Objęła Pam tak samo, jak kilka godzin temu. Pam z gniewem strząsnęła jej rękę.
— Nie zostawię go samego.
— Wszystko... w porządku — powiedział Moreland. — Dziękuję, że sięmną zajęłaś. Idź z nią. Ze względu na mnie.
— Nie rozumiem, tatusiu.
— Robin — powiedział Moreland — czy mogłabyś pójść" z nimi i pomócto wyjaśnić?
— Oczywiście — odparła Robin.
— Dlaczego ty mi nie powiesz, tatusiu?
— Powiem ci wszystko w swoim czasie. Teraz jednak chcę odpocząć.Pójdź z nimi. Proszę cię, kochanie.
Kiedy opuściły pokój, Moreland przywołał mnie skinieniem ręki.
Deszcz gwałtownie bębnił o szyby.
Przyglądał mi się. Przygryzał wargi. Mrugał oczyma.
— Pytałeś, co Hoffman ma na mnie... słyszałeś, co powiedział Creedman.Jest w tym pewna doza prawdy. — Z trudem odwrócił się twarzą w stronęoparcia kanapy. — W tamtych czasach byłem innym człowiekiem, Alex.Lubiłem kobiety. — Zwrócił się ku mnie twarzą. — Popełniłem wielepomyłek. Bardzo istotnych.
— Wiem. Dennis myśli, że jego ojcem był marynarz, który zginął namorzu. A to nieprawda.
Usiłował coś powiedzieć, ale nie mógł wykrztusić ani słowa.
— Ja cię nie osądzam, Bili.
Pomimo że w pokoju było ciemno, dostrzegłem ciemne plamy na białej kanapie. Plamy krwi. Oczy Morelanda były suche i zapadnięte.
— Kiedy się tego domyśliłeś?
— Płaciłeś za naukę Dennisa. Bardzo się zdenerwowałeś, że Pam i Denniszbliżyli się do siebie. Tak się tym zaniepokoiłeś, że powiedziałeś o tym Jacąui,która przywołała Dennisa do porządku. Nie wydaje mi się, żebyś był rasistą.A po tym, co powiedział Creedman, wszystko nabrało sensu. Musiało ci byćbardzo ciężko, skoro zgodziłeś się, by Pam wróciła do domu.
— Och! — westchnął. — Nie nadawałem się na ojca. Obydwoje wyroślina lepszych niż na to zasługiwałem. Odesłałem Pamelę z domu, bo niemogłem... nie umiałem sobie poradzić po śmierci Barbary. — Podparł sięi usiadł. — Nie, to nie tak. Odesłałem ją, bo czułem się winny.
— Z powodu Jacąui?
— Jej i innych. Wielu innych. I rzeczywiście robiłem im aborcje.Barbara nie była ze mną szczęśliwa. Unieszczęśliwiłem ją. — Opadł nakanapę. — Ten łajdak miał rację, byłem obrzydliwym rozpustnikiem.Rozpustnikiem z przygotowaniem medycznym... ale Jacqui nie zgodziła sięna usunięcie... Śmierć Barbary sprawiła, że zrozumiałem... Jakże mogłemmieć nadzieję, że uda mi się wychować córkę?
— A poza tym miałeś już dzieci.
280
Zamknął oczy.
— Wbiłem igłę w ich ramiona... Od tamtej pory moje życie stało siępróbą odkupienia, ale wątpię, bym odkupił... Jacąui była taka piękna. Niemiała osiemnastu lat. Byłem zawsze... nienasycony, a Barbara była... damą.Miała inne... zainteresowania.
Samotna kobieta na plaży, na dzień przed śmiercią.
— To tamto dziecko wpłynęło na jej decyzję — powiedział. — Fakt, żeposunąłem się tak daleko.
— W jaki sposób się dowiedziała?
— Ktoś jej powiedział.
— Hoffman?
— Możliwe. On i Barbara przyjaźnili się, byli partnerami do brydża.
— A więc Barbara wiedziała, że szachrował.Uśmiechnął się.
— Myślę, że można jej wybaczyć ten mały rewanż.
— Czy ich gra dotyczyła czegoś więcej niż brydż?
— Naprawdę nie wiem, wszystko jest możliwe. Jednak, jak już wspomniałem, Barbara nie lubiła kontaktów fizycznych... pod koniec znienawidziłamnie. A jego zawsze lubiła, podziwiała jego zainteresowania kuchniąi krawiectwem.
— Wiec dlaczego powiedział jej o Jacqui?
— Żeby mnie zranić. Po naszej kolacji w bazie rozmawialiśmy na wieletematów. Łącznie z tym, że widział się z Barbarą w Honolulu na dzień przedjej śmiercią. To on zrobił zdjęcie, które ci pokazałem. Nie wiedziałem o tym.Przysłano mi je z hotelu, w którym mieszkała, z wyrazami ubolewania oddyrektora.
— Barbara pojechała do Honolulu specjalnie po to, żeby się z nimspotkać?
— Twierdził, że nie, że wpadli na siebie przypadkowo w barze hotelowym. Jakoby przyjechał tam w sprawach służbowych. Może to prawda.Barbara lubiła wypić drinka... Powiedział jej o Jacąui i Denni się, a onawypłakiwała się na jego ramieniu z powodu dziwki i małego bękarta.Powiedział, że była zdruzgotana. A potem się uśmiechnął — tym swoimuśmieszkiem.
— Ale jak on się dowiedział?
— W tamtych czasach nie byłem zbytnio dyskretny — dyskrecja nie jestzaletą podrywacza. Tak więc Hoffman lub ktoś z jego obstawy z łatwościąmógł coś usłyszeć, czy nawet zobaczyć. W północnej części bazy stał pustyhangar. Oficerowie używali małych pomieszczeń biurowych na schadzkiz miejscowymi dziewczynami. Nazywaliśmy je „pokojami zabaw". Materace,napoje i przenośne radio, żeby stworzyć odpowiedni nastrój. Wciąż uważaliśmysię za bohaterów wojennych.
— Czy Hoffman także sprowadzał tam dziewczyny?
— Nic o tym nie wiem. Jego jedyną namiętnością była żądza władzy.
281
KotylionM