Tytuł oryginału: 1632

Prawa do wydania polskiego naleŜą do ISA Sp. z o.o., Warszawa 2006.

Wszystkie postacie występujące w tej ksiąŜce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do

osób prawdziwych, Ŝyjących lub nie, jest całkowicie przypadkowe.

KsiąŜka jest chroniona polskim i międzynarodowym prawem autorskim. Jakiekolwiek jej

powielanie lub nieautoryzowany uŜytek jej zawartości jest zabronione bez pisemnej zgody

wydawcy lub właściciela praw autorskich. Ilustracja na okładce: Łukasz Mrozek

Wydanie I

Wydawca: ISA Sp. z o.o.

Tłumaczenie: Barbara Giecold i Michał Bochenek

Korekta: Sylwia Sandowska-Dobija

Skład: Jarosław Polański

Informacje dotyczące sprzedaŜy hurtowej, detalicznej i wysyłkowej:

ISA Sp. z o.o. Al. Krakowska 110/114 02-256 Warszawa tel./fax (0-22) 846 27 59 e-mail:

isa@isa.pl

ISBN: 83-7418-097-8 ISBN: 978-83-7418-097-9

Zapraszamy do odwiedzenia naszej strony internetowej:

www.isa.pl

Mojej matce,

Mary Jeanne McCormick Flint,

oraz Wirginii Zachodniej,

z której pochodzi.

Prolog

Tej tajemnicy nigdy nie udało się wyjaśnić. Podobnie jak meteor tunguski czy krater Walhalla

na Callisto2, dołączy ona do katalogu zjawisk niewytłumaczalnych. Gdy po paru miesiącach

stało się juŜ jasne, Ŝe nie uda się znaleźć Ŝadnej szybkiej odpowiedzi, oczy całego świata

zaczęły stopniowo kierować się w inną stronę. Przez kilka lat ludzie opłakujący swych

bliskich naciskali na władze, aby kontynuowały śledztwo, ale niestety, do tego potrzebni byli

prawnicy, a tych właśnie zabrakło. Sąd prędko ustalił, Ŝe katastrofa w Grant-ville była woła

boŜą, więc z tego tytułu nie naleŜy się Ŝadne odszkodowanie. W ciągu dziesięciu lat

katastrofa, wzorem zabójstwa Kennedy 'ego, stalą się poŜywką dla fanatyków i zapaleńców,

dzięki czemu nie było jej dane odejść w zapomnienie. Prawdopodobnie jednak Ŝaden

szanujący się naukowiec nie Ŝywił nadziei, Ŝe zagadkę uda się ostatecznie rozwikłać.

Teorii, rzecz jasna, nie brakowało, choć z przyrządów pomiarowych nie dało się niczego

konkretnego odczytać. Niewielka czarna dziura przeszła przez atmosferę Ziemi - to była jedna

z teorii. Inna (popularna do czasu, gdy w świetle późniejszych odkryć odrzucono obliczenia,

na których się opierała) głosiła, Ŝe to oderwana superstruna* wymierzyła planecie lekko

chybiony cios.

Jedyną osobą, która była bliska zrozumienia, Ŝe oto powstał nowy świat, był pewien biolog,

Hank Tapper - student trzeciego roku biologii - dołączony praktycznie w ostatniej chwili do

jednej z ekip geologów, wysianych w celu zgłębienia przyczyn katastrofy. Spędzili oni kilka

miesięcy na badaniu obszaru, który zastąpił część Wirginii Zachodniej. Jedynym wnioskiem,

do jakiego doszli, było to, Ŝe ów nowy obszar nie był naturalną częścią rejonu. Był on

10 Erie Flint

jednak bez wątpienia pochodzenia ziemskiego, co całkowicie ostudziło zapał UFO-

maniaków.

Obcy teren został zmierzony, i to dość dokładnie. Tworzył idealną półkulę o promieniu pięciu

kilometrów. Kiedy ekipa geologów odjechała, Tapper pozostał tam jeszcze przez kilka

miesięcy. W końcu doszedł do wniosku, Ŝe identyczna flora i fauna występuje w pewnych

częściach Europy Środkowej. Ogarnęło go podniecenie. Jego odkrycie pokrywało się z

raportem archeologicznym, który - bardzo, ale to bardzo nieśmiało - sugerował, Ŝe

zrujnowane domostwa odnalezione na nowym obszarze przywodzą na myśl przełom późnego

średniowiecza i wczesnego okresu nowoŜytnego na ziemiach niemieckich. Podobnie było z

siedmioma ciałami - dwóch męŜczyzn, dwóch kobiet oraz trojga dzieci - znalezionymi w

jednym z domów. Ogień w znacznym stopniu uszkodził zwłoki, jednak ślady na kościach

wskazywały, Ŝe przynajmniej dwie spośród siedmiu osób zamordowano przy uŜyciu broni

siecznej duŜych rozmiarów.

Badania zębów wskazywały na to, Ŝe ci ludzie albo nie naleŜeli do epoki współczesnej, albo

teŜ - z niejasnych względów - ich uzębienie nigdy nie było leczone. Z drugiej jednak strony

ekspertyza jednoznacznie stwierdzała, Ŝe morderstwa popełniono niedawno. Ponadto w

momencie odnalezienia domostw z ich zgliszczy wciąŜ jeszcze unosił się dym.

Przez kolejne miesiące Tapper sprawdzał, czy gdzieś w Europie Środkowej nie zniknął jakiś

fragment terenu, ale niestety niczego nie znalazł.

Jedynym moŜliwym wyjaśnieniem było przeniesienie zarówno w czasie, jak i w przestrzeni.

Tapper miał przed sobą dobrze zapowiadającą się karierę, która ległaby w gruzach, gdyby

ujawnił swe przypuszczenia bez okazania jakichkolwiek dowodów. A jeśli miał rację, to nie

mogło być mowy o dowodach. JeŜeli cokolwiek pozostało z zaginionego terenu, przepadło

gdzieś w otchłani

Tak więc Tapper musiał się pogodzić z tym, Ŝe jego całoroczny wysiłek poszedł na marne.

Opublikował, rzecz jasna, wyniki swoich badań, lecz jedynie w postaci suchych i rzeczowych

sprawozdań, i to w mało znaczących periodykach. Niczego nie sugerował, nie starał się nawet

wyciągać wniosków -zaleŜało mu na braku jakiegokolwiek zainteresowania ze strony opinii

publicznej.

I dobrze się stało. Zrujnowałby sobie bowiem karierę, i to na próŜno -nikt by mu nie uwierzył.

A gdyby nawet ktoś taki się znalazł, to najbardziej skrupulatne przetrząśnięcie Europy

Środkowej nie wykazałoby istnienia tam pasującej półkuli. Ona oczywiście tam była - w

rejonie Niemiec zwanym Turyngią - ale prawie czterysta lat wcześniej i jedynie przez ułamek

sekundy. Gdy tylko dokonało się przemieszczenie obydwu półkul, nowy świat oddzielił się od

starego.

Poza tym prawda była duŜo dziwniejsza niŜ to, co przychodziło Tapperowi do głowy, choć

nawet on przypuszczał, Ŝe przyczyną mógł być jakiś galaktyczny kataklizm.

* * *

W rzeczywistości katastrofa w Grantville była skutkiem tego, co ówcześni ludzie zwykli

nazywać „przestępczą nieumyślnością ". Spowodował ją odłamek kosmicznego śmiecia,

oderwany fragment czegoś, co (z braku lepszego określenia) mogłoby zostać nazwane

dziełem sztuki. MoŜna by rzec: odłamek rzeźby. Assiti dawali upust swym solipsystycznym4

zapędom przy uŜyciu materii czasoprzestrzennej, nie zdając sobie sprawy z wpływu, jaki ich

„sztuka" wywiera na resztę wszechświata.

Osiemdziesiąt pięć milionów lat później Assiti zostali unicestwieni przez Fta Tei. Jak na

ironię, Fta Tei byli bocznym odgałęzieniem jednego z wielu gatunków wywodzących się z

rasy ludzkiej. Nie powodowała nimi jednak chęć zemsty. Fta Tei nie mieli pojęcia o swych

korzeniach sięgających odległej planety zwanej Ziemią, a tym bardziej nie wiedzieli o

katastrofie, która miała tam miejsce. Przyczyną eksterminacji było to, Ŝe -pomimo wielu

wyraźnych ostrzeŜeń -Assiti nie przestali oddawać się swej szkodliwej i nieodpowiedzialnej

sztuce.

Rozdział 1

Przepraszam za moich rodziców, Mikę. - Tom spojrzał na wspomnianą parę wzrokiem

pełnym Ŝalu. - Miałem nadzieję, Ŝe... - Urwał, lekko wzdychając. - Naprawdę mi przykro.

Władowałeś w to kupę kasy.

Mikę Stearns skierował wzrok tam, gdzie jego kolega. Matka i ojciec Toma Simpsona stali

pod ścianą stołówki, jakieś piętaaście metrów dalej, sztywno i ze skwaszonymi minami.

Swoje bardzo kosztowne ubrania nosili tak, jak gdyby przywdziali pełną zbroję płytową.

FiliŜanki z ponczem trzymali kciukiem i palcem wskazującym, jakby chcieli w ten sposób

odciąć się od odbywającej się uroczystości.

Mikę powstrzymał się od uśmiechu. „No tak. Wysłannicy cywilizacji przestrzegający savoir-

vivre'u w krainie ludoŜerców".

- Nie przejmuj się tym, stary - powiedział łagodnie. Przestał obserwować nadętą dwójkę spod

ściany i zajął się lustrowaniem tłumu. Oczy błyszczały mu z zadowolenia.

Stołówka była bardzo duŜym pomieszczeniem. Ściany w praktycznym kre-mowo-szarym

kolorze pokryto nieprzebraną ilością dekoracji, które brak dobrego smaku nadrabiały pogodą

ducha i radosną Ŝywiołowością. Puste krzesła przesunięto pod ściany, długie stoły ustawione

nieopodal kuchni zastawiono jedzeniem i piciem.

Nie było kawioru ani szampana. Wiele zgromadzonych w sali osób nie ucieszyłoby się na

widok pierwszego dania („rybie jaja, co za paskudztwo!"), drugie zaś było zabronione przez

regulamin liceum. Ale Mikę się nie przejmował. Znał tych ludzi i wiedział, Ŝe docenią

skromny poczęstunek i podziękują, nawet

16 Erie Flint

jeśli dla bogatych i wyrafinowanych miastowych jest on poniŜej wszelkiej krytyki. Dotyczyło

to głównie dorosłych, w znacznie mniejszym zaś stopniu tabunu dzieci biegających po całym

pomieszczeniu.

Mikę poklepał młodszego kolegę po ramieniu. Przypominało to nieco poklepywanie

zwalistego wołu. Tom był najlepszym blokującym wśród futboli-stów reprezentujących

barwy Uniwersytetu Wirginii Zachodniej i z całą pewnością wyglądał na kogoś takiego.

- Moja siostra poślubiła ciebie, a nie twoich rodziców. Tom skrzywił się.

- Co z tego? Mogliby chociaŜ... Jeśli mieli zamiar tak się zachowywać, to po cholerę w ogóle

przyszli?

Mikę zerknął na niego. Pomimo ogromnych gabarytów kolegi nie musiał zadzierać głowy.

Choć wagowo nie mógł się z nim równać - Tom był cięŜszy o dobre 45 kilogramów -

obydwaj byli mniej więcej tego samego wzrostu; mieli nieco powyŜej metra osiemdziesięciu.

Tom powrócił do niechętnego wpatrywania się w rodziców. Podobnie jak w ich przypadku,

takŜe jego twarz przybrała postać kamiennej maski. Mikę niepostrzeŜenie mierzył wzrokiem

swego świeŜo upieczonego szwagra.

I to bardzo świeŜo. Ślub odbył się niespełna dwie godziny wcześniej w małym kościele,

odległym od budynku liceum o nieco ponad półtora kilometra. Rodzice Toma juŜ podczas

ceremonii kościelnej byli wyniośli i aroganccy. Ich syn powinien był wziąć kameralny ślub w

porządnej episkopalnej katedrze, anie... nie...

Nie dość, Ŝe duchowny to wieśniak, to jeszcze ta wsiowa szopal

Mikę wraz z siostrą całe lata temu porzucili rygorystyczną wiarę swych przodków na korzyść

spokojnego agnostycyzmu, jednak Ŝadne z dwójki rodzeństwa nawet nie pomyślało o tym, Ŝe

ślub Rity miałby się odbyć w jakimś innym miejscu. Pastor był przyjacielem rodziny,

podobnie jak jego ojciec i ojciec jego ojca. I choć ceremonia utrzymana była w duchu

kalwinistycznego fundamentalizmu, w niczym im to nie przeszkadzało. Mikę stłumił śmiech.

Choćby dla samego widoku rodziców Toma, gotujących się z wściekłości na wzmiankę o

siarce i ogniu piekielnym, warto było przyjść na mszę.

Dobry humor szybko go jednak opuścił. Dostrzegł czający się w oczach Toma ból.

Zadawniony ból, jak przypuszczał. Tępy, stały ból męŜczyzny nie akceptowanego przez

własnego ojca juŜ od chłopięcych lat.

Tom urodził się w jednej z najbogatszych rodzin w Pittsburghu. Jego matka wywodziła się z

zamoŜnej rodziny ze wschodu Stanów. Jego ojciec - John Chan-dler Simpson - był

dyrektorem naczelnym sporej korporacji naftowej. Lubił chełpić się opowieściami o tym, jak

piął się po szczeblach kariery. Owszem, rzeczywiście spędził pół roku na hali produkcyjnej

jako brygadzista, tuŜ po tym, jak opuścił szeregi korpusu oficerskiego marynarki wojennej,

jednak na późniejszy rozwój

jego kariery największy wpływ miał fakt, iŜ jego ojciec był właścicielem korporacji. John

Chandler Simpson nie dopuszczał do siebie myśli, Ŝe jego własny potomek nie będzie chciał

podąŜać tym dobrze przetartym szlakiem.

Jednak Tom nie spełniał pokładanych w nim nadziei - ani jako dziecko, ani po osiągnięciu

pełnoletności. Mikę słyszał, Ŝe John Chandler wpadł w szał, gdy dowiedział się, Ŝe zamiast

Uniwersytetu Carnegie-Mellon jego syn wybrał Uniwersytet Wirginii Zachodniej. Gdy poznał

przyczynę tej decyzj i, j esz-cze bardziej go to rozjuszyło. „Futbol? PrzecieŜ ty nawet nie

jesteś rozgrywającym!". Gdy zaś rodzice ujrzeli wybrankę serca ich syna, obydwoje byli

bliscy ataku apopleksji.

Mikę przebiegał wzrokiem pomieszczenie, aŜ w końcu jego spojrzenie padło na dziewczynę

w sukni ślubnej, śmiejącą się z czegoś, co właśnie powiedziała młoda kobieta stojąca u jej

boku. To jego siostra Rita, dowcipkująca sobie wraz z jedną z druhen.

RóŜnica pomiędzy tymi dwiema dziewczynami była uderzająca. Druhna, Sharon, była dosyć

pulchna, co absolutnie nie przeszkadzało jej być atrakcyjną, i miała niezwykle ciemną cerę,

nawet jak na Murzynkę. Siostra Toma równieŜ była ładna, lecz tak szczupła, Ŝe sprawiała

wraŜenie wychudzonej. Jej wygląd zdradzał pochodzenie - niezwykle blada skóra, piegi,

błękitne oczy i włosy niemal tak czarne jak u brata. Typowy appalachijski6 mieszaniec. Córka

górnika i siostra górnika.

„Biała biedota. No cóŜ, tym właśnie jesteśmy".

Myśląc tak, Mikę nie czuł złości. Odczuwał raczej litość dla Toma i pogardę dla jego

rodziców. Ojciec Mike'a, Jack Stearns, skończył liceum i pracował w kopalni, odkąd

ukończył 18 lat. Nigdy nie było go stać na nic więcej niŜ skromny dom. Liczył na to, Ŝe

pomoŜe swym dzieciom, gdy te pójdą do colle-ge'u. Nie przewidział jednak, Ŝe w kopalni

zawali się strop i zniweczy wszelkie jego plany. Jack został kaleką i wkrótce potem umarł.

W dniu jego śmierci Mikę był jak otępiały. Lata mijały, a w tym miejscu w jego sercu, które

niegdyś zajmował ojciec, była teraz bolesna pustka.

- Olej to, stary - powiedział cicho do Toma. - Po prostu to olej. Jeśli to ma dla ciebie

jakiekolwiek znaczenie, pragnę ci powiedzieć, Ŝe twój szwagier cię

Tom wciągnął głęboko powietrze, po czym powoli je wypuścił.

- Jasne, Ŝe ma, i to spore.

Nagle potrząsnął głową, jakby chciał oczyścić umysł i zająć go czymś zupełnie innym.

Spojrzał Mike'owi prosto w twarz.

- Potrzebuję twojej szczerej opinii. Za kilka miesięcy skończę szkołę i będę musiał podjąć

decyzję, co dalej. Czy myślisz, Ŝe jestem wystarczająco dobry, Ŝeby przejść na

zawodowstwo?

Odpowiedź była natychmiastowa.

18 Erie Flint

- Nie. - Mikę pokręcił ze smutkiem głową. - Dobrze ci Ŝyczę, stary. Znalazłbyś się dokładnie

w tym samym miejscu, w którym ja niegdyś byłem: najgorszym z moŜliwych. Niemal

wystarczająco dobry. Wystarczająco dobry, by się łudzić, ale...

Tom zmarszczył brwi; wciąŜ miał nadzieję.

- Tobie się na swój sposób udało. Cholera, wycofałeś się niepokonany. Mikę zaśmiał się pod

nosem.

- Właśnie. Po ośmiu zawodowych walkach w wadze średniej. - Podniósł dłoń i potarł

niewielką bliznę na lewej brwi. - Na zakończenie kariery miałem nawet drugą walkę wieczoru

w Grand Olympic Auditorium. To było niesamowite.

Ponownie się zaśmiał, tym razem juŜ otwarcie.

- Zbyt niesamowite! Wygrałem - ledwie - na punkty. Dzieciak zaŜądał rewanŜu. I właśnie

wtedy wykazałem na tyle zdrowego rozsądku, Ŝeby się wycofać. Trzeba znać własne

moŜliwości.

Tom w dalszym ciągu był zachmurzony; wciąŜ się łudził. Mikę połoŜył dłoń na jego

masywnym ramieniu.

- Tom, spójrz prawdzie w oczy. Nie zajdziesz dalej ode mnie. Zdałem sobie sprawę z tego, Ŝe

załatwiłem dzieciaka, bo miałem nieco więcej doświadczenia, nieco więcej pomyślunku,

nieco więcej szczęścia niŜ on. - Skrzywił się na wspomnienie młodego meksykańskiego

boksera, którego szybkość i siła ciosu były naprawdę przeraŜające. - Ale wiedziałem, Ŝe

dzieciak zrobi postępy, i to wkrótce. I wiedziałem teŜ, Ŝe nigdy w Ŝyciu nie będę tak dobry,

jak on juŜ wtedy był. Dlatego się wycofałem, zanim rozwalił mi łeb. Radzę ci zrobić to samo,

póki jeszcze masz zdrowe kolana.

Tom znowu wciągnął głęboko powietrze i powoli je wypuścił. Wydawało się, Ŝe chce coś

powiedzieć, ale jego uwagę przykuła świeŜo poślubiona małŜonka, która zbliŜała się, ciągnąc

za sobą jakichś ludzi.

Tom w mgnieniu oka rozpromienił się niczym mały chłopiec. Widząc ten uśmiech, Mikę

poczuł, Ŝe coś go chwyta za serce. „Taki fajny dzieciak, a tacy koszmarni starzy".

Rita pojawiła się z właściwą sobie energią, która byłaby w stanie zasilić reaktor

termojądrowy. Rozpoczęła od objęcia swego męŜa w sposób, który w takim miejscu jak

szkolna stołówka był wielce nieodpowiedni - wskoczyła na niego, obejmując go nogami („a

co tam suknia"). Dodatkiem do tego niemal lubieŜnego uścisku był dziki i bez wątpienia mało

skromny pocałunek. Gdy juŜ zeskoczyła z Toma, podeszła, aby przytulić się do brata; w ten

uścisk (choć oczywiście pozbawiony podtekstów seksualnych) włoŜyła tyle samo energii, co

w poprzedni.

Gdy wstępna faza powitań dobiegła juŜ końca, Rita odwróciła się i zaprosiła gestem dwie

wlokące się za nią osoby. Pomijając szeroki uśmiech, wyglądało to tak, jakby cesarzowa

przywoływała swe sługi.

Sharon równieŜ była uśmiechnięta od ucha do ucha. Stojąca obok niej postać miała na twarzy

nieco bardziej stonowany uśmiech. Był to czarnoskóry męŜczyzna około pięćdziesiątki,

ubrany w bardzo kosztowny garnitur. Tradycyjne, szyte na miarę ubranie leŜało na nim jak

ulał, lecz jakoś dziwnie nie współgrało z uśmiechem męŜczyzny. Mikę dostrzegał w nim coś

zawadiackiego. A z postawy wnosił, Ŝe ciało ukryte pod garniturem jest znacznie bardziej

atletycznie zbudowane niŜ wskazywałby na to oszczędny krój.

- Mikę, chciałabym ci przedstawić ojca Sharon. - Rita odwróciła się i właściwie wypchnęła

wspomnianego rodzica przed siebie, a potem zaczęła energicznie wymachiwać ręką. - Mój

brat, Mikę Stearns. Doktor James Nichols. Zachowuj się kulturalnie, braciszku. To jest

chirurg i pewnie gdzieś tu chowa jakiś zestaw skalpeli.

Chwilę później juŜ jej nie było; popędziła w kierunku grupki ludzi rozmawiających w

dalekim rogu stołówki, ciągnąc za sobą Toma i Sharon. Mikę i doktor Nichols zostali sami.

Mikę spojrzał na nieznajomego, nie bardzo wiedząc, jak nawiązać rozmowę. Zdecydował się

więc na mało wyszukany Ŝart.

- O ile znam swoją siostrę - rzekł sucho - to mój nowy szwagier ma przed sobą długą noc.

Doktor uśmiechnął się nieco szerzej, potęgując tym samym wraŜenie zawadiactwa.

- Na to wygląda - powiedział przeciągle. - Zawsze ma tyle energii?