2002-3.pdf

Katolicki Dwumiesięcznik Społecznej Krucjaty Miłości

gorąco czystym

sercem umiłujcie.”

(1P 1,22b)

„Jedni drugich

W numerze:

Kochani Czytelnicy!

Kibeho, orędzie z serca Afryki

Matka Boża przyprowadziła mnie do Boga

Promieniowanie świętości Ojca Pio

Jeżeli znaków i cudów nie zobaczycie...

Pięć rad Ojca Pio

Dźwigał krzyż nas wszystkich

Podróże bilokacyjne i zapachy Ojca Pio

„Padre Pio jest mój!”

Odmawiajcie zawsze różaniec

Pasja miłości

Nie traćcie czasu

Miłosierdzie Boże

Poczułam przenikające ciepło

Odnalazłam skarb wiary

Cud eucharystyczny w Alcala de Henares

Panie, chcę przejrzeć!

Któż mnie oderwie od Jezusa?

List do chłopców (10)

Zaczynam widzieć świat

Kocham życie z Chrystusem!

List do dziewcząt (9)

Trzeba umieć czekać

Ciągle zaczynam od nowa

Nigdy nie jest za późno

W konfesjonale Jezus zdjął ze mnie ciężar

Ojciec pokazał mi Boga

Z Bogiem wszystko ma sens

Mały cud Ojca Pio

Spojrzałam prawdzie w oczy

Co naprawdę liczy się w życiu?

W święto Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny 8 czerw-

ca 2002r. o godz. 20.00, przed obrazem Matki Bożej na Jasnej Górze,

cała nasza Redakcja razem z ks. Tadeuszem Winnickim, Przełożonym

Generalnym Towarzystwa Chrystusowego, zawierzyła Matce Najświęt-

szej całe dzieło ewangelizacji, które dokonuje się poprzez dwu-

miesięcznik „Miłujcie się!”. Oddaliśmy siebie samych, wszystkich

kolporterów i czytelników w macierzyńską niewolę miłości Maryi,

abyśmy mogli we wszystkich okolicznościach życia jak najlepiej

rozpoznawać i wypełniać Bożą wolę.

Pragniemy podzielić się radosną wiadomością, że ukazał się

czwarty numer „Liubitie Drug Druga” w nakładzie 200 000 egz.

Będzie darmowo rozprowadzany w krajach byłego ZSRR. Pismo to

cieszy się tam wielką popularnością wśród katolików, prawosław-

nych oraz ludzi szukających Boga. Jest oceniane wysoko, jako

wizytówka Kościoła katolickiego na Wschodzie.

Wszystkim, którzy przez złożone ofiary i darmowy kolportaż przy-

czynili się do wydania kolejnego numeru „Liubitie Drug Druga”

składamy serdeczne „Bóg zapłać”. Prace nad wydaniem pierwszego

numeru w języku angielskim i norweskim są już mocno zaawanso-

wane. Polecamy Waszej pamięci w modlitwie wszystkie osoby, które

się zaangażowały w tłumaczenie i redagowanie „Miłujcie się!” w

języku angielskim i norweskim.

Jak bardzo „Miłujcie się!” jest potrzebne w Polsce i za gra-

nicami świadczą liczne listy czytelników. „To czasopismo jest

dla mnie bezcenne – pisze 22 letnia czytelniczka – Moje życie to

ciągłe powstania i upadki, ale jak pisze św. Paweł „moc w słabości

się doskonali”. W tym powstawaniu z upadków, grzechów, dojrze-

waniu, wzrastaniu w miłości, w budowaniu własnej osobowości i

duchowości – zawsze towarzyszyło mi i pomagało „Miłujcie się!”

i nadal tak jest. Czasopismo to jest moim przewodnikiem, wspar-

ciem, radością, jednym słowem – przyjacielem. Miłość jest bezin-

teresowna i dziękuję Wam z serca, że taką Miłość rozdajecie bo

potrzebujących nie brakuje”.

Kochani, zwracam się do Was z gorącą prośbą, abyście wspierali

naszą pracę redakcyjną swoimi modlitwami a także przesyłali na

nasz adres świadectwa doznanych łask, nawróceń, uzdrowień ducho-

wych i fizycznych. Dzielmy się w ten sposób z innymi, na łamach

naszego pisma, największym skarbem jakim jest „wiara, która działa

przez miłość”.

Zapewniamy o naszej codziennej modlitwie w Waszych intencjach

podczas Koronki do Bożego Miłosierdzia o godz. 15.00, a także o

cotygodniowej Mszy św. za wszystkich czytelników i kolporterów

naszego pisma.

Niech Duch Święty napełni Was darami pokoju i radości, abyście

byli czytelnymi znakami Miłości Boga.

Ks. M. Piotrowski TChr z Zespołem Redakcyjnym

Imprimatur: Przełożony Generalny Towarzystwa Chrystusowego, ks. Tadeusz Winnicki, 29.05.2002. Redaguje zespół: Redaktor

naczelny: ks. Mieczysław Piotrowski TChr, Zastępca redaktora: Eugenia Umławska. Redakcja: Daniel Biedrzycki, br. Mieczysław

Chmiel TChr, Mateusz Cofta, Katarzyna Cwojdzińska, Agnieszka Dzieduszycka, ks. Edward Janikowski TChr, Dariusz Janów,

Grzegorz Kucharczyk, o. Wojciech Mainka OFM, Jarosław Matecki, Marie Mazurek, Katarzyna Pilarska, Robert Pilarski, Leszek

Przybecki, Agata Suszczyk, ks. Edward Szymanek TChr, ks. Andrzej Trojanowski TChr, Tomasz Tuchowski, Teresa Tyszkiewicz,

Julian Umławski. Opracowanie graficzne: Wojciech Walasiak. Adres Redakcji: Czasopismo „Miłujcie się!”, ul. Panny Marii 4,

60-962 Poznań, tel.fax. (61) 852 32 82, tel. (61) 855 10 34, www.tchr.org/milujcie, e-mail: milujcie@tchr.org Wydawca:

Wydawnictwo Społecznej Krucjaty Miłości, 60-962 Poznań, ul. Panny Marii 4, tel. (61) 855 10 34. Nakład: 240 000 egz.

Kibeho

orędzie z serca Afryki

29 czerwca 2001 r. objawienia Matki Bożej Bolesnej trzem

dziewczętom w Kibeho, w Rwandzie, zostały uznane za

autentyczne. Biskup diecezji Gikongoro, na terenie której

leży obecnie Kibeho, napisał: „Niechaj więc Kibeho stanie

się czym prędzej celem pielgrzymek i spotkań ludzi

poszukujących Boga, którzy spieszą tam, by się modlić;

uprzywilejowanym miejscem nawróceń, zadośćuczynienia

za grzechy świata oraz pojednania.”

tach 1990-1994 wojny domowej. Kibeho

stało się więc symbolem bezwzględnej

walki plemiennej dla wszystkich odwie-

dzających to miejsce. Ksiądz Teodor wy-

jaśnił mi, że wojsko nie tyle czuje się w

Kibeho panem terroru, ile zbrodnia do-

konana na niewinnej ludności pozostawi-

ła im niespokojne sumienia. Ks. Teodor

mówił: „Przed wojną przychodziło tu dzie-

sięć razy więcej ludzi niż teraz. Była

radość, skupienie. Pamiętam, jak na po-

czątku 1994 r. ludzie przychodzili do naszej

paraii w Kigali z prośbą, abyśmy poświę-

cili im wykonane własnoręcznie świece” .

Maryja w czasie objawień w Kibeho mó-

wiła, że jeżeli ludzie się nie nawrócą, to w

Rwandzie przez trzy dni i trzy noce będą

panowały ciemności, i że ocaleją ci, któ-

rzy będą wtedy mieć w swoich domach te

poświęcone i zapalone świece. Księża nie

dowierzali. Zapowiedziane ciemności strasz-

nego terroru wojennego, trwały dokładnie

trzy miesiące: od kwietnia do lipca 1994 r.

Misjonarze opowiadali, że rodziny, u któ-

rych podczas straszliwych, bratobójczych

masakr paliły się te właśnie świece, rzeczy-

wiście ocalały.

Już w 1988 r. biskup Butare Jean-Baptiste

Gahamanyi zezwolił na kult publiczny w

tym miejscu, uznając, że zasadnicza treść

orędzia z Kibeho nosi znamiona prawdzi-

wie ewangeliczne. W „Liście pasterskim”

z dnia 15 sierpnia 1988 r. pisał: „ Nie

wolno nam tłumić natchnień Ducha Świę-

Powyższa deklaracja ordynariusza

diecezji Gikongoro, Augustina Misago

została opublikowana dwadzieścia lat

po rozpoczęciu objawień Matki Bożej

w Kibeho, gdzie obecnie znajduje

się Sanktuarium pod wezwaniem

Matki Bożej Bolesnej. Od tamtej

pory miało miejsce wiele dra-

matycznych wydarzeń, szcze-

gólnie podczas straszliwej

wojny domowej w latach

1990-1994, które potwier-

dzają prawdziwość prze-

słania z Kibeho.

Kiedy w 1996 r. odwie-

dziłam Rwandę, byłam pełna

wahań, jak należy traktować to

miejsce. Pierwsze moje wraże-

nia z Kibeho były raczej przy-

gnębiające. 15 sierpnia 1996 r.

przyjechałam z księdzem Teo-

dorem Bahishą SAC z Kigali do Kibeho.

Pielgrzymów było niewielu, może dwa,

trzy tysiące, z czego kilkaset osób

to żołnierze po cywilnemu ze sta-

cjonującego w okolicy batalionu

wojsk rządowych. Bardziej wy-

czuwało się panujący klimat strachu

niż modlitwy. Rozerwany pociskami

dach sanktuarium, Najświętszy Sa-

krament przeniesiony do budynku

szkoły znajdującej się w pobliżu,

gdzie również widoczne wciąż

były ślady walk: powybijane

szyby, dziury po pociskach.

W 1995 r. wojska reżi-

mu Tutsi zamordowały w

świątyni w Kibeho około

trzech tysięcy ludzi z ple-

mienia Hutu. Była to zemsta

za zbrodnie popełnione przez

Hutu podczas trwającej w la-

Szkoła w Kibeho

– miejsce objawień Matki Bożej

nr 3-2002

i Jego Matkę. Dała nam Dzieciątko, które

nas odkupiło ”. Maryja rzekła: „Pragnę,

aby twoje koleżanki miały wiarę, gdyż nie

wierzą dość mocno.”

Alphonsine wspomina, że Maryja była

nieporównywalnie piękna. Jej skóra nie

była zupełnie biała. Była boso, ubrana w

białą tunikę i biały welon. Ręce miała zło-

żone na wysokości piersi, z palcami skie-

rowanymi do góry.

Objawienia powtarzały się przez cały

grudzień 1981 r. (zazwyczaj w soboty),

a także w roku następnym. Matka Boża

poleciła Alphonsine przekazywać osobiste

orędzia skierowane do konkretnych osób i

wskazówki dla zgromadzeń zakonnych, a

także treści dotyczące przyszłości Rwandy.

Zniszczony kościół w Kibeho.

Procesja w dniu 15 sierpnia 1996 r.

W swoich rozmowach z Maryją Al-

phonsine zachowywała zawsze wielką

prostotę, tak jakby rozmawiała z najlep-

szą przyjaciółką. Zwracała się do Maryi:

„Umubyeyi”, co w języku kinyarwanda

znaczy „Mamusiu”. Podczas objawienia

25 czerwca 1982 r. Alphonsine zapytała

Maryję, czy brakiem szacunku będzie

nazywać Ją bardzo rodzinnym, ciepłym

zwrotem: „Disi we” , czyli „Kochanie”.

Maryja odpowiedziała jej: „Kiedy dziecko

jest bez zarzutu wobec swojej matki, mówi

jej wszystko, co nosi w sercu. Zresztą, ja

nie postępuję tak, jak ludzie. Mimo że je-

stem Matką Boga, potraię być naturalna

i pokorna, zniżyć się do waszego poziomu

o wiele lepiej niż wy potraicie to czynić

między sobą. Dlatego lubię, kiedy dziecko

bawi się ze Mną, gdyż dla Mnie jest to

najpiękniejszym znakiem jego zaufania i

miłości. Wszyscy, którym się to nie podo-

ba, nie rozumieją tajemnic Bożych. Bądź-

cie wobec Mnie jak małe dzieci, ponieważ

lubię was pieścić. Czy gdybym była na

was zagniewana, mielibyście odwagę tak

się do Mnie zwracać? Każda matka woli

raczej pieścić swoje dziecko, aby umiało

mówić jej o wszystkim, co chce. Nie nale-

ży bać się własnej matki”.

Maryja objawia się Alphonsine jako

mama, która słucha swojego dziecka,

radzi, poucza, a nawet karze, jeśli trzeba,

lecz kary prawdziwej matki nigdy nie są

dla dziecka ciężkie. Rwandyjskie przy-

słowie mówi, że matka bije bardzo mięk-

kim kijem. To właśnie Maryja chce nam

dać do zrozumienia: Bądźcie dla Mnie

dziećmi. Jestem waszą Matką. Nie po-

winniście się Mnie bać, lecz kochać

Mnie.

Alphonsine mówi także, że Maryja

przybyła do Kibeho, aby przygotować

powiedzi na to i tym podobne pytania,

udzielam na mocy mojej władzy bisku-

piej zgody na kult publiczny w Kibe-

ho”.

Źródła watykańskie podają, że za au-

tentyczne uznano relacje trzech dziew-

cząt, którym objawiła się Matka Boża i

które w latach 1981-1983 były uczen-

nicami szkoły prowadzonej w Kibeho

przez siostry zakonne ze Zgromadze-

nia Córek Maryi. Były to: Alphonsine

Mumureke, Nathalie Mukamazimpaka

i Marie-Claire Mukangango. Oprócz

nich do „widzeń” Matki Bożej i Jezu-

sa przyznawało się w Kibeho w latach

80-tych więcej osób, lecz ich relacje

nie zostały uznane za wiarygodne.

Jestem Matką Słowa

tego ani lekceważyć darów, których w

sposób wolny i hojny udziela On wspólno-

tom chrześcijan. Musimy wszystko badać

z wielkim rozeznaniem, aby nie ulegać su-

gestiom złego ducha i zachowywać dobro-

dziejstwa Ducha Świętego. W jaki sposób

jednak zachować dobre owoce duchowe,

które wydarzenia w Kibeho przyniosły Ko-

ściołowi w Rwandzie i za granicą? W od-

Alphonsine Mumureke urodziła się

w miejscowości Zaza, na wschodzie

Rwandy. Kiedy zaczęły się objawie-

nia, miała 16 lat. Wychowywana przez

matkę, gdyż jej rodzice rozwiedli się, z

natury skryta i tajemnicza, była bardzo

pobożna i przejawiała wielką miłość

do Matki Bożej. Chętnie uczestniczy-

ła we Mszy św. W gimnazjum zapisała

się do harcerstwa.

28 listopada 1981 roku, o godzinie

12.35 Alphonsine była w refektarzu dla

uczennic. Usługiwała przy stole. Nagle

usłyszała wołanie: „Dziecko moje!” Al-

phonsine uklękła i uczyniła znak krzyża.

Spytała: „Pani, kim jesteś?”. Maryja od-

powiedziała: „Jestem Matką Słowa. Co

w religii jest najbliższe twemu sercu?”

Dziewczyna powiedziała: „Kocham Boga

nr 3-2002

świat na przyjście swojego Syna . W Ki-

beho mówi się więc, że świat się skończy,

że zbliża się nadejście Jezusa, że koniec

świata nie jest karą, ale że był on przewi-

dziany od zawsze. Maryja przychodzi nas

o tym uprzedzić i przygotować na przyj-

ście swojego Syna. Musimy cierpieć z

Jezusem, modlić się, być apostołami, aby

przygotować się na Jego powrót. Alphon-

sine często powtarza i śpiewa, że dziecko

Maryi nie rozstaje się ze swoim krzyżem.

Nathalie często

powtarza, że świat

jest chory, że

musimy modlić się

za świat i żałować

za grzechy: „Kiedy

dziecko się zgubi, cza-

sem nie jest tego

świadome, nie od-

czuwa niepokoju. To

rodzice niepokoją

się o dziecko, odczu-

wają smutek z jego

powodu. Ty także,

Maryjo, martwisz się

z powodu tego, jacy

jesteśmy” (4 lipca

1983 r.). Maryja czę-

sto mówiła: „Obudź-

cie się, wstańcie,

obmyjcie się i bądź-

cie czujni.”

Powiedziała też

Nathalie, że większa

część jej życia upły-

nie w cierpieniu.

3 września 1983 r. dziewczyna powie-

działa: „Akceptuję drogę, którą chcesz

mnie prowadzić, bez względu na to, czy

będzie to droga cierpienia, czy droga ra-

dości” . Maryja wyjaśniła jej, że poprzez

cierpienie ratuje siebie i innych ludzi, po-

nieważ w cierpieniu daje się dowód praw-

dziwej miłości.

Obudźcie się!

Nathalie Mukamazimpaka urodziła się

w 1964 r., w sąsiadującej z Kibeho paraii

Muganza, w rodzinie katolickiej, jako

czwarte z ośmiorga dzieci. Ukończyła

cztery klasy gimnazjum w Kibeho. Na-

thalie, której nazwisko oznacza „ta, która

ucina dyskusje”, cieszyła się opinią mą-

drej i pobożnej, miała duży wpływ na

swoje koleżanki. Była uważana za dziew-

czynę skromną. Dużo się modliła i była

odpowiedzialna za Legion Maryi. Należa-

ła też do Odnowy Charyzmatycznej.

Wieczorem 12 stycznia 1982 r. Matka

Boża ukazała się jej po raz pierwszy, a

ostatnie publiczne objawienie miało miej-

sce 3 grudnia 1983 r. Orędzie, jakie usły-

szała Nathalie dotyczy pokory, gotowości

pełnienia woli Bożej, oiarowania siebie,

miłości i pogłębienia modlitwy. Nathalie

mówi przede wszystkim o chrześcijań-

skim sensie cierpienia i daje tego przykład

swoim życiem.

31 maja 1982 r., w obecności dwudzie-

stu tysięcy ludzi, Nathalie poprosiła Matkę

Bożą o cudowne źródło wody dla Kibeho.

Maryja dała jej jednak do zrozumienia,

że jest inna, ważniejsza dla życia czło-

wieka woda. Jezus mówi o niej: „ Strumie-

nie wody żywej popłyną z jego wnętrza ”

(J7, 38). Nathalie nie otrzymała cudow-

nego źródła dla Kibeho, ale wieczorem

tego samego dnia na wszystkich zebra-

nych podczas objawienia spadł nagle obity,

przyjemny deszcz. Wielu dostrzegło w tym

znak błogosławieństwa Maryi i Jezusa.

5 sierpnia 1982 roku Maryja rzekła:

„Mówię do was, ale nie słuchacie. Chcę

was podźwignąć, a wciąż nie chcecie

wstać. Wołam was, a udajecie głuchych.

Kiedy zaczniecie czynić to, o co was pro-

szę? Jesteście obojętni na wszystkie Moje

wezwania. Kiedy zaczniecie interesować

się tym, co pragnę wam powiedzieć? Daję

wam wiele znaków, a ciągle nie wierzycie.

Jak długo jeszcze będziecie głusi na Moje

wezwania?”

Żałujcie za grzechy!

Marie-Claire Mukangango urodziła się

w rodzinie katolickiej w 1961 r., jako piąte

z ośmiorga dzieci. Chodziła do jednej

klasy z Nathalie. Była uczennicą sponta-

niczną, niesforną, czasami niezdyscyplino-

waną. Cieszyła się zaufaniem koleżanek.

Po skończeniu szkoły w 1983 r. uzyskała

dyplom nauczycielki i podjęła pracę w

szkole podstawowej. Bardzo lubi swoją

pracę. Od początku objawień Marie-Cla-

ire należała do najzagorzalszych przeciw-

niczek objawień. Nie chciała wcale o nich

słyszeć i uważała Alphonsine za chorą

psychicznie.

Kibeho. Miejsce objawień Matki Bożej

Matka Boża ukazywała się jej od 2 marca

1982 do 15 września 1982 r. Od tamtej pory

Marie-Claire powtarza, że trzeba rozważać

Mękę Jezusa i głęboki ból Jego Matki. Trzeba

odmawiać różaniec i koronkę do Siedmiu Bo-

leści NMP, żeby otrzymać łaskę żalu za

grzechy. Koronka do Siedmiu Boleści NMP

nie jest w Kościele czymś nowym. Była

kiedyś odmawiana przez niektóre zgroma-

dzenia zakonne, jednak praktyka ta została

zapomniana przez większość chrześcijan.

Podczas pierwszego objawienia Maryja

powiedziała: „Żałuj za grzechy! Żałuj za

grzechy! Żałuj za grzechy! Nie zwracam

się tylko do ciebie, lecz do wszystkich. Lu-

dzie współcześni nie czują już tego zła,

które czynią. Kiedy ktoś popełni grzech,

nr 3-2002

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: