AKCEPTUJĘ
........................
OPRACOWANIE METODYCZNE
do przeprowadzenia zajęć z przedmiotu Rozpoznanie i armie innych państw
ze studentami I roku studiów WAT
TEMAT: Charakterystyka rodzajów rozpoznania
CEL: Zapoznać studentów z podstawowymi rodzajami rozpoznania.
Zapoznać ze sposobami prowadzenia rozpoznania
FORMA: Wykład
CZAS: 2 X 45’
MIEJSCE: Sala wykładowa
ZAGADNIENIA SZKOLENIOWE:
1. Charakterystyka podstawowych rodzajów rozpoznania
2. Sposoby prowadzenia działań rozpoznawczych.
3. Podstawowe elementy rozpoznawcze
LITERATURA:
1. Podręcznik walki pododdziałów wojsk zmechanizowanych, (drużyna, pluton)- rozdział 3 – rozpoznanie.
2. Regulamin działań taktycznych wojsk zmechanizowanych i pancernych – batalion, kompania.
3. Działania rozpoznawcze – tymczasowa instrukcja, DWLąd. Wewn. 17/2002, Warszawa 2002, WAT R-7294.
4. Łokociejewski M.(red.), Rozpoznanie Wojskowe - Cz. I, II, III.
ZABEZPIECZENIE MATERIAŁOWE:
- projektor multimedialny;
- wskaźnik;
- laptop;
Charakterystyka podstawowych rodzajów rozpoznania
Rozpoznanie bezpośrednie (osobowe):
to rodzaj rozpoznania wojskowego (zbiór sił i środków) przygotowanych fachowo i dostosowanych technicznie do zdobywania oraz przetwarzania tych informacji o przeciwniku, które znajdują się w zasięgu bezpośrednich możliwości recepcyjnych człowieka wspomaganych podręcznymi środkami technicznymi, na przykład lornetką, aparatem podsłuchowym, kamerą, aparatem fotograficznym, magnetofonem itp. Dzieli się na:
- agenturalne
- specjalne
- patrolowe
Rozpoznanie agenturalne (wywiad) – to ogół przedsięwzięć organizacyjnych (tajnych) mających na celu zdobywanie różnych materiałów i informacji stanowiących tajemnice państwową i wojskową potencjalnego przeciwnika. Stanowi rodzaj rozpoznania strategicznego i operacyjnego. Jest prowadzone nieprzerwanie przez specjalnie wyszkolonych agentów, Działających w sposób nielegalny (zakonspirowany).
Rozpoznanie specjalne – obejmuje zdobywanie dokładnych, terminowych i wiarygodnych danych (informacji ) o przeciwniku i obszarze działań siłami grup specjalnych rozmieszczonych w głębi ugrupowania i na zapleczu przeciwnika
Rozpoznanie patrolowe – zdobywanie informacji o przeciwniku drogą fizycznej (optycznej i akustycznej) penetracji terenu zajmowanego przez przeciwnika.
Lądowe rozpoznanie patrolowe
Powietrzne rozpoznanie patrolowe – to całokształt przedsięwzięć na ziemi i w powietrzu mających na celu zdobywanie informacji o przeciwniku, terenie i warunkach atmosferycznych za pomocą aparatów latających w przestrzeni powietrznej do wysokości 30 km.
- wzrokowe
- fotograficzne
- elektroniczne:
Ø rozpoznanie stacji i systemów radiolokacyjnych;
Ø rozpoznanie radiolokacyjne;
Ø rozpoznanie telewizyjne;
Ø rozpoznanie radiowe;
Ø rozpoznanie laserowe;
Ø rozpoznanie w podczerwieni (termalne).
Rozpoznanie pośrednie
Ø to rodzaj rozpoznania wojskowego (zbiór sił i środków) przygotowanych fachowo i dostosowanych technicznie do zdobywania oraz przetwarzania tych informacji o przeciwniku, które nie są w zasięgu bezpośrednich możliwości recepcyjnych człowieka oraz do opracowywania informacji zdobywanych przez inne rodzaje rozpoznania.
Ø zespół przedsięwzięć organizacyjno technicznych skoordynowanych w czasie i przestrzeni, mających na celu zdobywanie danych występujących w postaciach bezpośrednio nieodbieranych przez układ recepcyjny człowieka.
1.) Rozpoznanie elektroniczne
to rodzaj rozpoznania wojskowego (zbiór sił i środków) przygotowanych fachowo i dostosowanych technicznie do zdobywania oraz przetwarzania tych informacji o przeciwniku, których nośnikami są fale elektromagnetyczne oraz inne efekty uboczne towarzyszące działaniom bojowym, na przykład: akustyczne, sejsmiczne, magnetyczne, chemiczne itp. Rejestracja nośników informacji o przeciwniku odbywa się za pomocą odpowiednio skonstruowanych urządzeń elektronicznych.
Ø radioelektroniczne:
§ radiowe
§ rozpoznanie systemów radioliniowych;
§ radiosatelitarne;
§ rozpoznanie systemów radiolokacyjnych
§ rozpoznanie systemów radionawigacyjnych.
Ø radiolokacyjne;
Ø optoelektroniczne;
Ø czujnikowe;
Ø informatyczne
2.) Rozpoznanie studyjne –
to rodzaj rozpoznania wojskowego (zbiór sił i środków) przygotowanych fachowo i dostosowanych technicznie do gromadzenia, analizowania i przetwarzania wszelkich informacji rozpoznawczych (najczęściej fragmentarycznych) i na tej podstawie opracowywania (wytwarzania) informacji nowych o znacznie większej wartości użytecznej. Prowadzi się je głownie w dowództwach i komórkach rozpoznawczych
Sposoby prowadzenia działań rozpoznawczych.
Obserwacja jest podstawowym i powszechnie stosowanym sposobem prowadzenia rozpoznania, a także nieodzownym elementem każdego działania wojsk. Umożliwia ona zdobycie aktualnych i wiarygodnych wiadomości o przeciwniku, wojskach własnych i terenie.
Obserwacja jest to zorganizowane, ciągłe, uważne i systematyczne śledzenie działań przeciwnika w określonym terenie (pasie, sektorze, kierunku, rejonie), w celu zdobywania aktualnych wiadomości i natychmiastowego informowania dowódców i sztabów o położeniu wojsk przeciwnika. Skuteczność obserwacji zależy przede wszystkim od właściwej organizacji i jej umiejętnego prowadzenia.
Organizuje się ją i prowadzi we wszystkich rodzajach działań taktycznych, niezależnie od warunków atmosferycznych, pory roku i doby. Prowadzą ją dowódcy, załogi posterunków obserwacyjnych, żołnierze – obserwatorzy, a także wszyscy żołnierze pododdziałów walczących. Do prowadzenia obserwacji wykorzystuje się sprzęt optyczny, noktowizyjny i dalmierze oraz celowniki broni pokładowej i techniczne środki rozpoznania pola walki.
Miejsce na stanowisko obserwacyjne, posterunek obserwacyjny (PO) powinno znajdować się z dala od charakterystycznych przedmiotów terenowych, takich które rzucają się w oczy i mogą stanowić punkty orientacyjne dla przeciwnika. Stanowisko obserwatora powinno zapewniać:
– dobry wgląd w teren po stronie przeciwnika w granicach określonych zadaniem;
– wykluczać pola zakryte przed bezpośrednią obserwacją;
– ukrycie przed obserwacją naziemną i powietrzną przeciwnika;
– ochronę obserwatora przed bezpośrednim ogniem przeciwnika;
– dogodne i skryte podejście i odejście ze stanowiska;
– dogodne rozmieszczenie przyrządów obserwacyjnych i pomiarowych oraz środków łączności.
Miejscami takimi mogą być:
– zbocza wzgórz zwrócone do przeciwnika;
– wyniosłości terenu leżące 200 – 300 m przed skrajem lasów, zagajników, sadów lub zarośli;
– strychy, górne piętra, ruiny domów;
– rowy strzeleckie, wykopy, leje zapewniające wgląd w teren przeciwnika.
Z doświadczeń współczesnych wojen i konfliktów lokalnych wynika, że celowym jest wybieranie miejsc na stanowisko obserwacyjne lub PO w punktach na pierwszy rzut oka wyjątkowo nieprzyjaznych ludzkiej naturze np. w zniszczonych, rozbitych grobach, na wysypiskach śmieci, składach nieczystości, w wylotowych odcinkach kanałów ściekowych, w bezpośredniej bliskości padłych, rozkładających się zwłok dużych zwierząt hodowlanych itp. Bardzo często właśnie taka lokalizacja i pomysłowość zwiadowców gwarantowały sukces prowadzonej obserwacji.
Wyposażenie obserwatora – PO stanowi sprzęt obserwacyjno – pomiarowy (lornetka, peryskop, noktowizor, busola, celowniki optyczne broni strzeleckiej i pokładowej), blok meldunkowy (szkic obserwacji), dziennik obserwacji i podsłuchiwania, linijka, kątomierz oraz techniczne środki łączności i sygnalizacji. Dodatkowo PO może być wyposażony w sprzęt fotograficzny, kamerę video, katalogi sprzętu, fotografie, tabele struktur organizacyjnych wojsk przeciwnika/ oraz sprzęt do wykrywania skażeń promieniotwórczych i chemicznych.
Jednym z podstawowych dokumentów wykonywanych przez obserwatora i na PO jest szkic obserwacji. Szkic obserwacji musi zawierać:
– precyzyjnie określone i zaznaczone miejsce rozmieszczenia stanowiska obserwacyjnego;
– kierunek północy lub inny kierunek orientujący topograficznie;
– dozory i inne charakterystyczne przedmioty terenowe, z oznaczeniem do nich odległości w metrach;
– sektor (pas) obserwacji;
– dodatkowy kierunek obserwacji;
– skalę wykonanego szkicu;
– wykryte cele i obiekty.
Szkic obserwacji sporządza się zawsze w dwóch egzemplarzach – jeden dla przełożonego, drugi na potrzeby PO.
Wyznaczenie sektora lub pasa obserwacji zależy od sytuacji i konkretnych warunków zwłaszcza od charakteru terenu i specyfiki otrzymanego zadania..
Sektor obserwacji (rys. 3.5) określa trójkąt zawarty między miejscem PO (obserwatora) a dwoma punktami w terenie. Pas obserwacji (rys. 3.6) określa się czterema punktami wybranymi w terenie.
Wykonując szkic obserwacji należy przestrzegać następującej kolejności pracy:
– wybrać stanowisko;
– ustalić rodzaj szkicu i sposób wykonania;
– zorientować szkicownik magnetycznie lub geometrycznie i wrysować na nim kierunek północy;
– określić skalę szkicu;
– oznaczyć punkt początkowy (stanowisko obserwacyjne) tak, aby biorąc pod uwagę skalę szkicu i wielkość szkicowanego terenu cały odcinek zmieścił się na kartce oraz precyzyjnie określić współrzędne;
– wybrać wyróżniające się przedmioty terenowe i określić do nich odległość;
– wykreślić z punktu początkowego kierunki na wybrane przedmioty, odłożyć na nich odległość w skali i nanieść je na szkic;
– uzupełnić szkic szczegółami i dokonać opisów (nanieść pola martwe, zakryte, zapory inżynieryjne itp.);
– wrysować położenie pododdziałów przeciwnika (i własnych) lub inne dane w zależności od potrzeb;
– sporządzić legendę;
– podać datę i godzinę wykonania szkicu oraz jego wykonawcę.
Kolejnym dokumentem prowadzonym na posterunku obserwacyjnym jest „DZIENNIK OBSERWACJI”. Prowadzi go z zasady pomocnik obserwatora, wpisując do niego wszystkie meldunki przekazywane głosem przez obserwatora. Istnieją dwa podstawowe sposoby zapisu informacji dotyczących wykrytych celów i obiektów przeciwnika. Pierwszy polega na określeniu współrzędnych położenia celu lub obiektu w stosunku do wyznaczonych dozorów (tabela 3.1).
Tabela 3.1. Dziennik obserwacji
edudako