ROBYN DONALD

Nierozerwalne

więzy

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Auckland, największe miasto Nowej Zelandii,

stanowiło objawienie dla kogoś, kto żył dotychczas

w ubogiej, wiejskiej okolicy na zachodnim wybrzeżu

South Island. Objawienie to nie było jednak zbyt

miłe, mimo wspaniałego położenia Auckland nad

morzem i niemal tropikalnego klimatu.

Po miesiącu Tiffany Brandon nauczyła się wreszcie

przesypiać całą noc bez przerw spowodowanych

nowym dla niej hałasem, ale chociaż zaczęła doceniać

życie miejskie, to wciąż tęskniła do domu i do spokoju.

Brak jej było zwłaszcza matki i dwóch młodszych

przyrodnich braci, Johna i Petera. Jeden miał trzynaście

lat, a drugi jedenaście i chociaż harce, jakie wyprawiali

i ich ruchliwość mocno ją irytowały, to teraz marzyła

o tym, żeby ich usłyszeć. Wprawdzie nigdy w pełni

nie rozumiała rosłego, zachowującego się z rezerwą

mężczyzny, swojego ojczyma, ale też go jej brakowało.

George był surowy, ale znała go dobrze, a wobec

tego był jej bliski.

Nigdy przedtem nie była samotna. Teraz samotność

niemal bolała. Niewiele ją łączyło z innymi dziew

czętami w pensjonacie. One też były z prowincji, ale

na ogół nie miały do domu aż tak daleko. Wydawały

się Tiffany szalenie wyrobione, rozmawiały tylko

o chłopcach, o miłości i o modzie. Wydawały się miłe,

ale wciąż czymś zajęte!

W pracy było podobnie. Tiffany była najmłodsza

i tylko ona nie miała męża, a rozmowy jej koleżanek

hafciarek skupiały się przeważnie na rodzinach.

6

NIEROZERWALNE WIĘZY

Tęskniła bardzo za domem. Teraz jednak wy

czekiwała przerwy na lunch, brała ze sobą kanapki

i szła do niewielkiego parku w pobliżu, gdzie często

spotykała jedynego przyjaciela, jakiego miała w Auc

kland.

Dziewczęta w pensjonacie żartowały sobie z pana

Upcotta. Był wytworny, ale miał co najmniej czter

dzieści lat więcej niż Tiffany, która ledwie skończyła

dwadzieścia dwa. Mężczyzna w tym wieku ich nie

interesował. Tiffany jednak zrozumiała, że on też jest

samotny. Najpierw uśmiechnęli się do siebie, potem

wymienili kilka słów, wreszcie zaczęli prowadzić długie

rozmowy. Stopniowo narodziła się przyjaźń. Tiffany

codziennie cieszyła się z przerwy na lunch, bo pan

Upcott był interesującym rozmówcą i traktował ją ze

staroświecką rewerencją, która jej się podobała.

Tego dnia czekał na nią ubrany w szykowny garnitur

od dobrego krawca.

- Jak ładnie pani wygląda - powiedział wstając,

kiedy do niego podeszła. - Jak wiosna w ten piękny,

jesienny dzień.

- Dziękuję. Pan też jest bardzo elegancki - od

powiedziała Tiffany, uśmiechając się promiennie.

- Muszę pojechać później do miasta. - Poczekał,

aż usiądzie i sam usiadł. - Czy ma się pani już lepiej?

Kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy, miała pani

smutne spojrzenie.

- Przyzwyczajam się powoli do nowego życia.

- Wyjęła kanapki i popatrzyła na nie z niechęcią.

W pensjonacie dostawała je codziennie rano na lunch,

ale nie były one zbyt wyszukane.

- Szczęśliwsza? Już nie tęskni pani za domem?

- Już nie tak bardzo, ale dziewczęta w pensjonacie

wciąż mają mnie za dziwadło.

- Dlaczego postanowiła pani przyjechać do Auck

land?

7

- Nie miałam w domu co robić. - Wzruszyła lekko

ramionami. - Kiedy skończyłam szkołę, ojczym znalazł

mi pracę w księgowości, a i tak miałam szczęście, że

ją dostałam.

- Wie pani, że i ja byłem księgowym. - Zanim

zdążyła okazać zdziwienie, uśmiechnął się do niej ze

zrozumieniem. - No może czymś w rodzaju księgo

wego. I nie podobało się pani to zajęcie?

- Nie. Zawsze lubiłam szyć i haftować, potrafiłam

wymyślać rozmaite wzory. Ojczym uważa, że to

nikomu niepotrzebne i zapewne ma rację, ale ja

właśnie do tego mam zdolności i chcę je wykorzystać.

Musiałam więc wyjechać, bo inaczej nie dałabym

sobie rady. - Zrobiła ruch ręką, jakby trudno jej było

wytłumaczyć. - Proszę mnie źle nie zrozumieć. Bardzo

lubiłam życie u siebie, ale musiałam spróbować innego,

bo czułam się jakby w zamknięciu.

Napięcie, które nieoczekiwanie pojawiło się w jej

głosie, zaskoczyło ją równie mocno jak pana Upcotta.

- Przepraszam - powiedziała zawstydzona. - Oj

czym mówi często, że histeryzuję. Ale ja naprawdę

czułam, że muszę wyjechać z domu.

- Niechże pani nie przeprasza. - Przyglądał się jej

uważnie. - Trochę jestem zaskoczony, że za tak

łagodną twarzą kryje się tak silny temperament.

- Staram się trzymać go na wodzy - odpowiedziała

spokojnie.

- I wspaniale się to pani udaje. Dlaczego jednak

przyjechała pani do Auckland? To przecież bardzo

daleko od domu.

Przytaknęła, a słońce połyskiwało w jej ciemnych,

kręconych włosach.

- Mama to wymyśliła ku przerażeniu mojego

ojczyma. On jest bardzo miły, ale szalenie staroświecki

i zasadniczy. Uważa, że miasta są źródłem wszelkiego

zła, a Auckland w szczególności. Mama jednak

NIEROZERWALNE WIĘZY

8

NIEROZERWALNE WIĘZY

powiedziała, że skoro chcę wyjechać, to najsensowniej

będzie właśnie do Auckland. Pojechała ze mną, znalazła

mi pracę hafciarki w firmie Jackson i pensjonat,

w którym mieszkam.

- I jak się pani podoba szycie zasłon, pokrowców

na poduszki i na meble dla firmy urządzającej

wnętrza?

- No cóż, zarabiam, a poza tym uczę się dużo.

- Wzruszyła lekko ramionami.

- Tiffany, co by pani naprawdę chciała robić?

- Ozdoby - odpowiedziała bez chwili wahania.

- Od kiedy pracuję w firmie Jackson widziałam tyle

ślicznych obrusów i serwetek, kap na łóżka, poduszek

i mnóstwo innych drobiazgów. Chciałabym robić

takie rzeczy dla Jacksona i dla innych firm dekorator-

skich. Potrafiłabym robić niezwykłe rzeczy i - dodała

stanowczo - kiedyś je będę robiła.

- Brawo! - zachęcił ją delikatnie. - Czy to by się

opłacało?

- O tak. - Popatrzyła na niego z ożywieniem.

- Niektóre kobiety są gotowe zapłacić każde pieniądze,

jak coś im się spodoba. Nie przyglądają się nawet

wykonaniu, o ile to coś wygląda ładnie i oryginalnie.

Lekko załamywał jej się głos, kiedy opowiadała mu

o klientkach, które traktowały zakupy jako sposób

spędzania czasu, srokach gotowych kupić wszystko,

co im wpadnie w oko bez względu na cenę.

Słońce oświetlało loki okalające jej niewielką,

zgrabną główkę i połyskiwało na oliwkowej cerze.

Miała dziwną twarz, zaskakująco młodą jak na

dziewczynę, która skończyła już dwadzieścia dwa

lata. Trudno byłoby nazwać ją piękną. Wiedziała, że

nie jest nawet ładna i gdyby ktoś jej powiedział, że

może się podobać, wyśmiałaby go. Ale jej głos był

niezwykły, głęboki i ciepły, i była w niej świeżość

widoczna dla tego, kto umiał patrzeć.