Paulo Coelho - Alchemik.pdf - C - Sabaidee

Paulo Coelho

Alchemik

W dalszej ich podróży

przyszedł do jednej wsi.

Tam pewna kobieta

imieniem Marta przyjęta Go

do swego domu.

Miała ona siostrę

imieniem Maria, która siadła

u nóg Pana i przysłuchiwała się

Jego mowie.

Natomiast Marta uwijała się

koło rozmaitych posług.

Przystąpiła więc do Niego i rzekła:

„Panie, czy Ci obojętne,

że moja siostra zostawiła

mnie sarną przy usługiwaniu?

Powiedz jej, żeby mi pomogła".

Pan odpowiedział:

„Marto, Marto, troszczysz się

i niepokoisz o wiele,

a mato potrzeba, albo jednego.

Maria najlepsza cząstkę obrała,

której nie będzie pozbawiona".

Łukasz, 10, 38 - 42

(wg Biblii Tysiąclecia)

prolog

Alchemik wziął do ręki książkę, którą przyniósł ze sobą ktoś z karawany. Tom nie miał wprawdzie

okładki, jednak bez trudu rozpoznał autora - byt to Oskar Wilde. Przerzucając pobieżnie kartki na-

tknął się na historie Narcyza.

Alchemik dobrze znał mit o Narcyzie, owym urodziwym młodzieńcu, który chodził codziennie

podziwiać własne odbicie w tafli jeziora. Był on tak pochłonięty swoim obrazem, że pewnego dnia

wpadł do jeziora i utonął. W miejscu, gdzie wpadł do wody, wyrósł kwiat, który nazwano

narcyzem.

Ale Oskar Wilde nie zakończył na tym swej historii.

On opowiedział, jak po śmierci Narcyza leśne boginie, Oready, przybyły nad brzeg tego słodkiego

ongiś jeziora i zastały je przemienione w czarę gorzkich łez.

- Dlaczego płaczesz? - spytały Oready.

- Płaczę za Narcyzem - odrzekło jezioro.

- Wcale nas to nie dziwi - powiedziały wówczas. - Całymi dniami uganiałyśmy się za nim po

lasach, ale jedynie ty mogłeś z bliska rozkoszować się jego urodą.

- Narcyz był zatem piękny? - zdziwiło się jezioro.

- Któż lepiej od ciebie mógłby to wiedzieć? - wykrzyknęły zaskoczone Oready. - To przecież nad

twoim brzegiem pochylał się każdego dnia.

Jezioro zamilkło na chwilę, po czym rzekło:

- Opłakuje Narcyza, ale nie dostrzegłem nigdy, że jest piękny. Opłakuję Narcyza, bo za każdym ra-

zem, kiedy pochylał się nade mną, mogłem dojrzeć na dnie jego oczu odbicie mojej własnej urody.

- Oto ładna opowieść - powiedział Alchemik.

Nazywał się Santiago. Dzień chylił się ku końcowi, kiedy dotarł ze swoim stadem do ruin starego,

opuszczonego kościoła. Strop dawno już się zawalił i jedynie w miejscu, w którym niegdyś stała

zakrystia, wyrosła teraz wielka sykomora.

Tu postanowił spędzić noc. Wprowadził swoje owce przez rozpadającą się bramę i zagrodził wejście

deskami tak, by w nocy nie mogły się wymknąć. Wprawdzie w okolicy nie było wilków, ale

zdarzyło się kiedyś, że uciekło mu jedno ze zwierząt i spędził cały dzień na poszukiwaniu zabłąkanej

owcy.

Rozesłał na ziemi płaszcz, położył się i wsunął pod głowę świeżo przeczytaną książkę. Zanim za-

snął, pomyślał sobie, że powinien teraz wybierać książki grubsze - na dłużej starczyłoby czytania a

i na noc byłyby lepszymi podgłówkami.

Gdy się zbudził, dookoła było jeszcze ciemno. Spojrzał w górę i przez szczelinę w sklepieniu

zobaczył migoczące gwiazdy.

- Wolałbym pospać trochę dłużej - pomyślał. Śniło mu się to samo, co w zeszłym tygodniu i znów

obudził się przed końcem.

Podniósł się z legowiska i wypił łyk wina. Wziął swój kij pasterski i zaczął budzie owce, które

jeszcze spały. Dawno już zauważył, że większość tych stworzeń budziła się, ledwie on otwierał

oczy. Jakby jakaś tajemna siła związała jego życie z życiem stada, które od dwóch lat przemierzało

z nim kraj w poszukiwaniu wody i pożywienia. - One tak już do mnie przywykły, że znają mój rytm

dnia i nocy - rzekł z cicha. Po chwili namysłu wydało mu się jednak, że mogło być też odwrotnie -

to on przyzwyczaił się do ich rytmu.

Niektóre owce budziły się jednak wolniej. Trącał kijem jedną po drugiej, wołając każdą po Imieniu.

Zawsze wierzył, że owce rozumiały wszystko, co do nich mówił. Dlatego czytał im czasem na głos

urywki z książek, które go oczarowały, opowiadał o samotności i o radościach w życiu pasterza,

albo o ostatnich nowinach zasłyszanych w mijanych po drodze miastach.

Od dwóch dni temat był właściwie jeden - tamta dziewczyna, córka kupca w miasteczku, do którego

miał dotrzeć za cztery dni. Był tam tylko raz, w ubiegłym roku. Kupiec był właścicielem sklepu z

tkaninami i wolał, aby go nie oszukano, żeby owce strzyżono pod jego okiem. Jakiś przygodny

znajomy wskazał pasterzowi ten sklep, więc pognał tam swoje stado.

- Chciałbym sprzedać trochę owczego runa - rzekł do kupca.

W sklepie było tłoczno, więc kupiec poprosił, żeby pasterz zaczekał ze strzyżeniem do zmroku.

Usiadł zatem na dziedzińcu sklepu i wyjął z worka książkę.

- Nie wiedziałam, ze pasterze potrafią czytać książki - usłyszał obok siebie kobiecy głos.

Stała przed nim typowa dziewczyna z Andaluzji. Czarne włosy spływały jej na ramiona, a w oczach

tliło się jeszcze nikłe wspomnienie po dawnych arabskich najeźdźcach.

- Od owiec można czasem nauczyć się więcej niż z książek - odparł miody pasterz. I gawędzili

przez dwie godziny. Wyjaśniła mu, że jest córką kupca i opowiedziała o życiu swojego miasteczka,

gdzie każdy dzień do złudzenia przypominał poprzedni. Zaś pasterz mówił o krajobrazach Anda-

luzji, o ostatnich nowinach z okolicznych miast i miasteczek. Był uszczęśliwiony, że może wreszcie

porozmawiać z kimś innym niż owce.

- Gdzie nauczyłeś się czytać? - spytała w pewnej chwili dziewczyna.

- Tam gdzie wszyscy - odpowiedział - w szkole.

- Skoro umiesz czytać, to dlaczego jesteś tylko pasterzem?

Młodzieniec wykręcił się od odpowiedzi. Był pewien, że dziewczyna nie zrozumiałaby go. Snuł

dalej opowieści z wędrówki, a małe, mauretańskie oczy to otwierały się to znów zamykały z

zachwytu i zadziwienia. Czas mijał i chłopiec coraz bardziej pragnął, aby ten dzień nigdy się nie

skończył, aby ojciec dziewczyny zajęty był jeszcze długo i niechby mu nawet kazał czekać ze trzy

dni. Zrozumiał, że odczuwa coś, czego nigdy przedtem nie doznał - chęć pozostania na zawsze w

jednym mieście. Z dziewczyną o kruczych włosach dni nigdy nie byłyby podobne do siebie.

Ale kupiec w końcu nadszedł i polecił mu ostrzyc cztery owce. Zapłacił sowicie i zaprosił znowu za

rok.

I teraz dzieliły go zaledwie cztery dni od powrotu do owego miasta. Był rozpłomieniony i zarazem

pełen obaw - może dziewczyna już o nim zapomniała? Przechodziło przecież tamtędy tylu pasterzy

sprzedających owcze runo.

- Nieważne - powiedział do swoich owiec. - Ja też znam wiele dziewcząt w innych miastach.

Ale w głębi serca czuł jednak, jak bardzo jest to ważne, I że pasterze, marynarze czy kupcy znają

zawsze takie miasto, w którym żyje ktoś, kto sprawia, że pewnego dnia zapominają o urokach bez-

troskiego wędrowania po świecie.

Z pierwszym brzaskiem popędził swoje stado w stronę wschodzącego słońca. „Owce nigdy nie

muszą podejmować decyzji - pomyślał. – Może dlatego nie odstępują mnie na krok? Jedyne czego

potrzebują to woda i pożywienie. Dopóki pasterz będzie je prowadził przez najlepsze pastwiska

Andaluzji, dopóty będą mu towarzyszyć. Nawet jeśli wszystkie dni będą takie same, a godziny

dłużyć się od wschodu do zachodu słońca, nawet jeśli nigdy w swoim krótkim życiu nie przeczytają

ani jednej książki i nie poznają mowy ludzi, powtarzających plotki z okolicznych wiosek.

Zadowalają się wodą i pożywieniem, i w istocie całkiem im to wystarcza. W zamian ofiarowują

hojnie ciepłą wełnę, wierne przywiązanie, a czasem też swoje mięso". „Gdybym przemienił się

nagle w potwora i wyrżnął po kolei, jedną po drugiej, pojęłyby to dopiero, gdy znikłoby już prawie

cale stado - pomyślał.- Ponieważ ufając mi, przestały zawierzać własnym instynktom. A to dlatego

tylko, że prowadzę je po soczystych pastwiskach".

Własne myśli wydały mu się dziwaczne. A może ten kościół z rosnącą pośrodku sykomorą jest

zaklęty? Może dlatego przyśnił mu się ponownie ten sam sen i wywołał w nim teraz uczucie wście-

kłości na owce, zawsze przecież tak wierne? Wypił jeszcze łyk wina, które zostało z wieczerzy i

otulił się szczelnie płaszczem. Wiedział, że za parę godzin, kiedy słońce sięgnie zenitu, skwar stanie

się tak wielki, że nie będzie mógł prowadzić owiec przez otwarte pola. Latem o tej porze cała

Hiszpania śpi. Upał trwa aż do wieczora i przez cały ten czas pasterz będzie musiał dźwigać swój

płaszcz na ramieniu. Lecz ilekroć myślał o pozbyciu się tego brzemienia, przypominał sobie w porę,

że to dzięki niemu nie odczuwa chłodu wczesnego poranka.

„W każdej chwili powinniśmy być gotowi na niespodzianki pogody" - myślał i czuł wtedy

wdzięczność dla ciężaru płaszcza.

Płaszcz miał swój sens istnienia, tak jak i młody człowiek. Po dwóch latach włóczęgi po równinach

Andaluzji znał już na pamięć wszystkie jej zakamarki i w tym właśnie tkwił sens jego życia - w

wędrówce.

Tym razem zamierzał opowiedzieć dziewczynie, dlaczego prosty pasterz potrafi czytać.

Do szesnastego roku życia pobierał nauki w seminarium. Rodzice chcieli uczynić z niego księdza,

co byłoby powodem do dumy dla prostej, wiejskiej rodziny, która podobnie jak jego owce

pracowała jedynie na chleb i wodę. Studiował łacinę, hiszpański i teologię.

Ale od dziecka marzył o poznaniu świata i to właśnie było dla niego o niebo ważniejsze niż

poznanie Boga i ludzkich grzechów. Pewnego popołudnia, kiedy odwiedził dom rodzinny, zebrał

się na odwagę i oświadczył ojcu, że nie chce być księdzem. Chce podróżować.

Paulo Coelho - Alchemik.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: