5_2005.pdf

Niech pokój i radość

betlejemskiej nocy

zagoszczą na stałe w sercach

wszystkich.

W numerze:

Kochani Czytelnicy!

W tajemnicy Bożego Narodzenia „ukazała się dobroć i miłość

Zbawiciela, naszego Boga do ludzi” (Tt 3, 4). To ze względu na nas i

dla naszego zbawienia Bóg stał się prawdziwym człowiekiem i wziął

na siebie cały dramat ludzkiego życia naznaczonego grzechem, cier -

pieniem i śmiercią. Rodzi się jako człowiek, aby przez swoją śmierć i

zmartwychwstanie wyzwolić nas z niewoli szatana, grzechu, śmierci

i otworzyć nam drogę do nieba. W tej prawdzie Świąt Bożego Naro -

dzenia wyraża się największa nasza radość i nadzieja. Człowiek nigdy

nie jest sam, gdyż zawsze zjednoczony jest z nim Jezus, który nada -

je jego człowieczeństwu nieskończoną godność i wartość. Bezbronne

Dzieciątko Jezus, które jest Emanuelem – Bogiem z nami, uświadamia

nam, że miłość Boża jest bezbronna, ponieważ możemy nią wzgar -

dzić i odrzucić. Staje się wszechmocna, gdy ją przyjmujemy. Wtedy

przemienia nas i wprowadza w rzeczywistość nieba, czyniąc „uczest -

nikami Boskiej natury” (2P 1,4).

„Ciebie, który dla nas stałeś się ubogim, będąc bogatym – aby

nas ubogacić (por. 2Kor 8, 9)… Ciebie – Słowo: Bóg z Boga, Świa -

tłość ze Światłości … otaczają niespokojne serca ludzi współcze -

snych w tajemnicy Twojego Narodzenia. Stałeś się ubogim: ubogi

w noc betlejemską, ubogim w domu nazaretańskim, ogołocony ze

wszystkiego w godzinę Twojej śmierci na krzyżu, Jezu Chryste! Ty

jeden mogłeś powiedzieć: „Błogosławieni ubodzy …(Łk 6, 20), „Bło -

gosławieni ubodzy w duchu” (Mt 5, 3). Bo Ty jeden wiedziałeś, jak

wielkiego ubóstwa trzeba człowiekowi, „aby został ubogacony” tym

bogactwem, którym serce ludzkie obdarza sam Bóg! Oto patrzymy

– co roku patrzymy – w najgłębszym zdziwieniu tej samej betlejem -

skiej nocy – na tajemnicę Twojego Narodzenia. O, jakże ubogi stał

się Bóg! O, jakże bogaty stał się Człowiek! Błogosławione ubóstwo

Boga, które stało się źródłem największego ubogacenia człowieka -

”(Jan Paweł II 25 grudnia 1984).

Tajemnica Bożego Narodzenia wypełnia się w nas tylko wtedy,

kiedy z wiarą i czystym sercem przyjmujemy największy nasz skarb i

bogactwo: samego Jezusa Chrystusa obecnego w Eucharystii. Kocha -

ni Czytelnicy i Kolporterzy serdeczny Bóg zapłać za wszelkie duchowe

i materialne wspieranie tego Bożego dzieła jakim jest ewangelizacji

poprzez „Miłujcie się”. Dzięki Waszej ofiarności możemy raz w roku

wydrukować 200 tysięcy Liubitie Drug Druga i przekazywać za darmo

misjonarzom pracującym w krajach byłego ZSRR. Współuczestniczy -

cie z nami w wielkim dziele ewangelizacji Polski i tych krajów do któ -

rych dociera „Miłujcie się”.

Pragnę poinformować, że dzięki inicjatywie i zaangażowaniu

Misjonarek Miłości, założonych przez bł. Matkę Teresę z Kalkuty, po

raz pierwszy wydrukowaliśmy „Miłujcie się” w języku rumuńskim, sło -

wackim i węgierskim. Matka Boża, która jest Redaktorką Naczelną

bardzo liczy na Wasze zaangażowanie i dalsze wspieranie tego dzie -

ła. Zdobywajcie nowych czytelników „Miłujcie się”. W tym celu jeste -

śmy gotowi przesłać Wam darmowo na promocję kilka egzemplarzy

naszego dwumiesięcznika. Ogarniamy naszą modlitwą każdą i każ -

dego z Was i życzymy z całego serca, aby święta Bożego Narodzenia

były czasem pogłębienia wiary i wzrastania w miłości do Boga i bliź -

nich. Będziemy o Was w sposób szczególny pamiętać w modlitwie w

wigilijny wieczór.

Cała ludzkość potrzebuje Ciebie

„Bezdomny dla bezdomnych, ubogi dla

ubogich”…

Anneliese Michel – opętana święta

Duchowy testament Anneliese

Apel ks. E. Alta, który egzorcyzmował

Anneliese

Najpiękniejszy Dar na Boże Narodzenie

Boże Narodzenie siostry Faustyny

Może On mnie nie słyszy?

Pod rządami półksiężyca (6)

Proście, a będzie wam dane

Znaki od Boga w TV FOX Network

Najlepszy prezent od rodziców dla dzieci

Co niszczy czystość małżeńską?

Nie jestem sama

Dom na skale

Nieuświadamiane zło

Walczyć z wiarą w zwycięstwo

Nie dajcie się!

Szukam Twojego serca,

Jesteśmy sobie bardzo potrzebni

O Bożej recepcie na szczęśliwe życie

małżeńskie (2)

Pocałunek samego Boga

List do członków i sympatyków RCS

Miłujcie się! – Katolicki Dwumiesięcznik Społecznej Krucjaty Miłości

Imprimatur: Przełożony Generalny Towarzystwa Chrystusowego,

ks. Tadeusz Winnicki, 10.11.2005

Redaguje zespół: Redaktor naczelny: ks. Mieczysław Piotrowski TChr

Zastępca redaktora: Tomasz Tuchowski Redakcja: Daniel Biedrzycki, Robert Bil,

br. Mieczysław Chmiel TChr, Marie Cofta, Lilla Danilecka, Agata Dąbek, Tadeusz Figiel,

Agata Firlej ks. Edward Janikowski TChr, Dariusz Janów,

Grzegorz Kucharczyk, o. Wojciech Mainka OFM, Jarosław Matecki, Katarzyna i Robert

Pilarscy, Jacek Pulikowski, Mariusz Sonnak, Agata Suszczyk,

ks. Andrzej Trojanowski TChr, Teresa Tyszkiewicz,

Eugenia i Julian Umławscy, Maria Zboralska

Opracowanie graficzne: Paweł Fiszer, Tomasz Kaźmierczak

Adres Redakcji: Czasopismo „Miłujcie się!”, ul. Panny Marii 4, 60-962 Poznań,

tel./fax. (61) 8523282, tel. (61) 6472686, (61)6472100

www.milujciesie.org.pl, e-mail: milujcie@tchr.org

Wydawca: Wydawnictwo Agape, 60-962 Poznań, ul. Panny Marii 4, tel. (61) 8523282

Redakcja zastrzega sobie prawo dokonywania skrótów i zmian w tekstach.

Zdjęcia osób zamieszczone w sąsiedztwie świadectw i artykułów

są całkowicie przypadkowe.

Z darem modlitwy i Chrystusowym błogosławieństwem

ks. M. Piotrowski TChr z Zespołem Redakcyjnym

• nr 5-2005

potrzebuje Ciebie

W Synu Dziewicy, „owiniętym w pieluszki i leżą-

cym w żłobie” (por. Łk 2, 12), uznajemy i wielbimy

„Chleb, który z nieba zstąpił” (J 6, 41. 51), Odkupi-

ciela, który przyszedł na ziemię, by dać życie światu.

Betlejem! W języku hebrajskim (…) znaczy „dom

chleba”. Tam właśnie przyszedł na świat Mesjasz,

który powie o sobie: „Ja jestem chlebem życia” (J 6,

35. 48). W Betlejem narodził się Ten, który w znaku

łamania chleba pozostawił pamiątkę swej Paschy.

Adoracja Dzieciątka Jezus staje się w tę Świętą Noc

adoracją eucharystyczną.

Wielbimy Cię, Panie, który rzeczywiście jesteś

obecny w Sakramencie Ołtarza; Chlebie żywy, który

dajesz życie człowiekowi. Uznajemy w Tobie słabe

i bezbronne Dzieciątko, leżące w żłobie, naszego

jedynego Boga! „W pełni czasów stałeś się człowie-

kiem między ludźmi, by połączyć koniec z początkiem,

czyli człowieka z Bogiem” (por. św. Ireneusz: „Adv.

haer.”, IV, 20, 4). Narodziłeś się tej Nocy, nasz Boski

Odkupicielu, i dla nas, wędrowców na drogach czasu,

stałeś się pokarmem życia wiecznego.

Wspomnij na nas, odwieczny Synu Boży, który

przyjąłeś ciało z Maryi Dziewicy! Cała ludzkość,

która przechodzi tyle prób i boryka się z trudnościa-

mi, potrzebuje Ciebie. Zostań z nami, Chlebie żywy,

któryś zstąpił z nieba dla naszego zbawienia! Zostań

z nami na zawsze. Amen!

Jan Paweł II

(25 XII 2004 – pasterka w Bazylice św. Piotra)

Msza św. w uroczystość świętej Bożej Rodzicielki (1 stycznia 2005r.)

Boże Narodzenie na Watykanie

nr 5-2005 •

Cała ludzkość

nr 5-2005 •

„Bezdomny

ubogi

dla bezdomnych,

dla ubogich”…

Półmrok. Kopcące naftowe lampki oświetlają odrapane ściany.

Zaduch. Obok siebie mężczyźni i kobiety leżący na ławach zbitych

z gołych desek. Jęki konającego mieszają się z wrzaskiem szyderstw,

przekleństw i wyuzdanych dowcipów. Sceny jakby z dantejskiego

piekła. Świat nędzy...

Trzeba duszę dać – usłyszał w swym

wnętrzu wstrząśnięty tym widokiem

Adam Chmielowski, który z przyjacielem

Dębickim i hrabią Wodzickim, wracając

z balu w pałacu „Pod Baranami”, wstąpił

do krakowskiej Ogrzewalni – schroniska

dla najuboższych.

W tych nędzarzach pozbawionych

człowieczeństwa rozpoznał Chrystu-

sa. Ubogiego, poranionego, obnażone-

go, wzgardzonego, wyśmianego, opusz-

czonego. Jego Chrystusa. Tego samego,

którego wcześniej namalował na płótnie

Ecce Homo .

Wizję św. Małgorzaty , Powrót z Golgo-

ty . Kochał sztukę. Czy jednak sztuce słu-

żąc, Bogu też służyć można? – na to pyta-

nie długo poszukiwał odpowiedzi. Pisał:

Ja myślę, że służyć sztuce to zawsze wyj-

dzie na bałwochwalstwo, chybaby jak Fra

Angelico sztukę i talent, i myśli Bogu ku

chwale poświęcić i święte rzeczy malo-

wać, ale by trzeba na to, jak tamten, sie-

bie oczyścić i uświęcić, i do klasztoru

wstąpić, bo na świecie to bardzo trud-

no o natchnienie do tak szczytnych tema-

tów. (…) Świat, jak złodziej, wydziera co

dzień i w każdej godzinie wszystko dobre

z serca, wykrada miłość dla ludzi, wykra-

da spokój i szczęście, kradnie nam Boga

i niebo. Dlatego wstępuję do zakonu.

Jeżeli duszę bym stracił, cóż by mi zosta-

ło? Wstąpił do jezuitów. Początkowe

chwile w nowicjacie przyniosły mu wiele

radości. W listach do przyjaciół wyzna-

wał: W myślach o Bogu i przyszłych rze-

czach znalazłem szczęście i spokój, które-

go daremnie szukałem w życiu. Czuję się

bardzo szczęśliwy. Maluję i zapewne będę

malował dużo i lepiej aniżeli dotąd . Szyb-

ko jednak przyszły doświadczenia nocy

ciemnej – niemożność rozmyślania, brak

upodobania w rzeczach Bożych i jedno-

czesne odczucie dręczącej tęsknoty za

Bogiem, paraliżującej funkcjonowanie

władz duszy, zaciemniającej zmysły. Tak

pisał kierownik duchowy Adama: Pod-

czas rekolekcji 30-dniowych, a to zaraz

w pierwszym tygodniu, kiedyśmy rozwa-

żali o śmierci, dostał jakiś rodzaj aber-

ratio mentis, wskutek czego nas musiał

opuścić. (...) Choroba wystąpiła zrazu

św. Brat Albert

Poszukiwanie drogi...

W myślach

o Bogu

i przyszłych

rzeczach

znalazłem

szczęście

i spokój, którego

daremnie

szukałem

w życiu

Ten tak szczególnie umiłowany przez

Ojca Świętego Jana Pawła II święty –

Brat Albert – Adam Chmielowski urodził

się w Igołomi 20 VIII 1845 r. Gdy miał 8

lat, stracił ojca. Niedługo potem matkę.

Jako siedemnastoletni młodzieniec, stu-

dent puławskiego Instytutu Rolno-Leśni-

czego, wziął udział w powstaniu stycz-

niowym (1863 r.). W bitwie pod Mełcho-

wem został ciężko ranny – wybuch gra-

natu spowodował obrażenia lewej nogi.

Amputacja okazała się koniecznością.

W roku 1870 rozpoczął studia na Aka-

demii Sztuk Pięknych w Monachium.

Był przyjacielem Maksymiliana Gierym-

skiego, Antoniego Sygietyńskiego, Józe-

fa Chełmońskiego, Stanisława Witkiewi-

cza i Heleny Modrzejewskiej. Namalo-

wał wiele nieprzeciętnych obrazów, peł-

nych tajemniczości i niepokoju religijne-

go, m.in. Szarą godzinę , Ogród miłości ,

z licznymi wyrzutami sumienia, potępia-

niem się, własną trwogą przed niechybną

śmiercią, wiecznym potępieniem, niegod-

nością należenia do jezuitów . O czasie tej

próby sam wspominał: Byłem przytomny,

nie postradałem zmysłów, ale przechodzi-

• nr 5-2005

Choćbym

odkrył góry

złota i srebra,

to bym się tym tak

nie ucieszył, jak tym

nieocenionym

skarbem

zupełnego

ubóstwa

cze mocniej. Wybrałem większą wol-

ność – te słowa, w dramacie Brat

naszego Boga , włożył w usta Adama

Chmielowskiego Ojciec Święty Jan

Paweł II. On też w rocznicę obłóczyn

Brata Alberta u krakowskich kapucy-

nów, rozważając przypowieść o talen-

tach, mówił: I nieraz jeszcze wraca-

ła ta myśl, czy nie pogrzebał talentu.

Taki zdolny malarz, taki oryginalny,

czy nie pogrzebał talentu? (…) Czy

nie postąpił, jak ten trzeci człowiek

z Ewangelii, który pogrzebał talent,

ukrył, przestał z nim współpraco-

wać, nie rozwinął go. Tak myślano, na

pewno tak myślano w tym środowisku,

do którego przynależał. A tymczasem

dalsze dzieje jego życia, jego życia

do śmierci i jego życia po śmierci,

wskazują na to, że nie pogrzebał

talentu, ale że właśnie znalazł ten

talent i pomnożył go. Pomnożył

nadobicie, odkrył jakąś głębszą

prawdę, doszedł do jakiegoś więk-

szego dobra, znalazł jakąś naj-

większą miłość i za tym poszedł .

O znaczeniu tego wyboru Jan Paweł II

pisał: Dla mnie jego postać miała zna-

czenie decydujące, ponieważ w okresie

mojego własnego odchodzenia od sztuki,

od literatury i od teatru, znalazłem w nim

szczególne duchowe oparcie i wzór rady-

kalnego wyboru drogi powołania ( Dar

i tajemnica , s .33).

Wkrótce po tym oczyszczeniu Adam

został członkiem III Zakonu św. Francisz-

ka. 25 sierpnia 1887 r. przyjął brunatny

habit i nowe imię – brat Albert. Rok póź-

niej, na ręce ks. bpa Albina Dunajewskie-

go, złożył śluby zakonne.

łem okropne męki i katusze, i skru-

puły najstraszliwsze. Wstąpiłem do

Zakonu Towarzystwa Jezusowego,

ale Bóg chciał inaczej . Poszukiwa-

nie tego, czego Bóg oczekuje, było

dla Adama trudne, ale najważniejsze.

Wiedział, że ani zakon, ani sztuka nie są

jego drogą do zjednoczenia z Tym, które-

go tak bardzo pragnął. Chrystus przema-

wiał do niego głosem innego powołania

i kazał mu dalej szukać. Panie, co mam

czynić? – to wołanie nie pozostało bez

Bożej odpowiedzi.

Wracał z przyjaciółmi z balu. Skry-

li się przed deszczem w miejskiej ogrze-

walni. Patrzyli na porzucone, obnażone

z ludzkiej godności ciała. Wracali w ci-

szy. Tych obrazów, odradzających widok

wnętrza schroniska, w swej malarskiej

wyobraźni Adam nie potraił zatrzeć. Nie

mógł też zagłuszyć w sobie coraz wyraź-

niejszego głosu: Idź, sprzedaj, co posia-

dasz, i rozdaj ubogim .

Chatka Brata Alberta

Wiedział, że nie

wystarczy być okazjo-

nalnym dobroczyń-

cą, nawet stałym kwe-

starzem; wiedział, że ci ubodzy i wzgar-

dzeni nie tylko o chleb wołają – że woła-

ją o coś więcej. Wołają o kogoś, kto ich

podniesie, kto z nimi i dla nich będzie, kto

w nich zobaczy człowieka i kto ich poko-

cha. Usłyszał to nieme wołanie. Zosta-

wił swoją wielkość według tego świata.

Z zastraszającą konsekwencją odrzucił

wszystko to, co Chrystus uważał za stra-

tę . Wybrał dla siebie życie nędzarza i że-

braka. To pragnienie, które go przepeł-

niało, sprawiło, że – dokonując wybo-

ru – nie mówił „nie” życiu i sztuce, lecz

mówił „tak” temu, co pociągało go jesz-

Bogu – tak...

Ojciec Święty wygłasza formułę kanonizacyjną Brata Alberta

W doświadczeniu nocy ciemnej

poznał swoją nędzę i prawdę o Bogu,

który kocha to, co poranione i odrzu-

cone. Zrozumiał, że Ten, którego całe

życie szukał, sam go odnalazł. Odkrył,

że jedyną możliwą odpowiedzią na tę

miłość jest oddanie siebie. Oddanie

się tej Miłości, która jest niekochana...

Oddanie się teraz, w taki sposób, w ja-

ki On pragnie. Czy Panu Jezusowi, cier-

piącemu mękę i za mnie ukrzyżowanemu,

mogę czegoś odmówić? Czy mogę odmó-

wić męki dla Niego i krzyża, gdybym je

z łaski i woli najświętszej miał cierpieć

i mógł? Wpatrzony w krzyż odpowie-

dział: Oto ja. Pójdę, gdzie zechcesz, zro-

bię, co każesz .

nr 5-2005 •

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: