Pielgrzym - fragmenty.pdf - Książki - Kasiulusiulka

"Pielgrzym" (fragmenty)

Paulo Coelho

Istnienie młotka nie miałoby sensu, gdyby nie istniały gwoździe, które trzeba wbijać.

Ale istnienie gwoździ to jeszcze nie wszystko. Młot musi trafić w ręce Mistrza,

który użyje go zgodnie z przeznaczeniem.

Przypomniało mi się, co powiedział mój Mistrz na szczycie Serra do Mar: "Ten, kto

posiada miecz, musi wciąż wystawiać go na próbę, aby nie zardzewiał w pochwie".

- Wodospad jest miejscem, w którym praktycznie wykorzystasz wszystko, czego się

dotąd nauczyłeś - dodał mój przewodnik.

- Masz już pewien atut: znasz datę własnej śmierci, więc strach przed nią nie sparaliżuje

cię, kiedy nadejdzie czas, by podjąć błyskawiczną decyzję, szukając punktu oparcia dla

stopy.

Pamiętaj jednak, że musisz liczyć się z wodą i że to ona przyniesie ci to, czego będziesz

potrzebował. Nie zapomnij też wbić paznokcia w kciuk, jeśli najdzie cię zła myśl.

Przede wszystkim zaś podczas tej wspinaczki musisz szukać oparcia w Miłości, która

trawi. To ona cię prowadzi i uzasadnia każdy twój krok.

Petrus zamilkł. Rozebrał się do naga. Potem zanurzył ciało w zimnych wodach tej małej

laguny i wzniósł ręce ku niebu. Z rozumiałem, że jest zadowolony, że radością napawają

go rześka woda i tęcze, które tworzyły wokół nas rozpryskujące się krople.

- I jeszcze jedno - powiedział, zanim skrył się za kotarą wodospadu. - Ta sunąca w dół

woda nauczy cię, jak być Mistrzem.

Pójdę pierwszy, lecz przez cały ten czas między nami pozostanie zasłona wodna.

Będę się wspinał, a ty nie zdołasz dostrzec, gdzie dokładnie stawiam stopy ani czego

chwytam się dłońmi.

Podobnie uczeń nigdy nie może naśladować wszystkich poczynań swego przewodnika.

Każdy postrzega życie na własny sposób, każdy inaczej przeżywa porażki, problemy i

triumfy. Uczyć się znaczy stać się znośnym dla siebie samego.

Nie odpowiadałem. Wsunąłem się między skałę a opadającą wodę i zacząłem go

obserwować. Widziałem jego sylwetkę, jak widzimy kogoś przez matowe szkło. Wolno,

lecz pewnie wspinał się po ścianie.

Im bliżej był szczytu, tym bardziej się bałem, bo chwila, gdy miałem pójść jego śladem,

nieuchronnie się zbliżała. I wreszcie nadeszła ta przerażająca minuta -- zmagając się z

wodą, musiał się spod niej wynurzyć, stale podążając w górę. Siła wodospadu o mało nie

odrzuciła go w dół, na skały. Lecz głowa Petrusa wyłoniła się ponad wodę, która sunąc w

dół, przyodziewała go niczym srebrzysty płaszcz. Widziałem scenę ledwie przez ułamek

sekundy.

Petrus błyskawicznie wyprężył się, chwycił z całych sił skał na szczycie i przylgnął do nich

wszystkimi członkami, wciąż jednak tkwił w środku rwącego nurtu.

Na kilka chwil straciłem go z oczu.

Wreszcie pojawił się na brzegu. Mokry, skąpany w blasku słońca, uśmiechał się

promiennie.

- Widzisz! - krzyknął, machając mi ręką.- Teraz twoja kolej! Musiałem mu dorównać. Albo

już na zawsze wyrzec się miecza. Zdjąłem ubranie i jeszcze raz odmówiłem modlitwę,

oddając się pod opiekę Przenajświętszej Panny Opiekunki Pielgrzymów.

Potem zanurzyłem głowę w wodzie. Była lodowata, więc na chwilę zdrętwiałem, ale zaraz

potem to doznanie ustąpiło miejsca przyjemności.

Nie zastanawiając się dłużej, ruszyłem prosto ku wodospadowi.

Silny strumień wody lejącej się na głowę przywrócił mi absurdalne "poczucie

rzeczywistości",

które osłabia człowieka w chwili, gdy jak nigdy dotąd potrzebuje wiary i mocy.

Wodospad toczył wody o wiele gwałtowniej, niż przypuszczałem. Uderzeniem w klatkę

piersiową mógłby mnie zwalić z nóg, nawet gdy dno rozlewiska dawało mi pewne oparcie

dla obu stóp.

Ominąłem rozszalały strumień i przylgnąłem do skał, kuląc się w ciasnej przestrzeni

między ścianą wody a kamiennym urwiskiem. I właśnie wtedy zdałem sobie sprawę, że ta

wspinaczka jest dużo łatwiejsza, niż początkowo sądziłem.

To, co z daleka wyglądało na gładką ścianę, teraz okazało się porowatą skałą.

Na samą myśl, że o mało nie wyrzekłem się miecza ze strachu przed śliskimi kamieniami,

wpadłem we wściekłość.

Stwierdziłem, że jest to zwykła ściana, jakich pokonałem dziesiątki.

Wydało mi się, że słyszę głos Petrusa:

"A widzisz? Kiedy już rozwiążesz jakiś problem, przekonujesz się, że było to dziecinnie

łatwe".

"- Spośród wszystkich wymyślonych przez człowieka sposobów zadawania bólu sobie

samemu najgorszym jest Miłość. Cierpimy zawsze dla kogoś, kto nas nie kocha, kto nas

porzucił, dla kogoś, dla kogoś, kto nie chce nas opuścić. Żyjemy samotnie, jeśli nikt nas

nie kocha: mając żonę lub męża, czynimy z małżeństwa niewolę."

"- Kiedy Syn Boży zstąpił na Ziemię, przyniósł ludziom miłość. Ponieważ jednak rodzaj

człowieczy nie potrafi pojąc miłości, która nie jest cierpieniem, Jezus został w końcu

ukrzyżowany. Gdyby nie to, nikt by nie uwierzył w jego miłość, ludzie przywykli bowiem

do tego, że dzień za dniem cierpią z powodu władających nimi namiętności"

Nie, to nie grzech być szczęśliwym. Pół tuzina ćwiczeń i uważne wsłuchanie się w świat

wystarczają, by człowiek zdołał ziścić najśmielsze marzenia.

Pyszniłem się mą mądrością, kazałeś mi więc przemierzyć drogę, którą przejść może

każdy, i odkryć to, co odkryłby każdy, kto nieco uważniej przyglądałby się życiu.

Pokazałeś mi, że pogoń za szczęściem jest sprawą osobistą i że nie istnieje wzorzec,

który moglibyśmy przekazać innym. Aby odnaleźć mój miecz, musiałem zgłębić jego

tajemnicę, a to okazało się takie proste - wystarczyło wiedzieć, co z nim uczynić.

Co zrobić z mieczem i ze szczęściem, jakie dla mnie oznacza.

Pielgrzym - fragmenty.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: