Kościół instytucjonalny-dr David A. DeWitt.pdf
(
212 KB
)
Pobierz
Zwingli, Cranmer, itd
wypełnianie się zapowiedzi przyszłych wydarzeń
na ziemski Kościół jako organizację.
że „zbieranie się razem” było czymś, co kościół
miał robić, a nie, czym był. „Kościół” był czymś
innym niż samo zebranie.
Apostołowie mówili o wielu rzeczach, jakie
kościół miał robić. Również gromadzić się,
(Hbr 10,24-25), ale na tym sprawa się nie
kończyła. Mieli kochać się nawzajem (1 Kor 13,
1 J 4), wyposażać się nawzajem do służby
(Ef 4,11-12), nosić brzemiona jedni drugich
(Ga 6,2), trwać w ewangelii, pomagać sobie
w dyscyplinie (1 Kor 15,1-7) – to tylko kilka
przykładów. Żaden z nich nie wymaga od nas
definiowania kościoła jako spotkania.
Skąd wziął się
instytucjonalny
lokalny kościół?
Apostołowie jednak
...
sprzeciwiali się
tego typu zinstycjonalizowaniu – nigdy nie
ustanowili żadnej struktury ponad poziom
lokalny, nie tolerowali lokalnych struktur
dających poczucie tożsamości.(1 Kor 1,11-17)
dr David A. DeWitt
Aleksander Gillner
4. Formalne spotkania (XVI w.)
Reformatorzy wieku XVI (Luter, Kalwin,
Zwingli, Cranmer, itd.) nigdy nie zreformowali
struktury kościoła. Koncentrowali się na
doktrynie zbawienia. Tylko anabaptyści usiłowali
zreformować definicję kościoła. Jest ona obecna
dzisiaj w przekonaniach członków kościołów
braterskich, amiszów i menonitów; taką mają też
niektórzy chrześcijanie ewangeliczni– a sednem
jej jest widzenie kościoła tak, jak uczy Biblia:
kościół to ludzie wierzący. Reformatorzy osłabili
kler, bo wierzyli w kapłaństwo wierzących,
jednak ich następcy szli w kierunku wyznaczania
pastorów i kapłanów, co sprowadziło się do
zaistnienia dwóch kategorii chrześcijan.
Reformatorzy byli kaznodziejami
i nauczycielami. Ludzie zaczęli gromadzić się
wokół nich regularnie w niedziele rano. Takie
zgromadzenia zaczęło się nazywać „kościołem” –
czymś, co nie pochodziło ani ze wschodniego
prawosławia, ani z rzymskiego katolicyzmu.
-
Jak doszło do powstania kościoła
instytucjonalnego, z jakim mamy do
czynienia w dzisiejszych czasach?
-
Jakie są kluczowe elementy kościoła
instytucjonalnego?
-
Czym różni się historycznie powstały kościół
instytucjonalny od kościoła pokazanego
w Nowym Testamencie?
PYTANIA I ODPOWIEDZI
P:
Jak doszło do powstania kościoła
instytucjonalnego, który obserwujemy i do którego
przyłączamy się w dzisiejszych czasach?
O:
W skrócie: stworzył go Konstantyn, scementował
Augustyn, zaadaptowali go reformatorzy. A
współcześni? Kontynuują go (lub kontynuują
adaptując).
Instytucja to sformalizowany układ międzyludzki
o charakterze publicznym zajmujący się
określonym zakresem spraw,
a instytucjonalizować znaczy przekształcać lub
włączać coś w sformalizowany system.
P:
Jakie są kluczowe elementy kościoła
instytucjonalnego?
O:
Kościół jako instytucja doprowadził do powstania
(1) kleru, (2) budynków (sanktuaria albo miejsca
święte), (3) organizacji i (4) formalnych spotkań.
Historia pokazuje wielką miłość ludzkości
do instytucji. Naszymi bohaterami czynimy ludzi,
którzy tworzyli instytucje, kierowali nimi lub też
podbijali je. Posługujemy się nimi w celu
kontrolowania innych, mierzenia, nadawania
znaczenia i wzmacniania bezpieczeństwa.
Instytucje są wytworem ludzkiej twórczej
wyobraźni (zwierzęta nie tworzą instytucji). Nie
istnieją one fizycznie, ale jedynie w naszej
ludzkiej wyobraźni. Stwarzamy fizyczne rzeczy,
które mają im służyć i reprezentować je –
budynki, zarządy, strategie, kodeksy wartości
papiery firmowe, itp.
Instytucjom trzeba służyć (obsługiwać je,
utrzymywać, rozwijać). „Żyją” własnym życiem,
mają swój charakter, stawiają swoim ludziom
P:
Czym różni się historycznie powstały kościół
instytucjonalny od kościoła pokazanego w Nowym
Testamencie?
O:
Apostołowie oponowali przeciw tworzeniu kleru,
budynków i organizacji jako części kościoła.
Wykorzystywali spotkania nie do definiowania
kościoła, ale widzieli je jako możliwość pobudzania
się do wzajemnej miłości i do dobrych czynów.
„Kościół” w Nowym
Testamencie to kolektywny
termin oznaczający wierzących.
Apostołowie jednak ...
choć
zachęcali
wierzących, by spotykali się (Hbr 10,24-25), to
po to, by „pobudzali do miłości i dobrych
uczynków”. Spotkania te nie były nigdy
zinstytucjonalizowane. Przykładem jest
napomnienie Pawła odnośnie nieprawidłowości
na spotkaniach kościoła w Koryncie:
„Kiedy się
przeto zgromadzi cały kościół”
. Wynika z tego,
gillner@inetia.pl
wymagania. Często traktowane są jako coś
ważniejszego od jednostki, jako że istnieją po to,
by trwać dłużej niż jednostki. Stąd mamy
państwa, uniwersytety, drużyny sportowe, firmy
i ... kościoły. Jedyne dwie instytucje dotyczące
nas dzisiaj a założone przez Boga to małżeństwo
oraz władze państwowe.
1.
Kler (wiek III)
Cyprian (biskup Kartaginy 248-258 A.D.) nazwał
kościołem unię biskupów kierowanych przez
biskupa większego miasta. Było to rozwinięcie
wysiłków Ignacego (w roku 110), który
promował lojalność jednemu lokalnemu
biskupowi. Potrzebę taką stworzył Orygenes
(185-254), który uczył alegorycznej interpretacji
Biblii, a na tym znał się tylko kler. [Alegoryczny
to „posiadający ukryte duchowe znaczenie
przewyższające dosłowny sens świętego tekstu”
{Webster’s Ninth New College Distionary, 1990,
s. 71}]
Kiedy Konstantyn Edyktem Mediolańskim (313)
uczynił chrześcijaństwo religią panującą,
umocniła się władza i pozycja kleru w kościele.
Kler był (wyższą) kategorią chrześcijan (kapłani)
reprezentującą innych chrześcijan przed Bogiem.
dowodów, że te budowle nazywane kościołami
miały znaczenie w definiowaniu słowa „kościół”.
Kiedy Konstantyn przyjął chrześcijaństwo w roku
312 zainicjował powstawanie budynków
kościelnych na całym terenie Imperium
wzorowanych na prostokątnych bazylikach –
budynkach służb państwowych. Jego matka
Helena podróżowała po Palestynie i Synaju
i budowała tam obiekty zwane kościołami.
Kościół w pojęciu apostołów
Słowo „kościół” było używane przez apostołów
jako termin oznaczający wierzących w liczbie
mnogiej. Jego synonimy to „święci” (Rz 1,7),
„uczniowie” (Dz 9,26) i „chrześcijanie” (Dz
11,26). Był to termin używany w stosunku do
wierzących. „Kościół” w języku greckim to
ecclesia
. Pochodzi od słowa
ec,
co znaczy
„pochodzący z” (wywodzi się od tego ang.
„exit”=wyjść) i
coleo
, co znaczy „powołać”
Tak
więc kościół to powołani ludzie. Apostołowie
używali słowa
ecclesia
w stosunku do: [1]
wszystkich wierzących w tamtych czasach (Ef
5,23). [2] wierzących z jakiegoś większego
regionu (Dz 8,3; 9,31) [3] wierzących z jednego
miasta (1 Kor 1,2), [4] nieregularnych
zgromadzeń ludzi wierzących (Dz 15,22) i [5]
wierzących, którzy spotykali się w czyimś domu
(Filemona 2).
Apostołowie jednak
...
nigdy nie wznosili
budynków. Niektórzy mówią, że z powodu
prześladowań i braku środków. Jest to jednak
mało prawdopodobne. Wręcz odwrotnie:
uczniowie stale koncentrowali się na tym, co
ważne, na czym zależało Chrystusowi
budującemu przez nich Jego kościół - mimo
prześladowań (Dz 4,18-20) i braku pieniędzy (Dz
4,32-35).
Apostołowie postrzegali kościół jako coś, co
buduje Chrystus, a nie oni sami (Mt 16,18;
Dz 2,39).
Materialne budynki stawiali wyznawcy religii
pogańskich i nie brano pod uwagę tej formy jako
odpowiedniej dla chrześcijaństwa (Dz 7,47nn;
17,24).
Apostołowie jednak
...
potępiali takie
podejście. Oczywiście, w kościele Nowego
Testamentu byli różnego rodzaju liderzy, zależnie
od tego, jakie posiadali dary (Ef 4,11-12). Nigdy
jednak nie ustanowili pojedynczego lidera dla
kościoła lokalnego (Flp 1,1) i sprzeciwiali się
każdemu, kto pragnął „być pierwszym między
nimi” (3 J 9).
Zamiast tego głosili, że każdy wierzący jest
kapłanem, co zupełnie eliminuje koncepcję
dwóch kategorii wierzących (1 Pt 2,9 i Ap 1,6).
3.
Organizacja (wiek V)
Konstantyn zrobił z kościoła sformalizowaną
organizację. Teologiczne ramy dał tej instytucji
Augustyn (354-430). W swoim „Mieście Bożym”
Augustyn opisał kościół w terminach
zinstytucjonalizowanej organizacji opartej
nie
na
modelu apostolskim opisanym w Nowym
Testamencie,
ale
na starotestamentowym
narodzie Izraela z jego kapłanami, świątynią -
budowlą i państwowością. Doszedł do tego
alegoryzując ST. Zignorował przy tym
zapowiedzianą tam przyszłość Izraela, przenosząc
Jak kościół stał się instytucją?
Kościół nigdy nie został zinstytucjonalizowany
przez apostołów. Co więcej, potępiali oni
wszystkie wysiłki zmierzające w tym kierunku.
Mimo to jednak, kiedy tylko zeszli ze sceny,
słowo „kościół” stało się terminem oznaczającym
instytucję. Doszło do tego czterema dającymi się
wyodrębnić etapami, mianowicie przez
definiowanie kościoła w znaczeniu: (1) kleru,
(2) budynku, (3) organizacji i (4) spotkań.
2.
„Kościoły” – budynki (IV w.)
Konstantyn (imperator Rzymu w latach 312-337
A.D.) zapoczątkował pojmowanie kościoła jako
budynku. Istniały niewątpliwie małe budowle
wzniesione przez chrześcijan przed
Konstantynem, szczególnie w takich znaczących
miejscach jak dom św. Piotra w Kafarnaum
i Ogród Grobu w Jerozolimie. Nie ma jednak
Plik z chomika:
Varika
Inne pliki z tego folderu:
Didache - 2011.02.05.pdf
(216 KB)
Pierwsi swiadkowie (Didache, Hermas, list do Diogenesa).djvu
(8213 KB)
Tertulian_-_Apologetyk.pdf
(68906 KB)
Krótka historia sakramentu pokuty - Rozmawiamy o wierze - Jezuici Towarzystwo Jezusowe w Polsce.pdf
(162 KB)
Św. Bonawentura, O naśladowaniu Chrystusa.pdf
(2248 KB)
Inne foldery tego chomika:
∎ Dzwonki na komórke
∎ Kabarety
∎ Sport
∎ Wiem co Jem
40 lat przebudzenia w Brazylii
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin