Clancy Tom - Zwiadowcy 4 - Walkiria.pdf
(
924 KB
)
Pobierz
Microsoft Word - Tom Clancy - Zwiadowcy 4 - Walkiria
Tom Clancy
Przy współpracy Steve’a Pieczenika
Walkiria
Cykl: Net Force. Zwiadowcy tom 4
Tłumaczyła Anna Zdziemborska
2
Podziękowania
Pragniemy podziękować następującym osobom, bez których ta książka by nie powstała. Są to:
Dianę Duane, która dopracowała maszynopis; Martin H. Greenberg, Larry Segriff, Denise Little
i John Helfers z Tekno Books; Mitchell Rubenstein i Laurie Silvers z BIG Entertainment; Tom
Colgan z Penguin Putnam Inc.; Robert Youdelman, Esq.; oraz Robert Gottlieb z William Morris
Agency, agent i przyjaciel. Szczerze dziękujemy za pomoc.
3
* * *
Była piąta trzydzieści nad ranem i nawierzchnia pasa startowego bazy Sił Powietrznych
Muroc nadal tonęła w mroku. Niebo, powoli przechodzące z czerni w indygo, wciąż usiane było
gwiazdami, mrugającymi w ten charakterystyczny sposób, który zdradza bardzo niską temperaturę
w stratosferze. Pokryte pustynnym szronem rośliny, porastające pobocze drogi kołowania, lekko
chrzęściły pod stopami. Daleko poza drogą, wśród tonących w mroku drzew i plątaniny krzaków,
dwa przedrzeźniacze wdały się w sprzeczkę o terytorium, naśladując na przemian odgłosy
wydawane przez wszystkie znane im zwierzęta. Była to nieprawdopodobna kolekcja: szczekanie
piesków preriowych i wycie wilków, a od czasu do czasu kiepska imitacja startującego silnika
odrzutowego. Madeleine Green, przez swych licznych przyjaciół nazywana Mają, stała na
ciemnym pasie. Uśmiechnęła się do siebie, słysząc melodyjne trele ptactwa o tej nieprzyzwoicie
wczesnej porze, a potem odwróciła się w stronę właściwego celu, dla którego się tu w ogóle
pojawiła.
Maszyna niczym cień rysowała się na tle krwistoczerwonej linii horyzontu. Miała
pięćdziesiąt sześć metrów długości, dziewięć wysokości i trzydzieści jeden i pół metra od jednej
końcówki skrzydła do drugiej. Kiedy Maja podeszła bliżej, aerodynamiczna, wydłużona sylwetka
samolotu, stojącego niewzruszenie w bladej poświacie, przybrała popielatosrebrzysty kolor w
świetle księżyca w pełni, chowającego się za horyzont daleko na zachodzie. Tenisówki Mai prawie
nie robiły hałasu w zetknięciu z podłożem. I tak powinno być, ponieważ personel naziemny zajął
się w pierwszej kolejności tą częścią nawierzchni, usuwając z niej każdy najmniejszy kamyczek i
ziarenko żwiru na ponad czterokilometrowej drodze kołowania, która pod koniec dnia
doprowadziła ich do pasa startowego, usytuowanego na dnie wyschniętego słonego jeziora. Tego
ranka powtórzą „odkurzanie”, tak na wszelki wypadek.
Maja zatrzymała się przy końcówce ogromnego prawego skrzydła i spojrzała w górę.
Wisiało jej nad głową jak gigantyczna wersja wiaty dla samochodu. Znajdowało się jakieś sześć
metrów nad nią, odbijając spodnią częścią delikatny różowozłoty blask poranka, ukazując
niewyraźny cień strun, zastępujących tradycyjny dźwigar i żebra. Wewnątrz skrzydła znajdowała
się pionowa, stalowa konstrukcja ulowa, tak cienka, że bez trudu można by ją wziąć za folię: trzeba
było opracować cały wachlarz nowych technologii obróbki specjalnej stali na pokrycie płatowca,
na tyle mocnej, żeby mogła pełnić rolę skrzydła, a jednocześnie wystarczająco lekkiej (pomimo
olbrzymich rozmiarów), żeby samolot był w stanie oderwać się od ziemi. Kiedy mu się to uda -
poleci, wykorzystując „falę zgęszczeniową”, wytworzoną przez długi nos samolotu prujący
powietrze. Zostanie ona następnie wtłoczona pod szerokie skrzydło typu delta, dodając siły nośnej.
Maszyna o masie startowej 205 ton latała lekko... i szybko. Osiągnie dwa machy, a w porywach
nawet trzy albo więcej... ile - tego nikt dokładnie nie wiedział. Nikt jeszcze nie wypróbował jej
granic możliwości. Oprócz Mai... która dzisiaj zamierzała odbyć dziewiczy lot. Taką przynajmniej
miała nadzieję.
Zadrżała lekko w zimnym powietrzu poranka i... roześmiała się, ponieważ chłód był
wirtualny, w równym stopniu co niebo i samolot. Maja znajdowała się w wirtualnej symulacji.
Weszła pod olbrzymi kadłub, wolno zbliżyła się do podwozia i położyła rękę na jednym z
metrowej wysokości kół, z prawej strony wózka podwozia. Napisanie oprogramowania,
zawierającego fizyczne właściwości kół, zabrało Mai prawie cały dzień. Gdyby wsiadła do
samolotu i wykonała nim dokładne odwzorowanie jego dziewiczego lotu, hamulce zawiodłyby w
trakcie lądowania, koło by się zablokowało, po czym opona zaczęłaby się palić tak gwałtownie, jak
oryginał pewnego słonecznego poranka w 1964 roku. Zresztą, cały samolot zachowywałby się
dokładnie tak jak podczas pierwszego lotu, chociaż Maja zamierzała zrobić wszystko, żeby do tego
nie dopuścić. Na tym polegało wyzwanie w przypadku jej symulacji. Pracowała nad nią z
przerwami prawie od roku.
4
Oczywiście, nie napisała sama każdej linijki kodowania - miała do pomocy
oprogramowanie układu symulacji, zajmujące się powtarzającymi się partiami kodu - jednak to
Maja była mózgiem symulacji. Przestudiowała każdy aspekt, dotyczący materiałów użytych do
budowy samolotu, motywację jego konstruktorów (w stopniu, w jakim było to możliwe w
odniesieniu do tak odległej historii), upodobania inżynierów, zawirowania pogodowe podczas
testów - dosłownie wszystko. Czuła, że zna ten samolot lepiej niż jego twórcy. Co zresztą trudno
byłoby stwierdzić z całą pewnością, ponieważ w większości już nie żyli. Ale i tak podejrzewała, że
byliby z niej zadowoleni. Dzięki jej wysiłkom, amerykański naddźwiękowy bombowiec XB-70
Valkyrie znów żył... i latał.
- Hojotoho - powiedziała cicho; tak brzmiał bojowy okrzyk Walkirii w operach Wagnera.
Z roztargnieniem drapała paznokciem ogromną gumową oponę, wpatrując się w jaśniejący
horyzont na wschodzie. W głębi pustyni przedrzeźniacz wyśpiewywał melodię, która bardziej
przypominała twórczość Schoenberga niż Wagnera, podczas gdy jakiś mały ptaszek rozpoczął
nieświadomie, lecz dość bezczelnie swój własny kontrapunkt. Niedługo pojawią się inni. Maja nie
była odosobniona w pasji do sztuki tworzenia wirtualnej symulacji obiektu lub przedmiotu we
wnętrzu „laboratorium” - osobistej przestrzeni, podobnej do staromodnych stron w Sieci, chociaż
nieporównanie bardziej interaktywnej. Zainteresowania Mai nieco bardziej skłaniały się ku
aspektom mechaniki symulowania, w porównaniu z upodobaniami reszty grupy, z którą pracowała.
Niektórzy z nich preferowali symulowanie w trybie historycznym. Bob, na przykład, od
prawie dwóch lat pracował nad rekonstrukcją bitwy pod Gettysburgiem. W związku z tym Maja
spędziła więcej czasu, niżby sobie tego życzyła, w miejscach, które śmierdziały czarnym prochem
strzelniczym, i gdzie widoczność ograniczała się do trzech metrów z powodu dymu od ognia
artyleryjskiego. Za każdym razem, kiedy przelatywały przez nią archaiczne kule, podskakiwała do
góry, chociaż nie robiły jej przecież najmniejszej krzywdy. Pociski okazywały się śmiertelne w
skutkach tylko dla równie wirtualnych żołnierzy w rekonstrukcji. Problem Boba, zdaniem Mai,
polegał na tym, że był on do tego stopnia pedantyczny w krwawych kwestiach, iż po uczestnictwie
w kolejnej części jego wersji bitwy pod Gettysburgiem, Maja wracała do świata rzeczywistego
kompletnie pozbawiona apetytu. Pozostali dokuczali mu, twierdząc, że powinien być równie
drobiazgowy w odniesieniu do mundurów swoich postaci, co w przypadku ich wybebeszonych
wnętrzności. Bob odcinał się twierdząc, że najpierw załatwia najważniejsze sprawy. Niektórzy
przyjmowali tę argumentację, ale Maja zastanawiała się nad kondycją niektórych organów
wewnętrznych Boba, a w szczególności jego mózgu.
Pozostałe symulacje były nieco mniej drastyczne, przynajmniej z jej punktu widzenia.
Fergal miał fioła na punkcie „klasycznego” okresu maszyn kołowych, z początków zeszłego
stulecia do połowy lat trzydziestych i odtwarzał pojazdy zasilane parą albo o dziwnych nazwach,
na przykład Humber. Sander miał bzika na punkcie dość osobliwego i trudnego do sklasyfikowania
samolotu, wyprodukowanego - najwyraźniej w pośpiechu - przez Niemcy pod koniec drugiej
wojny światowej. Należał do grupy samolotów tak zwanego Tajnego Projektu - dziwacznego
asortymentu prototypów latających talerzy napędzanych odrzutowymi silnikami. Właśnie w takiej
symulacji uczestniczyła tydzień temu cała grupa, i Maja musiała przyznać, że śmiała się tak samo
głośno, jak pozostali, kiedy program symulacji Triebflugel zakończył się katastrofą, a silniki
odpadły od płatowca, niszcząc połowę budynków, które Sander rozrzucił tu i ówdzie po
wirtualnym lotnisku.
Kelly'ego fascynowały okręty podwodne i rekonstruował po kolei dziwaczne jednostki o
napędzie spalinowym, z którymi brytyjska flota eksperymentowała pod koniec pierwszej wojny
światowej. Projektowano je z tyloma usterkami, że Maja nie mogła zrozumieć, jakim cudem Kelly
zmusza je do działania. A tak właśnie było, przez co nawet najmniej zainteresowani tematem
członkowie grupy symulowania byli pełni podziwu dla osiągnięć Kelly'ego.
5
Oczywiście, sama symulacja nie wystarczyłaby, żeby wzbudzić podziw. Należało ją jeszcze
umieścić w odpowiednim otoczeniu i jak najdokładniej oddać tło historyczne. Chodziło o
odtwarzanie rzeczywistości w najbardziej dosłownym znaczeniu tego słowa.
Liczyły się najmniejsze drobiazgi. Maja przeniosła wzrok na goleń podwozia i wolno
przejechała palcem po zimnym metalu. Na palcu została jej cieniutka warstewka szronu. Przyjrzała
się z bliska pojedynczym kryształkom lodu. Każdy z nich został przez nią zaprogramowany. No,
nie osobiście. W części było to oprogramowanie „fraktalne”, do którego wystarczyło wprowadzić
wzory danej charakterystyki cech fizycznych i poinstruować program, żeby zastosował te wzory do
całego środowiska za każdym razem, kiedy powinny się pojawić. Maja cieszyła się, że tej nocy
temperatura spadła poniżej zera. Szron programuje się łatwiej niż deszcz, a poza tym ładniej
wygląda.
Zapatrzyła się w górę... i nagle zorientowała się, że patrzy na spodnią część kadłuba, na
lewo od drzwi komory bombowej, od której znów odpryskiwała farba. Nie był to poważny problem
w tej symulacji. Natomiast dla oryginalnego XB-70 w początkach jego istnienia łuszczenie się
farby było przyczyną sporego zamieszania do czasu, aż technicy odkryli źródło problemu.
Technicy w hangarze kładli na Valkyrie nowe warstwy farby za każdym razem, kiedy leciała po
tego, czy innego ważniaka z Sił Powietrznych, a w rezultacie odkształcanie się powłoki
spowodowane wysoką temperaturą podczas lotu sprawiło, że farba zaczęła pękać i odpryskiwać.
Ale Maja przysięgłaby, że poinstruowała głównego menedżera symulacji, żeby wyeliminował
odpryskiwanie farby. Po pierwsze dlatego, że technicy w końcu zrozumieli, że wystarczy
pojedyncza warstwa białej, przeciwodblaskowej farby, więc taka interwencja z jej strony była
całkowicie „legalna”. Po drugie, niektórzy członkowie grupy Mai zauważyliby odpadanie farby i
zaczęliby jej z tego powodu dokuczać, nie dając sobie wytłumaczyć, że to „oryginalna cecha
projektu”, a nie błąd oprogramowania. Maja odetchnęła głęboko.
Roddy...
- Kod dostępu - powiedziała do komputera symulacji.
- Autoryzacja - odezwało się oprogramowanie układu.
- Pięć osiemnaście pięćdziesiąt dwa - powiedziała. Była to data urodzin jej babci.
- Dostęp udzielony. Czynność?
- Pokaż mi podprocedury farby - poleciła Maja.
Przestrzeń wokół niej została podzielona w ten sposób, że Maja miała w zasięgu wzroku
zarówno Valkyrie, jak i linijki jaśniejącego w powietrzu tekstu. Nie cały kod miał formę tekstową.
Część została opracowana w trybie graficznym. W powietrzu przed nią pojawiło się sześć próbek
farby, wielkości mniej więcej trzydziestu centymetrów kwadratowych. Na każdej widniała mała,
świecąca kropka, czyli hiperpołączenie z jej innymi właściwościami fizycznymi.
- Procedura selekcji - powiedziała Maja.
- Słucham.
- Zastosuj farbę zero trzy.
- Przyjąłem.
- Usuń farbę z obiektu.
- Wykonane - poinformowało oprogramowanie układu, a pozbawiony farby samolot nabrał
bladego, srebrno-różowego odcienia wschodzącego słońca, odbijającego się od stalowego kadłuba.
- Nałóż jedną warstwę farby zero trzy.
- Wykonane. - I samolot znów stał się biały, dzięki czemu od jego boku odbijał się blask
zachodzącego księżyca, a na brzuchu, na górnej części kadłuba i wysokim podwójnym usterzeniu
ogonowym różowiły się promienie słońca ze wschodu.
- Zapisz podprocedury farby; zachowaj tę zmianę dla prototypu - poleciła komputerowi
Maja.
- Wykonane.
- To wszystko. Zachowaj i zakończ.
Plik z chomika:
Zabr7
Inne pliki z tego folderu:
Clancy Tom - Centrum 01 - Centrum.pdf
(1580 KB)
Clancy Tom - Centrum 02 - Zwierciadło.epub
(436 KB)
Clancy Tom - Centrum 04 - Racja stanu.pdf
(1806 KB)
Clancy Tom - Centrum 03 - Casus belli.pdf
(1875 KB)
Clancy Tom - Centrum 05 - Równowaga.epub
(330 KB)
Inne foldery tego chomika:
A. G. Taylor
A. J. Quinnell
Abbott Jeff
Abe Kobo
Abercrombie Joe
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin