TRAUMA KULTUROWA
[od 34 minuty wykładu]
Typologizacja narracji, które przedstawia się, których obecność w różnym stopniu pozwala uprawomocniać działania wojenne. Typ dyskursu pozwala na przewidywanie działań które mogą zajść. Powstały na podstawie analizy przypadków.
1. narracja niskiej mimezis
W niskiej mimezis zwraca się uwagę na niewielki antagonizm między stronami. Sprzyja mediacji
2. fatalistyczny
Pokazuje jeden możliwy sposób rozwoju wydarzeń.
3. tragedia
Wytwarza uczucie bezsilności. Ludzkie działania nie są w stanie temu zapobiec. Wizja zwycięskiej walki.
4. Apokalipsa
W różnym stopniu przedstawiana jest motywacja aktorów, zaangażowanie w konflikt
Konfiguracja kulturowa stanowi tło, która staje się ramą interpretującą dla wydarzeń. Dominujący w danym momencie typ narracji wiąże się z podejmowaniem decyzji przez aktorów. Dyskurs jest czymś co towarzyszy podejmowanym decyzjom i je legitymizuje (bądź nie).
Symbolizacja/nośniki znaczeń, które są pewnym zasobem do których można się zawsze odwołać, żeby dana narracja stała się zrozumianą.
To nie jest jednak jedyny typ doświadczeń w których dochodziło do przemocy. W centrum przemian kulturowych są szczególną kategorią zjawisk, które związane są z globalizacja w wymiarze ponad narodowym. Historia ma znaczenie. Chociażby w charakterze kontrtendencji. Globalizacja akcentuje relacje przestrzenne, a nie czas.
Pamięć jest czymś co ma różny status i jej funkcjonowanie nie jest bez tożsame z ....
Trauma – radzenie sobie z traumą – wychodzenie z doświadczeń z przemocą polityczną. Na podstawie Afryki Południowej. Pamięć i wiedza istnieje w formie dyskursów w której pojawiają się ofiary i sprawcy. Transmisja pamięci na spadkobierców którzy sami nie są ani ofiarami ani sprawcami, a mimo to kultywują (coś).
Jednak nie należy tego rozpatrywać jedynie jako zjawisko konstruowane. Nie można zaprzeczać doświadczeniu ani istnieniu tego doświadczenia. Mimo to pojawia się problem adekwatności i społecznej reprezentacji. Dlatego próbuje się tę traumę neutralizować.
Trauma – konieczne jest poczucie członków społeczności, że doświadczyli takiego wydarzenia. Przekonanie, że ślad jest nie zacieralny. Naznaczenie na zawsze pamięci zbiorowej przez to wydarzenie. Zmiana tożsamości zbiorowej zaszła po tym zdarzeniu w sposób zasadniczy i nieodwołalny.
To zależy od uczestników jak oni to doświadczenie zdefiniują, czy uznają je za traumatyczne i czy uda się współoznaczyć traumę, czy uda się ją uwiarygodnić w społeczeństwie. Czy uda się zdefiniować pewne wydarzenia jako obarczone negatywnym efektem, nieusuwalne [Smelser]
Język który pozwala wyrazić zdarzenie głęboko afektywni, jak dochodzi proces który pozwala to zrobić.
d
mtx