HM_7.pdf

13.03.2010

Wiele dasz nawet wtedy, gdy nic nie dasz, jak tylko dobry przykład (Seneka)

Nr 7 (20)

Autorytetu siła

„Wojsko do cienia! - wykrzyknął Marszałek widząc oddział w pełnym

rynsztunku stojący na jego powitanie w słońcu.” - Takim wodzem bądź, a siła

twego autorytetu wielką będzie!

phm. Andrzej Jaworski

policjanta, strażaka) jest i mocniejszy - autory-

tet naturalny – i o taki właśnie chodzi w harcer-

skim ruchu. W dobrej drużynie nie trzeba prze-

cież ustaw czy regulaminów, żeby wódz miał po-

słuch wśród młodzieży. Zaufanie zdobyte w złej

przygodzie, oddanie chłopcom i przykład włsny

to źródła miru jakim drużynowy się cieszy.

Dotrzymuj więc danego słowa i bądź konse-

kwentny. Dbaj o swój wygląd i język. Bądź zde-

cydowany w podejmowaniu decyzji, ale nie

dziwa jest, kiedy z naturalnego au-

torytetu wynika. Wątły zaś autory-

tet wodza, jeśli siłę swej „władzy” tylko z funkcji

wywodzi. Tytuł przecież to ozdoba książki, a nie

jej właściwa treść. Istnieje autorytet formalny

– funkcji, urzędu a nawet stroju (np. mundur

W ładza nad chłopięcym sercem praw-

HARCERSKIE MAZOWSZE | HARCERZE

Chłopca pochwalić można zawsze, a ukarać

tylko raz. Chwal zatem często i głośno a karć

z rzadka i na osobności. Starszy Brat bardziej

jest dla rodzeństwa młodszego miłosierny niż

sprawiedliwy. W harcerstwie zaś realizm popra-

wiania się ważniejszy jest od idealizmu wzorców.

Umiłowanie dla wart honorowych, defilad

i przemarszów - zaufania i miru u chłopców

nie przydaje – tego pokochają, który pierwszy

do cienia ich powiedzie. Zadanie musi mieć

zawsze widoczny dla harcerzy sens. Ten, któ-

ry nonszalancko traktuje czas, energię i zapał

chłopców - szybko ich zaufanie traci i przewod-

nikiem życia być przestaje. I niech dobro i sa-

tysfakcja Twoich harcerzy będzie dla ciebie waż-

niejszym drogowskazem niż niemądre rozkazy

czy bezduszne regulaminy.

Znaczniejsze powinności mamy wobec

tych, którym przewodzimy niż wobec na-

szych przełożonych.

bój się prosić o radę. Pamiętaj jednak, że

przykre konsekwencje decyzji są tylko To-

bie przynależne. Nie bój się dzielić odpowie-

dzialności. A tym, którzy Cię zawiodą spró-

buj dać ponownie szansę. To prosty przepis

na zdobycie zaufania i poważania u chłopców.

Autorytet to potężne narzędzie w ręku druży-

nowego. Nie jest on jednak nikomu przyrodzo-

ny – lecz efektem jest ciężkiej i mądrej pra-

cy. Nie da się go „wydrukować” ani mianować.

Wódz prawdziwy krytyki się nie boi? Oczy-

wiście! Prawdziwy autorytet nie boi się jej

a wręcz przeciwnie - za oznakę szczerości i fun-

dament zaufania bierze. Mądry drużynowy nie-

zgody dziatwy za bunt nie bierze, ale jako pró-

Bądź dla swych chłopców wzorem, star-

szym bratem i wodzem – a prędzej czy póź-

niej uznanie ich zdobędziesz i w gronie ich

autorytetów zasiądziesz.

Mir wśród braci harcerskiej ten ma, któ-

ry największy plecak na własne plecy zakła-

da i pierwszy na trudną ścieżkę wyrusza. Pa-

miętaj, że Twoi chłopcy zmagać się będą tyl-

ko z Tobą, a nie na Twoje zawołanie. Dobry

drużynowy mówi więc: „Za mną!” a nie: „Na-

przód!” I wodzem prawdziwym i ukocha-

nym ten jest, który na przedzie gromady

na przekór wiatru w oczy idzie - a nie ten,

który na końcu maruderów batem goni.

HARCERZE | HARCERSKIE MAZOWSZE

bę i przejaw zdrowego młodzieńczego myślenia

traktuje. Okazja też to dla nowej życia nauki

jest doskonała. Pozwól więc czasem, by chłopcy

sami przekonali się o własnym błędzie – a au-

torytet Twój nie ucierpi na tym a raczej moc-

niejszym w przyszłości będzie.

Gdy zapytasz – Jakim mam być, by w oczach

młodzieży szacunku i poważania nie stracić?

Bądź sobą - odpowiemy! Lepiej bowiem po-

kazać swe wady i własne z nimi zmagania, niż

udawać kogoś, kim nie jesteś. Chłopcy natych-

miast fałsz i obłudę wykryją i zaufanie do szal-

bierza stracą, a widzą więcej niż sobie wyobra-

żasz. Jeśli popełnisz błąd nie udawaj więc, że

go nie ma, ale do naprawy się jego przyłóż. Je-

śli zaś nie wiesz, nie udawaj, że jest inaczej, ale

powiedz – dowiem się!

dzierżysz nad harcerskimi duszami niech dla

rozpalania zapału, wyobraźni, intelektu, czy po-

mocy w osiąganiu cywilnej odwagi będzie wyko-

rzystana. Wiedz, że jeśli prawdziwie jesteś im

autorytetem – pójdą chłopcy za Twymi wskaza-

niami chętnie i bez najmniejszego przymusu.

Wystrzegaj się natomiast własnych wygóro-

wanych ambicji i żądzy władzy, która dąży do

podporządkowania sobie młodszych braci po-

przez stosowanie przymusu i spiętrzanie zaka-

zów bądź nakazów. Wrogość wobec indywidu-

alizmu chłopca, wymuszanie uległości za po-

mocą cenzury, inspirowanie niezdrowej rywali-

zacji czy surowe kary za nieposłuszeństwo – to

ścieżka zbłąkanego wodza, któremu zdaje się,

że zdolność wymuszania posłuchu – jest przy-

rodzona jego władzy. Nie pobłądź młody przy-

jacielu – bo nie wolnych i karnych obywateli oj-

czyźnie przysposobisz, lecz „ujarzmionych” stra-

chem i niemocą własną jej niewolników.

Głupotą złego autorytetu nie jest bo-

wiem upadek, ale chęci brak by się pod-

nieść.

Siła Twojego autorytetu może chłop-

ca wyzwolić lub ujarzmić. Korzystaj z niej

roztropnie.

Zważ wodzu młody, że mir jakim się u chłop-

ców cieszysz możesz wykorzystać, by natchnąć

ich do działania, do wzięcia znaczniejszych za-

dań na swe młode barki, do mozolnej pracy nad

ich szczenięcymi charakterami. Władza którą

Nie zrobisz chłopców takimi jak ty - Przyj-

rzyj się - oni juz tacy są…



phm. Łukasz Kamiński

Przewodniczący Zarządu

Obwodu ZHR Piaseczno.

Do niedawna hufcowy.

Rodem z 2MDH której był

drużynowym.

phm. Andrzej Jaworski

Czlonek Rady Wydziału

Harcerskiego.

Rodem z 22WDH.

HARCERSKIE MAZOWSZE | HARCERZE

Pan i władca

Kapitan okrętu otrzymuje władzę w prezencie razem

z nominacją admiralską i epoletami na mundurze.

Jednak dopiero podczas długiego rejsu, każdego dnia,

musi zapracować na swój autorytet, potwierdzać i zdobywać

go ciągle od nowa. Autorytetu nie można komuś nadać,

nie można wydrukować i powiesić w ramkach na ścianie.

phm. Piotr Wiśnioch

walizacji same zauważą jak ważne jest zgra-

nie i utrzymanie porządku na pokładzie? Jak

zareaguje na bójki w portach? Czy okaże się

bufonem, który nie zaprasza oficerów na po-

siłki do swojej kajuty, a wchodząc na pokład

każdorazowo każe sobie oddawać honory w pa-

radnych mundurach, nawet w skwarze równi-

kowego słońca?

Kapitan poddany jest ciągłej obserwacji. Za-

łoga komentuje między sobą sposób zarządza-

nia okrętem, decyzje dotyczące zmian w usta-

wieniach żagli i rozmieszczenia balastu. Gdzieś

szy nowy kapitan. Muszkiety stojących

w równym czworoboku żołnierzy pie-

choty morskiej lśnią w słońcu, gra werbel,

załoga spogląda na swojego nowego dowód-

cę. Czy będzie tyranem, wymuszającym dys-

cyplinę za pomocą kary publicznej chłosty?

Czy też może zarządzi ćwiczenia artyleryj-

skie, podczas których obsady dział w toku ry-

N a okręt wojenny wchodzi po raz pierw-

HARCERZE | HARCERSKIE MAZOWSZE

z tyłu głowy cały czas pozostaje pytanie każdego

marynarza – jak ten człowiek poprowadzi nas

do boju? Czy można mu zaufać?

Kotwica idzie w górę, pierwsze żagle roz-

kwitają na masztach. Fregata wypływa w dłu-

gi rejs. Teraz, na pełnym morzu, kiedy od naj-

bliższego lądu i bezpiecznego portu dzieli okręt

tysiące mil, kapitan zostaje sam na sam z zało-

gą. Na środku oceanu nie ma dodatkowej insty-

tucji, która by przywołała do porządku niesub-

ordynowanych marynarzy. Władza niejako zni-

ka, pozostaje tylko autorytet. Dowódca może

polegać tylko na sobie. W sytuacji, w której na

horyzoncie pojawi się biały żagiel, rozpoznany

jako wroga jednostka, władza mu nie pomorze.

Bo kto pójdzie w bój za nielubianym tyranem,

albo niekompetentnym ignorantem?

Po kilku dniach na horyzoncie pojawia się

statek pocztowy – wiezie rozkazy dla kapita-

na. Kilku marynarzy z pocztowca wraz z wor-

kiem wchodzi na pokład fregaty. Oni też uważ-

nie obserwują. Atmosferę na okręcie czuje się

od momentu postawienia stopy na jego pokła-

dzie. Zaciśnięte pięści załogi, burkliwe odzywki

i agresywne zachowanie wskazują na brak sza-

cunku do kapitana. W takim przypadku moż-

na być pewnym, że po zawinięciu do portu, po-

łowa marynarzy nie stawi się ponownie w dniu

wypłynięcia – nie będą chcieli służyć pod takim

wodzem, zdezerterują.

Tutaj jednak widać, że załoga czuje, iż kieru-

je nią zdecydowany i dobry kapitan. Na ćwicze-

niach więc daje z siebie wszystko – szybko prze-

tacza działa, precyzyjnie celuje i jest przekona-

na, że nie zawaha się w obliczu wroga.

Okręt kieruje się teraz w rejon patrolu. Tu-

taj, w każdej chwili może napotkać jednostki

wroga. Kapitan zastanawia się czy marynarze

pójdzą za nim do boju?

Jak przekonać do siebie załogę? Tylko czy-

nem i zachowaniem. Nawet najbardziej wyszu-

kane słowa i zapewnienia nie zastąpią uspaka-

jącego środkową wachtę spaceru po nawietrz-

nej burcie w środku nocy czy odwiedzin u cho-

rych członków załogi w szpitaliku okrętowym.

Ważne też jest zdecydowanie – atak, czy

ucieczka? Śmiały manewr miedzy okrętami

wroga, czy trzymanie się szyku liniowego? Ka-

pitan dokonuje szybkich kalkulacji i wydaje roz-

kaz – jeśli ma autorytet, jeśli załoga mu ufa, zo-

stanie on wykonany w mgnieniu oka.

Kapitan jest świadomy ogromu odpowie-

dzialności jaki na nim ciąży. To on podejmuje

decyzje o wykonaniu zwrotu w danym momen-

cie lub postawieniu dodatkowych żagli, choć

grozi to złamaniem drzewców. To on weźmie na

siebie ryzyko niepowodzenia w wyniku wykona-

nia posunięć podczas walki. Nie boi się ponieść

konsekwencji swoich działań. Ileż to słabych ka-

pitanów niepowodzenie na polu bitwy zrzuca na

podwładnych, próbując siebie wybielić i pokazać

w jak najlepszym świetle.

Ileż takich myśli przetoczyło się przez gło-

wę dowódcy podczas chwil spędzonych na po-

kładzie. Jednym z przywilejów kapitana jest sa-

motny spacer po nawietrznej burcie. Kiedy tyl-

ko pojawia się w zejściówce, natychmiast ofice-

rowie przechodzą na burtę zawietrzną. Takie

zachowanie regulowane jest odwieczną trady-

cją w marynarce wojennej. Ważne jest jednak

to, by ta samotność kapitana nie była samot-

nością wynikającą z niechęci i zwyczaju, a sta-

łą się samotnością pochodzącą z szacunku dla

osoby sprawującą funkcję kapitana.

Po kilku dniach trafiła się pierwsza zdobycz –

po kilku salwach statek kupiecki poddał się bez

walki – łatwy pryz. Jednak trzeba jakoś odpro-

wadzić go do portu. Kim go obsadzić?

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: