Bates H. William - Naturalne leczenie wzroku.pdf

(1018 KB) Pobierz
Microsoft Word - Bates H William - Naturalne i samoleczenie wzroku
DR WILLIAM H.BATES
Naturalne leczenie wzroku
bez okularów
(Beter eyesight without glasses)
(Tłum. Robert Palusiński)
OD TŁUMACZA
Doktor William Horatio Bates był bez najmniejszych wątpliwości geniuszem na miarę
XX wieku. W wieku przyspieszonego postępu naukowotechnicznego wyprzedził swoją epokę
o całe stulecie, co w czasach wcześniejszych oznaczałoby minimum kilkaset lat. To jeden z
aspektów znamionujących cechy geniuszu. Kolejne cechy to tytaniczna praca i zdolność do
wysunięcia całkowicie nowej teorii, której załoŜenia diametralnie róŜniły się od współczesnych
mu naukowych ustaleń, nota bene niewiele róŜniących się od aktualnych poglądów oficjalnie
lansowanych przez okulistykę w zakresie ogólnej fizjologii, mechaniki i optyki
funkcjonowania oka. Miarą jego geniuszu i tytanicznej pracy były dziesiątki tysięcy
wyleczonych pacjentów, a niejako skutkiem ubocznym, głęboki ostracyzm środowiska
medycznego. ChociaŜ teoria Bates'a jest często kwestionowana w części teoretycznej, jako
oparta na błędnych załoŜeniach, to jednak nikt nie kwestionuje setek tysięcy
udokumentowanych przypadków osób, które dzięki jego metodzie odzyskały prawidłowy
wzrok. Warto w tym miejscu dodać, Ŝe jak zwykle w takich sytuacjach do Bates'a trafiały
najtrudniejsze przypadki, osoby najbardziej zdesperowane, którym nikt nie potrafił pomóc. To
co jest równieŜ znamienne dla genialnych odkryć, to fakt Ŝe postać i sama metoda Bates'a jest
stosunkowo mało znana i chociaŜ dzięki niemu na całym świecie Ŝyją miliony dobrze
widzących osób, to na naszym rodzimym gruncie mało który okulista w ogóle słyszał o takiej
postaci i tej metodzie leczenia wzroku. Dr William H. Bates urodził się w Newark w Stanie
New Jersey w 1860 r. Ukończył Cornell University w 1881, stopień medyczny uzyskał w 1885
w College of Physicians and Surgeons. Rozpoczął praktykę w Nowym Jorku, równocześnie
pracując w Manhattan Eye and Ear Hospital, Bellevue Hospital (18861888) i w New York Eye
Infirmary (18861896). Otrzymał tytuł profesora w wieku 26 lat, prowadził prace badawcze
18792479.002.png
odkrywając wraz z zespołem między innymi adrenalinę, wykładał w New York Postgraduate
Medical School and Hospital w latach 18861891. W 1886 zrezygnował z pracy w szpitalach
zajmując się przez szereg lat pracami badawczymi. Po powrocie do praktyki pracował w
Harlem Hospital (19071922). KsiąŜkę “Better Eyesight Without Glasses" opublikował po raz
pierwszy w 1919 r., a więc niemal po trzydziestu latach leczenia pacjentów, pracy badawczej i
naukowej — w wieku 59 lat.
Metoda Bates'a została rozwinięta i udoskonalona (o ile było to w ogóle moŜliwe) przez
szereg jego następców i obecnie jest powszechnie uznawana, stosowana i nauczana w
instytutach naturoterapii na całym świecie. Bates prezentując wyniki swoich badań i
rewelacyjne rezultaty stosowania swojej metody był w ostrej opozycji do naukowego
establishmentu swoich czasów. Jak moŜna zauwaŜyć, ta ksiąŜka jest w duŜej mierze'polemiką z
powszechnie wówczas akceptowanymi teoriami i praktyką leczenia wad i chorób oczu. Co
więcej ta ksiąŜka i zawarte w niej treści nie przystają równieŜ do współczesnych nam poglądów
okulistów końca XX wieku. PosłuŜę się tutaj cytatami z pozycji wydanej w 1993 r. przez
wydawnictwo W.A.B. Autorstwa okulisty dr Guy Lefebvre pt. “Zaburzenia wzroku" (wyd.
oryg. 1991 r.). Przedstawione w niej opinie i poglądy jako Ŝywo przypominają teorie z końca
XIX w. cytowane przez Bates'a:
“(...) To pierwsze oznaki starczej nadwzroczności. Nie denerwuj się jednak, bo to nie
Ŝadna choroba. To efekt stwardnienia soczewki, która traci elastyczność i nie moŜe
odpowiednio się przekształcić, by umoŜliwić widzenie z bliska.
Jedynym lekarstwem są okulary (sic!). Wątpliwe pocieszenie, Ŝe nikogo to nie
ominie".(str. 101)
CóŜ za defetystyczna i pesymistyczna postawa. PrzecieŜ to tak jakby powiedzieć
choremu pacjentowi: “wkrótce pan umrze, nie ma dla pana lekarstwa, moŜemy dać panu tylko
środki przeciwbólowe. Ale niech się pan nie martwi, przecieŜ kaŜdy umiera".
W zestawieniu z faktami, z tysiącami udokumentowanych przypadków wyleczenia
starczowzroczności, wreszcie po zapoznaniu się z rozdziałem 16 ksiąŜki Bates'a traktującym o
tej wadzie, czytelnik zyska moŜliwość wyrobienia sobie poglądu na to, jak moŜna określić
stanowisko francuskiego okulisty.
Inne nie mniej ponuro brzmiące wersy zaczerpnięte z tej aktualnej publikacji wyraŜają
opinie o beznadziejnie złych rokowaniach w przypadkach innych wad wzroku:
“(...) krótkowzroczność zwykła często zaczyna się w wieku szkolnym i czasami rozwija
się bardzo gwałtownie. Na BoŜe Narodzenie dziecko czytało jeszcze 10/10, a podczas letnich
wakacji nie widziało statku w dali i mruŜyło oczy. JuŜ przy krótkowzroczności l dioptria
18792479.003.png
widoczność zmniejsza się o 2/10. Co roku będzie się zwiększać i nie ma na to rady. (sic!) w
końcu sama się ustabilizuje (...). Czy moŜna powstrzymać jej rozwój? Niestety nie, i nie ma
znaczenia, czy nosi się okulary stale czy nie, czy zaczęło się je nosić wcześnie czy późno. I tak
się rozwija. Nawet gdy pozornie się ustabilizuje, zawsze moŜliwy jest jej rozwój (...). Jedno jest
pewne. Krótkowzroczność nie maleje z wiekiem", (str. 91)
Po zapoznaniu się z treścią ksiąŜki Bates'a, czytelnik zdobędzie świadomość tego, Ŝe
rzeczywiście jedno jest pewne: czas zmienić ustalone przed z górą stu laty poglądy dotyczące
funkcjonowania i wad wzroku.
O ile same załoŜenia i teoretyczne podstawy metody Bates'a bywały przyczyną sporów,
o tyle nikt nie kwestionował jego rzeczywistych, nieraz graniczących z cudotwórstwem
udokumentowanych w pracach naukowych i archiwach dokonań. Przypadki wyleczeń pozornie
beznadziejnych przypadków, były przedmiotem badań i dociekań wielu współczesnych
Bates'owi okulistów podejrzewających oszustwo naukowe, a nawet szarlatanerię. JednakŜe
sam Bates był zarówno lekarzem jak i naukowcem i jego praca spełniała wszelkie wymogi
metodologii jak i weryfikacji przeprowadzonych badań i eksperymentów. Na koniec sami
wyleczeni z przeróŜnych chorób i wad wzroku stanowili naoczne świadectwo skuteczności
metody.
Najbardziej chyba znanym przykładem jest historia wybitnego pisarza A. Huxley'a,
który w wyniku długotrwałej i ciągle pogarszającej się wady wzroku, pomimo stosowania
coraz mocniejszych szkieł, doszedł do stanu, gdy jego podstawowe zajęcie — czytanie, w
wieku 46 lat stało się niemoŜliwe. Jego jedno oko było w stanie rozróŜnić jedynie światło i
ciemność, drugie zaś przy pomocy bardzo silnych okularów i ciągłym zakrapianiu atropiny
pozwalało rozróŜniać znaki wielkości 25 centymetrów z odległości niecałych trzech metrów.
Przy czym widzenie powodowało bezustanne zmęczenie i napięcie. W 1939 r. Huxley po kilku
miesiącach intensywnych ćwiczeń reedukacji wizualnej, mógł czytać bez okularów, zaś niemal
niewidzące uprzednio oko, rozpoznawało na tablicy Snella literę wielkości 3 centymetrów z
odległości 30 cm.
To co wydaje się najbardziej znamienne u Bates'a to podejście do pacjenta i jego
choroby. Bates nie zastanawiał się, tak jak to czynią niemal wszyscy okuliści w jaki sposób
dobrać pacjentowi najlepsze szkła. On myślał o tym jak moŜna naprawdę pomóc danemu
pacjentowi, czyli jak go wyleczyć z dolegliwości tak aby był w stanie zdrowia, czyli
równowagi organizmu, aby mógł normalnie widzieć. Powiedzmy sobie jasno, Ŝe przepisanie
okularów przez okulistę pacjentowi z wadą wzroku, absolutnie nie przybliŜa go do zdrowia!
Często bywa nawet zupełnie odwrotnie. To tak jakby do chirurga przyszedł pacjent ze złamaną
18792479.004.png
nogą, a ten patrząc na niego, nie składając i nie gipsując mu nogi obdarowałby pacjenta
wózkiem inwalidzkim i proszkami uśmierzającymi ból, mówiąc: “no o co chodzi, przecieŜ
moŜe się pan poruszać."
Bates nie dawał wózka, on jak prawdziwy lekarz po prostu leczył ludzi z ich
dolegliwości.
Ciekawym i jakŜe nowatorskim wątkiem w pracach Bates'a było odkrycie wzajemnych
powiązań ciała, umysłu, pamięci i wyobraźni. Funkcjonowanie i sposób działania
zastosowanych przez Bates'a technik stało się tak naprawdę zrozumiałe na gruncie
współczesnej psychologii, dopiero w ostatnich dwudziestu latach. Techniki pracy z
wyobraźnią, ruchy i ustawienie pozycji ciała, ogólna koncepcja relaksacji, paradoksalna
technika “gorszego widzenia", nakładanie obrazu wyobraŜonego na rzeczywisty, technika
punktu, nacisk na stresogenne podstawy chorób oczu i ich nierozłączny związek z umysłem, to
wszystko są przecieŜ odkrycia psychologii końca lat 70. i 80. naszego stulecia! Odkrycie efektu
sprzęŜenia zwrotnego, przy którym wyleczenie wady wzroku, a często samo dojście pacjenta
do stanu “centralnej fiksacji" pozwala na uwolnienie chorego od stresu stricte
psychologicznego, to rzecz tak doniosła, Ŝe psychologowie i psychiatrzy powinni chylić czoła,
gdyŜ daje im to narzędzie do obejścia metody i drogi analizy danego przypadku, na rzecz
działania bezpośredniego poprzez skoncentrowanie się na (w tym przypadku) zmyśle wzroku i
ewentualne późniejsze pogłębienie efektu terapeutycznego tradycyjnymi technikami.
Bates z iście amerykańskim pragmatyzmem, bynajmniej nie pomijając kwestii etiologii
choroby, skoncentrował się głównie na pytaniu jak ją wyleczyć. Stąd teŜ niektóre z
proponowanych przez niego ćwiczeń mogą się wydać paradoksalne i absurdalne, lecz one
głównie i to w skuteczny sposób odpowiadają na pytanie: jak? Pragnę w tym miejscu zwrócić
uwagę na fakt, Ŝe jedna z bardzo skutecznych psychologicznych technik terapeutycznych
rozwinięta pod koniec lat osiemdziesiątych naszego stulecia, NLP (programowanie
neurolingwistyczne) jest jakby Ŝywym odbiciem praktycznych idei Bates'a. Na bazie NLP
moŜna wyjaśnić tak wysoką skuteczność metody Bates'a. Zakładając, Ŝe w ciągu naszego Ŝycia
ukształtowaliśmy w naszej psychice i w naszym ciele zespół programów odpowiadających na
sytuacje powtarzalne i podobne, i Ŝe mamy niemal stuprocentową tendencję do powtarzania i
stosowania tych programów (w dosyć ubogiej i niewielkiej wbrew pozorom wariacji), moŜemy
stwierdzić, Ŝe posiadamy (w przypadku wady wzroku) “program" niewłaściwego uŜywania
zmysłu wzroku. Tak, tak, całego zmysłu, a nie tylko oka. Jedynym moŜliwym rozwiązaniem
jest “przeprogramowanie" tej niepoŜądanej tendencji, czy teŜ sytuacji. Te programy na
poziomie fizjologicznym to tendencja do przebiegu informacji w mózgu po stale tych samych
18792479.005.png
sieciach neuronowych, kodujących metodą ciągłych powtórzeń wciąŜ ten sam układ. Czy ten
układ jest ogólnie korzystny czy nie z punktu widzenia naszych interesów, dla naszego
superkomputera — mózgu nie ma najmniejszego znaczenia. Zmiana programu wymaga
wytworzenia nowej neuronowej “ścieŜki" informacyjnej i nie jest to takie proste. OtóŜ w
świetle ostatnich odkryć, techniki zaproponowane przez Bates'a dzięki zastosowaniu
paradoksu, wizualizacji, nakładania obrazów wyobraŜonych na faktycznie widziane, lub
prawie widziane, poprzez widzenie “gorsze" tam gdzie dotychczas widziało się lepiej, oraz
dzięki rewelacyjnej, niemal mistycznej (o czym za chwilę) technice czarnej kropki, okazują się
być ogromnie skuteczne w owym “przeprogramowywaniu" ścieŜek neuronowych, którymi
podąŜały dotychczas impulsy z bitami informacji.
Warto w tym miejscu zwrócić uwagę psychologów na to, jak niezmiernie waŜne i
doniosłe w znaczeniu są implikacje wynikające z odkrytych przez Bates'a korelacji pomiędzy
poprawą stanu zdrowia oczu i zdrowia psychosomatycznego, a co za tym idzie, zadziwiających
postępów w nauce dzieci w klasach (szkołach) specjalnych (rozdz. 22), jak równieŜ na wpływ
wielomiesięcznego procesu leczenia wzroku na wyleczenie chorych na cięŜką nerwicę (rozdz.
23). Rzecz, która teraz u progu XXI w zaczyna docierać do naszej świadomości, została
następująco zdiagnozowana przez Bates'a: “napięcia wzroku i wynikająca z niego wada
refrakcji, jest tylko zewnętrznym przejawem napięcia umysłowego".
Bates oczywiście nie rozpatrywał zagadnień wad wzroku z powyŜej zaprezentowanego
punktu widzenia. Z prostotą geniuszu swojego rodaka Edisona doszedł do wniosku, Ŝe jeŜeli
zaszedł proces powiedzmy niekorzystny, to naleŜy go odwrócić. Zatem jeŜeli przy
bliskowzroczności oś gałki ocznej jest zbytnio wydłuŜona, to dlaczego nie miałaby z powrotem
ulec spłaszczeniu. JeŜeli zaś przy dalekowzroczności uległa spłaszczeniu, to teŜ nie ma
przeszkód, Ŝeby ją wydłuŜyć. Odpowiedź na pytanie jak, zajęła mu ponad dwadzieścia lat
naukowych badań i dociekań, lecz na szczęście dla nas ta odpowiedź zawarta jest w tej oto
ksiąŜce.
Niektórzy mogą twierdzić, Ŝe Bates nie był tak bardzo odkrywczy i nowatorski, jako Ŝe
metody leczenia wzroku podobne w załoŜeniach, a nawet sposobach obecne były we
wschodnich systemach leczniczych i medytacyjnych od tysięcy lat. Technika relaksacji to
pierwszy z licznych przykładów, inny to centralna fłksacja, której dokładny odpowiednik
nazywa się tratak w medycynie ajurwedycznej, a liczne sylaby, mandałe lecznicze, jantry i
specjalne leczące wzrok obrazki z sylabami (zobacz tył okładki) wraz z odpowiadającymi im
technikami patrzenia na nie, mogą stanowić odpowiedniki dynamicznej relaksacji wzroku
osiąganej w Bates'owskich ćwiczeniach przesuwania i kołysania. Lecz wielkość Bates'a
18792479.001.png
Zgłoś jeśli naruszono regulamin