Wybaczenie.pdf

Wybaczanie partnerowi

Konflikty są integralną częścią każdego związku. Bolesne zdarzenie dotyczące relacji z drugim

człowiekiem wywołuje żal i urazę. Pośród uczuć żalu często pojawiają się różne żądania. Żądamy, aby

druga osoba zmieniła to, czego nie da się zmienić, odwróciła to, co się zdarzyło, stworzyła nam inną

rzeczywistość. Nie chcemy się pogodzić z faktem, że nasze pragnienia są irracjonalne. Żądamy, aby

druga osoba stała się pokorna, bezbronna, płaszczyła się przed nami, odbyła pokutę, gdyż w innym

razie nie jesteśmy w stanie przebaczyć. Nie chcemy zrozumieć, że taka postawa niszczy drugą osobę,

nas i nasz przyszły związek. Nieporozumienia nawarstwiają się. Ludzie lekceważą podejmowanie

prób pojednania, pozwalając narastać rozbieżnościom. Pomysł, że czas leczy rany, służy do

odwracania uwagi od tych problemów, do zaprzeczania ich istnieniu. Zamrożone uczucia powracają

później w postaci napięć, strachu, frustracji i rozdrażnienia. Kwarantanna polegająca na

przeczekiwaniu negatywnych uczuć nie daje gwarancji, że nie powrócą one w przyszłości. Skrywany

gniew, spychany do wnętrza wyjdzie prędzej czy później poprzez reakcje naszego ciała lub poprzez

zniekształcone relacje z innymi. Można jednak przyznać się do niego, przyjmując w ten sposób pełną

odpowiedzialność za swoje emocje, a jednocześnie dążyć do twórczych rozwiązań. W obliczu

konfliktu musimy sobie uświadomić , iż przecież my sami możemy stanowić problem dla drugiej

osoby. Dzięki temu będziemy umieli lepiej stawić czoło poczuciu krzywdy i unikniemy obrażania się

na innych. Chęć przyznania się do winy i wzięcia na siebie współodpowiedzialności powinna być

szczerym aktem, podejmowanym świadomie. Należy jasno określić własną odpowiedzialność oraz

odpowiedzialność partnera za zaistniały problem. Kiedy czujemy się przez kogoś skrzywdzeni, to nie

naprawimy relacji z tą osobą dopóki nie powiemy jej o swoich uczuciach. To, że wyrządzono nam

krzywdę nie jest wystarczającym powodem, abyśmy przestali uważać tę drugą osobę za

wartościową. Doznanie krzywdy nie usprawiedliwia rezygnacji z miłości wobec drugiego człowieka,

która powinna być równa miłości własnej. Ponadto w pewnej mierze jesteśmy razem w tym

konflikcie, który nas dzieli. Potrzebujemy nawzajem od siebie pomocy, uwagi, troski. Co więc daje

nam przebaczenie ? Przebaczanie umożliwia uwolnienie się od wielu negatywnych emocji, takich jak:

strach, złość, podejrzliwość, samotność, wyobcowanie, niezrozumienie. Strach rozdziela, złość jest

destruktywna, podejrzenia wyobcowują, samotność prowadzi do depresji. Uwolnienie się od tych

uczuć jest uzdrawiające. Przebaczając należy odnowić przeżywanie miłości. "Przebaczenie zaczyna się

wtedy, gdy znowu patrzę na partnera z miłością". Kochać, to odbierać drugiego człowieka jako

wartościowego, cennego, niezależnie od krzywdy jaką nam wyrządził. Krzywda nie jest

wystarczającym powodem, aby przestać kogoś kochać. Należy podjąć negocjacje w celu osiągnięcia

wzajemnego zaufania i prawdziwie konstruktywnych wzajemnych relacji, nawet w obliczu ryzyka, że

powtórnie możemy zostać skrzywdzeni. Należy dojść do rozróżnienia między osobą a czynem, który

popełnia. Podstawą ponownego odczuwania miłości w stosunku do osoby postrzeganej jako

winowajca ma być głęboka świadomość, że my wszyscy jesteśmy nieskończenie wartościowi,

niezależnie od naszych działań, wyglądu, efektywności, czy jakichkolwiek innych kryteriów. Gdy

postrzegamy kogoś jako istotę w pełni wartościową, mimo obiekcji co do niektórych jej działań,

wtedy pojawia się szansa na pojednanie. Miłość umożliwia zmianę myślenia, odczuwania, oczekiwań,

a podejmowanie prób przebaczania, jako pozytywny zwrot ku drugiemu człowiekowi, warunkuje

odczuwanie miłości. Zranienie w partnerstwie przejawia się najczęściej jako nagłe ochłodzenie relacji,

zanik miłości. Przebaczenie zaś polega na rozpoznaniu krzywdy jako stanu chwilowego. Odbudowuje

ono zrozumienie dla partnera jako osoby podobnej do nas i godnej szacunku, prowadzi do

odnowienia wzajemnych relacji. Takie pełne miłości przebaczenie składa się więc z trzech

elementów: postrzegania, uczuć i działania. Druga osoba ponownie odbierana jest jako cenna, warta

naszej miłości. Staje, podobnie jak my wobec problemu odbudowania wzajemnego zaufania.

Przebaczenie, to zadanie wymagające wielu kroków, które mogą okazać się dramatycznie trudne.

Każdy z nich należy więc robić ostrożnie, wcześniej zaś go przemyśleć, poddać głębokiej refleksji.

Każdy kolejny krok bazuje na poprzednich i staje się punktem wyjścia dla następnych. Pierwszy

polega na zmianie stosunku do człowieka, któremu mamy przebaczyć. Musimy odróżnić człowieka

od jego złego postępowania. Drugi krok pogłębia obiektywne rozpoznanie drugiej osoby, przywraca

jej naszą miłość. Następny, to zdanie sobie sprawy, że przeszłość minęła bezpowrotnie, wobec czego

należy porzucić roszczenia z nią związane. Gniew, ból i smutek należy rozładować przez odnowienie

zaufania. Pozwala to obu stronom otworzyć się na przyszłość i obdarować siebie nawzajem nowym

porozumienie w miłości. Każdy z tych kroków jest integralną częścią procesu przebaczania.

Przebaczenie polega na pozwoleniu temu, co było, przeminąć, a temu, co nadchodzi, zdarzyć się,

temu zaś, co dzieje się teraz, trwać. Przebaczając rozstajemy się z przeszłością, rezygnujemy z

naszych przeświadczeń, podejrzeń, ostrzeżeń przed błędami na przyszłość, aby powitać z nadzieją to,

co niesie chwila. Będzie to nowy układ między partnerami, który utwierdzi integralność ich związku.

Przebaczyć, oznacza pozwolić toczyć się życiu. Osiągnąwszy w negocjacjach tyle, ile jest to możliwe,

powinniśmy przejść ku przyszłości, bez hamowania zarówno własnych spontanicznych reakcji, jak i

reakcji partnera. Jeżeli ulegniemy pozornemu przebaczeniu, nie rozstaniemy się na zawsze z

wydarzeniami z przeszłości, złość czy niechęć wypłyną na wierzch wcześniej czy później. Ukrywając

negatywne emocje, nie pozwalamy im obumrzeć, uniemożliwiamy pełną konfrontację z tym, co tkwi

w naszym wnętrzu. Niezdolność do pożegnania się z przeszłością prowadzi do patologicznego

zadręczania się. Prawdziwe przebaczenie odbudowuje wolność drugiego człowieka bez zadawania

pytań, bez domagania się skruchy, czy prób zemsty. Nie żąda skruchy jako środka służącego

doświadczeniu przebaczenia. Przebaczenie pozwala nam porzucić ból na rzecz nowego, wzajemnego

zaangażowania, tragiczne błędy z przeszłości zastąpić nowym, wspólnym układem. Naszym

głównym zadaniem powinno więc być stworzenie klimatu sprzyjającego przebaczeniu, w którym

chęci jego udzielenia będą stale podtrzymywane i odwzajemniane. Nie budujemy wówczas naszych

relacji na niepewnym gruncie nie wypowiedzianych uczuć, zadawnionych uraz, które mogłyby sączyć

swój jad do aktualnie przeżywanych zdarzeń, uczuć. Przebaczanie nie jest bowiem izolowaniem, jest

integrowaniem. Przebaczanie jest fundamentalnym warunkiem funkcjonowania rodziny a co za tym

idzie całej społeczności. Gdy obumiera proces przebaczania, społeczna akceptacja ulega załamaniu,

zachwiane zostaje zaufanie i przestaje funkcjonować zrozumienie. Przebaczenie osiągnięte za

pomocą wypierania uczuć i reagowania zgodnie ze wskazówkami zewnętrznych autorytetów nie

przyniesie rezultatów w postaci pełnego pojednania. Przebaczenie przychodzi, gdy potrafimy

zaakceptować urazy z przeszłości, nie wypieramy się ich. Powinny one być rozpoznawane, uwalniane,

nie zaś represjonowane, przetrzymywane głęboko we wnętrzu. Powinny służyć nawiązywaniu

nowych relacji z partnerem. Przebaczając porzucamy nasze żądania. Powinniśmy porzucić

nierealistyczne marzenia o tym, że uda nam się zmusić drugiego człowieka do odwrócenia

przeszłości lub zagwarantowania przyszłości. Powinniśmy zaprzestać walki, której nie sposób wygrać,

porzucić chęć zmuszenia partnera do płaszczenia się, wyrażenia żalu za swe czyny lub dania nam

satysfakcji. Powinniśmy porzucić nadzieję na wyegzekwowanie zapłaty od drugiej strony,

zadośćuczynienia, pokutniczych hołdów lub innych form gratyfikacji. Przebaczenie nie jest możliwe

bez odwołania niesprawiedliwych żądań. Jeżeli przebaczenie, którego się od nas oczekuje, miałoby

nas stawiać ponad drugą osobą, to postarajmy się nie przebaczać na takich warunkach. W takim

przypadku związek jest oparty na akcie łaski ze strony wybaczającego, a druga strona musi mieć

zawsze świadomość, iż tego aktu łaski doznała w potrzebie. Winowajca często świadomie lub

podświadomie zdaje sobie sprawę, że z moralnego punktu widzenia, powinien się podporządkować

drugiej stronie. Będzie musiał odsłużyć dług zaciągnięty u partnera. Winowajca wydaje się jeszcze

mniej godny darowanej mu "wspaniałomyślnie" miłości. Negatywne uczucia zostaną ukryte przed

winowajcą pod kolejną warstwą wspaniałomyślności. Taka wdzięczność nie stanowi pozytywnego

rozwiązania dla związku. Miłość nie rozkwitnie pomiędzy nierównymi sobie ludźmi, nie rozwinie się

tam, gdzie trzeba się ukorzyć, aby zrealizować potrzeby drugiej strony W ten sposób zamiast z

jednorazowym upadkiem mamy do czynienia z procesem permanentnym. Jeżeli naprawdę zależy

nam na partnerze, to zamiast go poniżać, umacniajmy równość między nim i sobą. Pozycja tego

gorszego, kogoś, kto stale jest na cenzurowanym, to dla większości ludzi sytuacja nie do zniesienia.

Taki partner "zawsze w porządku" potrafi często przypominać winowajcy o jego niewyraźnej sytuacji,

nie pozwalając niczego zapomnieć. Takie "przebaczenie" zbyt wiele kosztuje. Nie jest ono żadnym

darem, skoro trzeba je wciąż odpracowywać. W ten sposób, jeśli ktoś raz zaciągnie dług, to nigdy go

już nie spłaci. Jeśli naprawdę zależy nam na partnerze, nie doprowadzajmy go do niewypłacalności,

raczej uwolnijmy go od długów, jak i od siebie w roli wierzyciela. Okazuje się jednak, że granie roli

dobroczyńcy jest atrakcyjnym przeżyciem dla wielu ludzi. Satysfakcja czerpana z tego rodzaju gry

może przyjmować różne formy: poczucie spełnienia i bycia pomocnym wielu ludziom, okazja do

poświęcania

się, aby odczuć dzięki innym, że jest się "dobrym człowiekiem", możliwość kontrolowania sytuacji,

zobowiązanie drugiej strony do wdzięczności dla nas. Hierarchiczne sytuacje mogą być również

źródłem satysfakcji dla odbiorcy przebaczenia. Umożliwiają one: ucieczkę od odpowiedzialności za

część swojego życia, utwierdzanie się w poczuciu własnej bezradności, słabości, wstydu i winy,

spłacanie długów, zobowiązań, spełnianie obowiązku zamiast prostego okazania wdzięczności.

Tymczasem prawdziwe przebaczenie nie szuka okazji do spychania innych na gorszą pozycję,

utwierdza wolność i równość. Przebaczenie wyklucza wywyższanie się ponad innych, odmawia

manipulowania nimi. Akt przebaczenia możliwy jest między ludźmi, którzy postrzegają siebie

nawzajem jako osoby jednakowo godne szacunku, w pełni wartościowe. Jeśli naprawdę na kimś nam

zależy, to nie powinniśmy wykorzystywać trudnych sytuacji do budowania relacji nierówności między

nami, a tą osobą. Powinniśmy raczej kierować się we wzajemnych kontaktach szacunkiem dla

drugiego człowieka. Możemy spotkać się również z przebaczeniem traktowanym jako poświęcenie.

Polega na przyjęciu na siebie bólu, zaakceptowaniu rany, zdławieniu w sobie złości i tym samym

uwolnieniu od tego wszystkiego drugiej strony. Żadna ze stron nie formułuje pytań pod adresem

partnera, nie padają żadne prośby, nikt nie przedstawia swoich oczekiwań w stosunku do drugiej

osoby, tak, jakby wszystko było jasne. Tym samym pomiędzy nimi nie ma wspólnoty, otwarcia się na

drugą osobę, nie zostało bowiem zbudowane wzajemne zaufanie. Takie przebaczenie daje działanie

jednokierunkowe, daje bycie w zgodzie z samym sobą, ale nie umożliwia dotarcia do drugiego

człowieka. W przypadku relacji partnerskich jest to bardzo istotne. Partnerowi przebaczajmy z

miłością i szacunkiem. Wymaga to od obu stron takiego samego zaufania, ryzyka, otwartości i chęci

oczekiwania ze spokojem na wszystko, co może przynieść przyszłość. Starajmy się o przebaczenie

tak otwarte i autentyczne, jak to tylko możliwe, w zależności od stopnia naszej dojrzałości. Niech

nasze przebaczenie będzie pełne, całkowite, wolne, a czasem nawet po ludzku nierozsądne. Zawsze

jednak przebaczajmy. Pozwolenie na toczenie się życia, powiedzenie wybaczam i podjęcie ryzyka

zaufania drugiej osobie to kroki prowadzące do pełni partnerstwa, zdrowia i wolności.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: