Numer specjalny 2002.pdf

ISBN 83-915339-2-1

W numerze:

Kochani Czytelnicy!

List do Adama

Za i przeciw

Niektóre koszty tzw. „wolnej miłości”

Twoje życie duchowe

Program dla ciebie

Dlaczego czystość? – podsumowanie

Życie jest piękne

Milczący świadek Zmartwychwstania

Podeptał moją miłość

Dlaczego deprawują?

Nigdy nie przestanę walczyć o czystość

Strzeżcie wasze rodziny przed pornografią

Nie idźcie drogą, którą ja poszedłem

Nigdy nie rezygnuj z nawrócenia

Wyzwolenie z uzależnienia seksualnego

Kilka słów o antykoncepcji

Biuro matrymonialne św. Józefa

Przestańcie znieważać miłość

Przekazujemy do Waszych rąk „Radość czystej miłości” . Jest

to wydanie specjalne „Miłujcie się!” , które w formie 48 stronicowej

broszury będziemy drukować raz w roku. Pragniemy poinformować na-

szych nowych czytelników, że „Miłujcie się!” jest katolickim dwumiesięcz-

nikiem, wychodzącym pięć razy w ciągu roku, którego nakład wzrósł w

ciągu ostatnich 10 lat z 2 tys. do 240 tys.egzemplarzy. Czasopismo to

spotyka się z żywym oddźwiękiem, widocznym w obfitej korespondencji i

bezinteresownej ofiarności czytelników i kolporterów. Dzięki niej można

dużą część nakładu wysyłać darmowo do najbiedniejszych czytelników w

Polsce i w krajach byłego ZSRR. Wyszły już 4 numery rosyjskojęzycznej

wersji „Liubitie Drug Druga”, ostatni w nakładzie 220 tys. egzemplarzy.

Czasopismo wysyłane jest bezpłatnie do środowisk katolickich na Wscho-

dzie. Czytają je nie tylko katolicy, ale i prawosławni, muzułmanie, a

nawet niewierzący. Otrzymujemy liczne świadectwa nawróceń ludzi za-

inspirowanych lekturą naszego pisma. I tak na przykład studentka z

Kazachstanu, muzułmanka, po lekturze „Liubitie Drug Druga” postano-

wiła przyjąć chrzest. Katechetka prawosławna z Ukrainy napisała: „Kiedy

przeczytałam je, zdumiałam się mądrością, która była widoczna w każdym

artykule. Właśnie wtedy nie wiedziałam, jak wyjaśnić dzieciom tematy:

stosunki seksualne, aborcja. A w tym numerze było akurat to, co po-

trzebne. Wasze czasopismo odpowiada na zapotrzebowania współczesnej

młodzieży. Jest dynamiczne, prawdziwe”.

Listów czytelników do redakcji przychodzi bardzo dużo. Można

zaryzykować twierdzenie, że czytelnicy współtworzą pismo. Czynią to

głównie poprzez świadectwa – szczere, autentyczne, mówiące i o życiu w

grzechu, i o wyzwoleniu dzięki łasce.

Piszą głównie ludzie młodzi, nieraz bardzo młodzi, a czytają ich

rówieśnicy, odnajdując w świadectwach własne problemy, przykłady wyj-

ścia z grzechów i uzależnień, powrotu do Boga lub wręcz odkrycia Jego

miłości do człowieka, zachętę, by samemu spróbować odmienić swoje

życie, pogłębić wiarę. Piszą młodzi czytelnicy: „Już sześć lat trwa moja

znajomość z Wami, którzy tworzycie «Miłujcie się!» i chcę przyznać, że

jest to najlepsza znajomość w moim życiu. Pozwólcie nazwać Was moimi

przyjaciółmi, bo tylko przyjacielowi zależy, aby druga osoba stawała

się lepsza. Dziękuję Bogu i Wam, że jesteście. Myślę, że bez Waszych

słów, nauk, bez Waszego wsparcia, byłabym nikim” (Tomasz); „We współ-

czesnych, materialistyczno-konsumpcyjno-bezideowych czasach, Wasze

pismo jest odtrutką i ostoją dla wahającej się, zagubionej młodzieży”

(Jola); «Miłujcie się!» cenię za odwagę tematów, nie trucie, nie ględze-

nie, ale niespotykaną trzeźwość i siłę przekonania w ideały katolickie,

zwłaszcza czystość” (Damian).

Pragniemy poinformować, że pismo utrzymuje się z dobro-

wolnych ofiar czytelników. Koszty wydania i wysyłki jednego numeru

wynoszą około 3 zł. Gdyby ktoś nie mógł złożyć żadnej ofiary, wtedy cza-

sopismo wysyłamy za darmo z prośbą o modlitwę w intencji Redakcji.

Czekamy na Wasze listy i świadectwa. Zapraszamy do stałej prenumeraty

„Miłujcie się!” i włączenia się w duchową wspólnotę czytelników naszego

pisma. Stałym prenumeratorom przypominamy, że „Radość Czystej Mi-

łości” będziemy wysyłać do nich tylko na wyraźne życzenie i prośbę.

Pamiętamy o Was wszystkich w codziennej modlitwie i polecamy się

Waszej pamięci.

Ks. M. Piotrowski TChr z Zespołem Redakcyjnym

Imprimatur: Przełożony Generalny Towarzystwa Chrystusowego, ks. Tadeusz Winnicki, 21.10.2002.

Wydawca: Wydawnictwo Agape, ul. Panny Marii 4, 60-962 Poznań, tel.fax. (61) 8523282, tel. (61) 8551034,

www.tchr.org/milujcie, e-mail: milujcie@tchr.org

Druk: Poligrafia S.A., ul. Górna, Kielce.

est 2:00 nad ranem, jesienna noc. Moja

poduszka jest wilgotna, a tusz do rzęs,

z taką uwagą nakładany, aby zrobić na

Tobie wrażenie, rozmazał się na nosie i

policzkach. Piszą, że jest wodoodporny, ale oka-

zuje się, że czasami niewystarczająco na życiowe

załamania... Kiedy godzinę temu odjechałeś ura-

żony w swojej „męskiej” dumie, uświadomiłam

sobie, że wszystko skończone. Wprawdzie nie po-

wiedziałeś tego, ale wiem, że więcej nie zadzwo-

nisz. „Okazałem dosyć cierpliwości – usłyszałam

– trzy miesiące to wystarczająco długo”. Jasne!

Chodzić aż trzy miesiące z dziewczyną, która do

ślubu chce pozostać dziewicą! Dziewica i roc-

kowy piosenkarz! Taka kombinacja to nieporo-

zumienie. Przynajmniej byłeś na tyle miły, że

zechciałeś być ze mną przez te trzy miesiące. Inni

stawiają swoje żądania dużo wcześniej.

Nie myśl, że będę do końca życia bez chłopaka.

Jest sporo takich, którzy zechcą chodzić z dziewczyną z

zasadami, choć może nie są to takie supergwiazdy jak

Ty. Nie szkodzi. Przynajmniej będę wiedziała, że są ze

mną dla mnie samej, a nie dla seksu.

Ponieważ jesteś przystojny, inteligentny, dow-

cipny i jeszcze na dodatek nieźle śpiewasz, ocze-

kujesz, że każda zgodzi się na wszystko, co

zechcesz. Rzeczywiście, mam wiele takich przy-

jaciółek. Może spotkasz jeszcze niejedną z nich...

Dlaczego nie ja?... Kiedy siedzieliśmy obok

siebie ostatniego wieczoru, a Ty z gniewem pa-

trzyłeś na mnie, wszystkie argumenty gdzieś mi

uleciały. Mam jednak powody. Powiedziałbyś,

że są idiotyczne, i w tej chwili ja też myślę

chyba trochę podobnie. Ale być może jutro

staną się one dla mnie na nowo ważne.

Zapytałeś, czy to dlatego, że jestem wierząca. Nie jestem

święta, ale nie zrezygnuję ze swojej wiary. Wiele znaczy dla

mnie. Wierzę w Boga i ta wiara daje mojemu życiu jakąś

zdrową perspektywę. Chcę również być praktykująca, ale dla

Ciebie, ponieważ nie wierzysz, Kościół to relikt przeszłości.

Po prostu nic nie rozumiesz!

A jakie są skutki tzw. „wolnej miłości”? Szczerze mówiąc,

nie podoba mi się to, co dostrzegam. Gdybym, patrząc na

starszych znajomych czy krewnych, mogła z przekonaniem po-

wiedzieć: „Nic im to nie zaszkodziło, są i tak szczęśliwi”, kto

wie, może i zmieniłabym zdanie. Ale to nie jest tak. Dostrzegam u

tych ludzi wielki brak szczęścia, nawet cierpienie, często przeżyli

jakiś osobisty dramat, ponieśli życiową klęskę.

Moja starsza o rok siostra żyła ze swoim chłopakiem przez 12

miesięcy. Potem wszystko się rozpadło, głównie z jego powodu.

Była tak zraniona! Wiele razy ostrzegała mnie, bym nie dała się

wciągnąć w podobną sytuację. Nie musiała mnie ostrzegać. Wie-

działam dobrze, co przeżyła. I nawet nie była w ciąży. Nie wy-

obrażam sobie, co by się działo, gdyby zaszła w ciążę. W końcu

zostałaby pewnie „matką samotnie wychowującą dziecko”. Mało

kusząca perspektywa! Nie wyszła jeszcze za mąż. Wydaje mi się,

że to doświadczenie tak głęboko ją zraniło, że w jakiś sposób

nawet wypaczyło jej nastawienie do małżeństwa.

Jakie jeszcze powody przychodzą mi do głowy? Nasze pokolenie

widzi konsekwencje przygodnych miłostek: choroby, wśród nich AIDS,

różne komplikacje ginekologiczne, wszystkie konsekwencje przerywa-

nia ciąży, utrata ideałów, utrata wiary, utrata radości życia.

Jest jeszcze jeden powód, mój przystojny Przyjacielu, dla które-

go chciałabym do ślubu pozostać dziewicą. To, co miało się rozpo-

cząć dzisiaj, byłoby luźnym związkiem, „chodzeniem ze sobą” bez

zobowiązań. Jak długo by to trwało? Pół roku, rok? Ale nie zawsze,

to pewne. Ani ja, ani Ty nie jesteśmy gotowi do małżeństwa. Dwie

z moich przyjaciółek żyją w ten sposób. Jest to znowu początek łań-

cuchowej reakcji. Kiedy te związki rozpadną się, przejdą do łóżka

kogoś innego. Słyszy się czasami, że dziewczyna po pierwszych do-

świadczeniach żałuje tego i potem żyje w czystości, ale to rzadkie

przypadki. Gdyby stało się to teraz, kiedy mam 18 lat, z ilu męż-

czyznami spałabym do spotkania tego, za którego wyjdę za mąż?

Nie chcę być dla nikogo „tymczasową partnerką”. Oddam się je-

dynie temu mężczyźnie, z którym będę żyła już do końca życia.

Nie będzie to półroczne spotykanie się głównie dla seksu, ale

trwający całe życie odpowiedzialny związek. Będę kochać i będę

kochana bez rozmieniania się na drobne!

Już 3:00. Czuję się lepiej. Powinnam Ci była wszystko to powie-

dzieć ostatniego wieczoru. Ale teraz, kiedy jeszcze raz wszystko prze-

myślałam, lepiej poradzę sobie z tym rozstaniem. Czy zobaczymy się

na imprezie u Marty? Kto będzie trzymał Cię pod rękę? Czy ściśnie

mi się serce na Wasz widok?.. Chyba tak. Straciłam Cię... Jutro

pewnie będę miała zapuchnięte od płaczu oczy, ale zachowałam

szacunek dla samej siebie. Nie, jednak nie przegrałam...

Anna

Bywa, że młodzi ludzie decydują się na

podjęcie współżycia seksualnego przed

zawarciem małżeństwa. „Jaki ma sens za-

chowanie czystości? Czy trzeba czekać?”

– pytają sami siebie. Różne argumenty za

przedmałżeńskim seksem podsuwa środo-

wisko rówieśnicze, prasa młodzieżowa,

telewizja, inne środki masowego przeka-

zu, nawet podręczniki szkolne.

A oto najbardziej popularne „za”:

• „Miłość uprawnia do rozpoczęcia

współżycia. Współżycie seksualne to na-

turalne dopełnienie każdej miłości.”

• „Człowiek ma «potrzeby» seksualne,

które – jak wszystkie inne potrzeby –

trzeba zaspokajać, byle się tylko «za-

bezpieczyć». Seks to rzecz naturalna.”

Przedmałżeńskie współżycie seksualne

nie jest dopełnieniem miłości.

Zachowanie czystości uczy miłości.

• „Podjęcie współżycia seksualnego

pomaga w dobrym wyborze współmał-

żonka, bo lepiej się go poznaje.”

Badania ankietowe wykazały, że tylko

15% mężczyzn kochało swoje partnerki w

chwili podejmowania współżycia. Ponad

80% rozpoczęło je – jak sami przyznają –

dążąc jedynie do osiągnięcia przyjemno-

ści seksualnej…

Dziewczyna na jedną noc? Na dwa ty-

godnie? Dwa miesiące? I w centrum tego

wszystkiego stoi oczywiście łóżko. Nie, to

nie dla mnie... To taki sam związek, jak

między prostytutką i jej klientem. Tylko że

tam się płaci, a tu nie. Mieć ochotę na

seks, to trochę za mało. Trzeba mówić

bardzo stanowczo „nie”. Niektórzy męż-

czyźni uważają, że „nie” kobiety oznacza

„być może” albo „spróbuj mnie jeszcze

raz przekonać”. Nie można pozostawiać

żadnych wątpliwości co do granic związ-

ku. Mężczyzna musi wiedzieć, że nie będzie

żadnych negocjacji. Jego reakcje są bar-

dzo dobrym wskaźnikiem charakteru. Je-

żeli mimo wszystko jest natarczywy, mam

do czynienia z egoistą. Lepiej dać sobie od

razu spokój. Ten problem to tylko wierz-

chołek góry lodowej. (Ola, l. 23)

• „Potrzebne jest pewne praktyczne

wychowanie seksualne. Jeżeli dziew-

czyna wychodzi za mąż, nie mając za

sobą żadnych doświadczeń, nie powin-

na się spodziewać, że będzie potrafiła

zadowolić prawdziwego mężczyznę. Po-

dobnie i mężczyzna powinien zatrosz-

czyć się o swoją edukację seksualną,

aby umieć usatysfakcjonować swoją

żonę. Narzeczeni powinni też spraw-

dzić, czy są dopasowani seksualnie. ”

A więc to przeważnie nie miłość chce

przedmałżeńskiego współżycia, ale ego-

istyczne pożądanie, przynajmniej jednej

ze stron... Co to oznacza? W takim wy-

padku nie traktuje się kobiety jako osoby

godnej szacunku, ale jak rzecz, której

można używać dla własnej przyjemno-

ści. Staje się ona w takim układzie swego

rodzaju zabawką. Najlepiej, jeśli jest

„seksowna” i zgadza się na wszystko, na

co on ma ochotę. Mężczyzna chce się nią

tylko przez jakiś czas bawić. Zupełnie

zaś nie myśli o małżeństwie czy zało-

żeniu rodziny. Niestety, sporo dziewcząt

zgadza się na taką rolę, a wzory prezen-

towane przez środki masowego przeka-

zu utwierdzają je jeszcze w przekonaniu,

że jest to rzecz normalna, że „takie jest

życie”.

Przeanalizujmy po kolei powyższe argu-

menty, które na pierwszy rzut oka mogą

wydawać się całkiem słuszne. W rzeczy-

wistości zaś jest dokładnie odwrotnie,

niż się twierdzi.

W okresie dojrzewania dominującym

mechanizmem zachowania dziewczyny

jest poszukiwanie akceptacji. Nawiązując

przyjaźń ze swoim kolegą, nie tyle szuka

zmysłowej przyjemności, co akceptacji

siebie. Chce się komuś podobać, pragnie

uznania, zrozumienia, trochę czułości. Przy

braku aprobaty ze strony środowiska czy

rodziny, pragnienie znalezienia kogoś, kto

da jej poczucie wartości, nasila się. Za-

czyna wtedy robić wszystko, żeby zainte-

resować sobą chłopaka. W końcu, chcąc

skuteczniej zatrzymać go przy sobie, daje

mu „dowody miłości”, zwłaszcza jeśli on się

ich domaga. Godzi się na rolę zabawki sek-

sualnej. Nie znajduje jednak miłości, któ-

rej szukała. Jest używana, a nie kochana.

Przedwczesne doświadczenia seksual-

ne dziewcząt mogą być również motywo-

wane chęcią zwrócenia na siebie uwagi,

poszukiwaniem wrażeń, ciekawością, wy-

pełnieniem wymagań mody na „nowocze-

sność”, itp. Ale nie do tych celów ma

służyć współżycie. Nie takie jest jego na-

turalne przeznaczenie. Dlatego doświad-

czenia te, zamiast dawać szczęście, ranią i

pozostawiają niesmak.

Załóżmy jednak, że chłopak i dziew-

czyna są w sobie rzeczywiście zakochani.

Czy mogą podjąć współżycie, aby dopełnić

w ten sposób swoją „miłość”? Doświad-

czenie życiowe uczy, że przedmałżeńskie

stosunki seksualne zamiast pogłębiać i

umacniać miłość, powodują jej obumiera-

nie. Dzieje się tak między innymi dlatego,

że „partnerzy” nie oddają się sobie cał-

kowicie, bo nie czynią tego na zawsze.

W takim tymczasowym układzie brakuje

poczucia emocjonalnego bezpieczeństwa i

zaufania, które są podstawą konstruktyw-

nego związku. Uczucie wstydu czy poczu-

cie winy, strach przed ciążą, wątpliwości

co do motywów postępowania partnera

itp., sprawiają, że akt seksualny nie jest

prawdziwym oddaniem się sobie nawza-

jem, jakiego pragnie natura ludzka.

Wiele jest rodzajów miłości (w języku

greckim np. istnieją aż cztery słowa na

wyrażenie tego, co po polsku nazywa się

jednym – „miłość”). Dzieci kochają swo-

ich rodziców, rodzice – dzieci. Miłuje się

rodzeństwo. Nauczyciel na swój sposób

powinien kochać swoich uczniów, lekarz

– pacjentów, i odwrotnie. Matka Teresa

z Kalkuty – mówimy – kochała ubogich.

Mamy nawet miłować naszych nieprzyja-

ciół (oczywiście nie tą samą miłością co

bliskich, ale jednak miłować).

tę. Dobro małżonków i rodziny, z którego

wynika prawdziwe szczęście, jest ważniej-

sze niż chwila przyjemności. Należy je sta-

wiać na pierwszym miejscu i podporządkować

mu swoje pragnienia i pożądania. (Robert, l.

29).

Trzeba dużo pracy nad sobą, aby w

ogóle stać się dobrym i kochającym czło-

wiekiem, a nie tylko mieć od czasu do

czasu dobre uczucia. Miłości trzeba się

uczyć w przeciwieństwie do zakochania,

które samo się zdarza. Stanie się kochają-

cą osobą zaliczyć można do największych

życiowych osiągnięć. Wiele młodych mał-

żeństw stwierdza z przerażeniem, że

szybko „przeminęła ich miłość”. Nie do-

strzegają, że nie nauczyli się jeszcze

prawdziwie kochać ani innych, ani siebie

wzajemnie, a to co przeminęło, było tylko

zakochaniem.

Wiele jest rodzajów miłości! Wszystkie

one mają wspólną zasadniczą cechę. Mi-

łość do innych jest przede wszystkim tro-

ską o ich dobro, bezinteresowną, a nawet

oiarną służbą dla ich dobra (czyli prze-

ciwieństwem egoizmu). Jest więc czymś

więcej niż pozytywnym uczuciem, a nawet

czymś niezależnym od niego. Innymi

słowy, możemy kochać (tzn. czynić do-

brze innym) nie powodowani pozytywny-

mi uczuciami. Właściwie, dopóki miłość

nie zostanie sprawdzona przez brak owych

wzniosłych i gorących uczuć, nie może-

my być pewni, czy rzeczywiście kocha-

my. Uczucia przychodzą, odchodzą, znowu

przychodzą, miłość po-

zostaje i trwa.

Kiedy dwoje ludzi

zawiera małżeństwo,

przyrzeka sobie miłość

do końca życia. Skoro

można miłość obiecać,

musi być ona wolnym

wyborem, nie zaś jakąś

automatyczną, emo-

cjonalną reakcją.

Gdyby miłość nie była

wolnym wyborem, w

czasie ślubu mogliby-

śmy jedynie wyrazić to,

co czujemy w danej

chwili, i mieć nadzieję,

że będzie to trwało. Ślub

jednak to obietnica, a

nie przewidywanie.

Zachowanie czystości przedmałżeń-

skiej jest najlepszą szkołą miłości. Młody

człowiek uczy się w ten sposób przezwy-

ciężać własny egoizm. Dopiero kiedy

tego się nauczymy, zaczniemy myśleć z

troską o innych.

Jesteśmy stworzeni do miłości, spełnia-

my się przez nią. Ale miłość to nie sprawa

kilku minut spędzonych w seksualnej go-

rączce. To sprawa całego życia. Jeżeli jest

dojrzała, seks przestaje być najważniej-

szy. Najważniejszy jest dla tych, którzy nie

wiedzą, co to prawdziwa miłość. Współży-

cie bez miłości to zwykła kopulacja. Może

nawet dawać chwilę przyjemności, choć

i tak wątpliwej jakości, ale nie szczęście.

(Barbara, l. 22)

Ci, którzy współżyją

przed ślubem, ponieważ

„czują”, że mają do

tego prawo, uczą się,

że przyjemność stoi na

pierwszym miejscu. To

prosta droga do zdra-

dy. Małżonkowie muszą

robić to, co dobre dla

obu stron, a nie to, na

co mają aktualnie ocho-

Co to jest miłość...? Czy zakochanie i

miłość oznaczają to samo...? Oczywiście,

że nie! Gorące uczucia mogą towarzyszyć

prawdziwej miłości, ale nie są jej istotą.

Czyli, można być zakochanym, a jeszcze

nie kochać. I można kochać, a zupełnie

nie być zakochanym.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: