Wiktor Suworow – Oczyszczenie.pdf - Wiktor Suworow - Amondo197702

Spis treści

Wstęp

Otrzeźwienie

Rozdział

1 Inny powód

Rozdział

2 Pierwsza dziesiątka

Rozdział

3 Czterdzieści tysięcy wyższych

dowódców

Rozdział

4 Typologia kadrowa

Rozdział

5 Stratedzy z Łubianki

Rozdział

6 O tym jak komisarz Dybienko

gromił Niemców nad Narwą ....

Rozdział

7 Czy komandami był

amerykańskim szpiegiem? ....

Rozdział 8 Czerwoni Kozacy i żołnierze

Pierwszej Konnej

104

Rozdział 9 Co to jest partyzantka,

czyli jak Jasza Ochotników

ochraniał Wodza

115

Rozdział 10 Czy towarzysz Jakir

był wrogiem ludu?

127

WIKTOR SUWOROW

Rozdział 11 Bardzo trafne określenie

137

Rozdział 12 Dekawilki i polemostrategia .... 152

Rozdział 13 Politruk

169

Rozdział 14 Pierwsze ostrzeżenie

Tuchaczewskiego

186

Rozdział 15 Reorganizacja

194

Rozdział 16 W granicach rozsądku

210

Rozdział 17 Drugie ostrzeżenie

Tuchaczewskiego 225

Rozdział 18 Niemiecki ślad 237

Rozdział 19 Analityczny umysł 255

Rozdział 20 Zmiana warty 272

Rozdział 21 Dziwny Blitzkrieg 286

Rozdział 22 Czy były powody do obaw? .... 303

Rozdział 23 Panika?

Wstęp

Otrzeźwienie

Stalin ma wszelkie powody, by gloryfikować -jak

gwiazdy ekranu - radzieckich marszałków, którzy

wykazali doprawdy wybitne umiejętności wojskowe. '

Joseph Goebbels, 15 marca 1945 roku

319

Bibliografia

334

W pierwszych dniach lutego 1945 roku oddziały Armii

Czerwonej dotarły nad Odrę, sforsowały rzekę i w kilku

miejscach uchwyciły przyczółki na zachodnim brzegu.

Do Berlina pozostało 80 kilometrów. Aby wykonać

ostatni rzut trzeba było wpierw podciągnąć służby tyło-

we, dowieźć setki tysięcy ton amunicji, części zamienne,

paliwo, ż, wność, należało uzupełnić braki w ludziach,

przerzucić punkty dowodzenia do strefy przyfrontowej,

uruchomić nowe ośrodki łączności, bazy zaopatrzenia,

przemieścić lotniska polowe, odbudować połączenia

komunikacyjne na zapleczu, mosty, szosy, linie telefo-

niczne, wreszcie przebudować tory na głównych magi-

stralach kolejowych na szeroki radziecki standard, żeby

kolej mogła dowozić zapasy bez przeładunków. Poza

tym należało zabezpieczyć wojska przed ewentualnością

1 J. Goebbels, Posliednije zaplsi, Smoleńsk 1993 - wszystkie cytaty

w książce za tym wydaniem [przyp. red.].

WIKTOR SUWOROW

uderzenia z flanki. W tym celu zachodziła konieczność

skierowania na Pomorze 1.12. Armii Pancernej Gwar-

dii, 1. Armii Wojska Polskiego, 3. Armii Uderzeniowej

oraz sześciu armii ogólnowojskowych (19., 47., 49., 61.,

65. i 70.). To z kolei wymagało ciągłego uzupełniania

stanu osobowego w marszu, w trakcie prowadzonych

działań bojowych. Wymagało także rozwijania jednostek

wsparcia i zaopatrzenia natychmiast w ślad za nacie-

rającymi wojskami. I wszystko to robiono - energicznie,

szybko, sprawnie i odważnie. Było jasne, że zwycięski

koniec wojny jest blisko.

O czym myśleli w tych ostatnich miesiącach, tygo-

dniach i dniach członkowie najwyższych władz Trzeciej

Rzeszy: Hitler, Goebbels, Góring, Himmler, Bormann,

Ribbentrop?

Przede wszystkim rozmyślali o wojnie, dzień po dniu

analizowali jej przebieg, od samego początku. Wspomi-

nali okres poprzedzający rozpoczęcie działań wojen-

nych. Każdy z osobna starał się zrozumieć, gdzie popeł-

niono ten fatalny błąd, który w efekcie miał doprowa-

dzić do klęski Trzeciej Rzeszy. To, że wiemy o czym

myśleli, zawdzięczamy Goebbelsowi, który skrupulatnie

prowadził dziennik. Część jego notatek szczęśliwie nie

wpadła w ręce zwycięzców, bo inaczej podzieliłaby los

setek tysięcy dokumentów, które zostały ukryte w nie-

dostępnych archiwach i które za dwieście, trzysta lat

być może ujrzą światło dzienne.

Papiery porozrzucane w ruinach Ministerstwa Propa-

gandy Rzeszy zostały pieczołowicie zebrane przez pew-

nego niemieckiego kolekcjonera i wydane na Zachodzie.

W Związku Radzieckim ta publikacja, ze zrozumiałych

powodów, należała do zakazanych. Potrzeba było rozpa-

du Związku Radzieckiego, żeby te świadectwa stały się

dostępne również w Rosji. 2

Dziennik Goebbelsa nie był pisany z myślą o publika-

cji. Na tym polega jego wartość. Publiczne wypowiedzi

ministra propagandy Trzeciej Rzeszy to jedno, a dzien-

nik to zupełnie coś innego. O wartości dziennika jako

OCZYSZCZENIE

materiału źródłowego przesądza też fakt, że w ostatnich

miesiącach, tygodniach i dniach Rzeszy Goebbels wysu-

nął się na drugą pozycję w państwie - za Fiihrererp..

W schyłkowym okresie Hitler bardzo wielu ludzi pozba-

wiał władzy i wpływów: rozstrzeliwał, dymisjonował, wy-

rzucał z partii, urlopował. Niemało też zdradziło go

z własnej woli. Goebbels do samego końca pozostał u je-

go boku. Hitler w swoim testamencie wyznaczył Goeb-

belsa na swojego następcę jako kanclerza Rzeszy. Wtedy

Goebbels po raz pierwszy i ostatni nie podporządkował

się jego woli, nie przyjął stanowiska i podążył w ślad za

Fuhrerem, dzieląc jego los: zamordował własne dzieci,

po czym wraz z żoną popełnił samobójstwo.

Goebbels był najważniejszym świadkiem klęski. Żaden

z przywódców Trzeciej Rzeszy nie znajdował się wtedy

tak blisko Hitlera.

Przekartkujmy ostatnie zapiski Goebbelsa. Notatki za-

czynają się w dniu 28 lutego 1945 roku, urywają się 10

kwietnia. Do ostatniej chwili Goebbels wierzył w zwycię-

stwo Niemiec. I walczył. Co niepokoiło go najbardziej? Czy

brak czołgów, armat, samolotów? Ofensywa Armii Czer-

wonej? Załamanie się dostaw rud metali, węgla, ropy,

prądu? Katastrofalna aprowizacja? Niedostatek chleba?

Czy może amunicji? Albo uporczywe naloty aliantów?

Tak. To wszystko bardzo niepokoiło Goebbelsa. Wszys-

tko to dostrzegał, rozumiał, podejmował odpowiednie

działania, notował w dzienniku.

Jednak najbardziej go niepokoiła, irytowała i wypro-

wadzała z równowagi beznadziejna nieudolność najwyż-

szego dowództwa armii i państwa.

Zaraz na drugiej stronie: „Jeżeli ktoś na podobieństwo

Góringa nie potrafi maszerować w nogę, trzeba go do-

prowadzić do pionu. Obwieszeni orderami głupcy i na-

dęci fagasi nie powinni mieć udziału w kierowaniu dzia-

łaniami wojennymi. Albo się zreflektują, albo należy ich

eliminować".

Nie chodzi tutaj wyłącznie o Góringa. Posłużył tylko za

przykład. Chodzi o pewien typ pobrzękujących medala-

mi osobników, a więc bardzo zasłużonych przywódców,

którzy okazali się głupcami. Pech chciał, że te cechy

Ibid.

WIKTOR SUWOROW

ujawniły się dopiero pod sam koniec wojny, tuż przed

ostatnią o*dsłoną, w chwili, gdy ważyły się losy Tysiąclet-

niej Rzeszy wraz z dziesiątkami milionów poddanych.

A w głosie Goebbelsa pobrzmiewa marzenie o oczysz-

czeniu armii z zasłużonych głupców: „należy ich elimi-

nować"!

Niestety, za późno doktor Goebbels rozmyśla o czyst-

ce. Trzeba było zająć się tym wcześniej.

Nie sposób tu przytoczyć wszystkich notatek. Warte są

wnikliwej lektury. Natomiast ich treść sprowadza się do

prostego stwierdzenia: Adolf Hitler nie ma dowódców.

3 marca 1945 roku: „Dietrich poddaje dosyć szczerej

krytyce działania Fiihrera. Skarży się, że Filhrer pozosta-

wia za mało swobody swoim towarzyszom broni, co z kolei

sprawia, że osobiście musi decydować o działaniach po-

dejmowanych przez poszczególne kompanie. Ale Dietrich

nie ma podstaw, by go osądzać. Fuhrer nie może polegać

na swoich wojskowych doradcach. Tak często go oszuki-

wali i zawodzili, że teraz jest zmuszony sam zajmować się

każdym pododdziałem. Dzięki Bogu, że to robi, w przeciw-

nym razie sprawy miałyby się jeszcze gorzej".

Jakież zaskakujące wynurzenia! Goebbels informuje, że

wojskowi doradcy Hitlera często wprowadzali Fuhrera

w błąd... Niechby tylko któryś spróbował wprowadzić

w błąd towarzysza Stalina! No i jeszcze jedno: skoro

Fuhrer wszystko robi samodzielnie, to znaczy, że nie jest

Fuhrerem. Talent każdego zwierzchnika, dowódcy, przy-

wódcy, Fuhrera sprowadza się w zasadzie do jednego: do

umiejętności znajdowania pomocników, na których moż-

na polegać. Nawiasem mówiąc, to nie rosyjska zima prze-

trąciła kręgosłup armii Napoleona, tylko jego brak zdolno-

ści kierowniczych. Kiedyś zakrzyknął zrozpaczony: „Beze

mnie zawsze narobią jakichś głupstw!". Ale kto był temu

winny? On sam. Przecież to on, nikt inny, dobierał swoich

marszałków, niezdatnych do niczego. W obecności Bona-

partego - geniusze. Zdani na własne siły - same zera.

A więc, Adolf Hitler znalazł się w podobnej sytuacji:

nie ma komu powierzyć dowodzenia wojskami, nie ma

na kim polegać, musi sam decydować o wprowadzaniu

do walki poszczególnych kompanii.

OCZYSZCZENIE

Kremlowska propaganda przez dziesięciolecia wpajała

nam do głów jedną myśl: Stalin pozbawił armię dowódz-

twa i dlatego w decydującym momencie był osamotnio-

ny, bez wsparcia swoich generałów. No dobrze, towarzy-

sze, w takim razie popatrzcie na Hitlera! Kogo jak kogo,

ale generałów Niemcy zawsze mieli pod dostatkiem. Za-

danie Hitlera jako przywódcy Rzeszy nie polegało na tym,

żeby samodzielnie dowodzić każdą grupą armijną, każdą

armią i korpusem (a miał ich kilkadziesiąt), każdą dywi-

zją (setki), pułkiem (tysiące), batalionem i kompanią

(dziesiątki tysięcy). Jego zadanie sprowadzało się do te-

go, by w okresie pokoju wyłowić spośród niemieckich

przywódców ludzi rozsądnych, wykształconych i odważ-

nych, a następnie, już w trakcie działań wojennych,

awansować godnych awansu i dymisjonować tych, któ-

rzy zawiedli. Lecz Hitler nie sprostał swym obowiązkom.

Dopóki wszystko szło jak po maśle, wokół niego groma-

dziły się tabuny genialnych dowódców. Ale oto Niemcy

znalazły się w sytuacji kryzysowej... Gdzie się podziali ci

wszyscy geniusze? Tu rzeczywiście mamy armię pozba-

wioną dowództwa: głównodowodzący nikomu nie ufa,

wszystko robi sam i choć swą strategią doprowadził

Niemcy na skraj przepaści, to dopuszczenie kogoś z zew-

nątrz mogłoby tylko pogorszyć sytuację.

Goebbels rozumuje podobnie: talentów mamy pod do-

statkiem, tylko trzeba je umiejętnie wyłowić. Do ostate-

cznej katastrofy pozostało jeszcze parę miesięcy. Niecałe

dwa. Czy otrzeźwienie nie przyszło za późno? Przewojo-

wali pięć i pół roku i raptem uznali, że byłoby nie od

rzeczy rozejrzeć się za jakąś rozsądną kadrą.

Goebbels chciałby nadgonić uciekający czas, nato-

miast Hitler nie zamierza się śpieszyć z wymianą do-

wódców, którzy jak dotąd wykazali się całkowitą nie-

udolnością. Cytuję za dziennikiem Goebbelsa:

3 marca 1945 roku: „Gauleiterzy są przerażeni bra-

kiem zdecydowania Fuhrera w najważniejszych spra-

wach kadrowych. Dlatego proszą mnie usilnie, abym

jak najenergiczniej starał się wpływać na Fuhrera, by

skłonić go do wprowadzenia zmian w dowództwie Luft-

waffe i na czele resortu niemieckiej polityki zagranicz-

Wiktor Suworow – Oczyszczenie.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: