Teoria_zeglowania_cz_1.pdf

(1151 KB) Pobierz
Microsoft PowerPoint - Teoria żeglowania cz 1
wiatr rzeczywisty własny pozorny
wiatr rzeczywisty – wiatr wywołany warunkami meteorologicznymi i
ukształtowaniem terenu,
wiatr własny – ruch powietrza wynikający z poruszania się jachtu i przeciwny do
kierunku jachtu oraz równy szybkości z jaką się porusza się jacht
wiatr pozorny – wypadkowa wiatru rzeczywistego i własnego
kursy względem wiatru
RZECZYWISTY
BAJDEWIND – kurs podczas którego wiatr wieje z kierunków pomiędzy linią wyznaczoną przez kąt martwy,
a trawersem jachtu (tj. kierunek prostopadły do płaszczyzny symetrii jachtu,
PÓŁWIATR – kurs, którego wiatr wieje z kierunku równolegle do trawersu jachtu,
BAKSZTAG – kurs podczas którego wiatr wieje z kierunków od rufy do trawersu jachtu,
FORDEWIND – kurs, podczas którego wiatr wieje od rufy
KĄT MARTWY – zbiór kierunków dla których żegluga nie jest możliwa, żagle „wybrane” nie chcą pracować
6815354.022.png 6815354.023.png 6815354.024.png
pojęcie halsu oraz ostrzenie i odpadanie
OSTRZENIE – jest to skręcanie do linii wiatru lub inaczej zmiana
kursu z pełniejszego na ostrzejszy
(zmiana kursu w kierunku od fordewindu do bajdewindu)
ODPADANIE – jest to skręcanie od linii wiatru lub inaczej zmiana
kursu z ostrzejszego na pełniejszy
(zmiana kursu w kierunku od bajdewindu do fordewindu)
Kursy ostre – (bajdewind i półwiatr) generalnie o kursach ostrych mówimy kiedy płyniemy „do wiatru”
Kursy pełne – (baksztag i fordewin) generalnie o kursach ostrych mówimy kiedy płyniemy „z wiatrem”
HALS – pojęcie to jest określeniem strony,
z której względem jachtu wieje wiatr
Na kursie fordewind o tym jakim halsem płynie jacht decyduje
położenie głównego żagla czyli w naszym przypadku grota.
Jacht płynący lewym halsem ma grota na prawej burcie, a jacht
płynący prawym halsem na lewej burcie.
odczuwalny wiatr pozorny
WR – wiatr
rzeczywisty
WP – wiatr pozorny
WW – wiatr własny
- WP wieje zawsze ostrzej od WR,
- Dla kursów ostrych aż do baksztagu
prędkość WP jest zawsze większa od
prędkości WR,
- Na kursie fordewind WR i WP działają
wzdłuż jednej linii w przeciwnych
kierunkach stąd wyraźny spadek
odczuwalnej siły wiatru.
6815354.025.png 6815354.001.png 6815354.002.png 6815354.003.png 6815354.004.png
siły działające na jacht podczas ruchu
SA – siła aerodynamiczna
SP – siła przechylająca
SC – siła ciągu
SH – siła hydrodynamiczna
RB – opór hydrodynamiczny boczny
RW – opór hydrodynamiczny wzdłużny
SA – powstaje w wyniku działania wiatru na żagiel, rozkładamy ją na dwie składowe: SC działająca wzdłuż osi
symetrii jachtu, siła ta napędza jacht do przodu oraz SP działającej prostopadle do osi symetrii jachtu,
siła ta wywołuje przechył oraz dryf jachtu,
SH – powstaje w wyniku działania wody na podwodną część kadłuba, rozkładamy ją na dwie składowe: RW
działający równolegle do osi symetrii jachtu ( siła tarcia ) oraz RB działający prostopadle do osi symetrii
jachtu przeciwdziałająca dryfowi i powodująca przechył,
powstawanie siły aerodynamicznej
SA – powstaje na żaglu w skutek działania wiatru. Strugi powietrza napotykając na żagiel dzielą się na dwie części nawietrzną
(Vn) oraz zawietrzną (Vz). Po nawietrznej stronie żagla grupują się cząsteczki powietrza tworząc nadciśnienie (P+) a po
zawietrznej podciśnienie (P-).
Różnica w/w ciśnień wywołuję siłę aerodynamiczną SA skierowaną prawie wzdłuż linii prostopadłej do cięciwy żagla.
WARTOŚĆ SA – zależy od: V WP ; powierzchni żagla; kąta natarcia; kształtu żagla; właściwości tkaniny; kąta przechyłu
Kąt Natarcia – powinien być mniejszy przy silniejszym wietrze oraz większy przy słabszym wietrze; optymalny kąt natarcia przy
żegludze od bajdewindu do ostrego baksztagu wynosi 10 o –20 o , dalej w miarę odpadania kąt ten rośnie aby osiągnąć 90 o .
6815354.005.png 6815354.006.png 6815354.007.png
zależność siły aerodynamicznej
wybrzuszenie smukłość i profil żagla
Profil – powinien być tak dobrany aby największa głębokośćżagla występowała bliżej
masztu, natomiast w pobliżu liku wolnego żagiel był płaski
Wybrzuszenie – to stosunek głębokości żagla (G1 lub G2) mierzonej na wysokości
środka ożaglowania do długości cięciwy żagla (L), (małe wybrzuszenie oznacza żagiel
płytki a duże głęboki, na silne wiatry stosuje siężagle płytkie)
Smukłość – to stosunek wysokości żagla (H) do długości jego podstawy (L), obecnie
dąży się do jak największego wysmuklania żagli
6815354.008.png 6815354.009.png 6815354.010.png 6815354.011.png 6815354.012.png
wyznaczanie środka ożaglowania
żagiel trójkątny: prowadzimy dwusieczne kątów i w miejscu
ich przecięcia jest SO; oznacza to tyle, że długość np.
odcinka AD równa jest długości odcinka DC
żagiel czworokątny: prowadzimy przekątne czworokąta,
powstają wtedy 4 żagle trójkątne; wyznaczmy ich środki
a następnie po odpowiednim ich połączeniu znajdujemy S
SO jachtu typu slup: znajdujemy SOF oraz
SOG czyli środki ożaglowania foka i grota.
Załóżmy, że powierzchnia foka ma 5m 2 ,
a powierzchnia grota wynosi 10m 2 .
Łączymy linią punkty SOF i SOG, na której
proporcjonalnie odkładamy wartości
powierzchni obu żagli. Otrzymamy wtedy SO,
do którego zaczepiona jest wypadkowa
siła aerodynamiczna.
Stateczność jachtu
Wyróżniamy trzy rodzaje stateczności w zależności od płaszczyzny na którą patrzymy:
– stateczność podłużną
– stateczność poprzeczną
– stateczność kursową
(kierunkowa)
STATECZNOŚĆ JACHTU JEST TO JEGO ZDOLNOŚĆ DO POWROTU DO
POZYCJI POCZĄTKOWEJ POMIMO DZIAŁANIA SIŁ ZEWNĘTRZNYCH
6815354.013.png 6815354.014.png 6815354.015.png 6815354.016.png 6815354.017.png 6815354.018.png 6815354.019.png 6815354.020.png 6815354.021.png
Zgłoś jeśli naruszono regulamin