Cassandra Clare - Dary aniolow 2 - MIASTO POPIOLOW.pdf - Miasto Popiołów - Krajculka

Miasto Popiołów

Tom II trylogii

„Dary Anioła"

Część pierwsza

Dym i diamenty

Sezon w piekle

„Sądzę, Ŝe znajduję się w piekle, więc jestem w nim".

- Arthur Rimbaud

Mojemu ojcu, który wcale

nie jest zły No, mo Ŝ e troch ę .

Część pierwsza

Sezon w piekle

„Sądzę, Ŝe znajduję się w piekle, więc jestem w nim".

- Arthur Rimbaud

Strzała Valentine'a

— Nadal jesteś wściekły?

Alec, oparty o ścianę windy, spiorunował Jace'a wzrokiem. - Nie

jestem wściekły.

— Owszem, jesteś.

Jace oskarŜycielskim gestem wycelował palec w przybranego

brata i syknął, kiedy ból przeszył jego ramię. Cały był obolały

po tym, jak po południu przeleciał przez trzy piętra

zbutwiałego drewna i wylądował na stosie złomu. Nawet

palce miał posiniaczone. Alec, dopiero niedawno odstawiwszy

kule, których musiał uŜywać po walce z Abbadonem, nie

wyglądał duŜo lepiej od niego. Jego ubranie pokrywały

zaschnięte grudy błota, włosy wisiały w strąkach, na policzku

widniała długa dęta rana.

—Nie jestem — rzucił Alec przez zęby. — Mówiłeś, Ŝe smocze

demony dawno wymarły...

—Powiedziałem, Ŝe są prawie wymarłe.

—Prawie wymarłe to niedostatecznie wymarłe. — Głos Aleca

drŜał z wściekłości.

- Rozumiem. KaŜę zmienić wpis w podręczniku demonolo-

gii z „prawie wymarłe" na „niedostatecznie wymarłe zdaniem

Aleca. On woli potwory, które naprawdę wymarły". Czy to cię

uszczęśliwi?

— Chłopcy, chłopcy, nie kłóćcie się - skarciła ich

Isabelle,

przyglądając się swojej twarzy w lustrze windy. Odwróciła się

do nich z promiennym uśmiechem. — Fakt, Ŝe było więcej akcji,

niŜ się spodziewaliśmy, ale w gruncie rzeczy niezła zabawa.

Alec spojrzał na nią i pokręcił głową.

- Jak to robisz, Ŝe nigdy nie masz na sobie błota? - zapytał.

Jego siostra wzruszyła ramionami.

- Mam czyste serce - odparła filozoficznie. -To odpycha brud.

Jace prychnął tak głośno, Ŝe Isabelle łypnęła na niego, mar-

szcząc brwi. Przybrany brat pomachał do niej umorusanymi

palcami. Za paznokciami miał Ŝałobę.

- Brud w środku i na zewnątrz.

Isabelle juŜ miała mu coś odpowiedzieć, kiedy winda zatrzy-

mała się z przeraźliwym zgrzytem.

— Czas ją wreszcie naprawić - stwierdziła, otwierając

drzwi.

Jace wyszedł za nią na korytarz. JuŜ nie mógł się doczekać,

kiedy pozbędzie się broni, zrzuci zbroję i wskoczy pod gorący

prysznic. Przekonał przybranego brata i siostrę, Ŝeby wybrali się

z nim na polowanie, choć oboje niechętnie opuszczali Insty-

tut, odkąd zabrakło Hodge'a, udzielającego im instrukcji. Jace

jednak pragnął odwrócenia uwagi, brutalnej rozrywki i zapo-

mnienia, które mogła dać walka, a nawet odniesione rany. Alec

i Isabelle się zgodzili, wiedząc, Ŝe właśnie tego mu potrzeba.

Pełzli więc przez brudne, opuszczone tunele, aŜ znaleźli i zabili

smoczego demona. We trójkę działali jak zgrany zespół. Jak

rodzina.

Jace rozpiął kurtkę i powiesił ją na kołku wbitym w ścianę.

Alec siedział obok niego na niskiej drewnianej ławie i zdejmował

zabłocone buty. Nucił niemelodyjnie pod nosem, by pokazać,

ze wcale nie jest zły. Isabelle wyjmowała szpilki z długich ciem-

nych włosów. Kiedy opadły wokół niej jak kurtyna, oznajmiła:

- Jestem głodna. Chciałabym, Ŝeby mama tu była i coś nam

ugotowała.

- Lepiej, Ŝe jej tu nie ma - powiedział Jace, odpinając pas

z bronią. — JuŜ by krzyczała, Ŝe brudzimy dywany.

- Masz rację - usłyszał za plecami chłodny głos.

Jace znieruchomiał z rękami przy pasie i odwrócił głowę.

W drzwiach, z rękoma skrzyŜowanymi na piersi, stała Maryse

Lightwood. Miała na sobie czarny strój podróŜny. Jej włosy,

czarne jak u Isabelle, były ściągnięte w gruby koński ogon się-

gający połowy pleców. Spojrzenie lodowatych, błękitnych oczu

przesunęło się po całej trójce, jak snop światła z reflektorów.

- Mama! — Isabelle pierwsza odzyskała zimną krew. Podbieg-

ła do matki i uściskała ją serdecznie.

Alec wstał z ławy i dołączył do siostry, starając się nie utykać.

Jace został na swoim miejscu. W oczach Maryse dostrzegł

wyraz, który go zmroził. Z pewnością to, co powiedział, nie

było aŜ takie straszne. Często Ŝartowali z jej obsesji na punkcie

starych dywanów...

— Gdzie tata? - zapytała Isabelle, odsuwając się od

matki. - I Max?

Maryse zawahała się ledwo dostrzegalnie.

- Max jest w swoim pokoju, a twój ojciec, niestety, nadal

w Alicante. Pewna sprawa wymagała jego obecności.

— Coś się stało? — zainteresował się Alec, na ogół bardziej

niŜ siostra wyczulony na wszelkie nastroje.

Cassandra Clare - Dary aniolow 2 - MIASTO POPIOLOW.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: