Świadectwo s. Anny Grzybowskiej o piekle.pdf
(
229 KB
)
Pobierz
Bez nazwy
Świadectwo s. Anny Grzybowskiej o piekle
(Tekst pochodzi
z
miesięcznika
„Echo Medziugorja Echo Maryi Królowej
Pokoju”
z numeru lipiec 2009r.)
Trwając w Wielkiej Nowennie przygotowującej nas na 100-lecie objawień w Fatimie,
przypominamy, że 13 lipca 1917 r. było trzecie objawienie Matki Bożej Pastuszkom,
podczas którego pokazała im piekło. Obecnie chcemy przedstawić wizję piekła według
Świadectwa
s. Anny Grzybowskiej, spisane przez s. Dorotę Trybułę i opublikowane w
Rycerzu Niepokalanej
11/1996.
Siostrę Annę Grzybowską, szarytkę, znało kilka zakonnic, które do tej pory żyją. Jej
rodzona siostra Brygida (zm. 26 II 1976) należała do zgromadzenia SS.
Zmartwychwstanek. Ostatnie lata spędziła w Wejherowie. Siostra Anna odwiedzała ją i
pielęgnowała. Opowiadała wtedy o swoich nadzwyczajnych przygodach wojennych,
które na prośbę sióstr spisała s. Dorota Trybuła cr.
Dzięki Ci, Maryjo, Tyś mnie uratowała!
Pamiętnym wydarzeniem z czasu mojej pracy w szpitalu po drugim zajęciu Lwowa przez
Rosjan była śmierć 26-letniego Franka N. Był on wielkim zbrodniarzem i przestępcą, co
ujawniło się dopiero przy jego śmierci. Do wybuchu wojny pracował jako woźnica w
Zakładzie Nieuleczalnie Chorych. W chwili rozpoczęcia działań wojennych porzucił
samowolnie dotychczasowe zajęcia i przyłączył się do bandy rabusiów. Nawrócenie jego było
dziełem miłosierdzia Matki Najświętszej. Wyprosiła je codziennym odmawianiem różańca
przez sześć lat siostra szarytka Zamysłowska. Była ona przełożoną Zakładu, w którym Franek
pracował i z którego uciekł ku jej wielkiemu zmartwieniu.
Widzenie szatanów i piekła. Nawrócenie Franka
Do Szpitala na klinikę chirurgiczną przywieziono go w 1945 r. w bardzo ciężkim stanie.
Miał gruźlicę płuc i ropne zapalenie opłucnej na tle gruźliczym. Leżał na klinice trzy
miesiące. W tym okresie trzy razy zgłaszał się do spowiedzi i Komunii św. Stan zdrowia
Franka w trzecim miesiącu pogarszał się z dnia na dzień.
31 X 1945 r. o godz. 15, w czasie gdyśmy ścieliły łóżko i poprawiały pozycje chorego,
nastąpił silny krwotok płucny.
Zalane
zostały krwią łóżko i podłoga, a również ja z drugą
siostrą, i to od twarzy aż do stóp.Mimo to Franek nie zakończył życia, ale
zaczął krzyczeć, że
widzi
szatanów i piekło otwarte, do którego usiłują go wciągnąć przy pomocy różnych
narzędzi. Równocześnie duszę jego paliły popełnione zbrodnie: wyznawał je teraz głośno
wołając rozpaczliwie: „księdza" i zasłaniając się siostrami, które trzymał oburącz, przed
atakiem złych duchów. Przykurczył nogi pod siebie i szamotał się w okropnym przerażeniu.
Zachęta do ufści w Miłosierdzie Boże i poddawane akty żalu doskonałego nie uspokajały
umierającego. Sytuacja stawała się rozpaczliwa. O tej porze
znaleźć
księdza na terenie
szpitala równało się z cudem, a ks. kapelan mieszkał na plebanii św. Antoniego, kilometr od
kliniki.
Proszę Franka, żeby mnie puścił, to pójdę szukać księdza, a on na to: „Nie puszczę, bo
mnie szatani porwą". Podaję Frankowi różai mówię: „Trzymaj, on cię też zasłoni od
szatanów, a mnie puść". Wyszłam zrozpaczona na korytarz i o cudo! Korytarzem idzie ksiądz
karmelita z obiadem do chorego brata zakonnego. Proszę go, aby zostawił torbę na korytarzu,
a sam przyszedł na salę, aby udzielić rozgrzeszenia umierającemu, równocześnie podaję mu
stulę i oleje święte.
Gdy kapłan stanął na sali, piekło w tej chwili zniknęło wraz z szatanami. Franek
wyciągnął przykurczone nogi i
zaczoł
od początku litanię okropnych zbrodni, nie zapominając
i o świętokradztwach, co już wszyscy obecni na sali słuchali drugi raz. Kapłan mówi do
penitenta: „ciszej, ciszej", ale Franek stanowczym głosem mówi: „Żadne cicho, na Sądzie
Bożym cały świat będzie wiedział, jakie zbrodnie popełniłem" - i dalej wyrzucał z siebie to,
co stanowiło jego największą mękę. Gdy skończył, i otrzymał rozgrzeszenie, uspokoił się
zupełnie, wyciągnął ręce jakby do kogoś na przywitanie i ostatkiem sił krzyknął: „Dzięki Ci,
Maryjo, Tyś mnie uratowała", a złożywszy ręce na piersiach skonał. Namaszczenie otrzymał
jako zmarły.
Sześciogodzinna spowiedź
Zrobiłyśmy z drugą siostrą porządek ze zwłokami, z łóżkiem i podłogą, żeby nikt
więnie zakażał się. Umyłyśmy się same, przebrały chałaty i poszły do dalszych obowiązków,
s. Cecylia na salę nr 10, a ja z powrotem na salę nr 5, gdzie oprócz Franka leżało jeszcze
ośmiu ciężko chorych mężczyzn. Jakież było moje zdziwienie, gdy żaden z chorych nie leżał
w łóżku, ale wszyscy pod łóżkami, z głowami nakrytymi poduszkami i materacami. Nawet
chory na wyciągu, z kolanem rozbitym kulą dum-dum i ciężką raną na udzie, leżał pod
łóżkiem, uwolniony ze stalowych drutów i obciążenia nogi. Kiedy zobaczyłam jego twarz, był
do niepoznania zmieniony. Włosy białe, a oczy pod powiekami. Kurczowo trzymał materac
na głowie i przeraźliwym głosem żądał księdza i to natychmiast. O księdza wołali też wszyscy
inni.
|
W tej chwili posłałam sanitariuszkę, aby na bramie głównego budynku zaznaczyła na
tablicy konieczną obecność księdza na oddziale, a sama przy pomocy sanitariuszek i
sanitariusza ze sali operacyjnej wyciągaliśmy chorych i układali na łóżkach jak należy.
Wszyscy byli przerażeni i czekali na księdza, jak tonący na deskę ratunku. Przyszedł ks.
Woroniecki, kapelan, 15 minut po 17. Ja trzymałam dyżur na korytarzu, żeby nikt nie
przeszkadzał ani z kolacją, ani z wizytą lekarską.
O godz. 23.15 wyszedł ks. kapelan na korytarz blady i oblany potem. Zapytał, co było na
tej sali, i jak długi upadł zemdlony na ziemię. Zobaczyły to dwie Rosjanki, nocne dyżurne, i
przybiegły pomóc mi ratować go, a potem położyć na wózku szpitalnym, aż do przyjścia do
normy. Na plebanię odprowadzili księdza dwaj portierzy.
Na sali nr 5 jeden szloch. O kolacji chorzy słyszeć nie chcieli. Prosili, żeby pomóc
odprawić im pokutę i razem z nimi dziękować, że oni jeszcze żyją, że się mogli spowiadać, że
ich szatani nie porwali do piekła, które widzieli na sali. Całą noc spędziłam z nimi na
modlitwie i na przygotowaniu do Komunii św. Rano, gdy zobaczyli księdza z Panem
Jezusem, płakali głośno jak dzieci. Jak miłe musiały być te łzy Zbawicielowi, którego łaska
odniosła tak wielkie zwycięstwo. Śniadanie chcieli jeść, ale płacząc dziękowali za przeżyty
wczorajszy dzień. Zrobiłam co było konieczne na tej sali i wybiegłam, żeby przygotować cały
oddział do wizyty lekarskiej na godz. 8.
Wizyta lekarska
Wizyta zaczęła się od sali nr 1. Profesor Karawanów, Rosjanin, i kilkunastu lekarzy
narodowości polskiej, rosyjskiej i ukraińskiej. Słuchają, co mówi profesor i serdecznie
odnoszą się do chorych i do mnie. Kiedy wizyta lekarska weszła na salę nr 5, profesor
zmarszczył brwi, oczami obszedł całą salę, a za nim zrobili to samo inni lekarze. Po chwili
przyglądania się chorym w milczeniu, mówi do mnie gniewnym głosem: - Siostro Anno! Tyle
razy prosiłem, żebyście wszystkie zmiany, jakie robicie na oddziale, zgłaszali mi przed
wizytą. Ja na to: - Nie rozumiem, panie profesorze, o co chodzi. - Jak to - mówi profesor -
całą salę zmienić i nic nikomu nie zgłosić? - Odpowiadam: - Panie profesorze, ani jeden chory
nie jest inny niż ci, co byli wczoraj i dawniej; wszyscy ci sami. Profesor: - Nie poznaję ani
jednego chorego. Adjunkt dr Liebhart mówi mi do ucha po polsku: - Siostro Anno, nie rób
wariata z profesora, przeż ani jeden chory nie jest ten sam. Skądże siostra wzięła ośmiu
chorych bez wiedzy lekarzy? - Kartami temperatury i diagnozami, a także żelazami ze
zdjętego wyciągu, przekonałam wszystkich o prawdzie moich słów.
Profesor zapytał, co był za powód, że wszyscy są tak zmienieni i mają białe głowy.
Powiedziałam, że w związku ze śmiercią Franka odbywała się na sali jakaś piekielna scena,
która wszystkich przeraziła, ale i nawróciła, dlatego pewnie są tacy inni. Bez słowa obeszli
całą salę, a na korytarzu zmusili mnie prośbami do opowiedzenia tego, co było. W dużym
skrócie opowiedziałam, co się działo, i że ksiądz się znalazł w nieoczekiwanej porze, i że po
wyznaniu grzechów i rozgrzeszeniu Franek zaraz umarł. Na to profesor Karawanów: - Ot, to
jeden z wielu dowodów, że jest Bóg i że człowiek posiada duszę nieśmiertelną.
Po wizycie i operacjach zgłosili się do mnie trzej lekarze, dwóch Polaków i jeden
Ukrainiec z prośbą o książeczki do nabożeństwa i o zastępstwo na dzień następny w
ranczynnościach, bo mogą się spóźnić, ponieważ pójdą do spowiedzi i Komunii św., do
któnie przystępowali od czasu złożenia matury.
Na drugi dzień, gdy przyszli do pracy, byli przejęci i odmienieni, podobnie jak chorzy.
Różańce i Cudowne Medaliki przyjęli z radością.
Co przeżywali chorzy?
Po południu tego dnia miałam chwilkę czasu na rozmowę z chorymi na temat
wczorajszego przeżycia. Wszyscy się przyznawali, że mieli powody znalezienia się w piekle i
że tylko cudem nie zostali tam porwani. Przyznali się, że całe lata nie spowiadali się, jeden
nawet 40 lat.
Najstarszy pacjent, bez nogi, urwanej przez granat, płakał z radości, że wczoraj nie wpadł
do piekła, bo bardzo na nie zasłużył. Po Komunii św. bez przerwy modlił się o śmierć, żeby
już nigdy więcej Pana Boga nie obrazić, ale mieć Go w sercu jak dzisiaj. Modlitwa dziadka
była widocznie miła Panu Bogu i została wysłuchana. Wieczorem tego dnia zasnął na wieki
bez żadnej agonii. Inni chorzy na widok zmarłego dziadka z płaczem wołali, że i oni chcą
dzisiaj umrzeć. Dopiero przypomnienie im o obowiązku pokuty i nazłego życia uspokoiło
salę.
Pytałam chorych, jak wyglądał szatan. Zakryli twarze rękami, a jeden z nich, inżynier,
mówił, że to niemożliwe do opisania. Inteligencją przewyższa szatan wszystkich uczonych na
świecie, a wygląd jego jest tak straszny, że lepiej ponosić wszystkie tortury na ziemi, niż
wpaść w jego moc. Tak jak ludzie szatana malują, to są żarty.
Może warto zaznaczyć, że kapłanem, który słuchał spowiedzi Franka, był karmelita,
wyświęcony w owym miesiącu na kapłana. Przyjechał do Lwowa po studiach. Do szpitala z
obiadem był wysłany o godz. 12, ale nie mógł od razu trafić. Przyszedł dopiero wtedy, kiedy
Franek wołał: „księdza"
[tzn. ok. godz. 15].
Widocznie Matka Najświętsza tak pokierowała
jego krokami.
Anna Grzybowska
Plik z chomika:
lena552
Inne pliki z tego folderu:
䦯揯7upkw615h5.jpg
(24 KB)
䦯뙂qfvls7vsmv.jpg
(24 KB)
䦯뙂ho4q0뙂tyiy.jpg
(24 KB)
䦯뙂gnqbr0qw䦯m.jpg
(24 KB)
䦯뙂ga6kcpl䦯f0.jpg
(30 KB)
Inne foldery tego chomika:
### LEKSYKONY ###
Biblia - Modlitwa wieków
BREWIARZ
Bruno Ferrero
Catalina Rivas
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin