Umiejętnośc przekonywania i dyskusji.pdf

T a d e u s z P s z c z o ł o w s k i

UMIEJĘTNOŚĆ

PRZEKONYWANIA

DYSKUSJI

Niniejsza darmowa publikacja zawiera jedynie fragment

pełnej wersji całej publikacji.

Aby przeczytaæ ten tytuł w pełnej wersji kliknij tutaj .

Niniejsza publikacja mo¿e byæ kopiowana, oraz dowolnie

rozprowadzana tylko i wył¹cznie w formie dostarczonej przez

NetPress Digital Sp. z o.o., operatora sklepu na którym mo¿na

nabyæ niniejszy tytuł w pełnej wersji . Zabronione s¹

jakiekolwiek zmiany w zawartoœci publikacji bez pisemnej zgody

NetPress oraz wydawcy niniejszej publikacji. Zabrania siê jej

od-sprzeda¿y, zgodnie z regulaminem serwisu .

Pełna wersja niniejszej publikacji jest do nabycia w sklepie

internetowym e-booksweb.pl .

Wolna dyskusja

Wolna dyskusja jest organizowana wówczas, gdy zachodzi daleko idąca

dysharmonia pomiędzy poszczególnymi członkami jakiegoś zespołu, na

przykład rozbieżność zdań pomiędzy członkami kierownictwa, przy czym

istnieją wzajemne pretensje i należy je wyjaśnić. Chodzi wtedy o to, aby

jeden drugiemu wygarnął wszystko, co mu się nie podoba w jego postępo-

waniu, aby wypowiedział się, jakie ma zastrzeżenia do planów i sposobów

ich realizacji itp. Celem wolnej dyskusji jest przełamanie impasu albo

zapobieżenie grożącemu impasowi.

Dyskusję prowadzi przewodniczący,którytroszczysięoto,abynie

przerywano wypowiedzi i nie dochodziło do kłótni. Każdy dyskutant mówi,

co mu leży na wątrobie, i nie jest ograniczony jakąś określoną tematyką.

Przewodniczący nie prosi nikogo o wypowiedź. Mówi ten, kto chce i może

adresować swoje słowa nie tylko do przewodniczącego, ale do każdego

dyskutanta obecnego na sali, żądając ustosunkowania się do wysuniętych

przez niego obiekcji, zarzutów, podejrzeń itp.

— Dyskusja nam się nie klei…

Rola przewodniczącego wolnej dyskusji bywa zazwyczaj niezwykle tru-

dna. Powinien on doprowadzić do tego, aby — jeżeli nie może nastąpić

uzgodnienie stanowisk — ustalono przynajmniej, na czym polegają roz-

bieżności.

Przewodniczący musi uważać, aby dyskutanci nie zwrócili się w swej

większości z atakiem na jednego uczestnika i nie zrobili z niego kozła

oﬁarnego.

Dość często jesteśmy świadkami wolnej dyskusji na zebraniach produk-

cyjnych, naradach roboczych, konferencjach. Kiedy z ust przewodniczącego

padają sakramentalne słowa: „Przechodzimy do ostatnich punktów dzi-

siejszego zebrania: sprawy bieżące i wolne wnioski”, wtedy zazwyczaj

wszystkim rozwiązują się nagle języki i rozpoczyna się wytykanie nie-

dociągnięć, wzajemne przekonywanie, że ten ma rację, a tamten jej nie

ma. Przewodniczący w takim wypadku musi uważać, aby dyskusja nie

przerodziła się w ogólną kłótnię, aby została ostatecznie wyjaśniona mak-

symalna liczba pretensji, a sprawy bardziej skomplikowane sformułowane

ściśle i zaprotokołowane w celu późniejszego załatwienia.

Negocjacje i przetargi

W podrozdziale „Dźwignia handlu” była mowa m.in. o tym, że politycy,

dyplomaci, działacze społeczni, aktywiści związków zawodowych przejęli

z terminologii handlowej określenie negocjacje. Wolą oni ten termin od

„przetargu”, który wydaje się nazbyt ściśle związany z pertraktacjami mię-

dzy sprzedającymi a kupującymi. A przecież chodzi o wielkie sprawy; np.

Hitler negocjował z Beckiem, domagając się Gdańska i „korytarza”. Opinię

wtejsprawiewyraziłteżradcaStrońćzWesołej lwowskiej fali: Nie oddamy

nawet guzika, bo guzik mamy.

Negocjacje poprzedzają zawarcie traktatów pokojowych, międzynaro-

dowych umów o wymianie kulturalnej, handlowej, naukowej, podjęcie

decyzji o zamknięciu lub otwarciu granicy międzypaństwowej. Niekiedy

chodzi o „handel żywym towarem” — terroryści grożą zabiciem zakładni-

ków, żądając wypuszczenia uwięzionych przywódców, dyplomaci spierają

się o warunki wymiany złapanych szpiegów, cenę uwolnienia więźniów

gronie coś dorzecznego. Wielką bowiem wadą tremujących się dyskutan-

tów czy przemawiających bywa kurczowe trzymanie się przygotowanego

tematu. Przekonywający powinien być rzutki i w razie potrzeby zmieniać

kolejność dowodów, przenosić nacisk i wagę argumentacji w zależności od

tego, jak przyjmują jego argumentację słuchacze. Najgorsze natomiast, co

może być, to nauczenie się na pamięć swego wystąpienia i „wywalanie”

jednym tchem wszystkiego, co się przygotowało, nie zważając na to, że

dyskusja potoczyła się dalej i to, co mówi się w danym momencie, jest już

spóźnione. A trzeba przewidzieć, że nawet przy najbardziej skrupulatnym

przygotowaniu się na ewentualne zarzuty, kontrargumenty, zapytania itd.

zawsze ktoś może wysunąć problem, o którym nie pomyśleliśmy. I wtedy

trzeba umieć wyjść gładko z opresji i nie dać się zaskoczyć. Zastosujemy się

w takim wypadku do rady biegłego w sztuce przekonywania Kwintyliana,

który tak pisze:

Naturalnie może się zdarzyć, że w czasie przemawiania wpadniemy

w pewnego rodzaju bezpośrednie improwizowanie, nie trzeba więc wtedy

chwytać się kurczowo i wprost zabobonnie tego, cośmy sobie uprzednio

opracowali w myśli. Nie jest to bowiem aż tak dokładnie opracowane, żeby

nie należało dopuszczać do głosu również innych doraźnych i szczęśliwych

pomysłów.

Pamiętajmy jednak zawsze, że zdolność improwizowania nie jest wyni-

kiem wrodzonych umiejętności, ale solidnego przygotowania i opanowania

tematu.

Tylko bez tupetu

Od wiary we własne siły, rzutkości, elastyczności, odróżniać należy

tupet, zbytnią pewność siebie, skłonność do ryzykanctwa na zasadzie:

„a nuż się uda”. Dyskutant z tupetem zabiera głos, chociaż ma bardzo

powierzchowne pojęcie o zagadnieniu, oburza się, gdy mu się zarzuci

nieznajomość rzeczy. Lubi w oczach innych uchodzić za kogoś lepszego,

niż jest w rzeczywistości. Człowiek z tupetem liczy na nieśmiałość innych

osób, na ich ugodowość i na to, że wolą święty spokój od wyczerpującej

dyskusji. Przyzwyczaił się on do tego, że na tej podstawie przyznaje się

193

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: