Adler Elizabeth - Grzechy Mlodości.pdf - CZYTADłA - Amma

Elizabeth Adler

Grzechy młodości

(Indiscretions)

Przełożyła Katarzyna Przyboś.

Londyn, 24 października

Venetia Haven, zamyślona, przemierzała szybkim krokiem Pont Street, przyciskając do

piersi naręcze jesiennych kwiatów od Harrodsa.

Była pewna, że Lydia Lancaster zapomniała je kupić, mimo że na kolacji miało być

kilkunastu gości. W domu stało mnóstwo przeróżnych kryształowych wazonów,

starodawnych, często bezcennych dzbanów, waz, mis i flakonów, ale zwykle tkwiły w nich

żałosne, oklapnięte badyle. Prawie każdy stół i półka były obsypane pyłkiem i zwiędłymi

płatkami. Lydia dostrzegała kwiaty tylko wtedy, kiedy kolorowe i świeże cudownie pachniały,

ale gdy więdły, przestawała je zauważać. Nie, nie była niewrażliwa, po prostu ciągle miała

tyle zajęć, że nie zastanawiała się nad przyszłością. Całą uwagę poświęcała sprawom

bieżącym. Przyjaciele tak naprawdę nie wiedzieli, czy kochają Lydię z powodu jej beztroski

i roztargnienia, czy pomimo tych cech. Umiała się bez reszty skoncentrować na problemach

osoby, z którą właśnie rozmawiała, i w tym tkwił jej niezwykły urok. Niestety, mimo

najlepszych chęci Lydii ta niewątpliwa zaleta wykluczała jednoczesne zajmowanie się tak

przyziemnymi sprawami, jak regularne posiłki, spacery z psami, punktualne odprowadzanie

dzieci do szkoły czy odstawianie samochodu do warsztatu. Venetia uwielbiała tę kobietę.

Przez całe lato Venetia starała się znaleźć odpowiedź na nurtujące ją problemy, które

dziś, w pierwszy szary październikowy dzień, całkowicie opanowały jej myśli i domagały się

rozwiązania.

Zatrzymała się na krawężniku przed przejściem dla pieszych, ledwie dostrzegając ruch

uliczny, który pod wieczór nasilał się coraz bardziej. Pasmo jej jasnoblond włosów

zatrzepotało w nagłym podmuchu zimowego wiatru, więc założyła je niecierpliwym gestem

za ucho. Wysoka i szczupła, była otulona przepięknym kremowym kaszmirowym płaszczem,

który Jenny kupiła dla niej u Alana Austina w Beverly Hills. Venetia włożyła do niego,

zgodnie z brytyjską modą, ciepłe prążkowane leginsy w kolorze karmelu i wygodne

mokasyny. Kiedy tak szła z naręczem brązowo-żółtych kwiatów, wyglądała jak prawdziwa

panienka z dobrego angielskiego domu. I była nią. No, nie całkiem, westchnęła. To był

właśnie jeden z tych nie rozwiązanych problemów. Jenny chciała ją ściągnąć do domu:

„Uważam, że tu powinnaś chodzić na uniwersytet, Venetio – oświadczyła stanowczo przez

telefon. – Brakuje mi ciebie.”

Nie ma to jak decyzja we właściwym momencie, rozżaliła się Venetia. Po całych

dwunastu latach. Teraz to Londyn jest dla mnie domem, a Los Angeles zagranicą. Przecież

chodzi o moje życie, pomyślała zbuntowana, i o moją przyszłość.

A cóż to takiego ta moja przyszłość? Co ja właściwie sobą reprezentuję? Uczyłam się

w najlepszych angielskich szkołach i skończyłam niedawno piekielnie trudną szkołę

gastronomiczną uzyskując elitarny dyplom szefa kuchni. Nie ma we mnie nic z mola

książkowego. Mam dziewiętnaście lat, metr siedemdziesiąt pięć wzrostu, dobrą figurę,

a znajomi twierdzą, że całkiem niebrzydka ze mnie dziewczyna. No i jestem córką Jenny

Haven.

Nagle aż podskoczyła: jakiś niecierpliwy taksówkarz zatrąbił, żeby wreszcie

zdecydowała się przejść, i przerwał ten pobieżny przegląd zalet i osiągnięć. Wcale nie była

pewna, czy fakt, że jest córką Jenny Haven, to zaleta czy utrudnienie życia. Zresztą, czy

wyliczone cechy mogły stanowić solidną podbudowę kariery zawodowej?

Szła szybko wydłużonym krokiem i wkrótce skręciła na Cadogan Square. Teraz nie ma

czasu na rozmyślania o przyszłości, skarciła się w myśli, patrząc na zegarek. W najlepszym

razie Lydia może nie zapomni o kupieniu czegoś do jedzenia dla gości.

Lydia uparła się, że na kolacji będą obowiązywały stroje wieczorowe. Z dwóch

powodów, wyjaśniła ze śmiechem: po pierwsze, kobiety pięknie wyglądają w eleganckich

sukniach, a te, które zaprosiła, w dodatku mogą sobie pozwolić na każdą kreację; po drugie,

kolację wydaje na cześć ważnego partnera handlowego swego męża, który przyjechał na

krótko do Londynu. Chciałaby pokazać temu Amerykaninowi, że w Anglii w dalszym ciągu

przywiązuje się dużą wagę do tradycji i życia na pewnym poziomie. „Wszystko to

z patriotycznych pobudek – oświadczyła Venetii – a Fitzgerald McBain powinien Bogu

dziękować, że będzie tu tylko przez parę dni, w przeciwnym razie musiałby wytrzymać

weekend na wsi ze wszystkimi szykanami!”

Dziewczyna uśmiechnęła się przekornie. Już sama kolacja u ekscentrycznych

Lancasterów stanowiła pewnego rodzaju wyzwanie, weekend zaś w ich wiejskim domu

niejednokrotnie wpędzał nowych gości w stan absolutnej paniki.

Venetia przeszła przez plac i brukowany podjazd przed domem i otworzyła drzwi białego

budynku o kapryśnej architekturze. Spędziła tu większość wakacji szkolnych razem ze

swoją przyjaciółką Kate Lancaster. Dzięki szczodrości i serdeczności Lancasterów stała się

częścią ich dużej rodziny. Po ukończeniu elitarnego liceum mieszkała z nimi nadal jako

„sublokatorka” – tak ją żartem nazywała Lydia, gdyż Jenny uparła się, żeby płacić

Lancasterom za mieszkanie i wyżywienie córki.

W holu pełnym przywiędłych kwiatów, wyłożonym zielono-białym dywanem

w geometryczne wzory projektu Davida Hicksa panowała złowróżbna cisza.

– O mój Boże – jęknęła, kiedy weszła do salonu.

Czarny labrador leniwie pomachał ogonem na niewygodnej sofie obitej brokatem,

stojącej przed wygasłym kominkiem. Dwa małe teriery podbiegły w radosnych podskokach

ciesząc się, że wreszcie znalazł się ktoś, kto na pewno je nakarmi. Na niskim gerydonie przy

sofie stała taca z filiżankami po wczorajszej wieczornej kawie, a blaty stolików bibliotecznych

chippendale i antyczne lustra pokrywała nietknięta warstewka kurzu.

Venetia w towarzystwie psów przeszła przez hol i zajrzała do pokoju stołowego. Też nic!

Długi mahoniowy stół, który o tej porze powinien jarzyć się od lśniących waterfordzkich

kryształów, porcelany ze Spode i starych sreber Lancasterów, był pusty. Na półce mały

secesyjny kartierowski zegar wskazywał wpół do siódmej; gości zaproszono na wpół do

dziewiątej. Nic jeszcze nie zrobione... i ani śladu Lydii. Venetia wyobraziła sobie, jak to ten

Amerykanin, przybywszy prosto z kraju, gdzie wszystko jest zawsze na czas, a problemy nie

istnieją, przychodzi nic nie podejrzewając na kolację w angielskim domu. Złośliwy uśmieszek

rozjaśnił jej trójkątną twarzyczkę i duże szare oczy, kiedy wyobraziła sobie, jak facet ściska

nerwowo szklankę z drinkiem i stara się nie okazywać zdumienia, że oto godziny mijają,

a nic nie zwiastuje, że kolacja się w końcu odbędzie. Pewnie ma około pięćdziesiątki, jest

żonaty i będzie z dumą pokazywał zdjęcia trójki swoich dzieci, a jego żona codziennie

podaje kolację punktualnie o siódmej. Chyba trzeba będzie pomóc Lydii, pomyślała Venetia,

wychodząc z pustego pokoju i kierując się w stronę kuchni. W końcu dziewczyna

z dyplomem szkoły gastronomicznej potrafi przecież błyskawicznie zorganizować przyjęcie?

Trzasnęły frontowe drzwi i wesoło zadźwięczał jasny głos Kate:

– To ja. Jest tu kto?

Venetia wybiegła z kuchni za psami, które zaczęły obskakiwać Kate i radośnie ujadać.

– Cześć, misiaczki – Kate przytuliła je po kolei. – Cześć, Venetie.

Szybkie spojrzenie na Venetię – i już wiedziała, że w powietrzu wisi katastrofa.

– Co się stało? Henry puścił cię w trąbę? – wesołe ciemne oczy Kate przekornie patrzyły

na przyjaciółkę. – Nie, tylko nie to – zorientowała się w sytuacji. – Mamusia jeszcze nie

przyszła, na kolacji będzie tłum ludzi, nie ma nic do jedzenia, a w całym domu bałagan. –

Uśmiechnęła się z ironią. – Typowe dla Lancasterów! Peanie zjawi się o ósmej, z nadzieją

że wszystko da się jakoś urządzić w pięć minut!

– Nie ma szans. Obawiam się, że zostałyśmy same z tym pasztetem. Zapomniałyśmy,

że pani Jones wyjechała na urlop na Majorkę – W dodatku Marie-Therese doszła chyba do

wniosku, że to wszystko ją przerasta, i wzięła wolny dzień.

Kate westchnęła. Marie-Therese pracowała u Lancasterów jako pomoc domowa. Była

patologicznym leniem, ale Lydia nie dawała sobie wytłumaczyć, że trzeba zatrudnić kogoś

innego. „Pomyślcie o matce tego biedactwa we Francji – powtarzała za każdym razem,

kiedy dawano jej kolejny irytujący przykład nieudolności Marie-Therese. – Co ona sobie

pomyśli, jeśli wyrzucimy jej córkę na bruk i powiemy, że się do niczego nie nadaje?”

Tak więc Marie-Therese zostawała i z tygodnia na tydzień pracowała coraz gorzej.

– W kuchni są świeże kwiaty, trzeba nakryć do stołu, wyrzuć psa z sofy w salonie

i posprzątaj – powiedziała Venetia wybiegając z domu.

– A dokąd ty znowu idziesz?! – wrzasnęła Kate, kiedy Venetia zatrzaskiwała za sobą

drzwi.

– Po zakupy!

Jeśli weźmie mini morrisa i zaparkuje gdziekolwiek, nawet blokując inne samochody, to

zdąży do delikatesów na Sloane Street, zanim zostaną zamknięte. Pytania dotyczące

przyszłości Venetii Haven po raz kolejny zostały zepchnięte na dalszy plan.

Paryż, 24 października

Paris Haven odsunęła się od pokrytej papierami deski kreślarskiej i wyprostowała

obolałe plecy. Pracowała bez przerwy od wczesnego przedpołudnia, a już prawie

zmierzchało. Niecierpliwie przeczesała palcami długie, ciemne włosy i popatrzyła na

stalowego, oksydowanego гоllеха; zawsze nosiła go na prawym przegubie, była

leworęczna, więc przeszkadzałby jej przy szkicowaniu i cięciu tkanin. Dostała go dwa lata

temu na urodziny od Jenny. Paris przypomniała to sobie z uczuciem nieprzyjemnego

zaskoczenia. Ma już dwadzieścia cztery lata i jeszcze niczego nie osiągnęła. A Jenny nie

pozwala jej o tym zapomnieć. „Musisz się zawziąć – powtarza przez telefon. – Pnij się

w górę, bądź zawsze elegancka i pokazuj się wszędzie, gdzie należy bywać. Ty jedna masz

talent, Paris, i wiem, że ci się uda.” No, właśnie! Paris z poczuciem winy zerwała się

z krzesła. Na ósmą zaprosiła na drinka Amadea Vitrazziego, zostało jej tylko dziesięć minut

do jego przyjścia. Dobry Boże, nie zdawała sobie sprawy, że jest tak późno! Rozejrzała się

po ogromnym pokoju. Przez świetliki w suficie sączyło się szare październikowe światło:

w mieście, od którego wzięła swoje imię, zapadał wieczór.

Każda z trzech córek Jenny nosiła dziwne imię – kolejny ekscentryczny pomysł ich

matki. Gdyby wszystkie spędziły dzieciństwo w Los Angeles, nie byłoby to takie straszne,

ale mieszkać w Paryżu i mieć na imię Paris – to dopiero ciężka próba dla dziecka. Wolała

o tym zapomnieć. Dopiero jako szesnastolatka, kiedy rozwinęła swój własny, bardzo

indywidualny styl, poczuła, że może sprosta wyzwaniu, które kryje w sobie jej imię.

Długa pracownia na strychu z łazienką i maciupeńką kuchnią była jednocześnie

mieszkaniem i miejscem pracy. Panował tam zawsze straszliwy bałagan, wszędzie leżały

stosy nie dokończonych, odrzuconych szkiców i przeróżne próbki materiałów. Mimo tego

nieładu pracownia – tak jak sama Paris – urzekała przyjazną, odprężającą atmosferą.

Paris zostawiła zapaloną lampę nad deską kreślarską i w drugim – mieszkalnym –

końcu pracowni zaczęła gorączkowo poprawiać puchate poduszki na staromodnym

Adler Elizabeth - Grzechy Mlodości.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: