Metoda ta polega na wyznaczeniu kątowych różnic w położeniu poszczególnych punktów trzonu budowli w stosunku do punktu znajdującego się najbliżej fundamentu budowli. W tym celu zakłada się osnowę pomiarową składającą się z trzech stanowisk obserwacyjnych, oddalonych o minimum 1,5 h od budowli o wysokości h, rozłożonych w miarę możliwości równomiernie dookoła obiektu. Niezbędne jest określenie wzajemnego usytuowania punktów obserwacyjnych oraz budowli. Pomiar wykonuje się teodolitem, obierając na budowli poziomy celowania wszystkich stanowisk. Najkorzystniej jest kierować się położeniem galerii kontrolnych, otworów, pasów służących do oznakowania ostrzegawczego itp.
Na każdym z poziomów celuje się do obydwu widocznych tworzących, zakładając, iż średnia arytmetyczna tych dwóch kierunków jest kierunkiem do osi budowli. Średnie kierunki z wszystkich poziomów porównuje się z kierunkiem do poziomu najniższego, uzyskując kątowe składowe odchyłek poszczególnych punktów osi od pionu, przechodzącego przez punkt najniższy.
Analiza dokładności:
Metoda ta polega na wyznaczeniu wychylenia osi przez rzutowanie teodolitem kolejnego punktu budowli na łatę umieszczoną poziomo między stanowiskami instrumentu a obiektem. W ten sposób składową odchylenia pionów osi budowli od pionu otrzymuje się bezpośrednio na łacie w skali , gdzie:
d – odległość instrumentu od łaty
D – odległość instrumentu od obiektu
zakładając
;
- nie pionowość osi głównego instrumentu (teodolitu)
* wpływ błędu na mierzony kierunek
V- wychylenie osi głównej instrumentu
a- kąt nachylenia osi celowej
b- azymut osi celowej
mk osiągnie maksimum przy b=100g ; sinb=1
mk powoduje Mk=mkcc/r*D
- nie poziomość łaty
m0=d-O
O=O’*cosa
- nie prostopadłość łaty
przy łacie
Metoda analityczno – graficzna - jest jedną z metod stosowanych w pomiarach odchyleń osi budowli od pionowości, polegającą na częściowym skartowaniu i częściowym obliczeniu wartości służących do określenia tych wychyleń.
Do metody należy:
-skartowanie stanowisk obserw.: 1,2,3
-obliczenie wartości u
-wykreślenie wstęg wahań w skali 1:1
-określenie środka ciężkości trójkąta błędów
-odczytanie wartości wychylenia
Część analityczna - polega na obliczeniu wartości wektorów ui przesunięć na poszczególnych wysokościach budowli: liczona na trzech stanowiskach, gdzie:
di – odległości mierzony pomiędzy poszczególnymi stanowiskami a osią budowli
Δαi – wychylenia kątowe osi budowli
Do części graficznej należy:
-skartowanie stanowisk obserwacyjnych (najczęściej są to trzy stanowiska równomiernie rozłożone wokół osi budowli (lub dwa stanowiska usytuowane pod kątem 90˚ względem siebie),
-wykreślenie wstęg wahań w skali 1:1 (dokonujemy tego poprzez równoległe przesunięcie linii łączących oś budowli ze stanowiskiem o obliczony wektor u),
-określenie środka ciężkości trójkątów błędów,
-odczytanie wartości wychyleń na poszczególnych poziomach.
4. BUDOWNICTWO WIEŻOWE, OPRACOWANIE WYNIKÓW POMIARU METODĄ ANALITYCZNĄ (PARAMETRTCZNĄ)
Etapy opracowania:
rys.1.
rys.2.
1) obliczanie średnich kierunków
2) obliczanie wartości kątowej wychylenia
3) obliczanie różnic wysokości
rys.3.
4) obliczanie wartości odchyleń
Kątowe przesunięcie można zapisać w postaci różniczki zupełnej:
Mnożąc obie strony powyższego równania przez , otrzymamy:
gdzie J- stanowisko i-poziom
5) ułożenie równań niewiadomych
zgodnie z rys.1. otrzymujemy:
5) ułożenie równań poprawek
6) rozwiązanie układu równań poprawek metodą najmniejszych kwadratów oraz obliczenie wartości Ux, Uy, .
5. CZYNNIKI WPŁYWAJĄCE DESTRUKCYJNIE NABUDOWLE WYSMUKŁE:
WPŁYWY MECHANICZNE- zalicza się do nich :
-CIĘŻAR WŁASNY BUDOWLI- ciężar trzonu lub powłoki, wykładziny żaroodpornej, zraszalnika, urządzeń dodatkowych. Ciężar ten decyduje o stateczności budowli.
-WPŁYW ODKSZTAŁCENIA PODŁOŻA GRUNTOWEGO- reakcja podłoża gruntowego na ciężar budowli i powstające z tej przyczyny osiadanie gruntu może wywołać przechyły budowli.
-WPŁYW EKSPLOATACJI GÓRNICZEJ- mechanizm tego zjawiska na budowle znajdujące się na powierzchni terenu związany jest z powstawaniem niecki osiadań, będącej skutkiem przesuwania się frontu eksploatacji.
-WPŁYWY DYNAMICZNE- budowle wieżowe są wrażliwe na obciążenia- drgania, których źródłem mogą być: procesy wibracyjne przeprowadzane przez człowieka w celach technologicznych, urządzenia techniczne, wywołujące drgania skutkiem własnej pracy, zjawiska losowe, niezależne od człowieka-przede wszystkim ruchy tektoniczne)
-OBCIĄŻENIA WIATREM- duże powierzchnie boczne budowli wieżowych i ich znaczne wysokości sprawiają, że budowle te przejmują na siebie olbrzymie obciążenia, powstałe od parcia wiatru co może wywołać przechyły budowli, a także zjawiska, które mogą mieć istotny wpływ na pomiary geodezyjne wykonywane podczas wznoszenia budowli, z wpływem tym należy się również liczyć podczas wykonywania pomiarów kontrolnych istniejących obiektów
WPŁYWY TERMICZNE- zalicza się do nich przede wszystkim wpływ nierównomiernego nasłonecznienia. Jest to zjawisko bardzo ważne podczas obsługi wznoszenia budowli wieżowych oraz podczas wykonywania pomiarów kontrolnych.
WPŁYWY FIZYKOCHEMICZNE- zalicza się do nich przede wszystkim zjawiska, wywołujące zmiany strukturalne materiału konstrukcyjnego. Są to w pierwszej kolejności reologia i relaksacja, wywołujące zjawiska skurczowe i starzeniowe, które występują w wyniku szkodliwego oddziaływania na beton różnego rodzaju substancji chemicznych, zawartych w spalinach. Szkodliwe działanie związków chemicznych polega na rozkładzie nierozpuszczalnego nie rozpuszczalnego w wodzie węglanu wapnia na czynniki rozpuszczalne, które są następnie wypłukiwane z konstrukcji przez wody odpadowe. Prowadzi to wsposób powolny do pogorszenia się jakości materiału konstrukcyjnego.
6. TECHNOLOGIE WZNOSZENIA BUDOWLI WYSMUKŁYCH.
W zależności od rodzaju budowli rozróżniamy 4 różne technologie wznoszenia:
Dla kominów, wież i silosów:
1. przestawna- budowle o zmiennym przekroju poprzecznym
2.ślizgowa- budowle o stałym przekroju poprzecznym
Dla chłodni kominowych:
1.deskowania przestrzennego- chłodnie hiperboliczne
2.klatkowa- chłodnie hiperboliczne
TECHNOLOGIA PRZESTAWNA
Stosuje się ją przy budowie kominów, wież , silosów. Cecha charakterystyczna jest to, że budowla wznoszona jest segmentami o wys. 2,5-3m. Urządzenie technologiczne do wznoszenia obiektu tą technologią zawieszone jest na wieży ustawione wewnątrz budowli.
Jest ono wykonane z rur lub kształtowników stalowych. Na wieży zawieszany jest pomost roboczy, do którego z kolei podwieszone jest kołowe deskowanie, uformowane z odcinków blachy stalowej. Wznoszenie budowli wysmukłych odbywa się segmentami tzw. cyklami budowlanymi.
Fazy cyklu:
-nadbudowa wieży i podniesienie pomostu maszynowego,
-zwolnienie deskowania i podniesienie pomostu roboczego wraz z blachami formy zewnętrznej na poziom wyższy,-
-wykonanie zbrojenia,
-ustawienie blach formy zewnętrznej i wewnętrznej w projektowanym promieniu
-zabetonowanie
TECHNOLOGIA ŚLIZGOWA
Urządzenie do nadawania budowli projektowanego kształtu opiera się na wykonanym już fragmencie obiektu. W żelbetonowej ścianie prowadzi się na całym grube pręty ślizgowe, które stanowią oparcie dla urządzeń. Po prętach tych pełzną dźwigary hydrauliczne, zapewniające ruch postępowy w 2-3 centymetrowych interwałach, co w praktyce stanowi ruch płynny. Technologia ślizgowa stosowana jest najczęściej przy wznoszeniu budowli o stałym przekroju poprzecznym.
TECHNOLOGIA KLATKOWA
Charakteryzuje ją stosowanie systemów automatycznego podnoszenia dla elementów pomostów obwodowych wykonanych w postaci charakterystycznych klatek. Stosuje się ją do wznoszenia chłodni kominowych. W technologii tej wyeliminowano wieżę przyścienną zastępując ją dźwigiem ustawionym w osi pionowej chłodni. Eliminacja wieży przyściennej spowodowała utratę możliwości rozwijania osnowy realizacyjnej. Spowodowało to konieczność przeniesienia osnowy realizacyjnej na wykonany fragment ściany i zawieszenie tam elementów deskowania.
Np. dla pkt 2.
Dane: O2 , d2 , Oj , Ok
Szukane: y2 – odchyłka od prostoliniowości
X2 = O2 - Oj
O2 = y2 + Oj + x2
y2 = O2 – Oj – x2
Z twierdzenia Talesa wyliczamy xn
Jeżeli w terenie podczas pomiaru ustawimy oś celową (TC) tak, aby Oj=Ok. to wtedy prosta oś celowa TC II JK. Wówczas: yn = On-Oj
Jeżeli yn jest wartością dodatnią to wówczas budynek w tym punkcie jest wklęsły w stosunku do prostej JK.
Prawo przenoszenia błędów średnich Gaussa.(analiza dokładn).
Suwnica – jest samojezdnym urządzeniem transportowym, pracującym w obrębie hali produkcyjnej lub składu materiałów, elementów.
Wyróżniamy:
a) suwnice bramowe- stosowane do składowania surowców, montażu dużych konstrukcji, np. stocznie
b) suwnica półbramowa (półportalowa)- jako przyścienna na zewnątrz lub wewnątrz hali, służą do rozładunku, załadunku wagonów.
a) b)
c) przyścienne (wspornikowe)- do transportu niewielkich ciężarów.
d)pomostowe- stosowane w halach produkcyjnych.
c) d)
a)wzajemna różnica poziomów główek szyn w jednym przekroju poprzecznym toru jezdnego nie powinna być większa niż:
-na podporach (nad słupami) – 10mm
-w przęśle (na środkach odcinków między słupami) -15mm,
b)różnica poziomów główki szyny na słupach w tej samej osi podłużnej nie powinna przekraczać wartości b/1500, gdzie b – rozstaw słupów, i jednocześnie nie może przekraczać 10mm,
c)odchylenie w wymiarze prześwitu toru jezdnego w stosunku do projektu nie powinno różnić się więcej niż ±5mm (odchyłka rozstawu szyn toru),
d)odchyłka osi szyny od jej osi teoretycznej nie powinna być większa od 2,5mm,
e)wzajemne przesunięcie czoła szyn w styku, w poziomie lub pionie, nie powinno być większe od 1mm,
f)odchylenie osi górnego pasa belki suwnicowej w środku jej rozpiętości od płaszczyzny pionowej, przechodzącej przez środki podpór przy wysokości belki h ,nie powinno być większe od h/500.
Metoda analityczno-graficzna
Dane:
- odczyty na belce z łaty (OL,OP)
- pomierzone długości d2 = 10000mm
d3 = 25500mm
- projektowany rozstaw osi szyn(belek)
S = 16500mm
-długość belki(szyny) x = 6m
Szukane(obliczenia)
- współrzędne punktów oznaczonych na osiach lewej i prawej belki
- współrzędne środków odcinków
- współrzędne środków odcinków zredukowane o średnią ich wartość
- Na podstawie współrzędnych środków odcinków i długości belek w poszczególnych przekrojach poprzecznych wykonujemy wykres.(gdzie wypośrodkowujemy prostą, oznaczoną jako teoretyczna projektowana os toru).
Warunek z dokład.1mm
- współrzędne pkt-ów na wypośrodkowanej teoretycznej osi (lewej, prawej) belki
– odchyłki osi belek od wypośrodkowanych osi teoretycznych
– odchyłki rozstawu osi belek w poszczególnych przekrojach poprzecznych
Metoda analityczna
- jak w met.analit-graf.
Metoda analityczna różni się od analityczno – graficznej tym, że zamiast wypośrodkowanej na rys. teoretycznej osi toru, oblicza się współczynniki równania tej osi oraz współrzędną Yo przez podstawienie tych współczynników do odpowiednich równań poprawek.
Układ równań poprawek
a·i+b=yo-yśr+v vi=a·i+b-(yo-yśr)
AX=L+V
V=AX-L dla l=yo-yśr
a,b – współczynniki równania osi toru
i=di/d
di – odległość rozpatrywanego punktu od początku toru
d – odległość między przekrojami (6m)
Układamy układ równań normalnych
Do metody najmniejszych kwadratów przyjmujemy następujące macierze
Kolejne wielkości liczone tak samo jak dla metody analit...
abdak