Jude Deveraux
Wysoki, szczupły, ciemnowłosy mężczyzna wyszedł z gabinetu Dela Mathisona, zamykając za sobą drzwi. Przystanął, a jego szczęki pracowały, jakby przeżuwał to, co przed chwilą usłyszał. Następnie przemierzywszy korytarz, udał się do bogato urządzonego salonu.
W salonie stał inny mężczyzna, opierając się o półkę nad wygasłym kominkiem. Też był wysoki, ale prezentował delikatną urodę zadbanego młodzieńca, który całe życie spędził w mieście. Jasne włosy miał idealnie przystrzyżone, ubranie doskonale skrojone.
- Ach - odezwał się blondyn - więc to ty jesteś tym człowiekiem, którego Del wynajął, by zaprowadził mnie do jego córki.
Ciemnowłosy niemal niezauważalnie przytaknął. Wyglądał na zaniepokojonego, oczami nieustannie błądził po pokoju, jakby w kącie ktoś się czaił.
- Nazywam się Asher Prescott - ciągnął blondyn. - Czy Del powiedział ci, na czym ma polegać mój udział w wyprawie?
- Nie - odparł brunet głosem o pięknym brzmieniu.
Prescott wyciągnął cygaro z pudełka stojącego nad kominkiem i zapalił je, zanim przemówił.
- Córka Dela ma skłonności... - urwał, szybko mierząc wzrokiem rozmówcę. - Chciałem powiedzieć, ma talent do pakowania się w kłopoty. Przez ostatnie parę lat Del pozwalał jej robić, co chciała, więc ledwo wychodziła z jednych opałów, zaraz wpadała w jeszcze gorsze. Przypuszczam, że słyszałeś o dziennikarce, nazwiskiem Nola Dallas? - zawiesił głos. - Zresztą, może i nie.
Zaciągnął się cygarem, czekając na odpowiedź, ale ciemnowłosy milczał.
- Zatem jej ojciec jest już tym zmęczony i postanowił, że siłą sprowadzi ją na drogę rozsądku. Dziewczyna jest teraz na Północy, u Hugha Laniera - skrzywił się z niesmakiem. - To biedactwo jest święcie przekonane, że Hugh podburzył Indian, by wymordowali misjonarzy. Oskarżenie jest po prostu śmieszne i Del ma rację, twierdząc, że najwyższy czas skończyć z tymi szaleństwami.
Zmierzył wzrokiem najemnika, który odwrócił się i wyglądał przez okno. Del twierdził, że ten człowiek zna stan Waszyngton jak własną kieszeń i z łatwością przeprowadzi ich przez dziewiczą puszczę, o której mówią, że jest nie do przebycia.
- Nasza rola polega na tym - ciągnął Prescott - by zabrać córkę Mathisona od Laniera, jeśli to konieczne, nawet siłą. Ty masz nas przeprowadzić przez puszczę, co da mi okazję do przebywania sam na sam z panną Mathison. Zamierzam się z nią zaręczyć przed końcem podróży.
Brunet odwrócił się i spojrzał na Prescotta.
- Nie zwykłem niewolić kobiet.
- Niewolić? - zdumiał się Prescott. - Ależ to dwudziestoośmioletnia stara panna. Przemierzyła cały świat wypisując ckliwe bzdury i nigdy żaden mężczyzna nawet jej nie zapragnął.
- Ale pan tak.
Prescott wsadził cygaro w zęby.
- Ja tak - odparł, spojrzeniem obejmując pokój. - Del Mathison to bogacz i potentat, i wszystko, co ma, zostawi swej bezbarwnej córce o końskiej twarzy, która sądzi, że może zbawić świat. Chcę postawić sprawę jasno, od samego początku: pomożesz mi, czy będziesz ze mną walczył?
Odpowiedź padła dopiero po chwili.
- Jest pańska, jeśli pana zechce.
Prescott uśmiechnął się nie wypuszczając cygara z ust.
- Zechce, spokojna głowa. W jej wieku? Będzie szczęśliwa, że w ogóle udało jej się kogoś złapać.
Christiana Montgomery Mathison zanurzyła rękę w wodzie, by sprawdzić jej temperaturę, i zaczęła się rozbierać. Jakaż to rozkosz móc się wykąpać po dniu spędzonym w siodle i po godzinach ślęczenia nad rękopisem. Skończyła już artykuł i jutro rozpocznie żmudną wędrówkę do domu.
Rozebrała się i nagle uświadomiła sobie, że nie wzięła peniuaru; podeszła do dużej, dwudrzwiowej szafy, by go wyjąć.
Otworzyła prawe drzwi i serce podskoczyło jej do gardła, bowiem wewnątrz stał mężczyzna, który szeroko otwierając usta, wpatrywał się zdumionym wzrokiem w jej zgrabną, drobną, niczym nie okrytą sylwetkę. Chris, która po latach przepracowanych w dziennikarstwie nauczyła się błyskawicznie reagować, zatrzasnęła drzwi i przekręciła klucz. Cicho, najwyraźniej pragnąc, by nie czynić hałasu, mężczyzna zaczął krążyć we wnętrzu szafy. Chris zrobiła krok w stronę łóżka, zamierzając się schronić pod kołdrą, ale nagle wypadki potoczyły się zbyt szybko, by mogła cokolwiek zrobić.
Za jej plecami otworzyły się drugie drzwi i z szafy wyszedł inny mężczyzna; objął ją, nim zdążyła zaczerpnąć oddechu, czy choćby zobaczyć jego twarz. Głowę miała przyciśniętą do jego torsu, jedną ręką otoczył jej nagie ramiona, druga spoczęła tuż nad pośladkami.
- Kim jesteś? Czego chcesz? - spytała i ze złością dosłyszała w swym głosie nutkę strachu. Mężczyzna był wysoki i wiedziała, że mu się nie wyrwie. - Jeśli chcesz pieniędzy... - zaczęła, ale jego uścisk zacieśnił się i nie dokończyła zdania.
Lewą ręką zaczął gładzić jej włosy, sięgające do połowy pleców, delikatnie zanurzając palce w złocistych, miękkich puklach; choć nadal przerażona, poczuła, że dotyk jego palców dziwnie ją uspokaja. Udało jej się przekręcić głowę, także mogła oddychać, ale nie pozwolił, by wysunęła się z jego ramion - nadal trzymał ją tuż przy sobie.
- Wypuść mnie stąd - syknął mężczyzna zamknięty w szafie.
Ten, który trzymał Chris, nie zareagował, po prostu nadal głaskał jej włosy, a prawa ręka powoli zsuwała się ku pośladkom. Żaden mężczyzna nie dotykał jeszcze jej nagiej skóry, ale spodobała się jej ta twarda, szorstka dłoń na plecach.
Zapanowała nad sobą i zaczęła się szamotać, próbując się wyrwać, ale napastnik nadal trzymał ją mocno, nie robiąc jej krzywdy, choć najwyraźniej nie zamierzając też jej tak szybko puścić.
- Kim jesteś? - powtórzyła. - Powiedz, czego chcesz, a zobaczę, czy uda mi się to zdobyć. Nie mam wiele pieniędzy, ale mam bransoletkę, która jest coś warta. Puść mnie, to ci ją dam. - Kiedy znowu spróbowała się uwolnić, szybko ją przyciągnął.
Z westchnieniem ponownie odprężyła się w jego ramionach.
- Jeśli chcesz mnie wziąć siłą, ostrzegam, że narobię takiego wrzasku, jakiego w życiu nie słyszałeś. Za każde zadrapanie oddam ci z nawiązką.
- Usiłowała przekręcić głowę, by mu się przyjrzeć, ale nie pozwolił jej zobaczyć swojej twarzy. Czyżbym zaczęła od złej strony? - pomyślała, zastanawiając się, czy to, co powiedziała, zrobi jakiekolwiek wrażenie na... gwałcicielu: musiała go tak określić. Mimo tak odważnego wystąpienia poczuła, że drży; ramiona mężczyzny zacisnęły się jeszcze mocniej. W innych warunkach powiedziałaby, że w opiekuńczym uścisku.
- Przysłał nas pani ojciec - odezwał się przepięknym, przebogatym głosem, od którego przeszły ją ciarki. - Jest nas dwóch i przyjechaliśmy, by zabrać panią do domu.
- Dobrze, jestem gotowa tam wrócić, ale przedtem...
- Cii... - wyszeptał, tuląc ją do siebie, jakby byli kochankami, nawykłymi do dotyku swoich ciał. - Weźmiemy panią do domu, czy się to pani podoba, czy nie - mówił, najwyraźniej nie słuchając jej.
- Z ojcem może pani walczyć, teraz jednak zabieramy panią do niego. Zrozumiała pani?
- Ale mam artykuł, który...
- Chris - przerwał. Sposób, w jaki wymówił jej imię, sprawił, że znów próbowała spojrzeć na niego, lecz on nadal jej na to nie pozwalał. - Chris, musi pani wrócić do ojca. Teraz wypuszczę panią, a kiedy się pani ubierze, uwolnię z szafy Prescotta. Zaczekam z końmi przed domem. Niech pani zapakuje tylko najpotrzebniejsze rzeczy. Będziemy podróżować przez puszczę, co potrwa kilka dni, więc dobrze byłoby, gdyby pani wzięła ze sobą pelerynę przeciwdeszczową, o ile w ogóle pani coś takiego posiada.
- Przez puszczę? Ale przecież nie sposób przez nią przejechać!
- Istnieje sposób i ja go znam. Proszę sobie tym nie zaprzątać tej ślicznej, małej główki. Niech się pani tylko przygotuje.
- Muszę zawieźć artykuł do Johna Andersona - upierała się Chris. Już jej nie było tak pilno, by wyrwać się z jego objęć. W ciągu ostatnich minut jej ręce przesunęły się ku jego plecom. Nie można było powiedzieć, że go obejmuje, ale go też nie odpychała.
- Kim jest ten John Anderson?
- To mój przyjaciel i wydawca dziennika. Jako jeden z pierwszych zaczął podejrzewać, że Hugh sprzedaje broń Indianom.
Pochylił głowę tak, że dotykał twarzą jej włosów. Przysięgłaby, że poczuła na nich jego usta.
- Jeszcze o tym porozmawiamy, ale teraz już musimy jechać. I tak zmitrężyliśmy sporo czasu. Proszę się ubrać i ruszamy.
Chris czekała, ale on nadal ją obejmował, jedną ręką delikatnie gładząc jej ramię.
- Czy pani nie zmarznie?
- Nie, nie zmarznę. Jedyne, co mi grozi, to porwanie przez nieznajomych podających się za wysłanników mego ojca. I, o ile go znam, to może być prawda. Stoję naga jak mnie Pan Bóg stworzył i gładzi mnie mężczyzna, którego na oczy nie widziałam, i który nigdy nie był mi przedstawiony. A teraz może zechciałby mnie pan uwolnić, bym mogła coś na siebie włożyć?
- Tak - odparł tym swoim głębokim głosem, ale nadal nie zrobił nic, by ją wypuścić.
Chris krzyknęła, a w jej głosie brzmiały wściekłość i gwałtowny protest.
- Tynan, jeśli ją skrzywdzisz, odpowiesz mi za to - rozległ się głos mężczyzny zamkniętego w szafie, który przez ostatnie parę minut siedział tam dziwnie spokojnie.
Człowiek nazwany Tynanem przytrzymał Chris jeszcze kilka minut, wreszcie z głębokim westchnieniem wypuścił ją i błyskawicznym ruchem odwrócił w stronę toaletki.
Chris złapała róg narzuty, ale nie musiała tego robić, jako że obcy stał do niej tyłem i bawił się przedmiotami leżącymi na toaletce. Owinięta narzutą, skierowała się ku szafie i z lewej części wyjęła czysty strój do konnej jazdy.
- Potrzebuję ubrań z szuflady - przemówiła do jego pleców. Widziała jedynie, że jest wysokim, ciemnowłosym mężczyzną o szerokich ramionach i że jego ubranie było niedawno kupione. Od butów przez rewolwer i olstro, wiszące nisko na udzie, po brązową skórzaną kurtkę i niebieską koszulę - wszystko było nowe. Od chwili kiedy ją wypuścił nie odezwał się ani słowem i teraz też tylko się odsunął, z ogromnym zainteresowaniem wpatrując się w ścianę.
Chris wyjęła z szuflady bieliznę, cały czas bezskutecznie usiłując dojrzeć jego twarz. Gdy się cofnęła, by włożyć ubranie, wrócił do toaletki. Ubrała się pospiesznie, z taką szybkością ściągając sznurówki gorsetu, że je poplątała i spędziła dodatkowe minuty na ich rozsupływaniu.
- Już - rzekła, gdy skończyła się ubierać, oczekując, by się odwrócił.
Ale on tylko zbliżył się do szafy i otworzył drzwi. Ze środka wyszedł wysoki blondyn, który zaczął się wpatrywać w Chris natarczywie.
- Pomóż jej się spakować. Czekam na dole - powiedział Tynan i w mgnieniu oka wyskoczył przez okno, zostawiając Chris sam na sam z blondynem.
Zapanowało niezręczne milczenie, ale jasnowłosy mężczyzna podszedł do Chris z uśmiechem. Był bardzo przystojny, w jego błękitnych oczach migotały iskierki humoru, a uśmiech z pewnością złamał niejedno kobiece serce.
- Nazywam się Asher Prescott. Przepraszam za nasze najście. - Ruchem głowy wskazał szafę, ale wcale nie wyglądał na skruszonego. Wręcz przeciwnie, sprawiał wrażenie bardzo zadowolonego z siebie. - Naprawdę przysłał nas tu pani ojciec i mamy za zadanie odwieźć panią do domu, niezależnie od pani wymówek. Niepokoi się o panią.
Uśmiechnęła się do niego słabo.
- To całkiem w jego stylu. Pojadę, i tak zamierzałam wrócić, ale muszę spakować parę rzeczy - odparła i wymijając pana Prescotta skierowała się do toaletki, by wziąć Mika drobiazgów. Zbierając je, zdała sobie sprawę, że jedną z rzeczy, którą bawił się Tynan, było lusterko. Zrozumiała, że obserwował ją, kiedy się ubierała.
Poczuła nagłą złość, potem uśmiechnęła się, wrzuciła lusterko do sakwojażu, który wyjęła z szafy i podeszła do stolika, by zebrać papiery - swój artykuł o Hughu Lanierze.
Po chwili namysłu usiadła i napisała do niego krótki liścik, wyjaśniając cel swej wizyty i tłumacząc, dlaczego musiała postąpić w taki właśnie sposób.
Chris, idąc w ślady Tynana, wyskoczyła przez okno, gdzie na skraju lasu czekały na nich konie.
- Panno Mathison - zaczął pan Prescott - czy mogę powiedzieć, jak wielką przyjemnością...
- Uprzejmości proszę zostawić na później - dobiegł ich głos, który Chris natychmiast rozpoznała. Podniosła wzrok i dostrzegła ukrytego w cieniu mężczyznę siedzącego na koniu. - Musimy się stąd wydostać, więc lepiej już ruszajmy.
I Chris, i Asher usłuchali go bez wahania.
Przez całą noc i kolejny dzień Chris i Asher jechali strzemię w strzemię wśród drzew o pniach tak grubych, że nie objąłby ich jeden człowiek, mijali osady Indian i białych, obozowiska drwali, tartaki. Cały czas trzymali się z dala od ludzi, zmierzając na południowy wschód i starając się, by widziało ich jak najmniej osób. Przem...
ewadyjak1954