seksualności, powołania i Boga

Mam 30 lat. Jestem humani-

stą. Uwielbiam swoje okolicz-

ne góry. Poświęcam im wolny

czas – to mnie uspakaja, poz-

wala się zdystansować do

spraw szarych i śmiesznie ma-

łych. Chodzę często do kina

(preferuję filmy typu „Tylko

mnie kochaj“, „Tajemnica

Brokeback Mountain“, czy też

s-f, przygodowe, historyczne,

a nie horrory w stylu pił tek-

sańskich – dość brzydactwa i

okrucieństwa widzę na co

dzień). Jednakże chyba naj-

większą moją pasją są książki.

Kompletuję ostatnio biblio-

teczkę gejowską. Tylko komu

ją zostawię?...

Naturalny bieg rzeczy

Kiedyś zaskoczeniem dla mnie

było czyjeś oświadczenie, że

jest ateistą. Cóż, pomyślałem,

nikt nie jest idealny. Rzecz jas-

na nie jestem wojującym kle-

rykałem. Po prostu jestem oso-

bą wierzącą, choć jako gej

doświadczam ostracyzmu te-

raz już z dwóch stron: od ho-

mofobów za to, że jestem pe-

dałem, i od osób wierzących

za to, że ośmielam się wierzyć

na równi z nim. Tak trudno to

znieść. Nienawiść ludzką i ob-

raz Boga, w którego się wierzy

i kocha, w zamian mając per-

spektywę... No, nie najlepszą.

Ale to tylko ludzka arogancja,

połączona z niewiedzą! Wtła-

cza się przesądy co do peda-

łów i Boga – sędziego grze-

chów sodomitów, grzechów

rzekomo wołających o pomstę

do nieba. Ale za co? Za prakty-

czną miłość?

Odkąd pamiętam, zawsze byłem osobą wie-

rzącą. Naturalnym biegiem rzeczy kolejno by-

łem ministrantem, akolitą, kantorem i lekto-

rem. W podstawówce moim idolem był oczy-

wiście wuefista. Odkryłem, że podoba mi się

męskie ciało. Pociągało mnie jego paradowa-

nie na sali gimnastycznej i korytarzu w krót-

kich spodenkach, które opinały umięśnione,

zarośnięte uda. Urok męskiego ciała odczu-

wałem podświadomie, podskórnie. W ogóle

nie zastanawiałem się nad tym faktem.

Przeczytałem również święte księgi religii

świata. Poznałem ludzi inaczej wierzących.

Co nie znaczy – gorzej. Do dziś mam różne

znajomości. Na wykładach o Soborze Waty-

kańskim II zapoznałem się ze współczesną

nauką kościoła. „Człowiek jest jedynym na

Ziemi stworzeniem, którego Bóg chce dla

niego samego“ (Konstytucja duszpasterska

o Kościele w świecie współczesnym Gau-

dium et spes, numer 34). Zrozumiałem, że

gisterską. Prowadziłem w niej dyskurs m.in.

na temat miłości. „Jeżeli naprawdę kocham

jakąś osobę, kocham wszystkich, kocham

świat, kocham życie. Jeżeli mogę powiedzieć

do kogoś: „kocham cię“, muszę także umieć

temu komuś powiedzieć „kocham w tobie

wszystkich, przez ciebie kocham świat, ko-

cham też w tobie samego siebie“ (Erich

Fromm „O sztuce miłości“ II, 3). Skoro naj-

większe przykazanie chrześcijańskie uczy nas

miłości, to nie różnicuje jej na lepszą i gorszą.

Jest jedno przykazanie, tak jak jedna jest mi-

łość. Miłością Boga kocham drugą osobę (do-

dam, że teraz z wzajemnością), świat – przez

szacunek do przyrody i zwierząt (nie lubię

mięsa, jestem pacyfistą), życie (takie jakie ono

jest – poliseksualne), siebie (w całej złożo-

ności duszy, ducha i ciała). Ciężko było pod-

jąć decyzję na całe życie, także i przyszłe,

wieczne. Sześć długich lat na ostateczne roz-

wiązanie. Siła jednak prawdy i miłości, a tak-

że odpowiedzialności i uczciwości przeważy-

ła. Nie pracuję w „zawodzie“…

Zrozumiałem, że to właśnie

jest moim bogactwem:

że jestem inny. Każdy jest inny.

Każdy człowiek.

Potem poszedłem do liceum. Był to czas pier-

wszych zakochiwań. Moim platonicznym za-

uroczeniem był… ksiądz katecheta. Byłem

nadal mocno związany z Kościołem, więc na

tym gruncie mieliśmy wiele okazji do częste-

go bycia ze sobą, rozmów, wyjazdów np. na

rekolekcje. Czego więcej chcieć w przyjaźni

czy bliższych relacjach z drugą osobą? Tak

więc uczucie miłego „łaskotania“ w sercu

dopadło mnie samo. Nigdy nie rozmawialiś-

my o tym, ale dobrze czuliśmy się ze sobą,

realizowaliśmy się codziennie w braterstwie

i planowaliśmy mój stan kapłański. W tym

czasie poczułem powołanie do służby bożej.

to właśnie jest moim bogactwem: że jestem

inny. Każdy jest inny. Każdy człowiek. Tak

więc również gej i lesbijka. Także i ja jako

gej. To nie kwestia eugeniki. Doszedłem do

wniosku, że to dzięki Bogu właśnie jestem

gejem. Moja orientacja nie jest wynikiem

wczesnych doświadczeń homoseksualnych

czy innych „nieprawidłowych“, w wyniku

których jestem „skrzywiony“, jak to przed-

stawiają opisy prasowo-książkowe. Moje

życie to powolne odkrywanie siebie, swojej

tożsamości, teraz świadomie homoseksual-

nej. Patrząc wstecz twierdzę, że to homo-

seksualna entropia.

Kochaj i rób co chcesz

Na rozdrożu

Pragnąłbym pomóc każdemu, kto przecho-

dzi ten sam etap, który ja przechodziłem:

pogodzenia się z własnym seksualizmem

oraz Bogiem – który mnie stworzył, bo

chciał, i który mnie osobiście kocha, a nie

nienawidzi. Z rodziną, z najbliższymi. Posta-

wienia na miłość, związek z osobą tej samej

płci... Stąd zależy mi na innych, bo wiem,

przez co trzeba przejść, by wyjść na prostą

jako gej czy lesbijka i to wierzący/a nadal w

życie, ludzi i wartości. Przejście przez to pie-

kło na ziemi. Dzięki wytrwałości ślimak do-

tarł do arki Noego. Dzięki wytrwałości ja ja-

ko gej dotrę do Królestwa Bożego.

Nadszedł kres naszej znajomości. On od-

szedł z parafii, a ja wybrałem studia filozo-

ficzno-teologiczne. Byłem pełen zapału i od-

dania. Tu poznałem życie kościoła nie tylko

od kruchty i zakrystii, ale i od pałacu bisku-

piego i kurii. Nie miałem wówczas żadnych

W tym czasie poznałem księdza homoseksu-

alistę, który godził te dwie sfery. Żył z face-

tami na saksach oraz pełnił posługę, do-

dam, że całkiem godną podziwu. Kielich go-

ryczy przepełnił jednak pewien spowiednik,

który po wysłuchaniu zaproponował spotka-

nie, podał swój numer telefonu i zaoferował

zaciszny pokoik. Sic!

Pamiętam, jak ze łzami w oczach

wadziłem się z Bogiem

o to, że jestem inny.

Miałem do Niego pretensje.

znajomości ani kontaktów gejowskich. Ok-

reśliłem siebie jednak jako homoseksualistę.

To był okres pogodzenia tego z wiarą w Bo-

ga. Pamiętam, jak ze łzami w oczach wadzi-

łem się z Bogiem o to, że jestem inny. Mia-

łem do Niego pretensje. Nie było ani moją

winą, ani zasługą, że jestem, jaki jestem.

Chciałem być jak inni, jak większość. Przeży-

wałem męki dychotomii. Czego innego

chciał instynkt, a czego innego rozum.

Stanąłem na rozdrożu. Albo sutanna i celibat,

albo życie w zgodzie z samym sobą i miłoś-

cią. Nie mogę żyć w obłudzie, okłamując Bo-

ga, siebie, innych, Kościół. Pisałem pracę ma-

Jeśli chcesz żyć prawdziwie i kochać, bądź

sobą i wierz, a za św. Augustynem powta-

rzam: „kochaj i rób co chcesz“ (Homilia do 1

Listu św. Jana; homilia 7).

Z ankiet przeprowadzonych przez portal homiki.pl wynika, że homoseksualiści określają się w 50% ja-

ko niewierzący albo agnostyczni . Co ciekawe, 70% szanuje jednakże uczucia religijne innych . Jest to

o tyle frapujące, że to właśnie ich – gejów i lesbijek – się nie szanuje. Spore grono, bo 37%, widzia-

łaby chętnie grupę wsparcia religijnego dla gejów i lesbijek . Tak więc homoseksualiści to w dużej częś-

ci ateiści, ale tolerancyjni, a do tego z klasą. Ankietowani geje i lesbijki przyznają, że przydatne byłoby

duszpasterstwo wierzących osób homoseksualnych. Obecnie jednak oficjalna wykładnia kościoła nie

stwarza takich możliwości. Nie znaczy to, iż inicjatywy oddolne, porywy serca i umysłów nie mogą się

realizować. Życie jest zbyt krótkie, by czekać na zamianę wykładni. W stolicy działa nie tylko takowa

grupa (przy Stowarzyszeniu Lambda), ale i odrębny kościół – Wolny Kościół Reformowany.

Zrozumienie tej kwestii zajęło mi sześć lat.

Tak, sześć lat studiów i dogłębnej egzegezy

oryginalnego tekstu, i to całej Biblii, także w

różnych przekładach, faktów (medycznych,

historycznych i społecznych), wypowiedzi

ludzi uczonych i znających życie (odkryłem

ze zdziwieniem homofilne nauki ojców koś-

cioła, a nawet ich związki oraz pracę księ-

dza doktora Daniela A. Helminiaka „Co Bib-

lia naprawdę mówi o homoseksualności“).

Tak samo jest poza granicami kraju. Są również strony poświecone tej tematyce. Niestety, więk-

szość gejów i lesbijek ma za daleko do Warszawy. Taka wyprawa jest kosztowna, czasochłonna i

epizodyczna. Nie każdy ma również dostęp do internetu. Rozwiązaniem byłaby inicjatywa na wzór

klubu górskiego GiL'a, czyli cykliczne spotkania w różnych częściach Polski osób chętnych i zainte-

resowanych. (mTV)

Grzech i nienawiść

Tekst: Robert Biedroń

Foto: Oiko Petersen

Charakteryzacja: Karolina Kaźmierczak

W listopadzie 1992 roku, po 359 latach, Kościół katolicki oficjalnie

przyznał, że mylił się, potępiając Galileusza jako heretyka.

Ile wody w Wiśle będzie musiało upłynąć, zanim Watykan

przeprosi za potępienie osób i zachowań homoseksualnych?

Kościół katolicki zmonopolizował pol-

skie życie religijne. Religia katolicka

jest wszędzie – w szkołach, mediach,

a nawet w parlamencie. Jest również

w polityce, szczególnie tej dotyczącej

spraw światopoglądowych. Hierar-

chia kościelna nigdy nie ukrywała

swoich sympatii dla partii prawico-

wych i niechęci wobec emancypacji

gejów i lesbijek. Ma to swoje od-

zwierciedlenie w mowie nienawiści

wielu, ale na szczęście nie wszystkich,

przedstawicieli Kościoła.

Zło złu nierówne

Kościół ma swoją definicję homosek-

sualizmu. Bardzo nośną i niebezpiecz-

ną. W wywiadzie dla jednej z gazet

ksiądz Andrzej Jóźwik nazwał homo-

seksualizm złem, bowiem zaliczony

jest, obok bratobójstwa, ucisku sierot,

wdów i ubogich oraz odmowy należ-

nej zapłaty, do tak zwanych „grze-

chów wołających o pomstę do nie-

ba“. Jednakże zło złu nierówne. W liś-

cie z 2000 roku prymasa Józefa Glem-

pa z okazji świąt Bożego Narodzenia

i Nowego Roku określono dwa rodza-

je zła – to, „za którego popełnienie

czeka kara więzienia“, oraz to naj-

groźniejsze – „zło przenikające do

kultury, prawa i obyczajów“ pod has-

łem wolności. Za takie zło, nazywane

próbą „nadszarpnięcia cywilizacji“,

uznał prymas Glemp „swobodę sek-

sualną posuniętą aż do zachowania

partnerstwa jednopłciowego“.

Dla księdza Mieczysława Kożucha, je-

zuity leczącego z homoseksualizmu

„nieerotycznym dotykiem“ (o „lecze-

niu“ z homoseksualizmu pisaliśmy w

majowo-czerwcowym numerze „Repli-

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: