Ewa wzywa 07
Ewa wzywa 07.... Ewa wzywa 07...
K azimierz Sławiński
ISKin • W A R S Z A W A • 19 7 5
ROMAŃSKI KRZYŻ
— SP-LTF, tu wieża Wrocław, zezwala m startować.
— Wieża Wrocław, tu SP-LTF, zrozumiałem.
Kapitan Włodzimierz Chudzik, dowódca dwusilnikowego AN-24, powoli przesunął do przodu dźwignie gazu. Oba silniki zagrały miękko na pełnej mocy. Samolot, nabierał prędkości i po bardzo krótkim rozbiegu oderwał się od betonowej drogi wrocławskiego lotniska. Mechanik zredukował ciśnienie i schował podwozie. Samolot piął się w górę. Plan lotu przewidywał wysokość pięć tysięcy metrów. Na dwóch tysiącach zaczynały się już chmury. Lecieli nad miastem poprzecinanym setkami ulic, dziesiątkami kanałów i wijącą się wstęgą Odry. Na wysokości dwóch tysięcy metrów wessa- ły ich chmury. Po paru minutach lotu milczenie przerwał drugi pilot.
— Wrocław mamy już za sobą.
— Tak — zgodził się Chudzik — za pięćdziesiąt minut będziemy w Warszawie, a potem...
Kapitan przerwał w połowie zdania. Usłyszał z tyłu podniesiony głos mechanika pokładowego i trzaśniecie drzwi. Obejrzał się za siebie. Koło radiostacji stał pobladły mechanik, drzwi były zamknięte, a w korytarzyku dla załogi, w którym poza dwójką pilotów i mechanikiem nie wolno nikomu przebywać, tkwił obcy mężczyzna.
— Bierz kurs na Wiedeń! — rozkazał Chudzikowi.
Co?! — w głosie kapitana wyczuwało się raczej zdziwienie niż przestrach. Nie był przyzwyczajony, by na pokładzie samolotu ktoś mu rozkazywał.
— Kurs na Wiedeń! — powtórzył terrorysta. — Nie mam nic do stracenia. Rozumiesz!
Przekonywającym argumentem miał być pistolet trzymany w prawej dłoni. Kapitan rozejrzał się po kabinie. Drugi pilot wykazał całkowite „désintéressement". Sterroryzowany mechanik stał dalej w kącie kabiny. Chudzik położył samolot w łagodny zakręt.
— Dostrój radiokonxpaà do wiedeńskiej radiostacji — rozkazał drugiemu pilotowi.
Terrorysta uważnie przyglądał się ich czynnościom. Samolot skręcał na zachód nabierając wysokości. Drugi pilot manipulował przy radiokompasie.
•— Dostroiłem 'na Wiedeń — powiedział z naciskiem.
Kapitan zaczął zgrywać wskazówkę ra- diokompasu. Rzucił okiem na busolę. Wskazywała kurs północno-zachodni. Chudzik pojął natychmiast sytuację. Jego „drugi" dostroił się do radiolatarni w Berlinie.
Jeżeli bandzior nie zorientuje się. będzie okay — pomyślał kapitan.
Wolńp szedł w górę. Cały czas w chmurach. Było to niebezpieczne. Zbliżanie się do dużego lotniska bez łączności z wieżą groziło zderzeniem w powietrzu, ale nie miał wyboru. Lot północno-zachodnim kursem nie budził w terroryście podejrzeń. A może po prostu nie znał się na przyrządach pokładowych. Na wysokości 3500 metrów wyszli z chmur. Drugi pilot włączył się na wieżę „Berlin" i prowadził rozmowę. Podawał, że polski samolot SP-LPT, lecący na wys. 3500 m, zbliża się do lotniska. Z drugiej strony rozzłoszczony Niemiec dopytywał się „skąd lecicie, dlaczego weszliście bez zezwolenia w strefę Berlina". A Polak swoje:
— Tu SP-LTF — lecimy na wysokości około 3500, zbliżamy się do lotniska.
Nie wymieniał naturalnie określenia Berlin, 'by bandzior nie zorientował sie. Zorientował się natomiast niemiecki kon troler ruchu. Po chwilowej bowiem przerwie podał położenie samolotu i polecenie przebijania chmur.
Klawo jest — pomyślał Chudzik — teraz nic nam nie grozi. Berliński radar określił położenie polskiego samolotu i sprowadzą nas na ziemię.
— Daleko jeszcze do Wiednia? — zapylał terrorysta.
• • Za dziesięć minut będzie pan spacerował po Praterze.
Prowadzeni przez wieżę kontroli ruchu ..Berlin" mieli pod sobą rozległe miasto pocięte wstęgą rzeki. Dla załogi był to Berlin i Sprewa, dla terrorysty Wiedeń i Dunaj.
Kapitan wykonał krąg i znad miasta podszedł do lądowania na pas startowy szttncfoklzkiego lotniska.
Gdy -A-kołowy wali na płytę przeddwor- cową, zauważyli kordon enerdowskiej policji. Bandzior też ją zobaczył.
— Ach ty sk... — wrzasnął. Złożył się 7. pistoletu i strzelił w stronę kapitana. Spóźnił się o ułamek sekundy, do akcji bowiem wkroczył mechanik. W ostatniej chwili podbił rękę terrorysty. Kula przebiła szybę kabiny załogi. Bandzior strzelił po raz drugi. Ale tym razem na jego głowie wylądowała pięść mechanika. A że chłop był jak tur, znokautował porywacza, który nieprzytomny runął na podłogę.
Drugi z porywaczy, stojący w końcu kabiny i terroryzujący pasażerów; zorientowawszy się, że wylądowali w Berlinie, rzucił pomiędzy fotele petardę, podbiegł do drzwi i wyskoczył na zewnątrz. W kabinie rozległ się huk, błysk i ukazały się kłęby czarnego dymu. Pasażerów ogarnęła paniką. Hurmem rzucili się do drzwi wejściowych. Pchając i tłocząc się jeden przez drugiego opuszczali samolot. Na szczęście podwozie Ana jest bardzo niskie i nikomu nic się nie stało. Wykorzystując zamieszanie porywacz usiłował zbiec. Daleko jednak nie uciekł i został
złapany przez enerdowskich policjantów.
Przedstawicielem Lotu w Berlinie był popularny Kuba, pilot, który kilka lat temu „poszedł na ziemię". Kuba ani na moment nie stracił zimnej krwi. Wiedząc, że do Berlina leci w tajemniczych okolicznościach polski samolot SP-LTF, z miejsca domyślił się, że jest to próba porwania. Zawiadomił lotniskową policję i spowodował. że spory jej oddział: oczekiwał na lądujący polski An. Gdy zobaczył dym wydobywający sie z kabiny i wyskakujących pasażerów, podbiegł do drzwi uspokajając ich.
— Proszę państwa, proszę się nie tłoczyć i wychodzić kolejno. Nic się nie stało wołał.
Wyskakujących pasażerów kierował pod opiekę hostes.
Polski samolot otoczył tłum pracowników Interflugu.
— Kuba — zadecydował kapitan - • zabierz pod swoją opiekę ludzi, a ja na razie zostanę przy samolocie.
— Proszę państwa za mną — zwrócił się Kuba do grupki pasażerów. — Prosimy do poczekalni, a potem do restauracji.
Półprzytomnego porywacza z kabiny pasażerskiej zabrało dwóch policjantów, a do Chudzika zgłosił się kierownik startu.
— Sprechen Sie deutsch? — zapytał.
— Etwas — odpowiedział Chudzik.
Niemiec wytłumaczył, że na razie samolot nie może odlecieć. Trzeba wymienić szybę i sprawdzić, czy wskutek strzelaniny nie nastąpiło uszkodzenie jakichś przyrządów.
Podjechał wózek i bagażowi zaczęli opróżniać ładownię. Gdy była już pusta, ciągnik odholował samolot przed warsztatowy hangar. Przy maszynie został mechanik, a obaj piloci poszli do Kuby, który z przejęciem pełnił funkcję opiekuna pasażerów przypadkowo przebywających w Berlinie.
— Proszę państwa teraz na obiad do restauracji dworcowej. Naturalnie na koszt przedsiębiorstwa. Porozumiałem się z centralą i. za godzinę odlecą państwo do Warszawy polskim samolotem lecącym z Amsterdamu.
W tym momencie zjawił się mechanik pokładowy niosąc ze sobą dwie torby podręczne.
Kto z państwa zostawił ten bagaż w kabinie? — zapytał Kuba.
Milczenie.
— Na pewno nikt? ■ dopytywał się. — Prawdopodobnie należą one do porywaczy. Niech pan odniesie do mego biura.
Pasażerowie zajmowali miejsca przy resi a u racy j nych stolikach.
Biuro przedstawiciela l'x>tu na lotnisku Szonefeld mieściło się w małym pokoiku, gdzie oprócz Kuby urzędowała pracownica. panna Basia.
— Dzień dobry, panno Basiu — przywitał ją Chudzik.
— Dzień dobry. A to przygoda pana spotkała. Pewnie jest pan zmęczony. Przyniosę filiżankę kawy.
Basia zniknęła, a Chudzik prźyglądał się przez okno płycie dworcowej. Obok biurka stały dwie zniszczone torby podróżne. przyniesione przez mechanika 'pokładowego.
. Przez megafon docierały zapowiedzi startów i lądowania samolotów. Koło godziny siedemnastej spiker zapowiedział lądowanie polskiego samolotu lecącego z Amsterdamu do Warszawy.
Po dziesięciu minutach na płycie ustawiał się polski czterosilnikowy Ił-18. Kuba był już na posterunku. Chudzik widział, jak rozmawia z kapitanem Roma- nem Skrzypińskim, coś mu tłumacząc. Domyślił się. że informuje o jego ...
CzarnyZakon