Van_Vogt_AE_-_Krypta_bestii.pdf

A.E. V AN V OGT

K RYPTA BESTII

SPIS TRE SCI

SPIS TRE SCI . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Potwór z morza . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 3

Krypta Bestii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 28

Nie tylko umarli. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 50

Odtwarzanie przeszłosci . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 69

Daleki Centaur . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 96

Obrona . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 115

K o o o t ! . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 117

Zmartwychwstanie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 131

Integracja . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 146

Precz z Ziemianami! . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 170

Duplikaty z kryształu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 211

Namiastka niesmiertelnosci . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 260

Tajemnica farmy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 264

Potwór z morza

The Sea Thing

Stwór wygramolił sie z wody i stał przez chwile, słaniaj ac sie jak odurzony na

ludzkich teraz nogach. Wszystko zdawało mu sie dziwnie niewyrazne; zacmiony

umysł usiłował przystosowac sie do nowej postaci i chłodnego dotyku mokrego

piasku pod stopami.

Z tyłu, od oswietlonej ksiezycem plazy, dochodził szmer fal. A przed nim. . .

Było mu dziwnie nieswojo, gdy tak patrzył przed siebie, w mrok. Czuł nie-

chec, bezmiern a, przygnebiaj ac a niechec do wyjscia poza linie wody. Drecz acy

niepokój targn ał jego rybie nerwy, gdy uswiadomił sobie, ze nadrzedny cel nie

pozostawia mu innej mozliwosci, jak tylko isc naprzód. Nigdy dot ad strach nie

miał przystepu do jego chłodnego rybiego umysłu, a teraz. . .

Zadrzał, gdy powietrzem ponurej nocy wstrz asn ał chrapliwy, rubaszny

smiech. Ten przyniesiony przez łagodny ciepły pasat, dziwacznie zniekształcony

przez odległosc, bezcielesny smiech przeszył półmrok ksiezycowej nocy z dru-

giej strony koralowej wyspy. To własnie ten gardłowy, arogancki smiech wywołał

chrapliwy odzew z gardzieli potwora. Lodowaty, bezlitosny, szyderczy grymas

wykrzywił jego twarz, tak ze przez krótk a straszliw a chwile przypominała ona

pysk rekina tygrysiego, jego twardy, dziki łeb, ledwie zachowuj acy ludzki kształt.

Stalowe zeby kłapneły z metalicznym odgłosem jak szczeki rekina atakuj acego

ofiare.

Dysz ac spazmatycznie potwór nabrał powietrza w płuca. Po tej krótkiej chwi-

li czesciowego powrotu do pierwotnej, rybiej postaci powietrze wydało mu sie

dziwnie nieprzyjemnie suche i gor ace; doznał przykrego uczucia dławienia, któ-

re wywołało mecz acy atak kaszlu, krztuszenia sie oparami białej piany. Wpił sie

silnymi — ludzkimi teraz — palcami w szyje i stał tak przez straszliw a chwile

walcz ac z ciemnosci a ogarniaj ac a jego umysł.

Brała go dzika furia na te ludzk a postac, jak a przybrał. Nienawidził swego

nowego wcielenia — tej bezradnej istoty wyposazonej w rece i nogi, w mał a,

okr agł a, fatalnie sklepion a czaszke i w zmijowat a szyje przytwierdzon a nietrwale

do niemal solidnej bryły kruchego ciała i szkieletu; w ciało nie tylko nieprzydatne

w wodzie, ale prawdopodobnie równiez bezuzyteczne i w innych okolicznosciach.

Mysl ta pierzchła, kiedy z napieciem zacz ał sie wpatrywac w niewyrazne

kontury wyspy. Nie opodal ciemnosc gestniała fantastycznie w jeszcze głebszy

mrok — drzewa! Dalej były tez inne skupiska ciemnosci, ale nie mógł rozróznic,

czy s a to drzewa, wzgórza. . . czy budynki.

Jedno z nich z cał a pewnosci a było budynkiem. W otworze niskiego, rozło-

zystego baraku migotało nikłe zółtopomara nczowe swiatło. Własnie wtedy, gdy

potwór ogarniał go posepnym wzrokiem, w otworze przesun ał sie jakis cie n, prze-

słaniaj ac swiatło. Cie n człowieka!

Ci biali zdecydowanie przewyzszali aktywnosci a ciemnoskórych krajowców

z okolicznych wysp. Jeszcze nie zapadł swit, a oni juz byli na nogach i szykowali

sie do pracy.

Potwór prychn ał z raptown a głuch a złosci a na sam a mysl o tej ich pracy; za-

piekło go to zywym ogniem. Jego usta wykrzywiły sie w odrazaj acym grymasie

niepohamowanego gniewu na te ludzkie istoty, co osmielaj a sie polowac na rekiny

i zabijac je.

Lepiej niech sie trzymaj a l adu i zyj a tam, gdzie ich miejsce. Bezkresny zy-

wioł — morze — nie jest stworzony dla tego gatunku, a ze wszystkich stworze n

morskich to własnie rekiny — władcy — s a swiete, nietykalne. Nie wolno na nie

ci agle urz adzac polowa n! Samoobrona to pierwsze prawo natury.

Warcz ac przez zeby z niewypowiedzian a furi a potwór szedł wielkimi krokami

wzdłuz ciemnoszarego brzegu, a potem skierował sie w gł ab l adu, prosto w kie-

runku zółtego swiatła migocz acego blado w przedswicie wczesnego poranka.

Nikn acy opasły ksiezyc zeglował na falach ku zachodowi, gdy Corliss dzwi-

gn ał swe zwaliste cielsko i wspi ał sie stromym urwiskiem z tego miejsca nad

brzegiem morza, gdzie sie mył, w strone kuchni. Id acy przed nim Holender Pro-

gue przest apił próg chaty, a jego potezna sylwetka przesłoniła mdłe zółte swiatło

zarówki.

Corliss usłyszał jego przenikliwy ryk:

— Co, sniadanie jeszcze nie gotowe?! Tylko bys spał na okr agło, ty obiboku

zasmarkany!

Corliss zakl ał w duchu. Własciwie to nawet lubił tego poteznie zbudowanego

Holendra, jednak czasami był on irytuj acy wskutek porywczego, groznego uspo-

sobienia.

— Zamknij sie, Progue! — zawołał ostro.

Progue odwrócił sie w drzwiach i burkn ał:

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: