Bram_Stoker_-_Dracula.pdf

Przełożył

Marek Król

Skanował

RottinG

[dla M.K. za Słoneczkowe promyczki]

Specjalnie dla:

http://www.ex- torrent.pl

Kolejność, w jakiej przedstawiono poniższe zapiski, stanie się dla czytel

nika jasna w toku lektury. Pominięto wszystkie szczegóły nieistotne dla spra

wy, by ta opowieść, w której prawdziwość dziś i tak już niemal nie sposób

uwierzyć, obejmowała wyłącznie suche fakty. Żadna ze składających się na

nią relacji dotyczących przeszłych wydarzeń nie może być przy tym obarczo

na jakimikolwiek błędami wynikającymi ze słabości ludzkiej pamięci, bo

wiem wszystkie notatki sporządzane były na bieżąco, chociaż każda z nich

prezentuje jedynie punkt widzenia i zakres wiedzy jej autora.

3 maja. Bistńtz. - Wyjazd z Monachium 1 maja o 8.35 wieczorem, przy

jazd do Wiednia wczesnym rankiem dnia następnego; planowo mieliśmy przy

jechać o 6.46, ale pociąg miał godzinę spóźnienia. Budapeszt, sądząc z tego,

co udało mi się zobaczyć z okien pociągu i podczas krótkiego spaceru po

ulicach miasta, jest chyba cudownym miejscem. Nie chciałem się zbytnio

oddalać od stacji, ponieważ przyjechaliśmy z opóźnieniem, a w dalszą drogę

mieliśmy wyruszyć w miarę możliwości zgodnie z rozkładem. Miałem nieod

parte wrażenie, że właśnie tam przekraczam granicę pomiędzy Zachodem

a Wschodem. Najbardziej zachodni ze wspaniałych mostów na Dunaju, który

w tym miejscu jest niezmiernie szeroki i głęboki, wprowadził nas wprost

w świat tradycji wyrosłych pod panowaniem tureckim.

Wyjechaliśmy mniej więcej zgodnie z rozkładem i po zapadnięciu zmro

ku dotarliśmy do Klausenburga. Zatrzymałem się na noc w Hotel Royale. Na

obiad - a raczej na kolację - zjadłem kurczaka z papryką, który był po prostu

wyśmienity, choć niezmiernie trudno ugasić po nim pragnienie. (Zapam. : zdo

być przepis dla Miny.) Zapytałem o tę potrawę kelnera, a on powiedział, że

nazywa się „paprika hendl" i ponieważ jest to lokalna specjalność, powinie

nem ją spotkać w całych Karpatach. Przekonałem się, że bardzo mi się tu

przydaje znajomość tych kilku niemieckich słów; nawet sobie nie wyobra

żam, jak bym mógł sobie tutaj bez nich poradzić.

Ponieważ w Londynie miałem nieco wolnego czasu, odwiedziłem British

Museum i w tamtejszej bibliotece przejrzałem mapy i książki dotyczące Tran

sylwanii. Przyszło mi do głowy, że nieco wiedzy na temat tego kraju na pew

no mi się przyda w kontaktach z przedstawicielem miejscowej arystokracji.

Okazało się, że wymieniony przez niego region leży na wschodnich rubie

żach tego kraju, w samym sercu Karpat, w miejscu, gdzie zbiegają się granice

trzech państw: Transylwanii, Mołdawii i Bukowiny. To jedno z najdzikszych

i najmniej znanych miejsc w Europie. Nie udało mi się znaleźć ani jednej

mapy czy opracowania podającego dokładniejszą lokalizację zamku Dracula.

Jak dotąd nie sporządzono bowiem żadnych map tego" regionu, które można

by porównać z mapami naszego urzędu kartograficznego. Przekonałem się

- 7 -

jednak zarazem, że Bistritz, miasto wymienione przez hrabiego Draculę jako

siedziba urzędu pocztowego, jest nawet dosyć znane. Dołączę w tym miejscu

kilka sporządzonych przeze mnie notatek, by pomogły mi odświeżyć pamięć,

kiedy będę opowiadał Minie o moich wojażach.

Ludność Transylwanii składa się z przedstawicieli czterech odrębnych

narodowości; na południu żyją Sasi przemieszani z Wołochami - potomkami

starożytnych Daków; na zachodzie Madziarzy, a na wschodzie i na północy -

Szeklerzy. Znajdę się pośród tych ostatnich, którzy, jak sami uważają, pocho

dzą wprost od Attyli i Hunów. Nie jest to wykluczone, ponieważ, gdy w jede

nastym wieku kraj ten podbili Madziarzy, Hunowie już go zamieszkiwali.

Przeczytałem gdzieś, że w tym łuku Karpat nagromadziły się wszystkie znane

na świecie przesądy, jak gdyby znajdowało się tam centrum jakiegoś ogrom

nego wiru zbiorowej wyobraźni; jeśli tak rzeczywiście jest, ta podróż może

być bardzo interesującym doświadczeniem. {Zapam.: Poprosić hrabiego, żeby

mi wszystko o nich opowiedział.)

Chociaż łóżko było dość wygodne, nie spałem zbyt dobrze. Nawiedzały

mnie najprzeróżniejsze i najdziwaczniejsze sny, jakie sobie tylko można wy

obrazić. Może zawinił pies, który przez całą noc wył pod moim oknem, albo

papryka, bo choć wypiłem całą wodę, jaka była w karafce, nadal mnie suszy

ło. Zasnąłem dopiero nad ranem i obudziło mnie natarczywe stukanie do drzwi,

musiałem więc chyba spać dosyć mocno. Na śniadanie znów była papryka,

rodzaj kleiku z kukurydzianej mąki, który nazywają tu „mamałygą" oraz fa

szerowane bakłażany - wyśmienita potrawa zwana „impletata". (Zapam.: także

zdobyć przepis.) Musiałem się spieszyć ze śniadaniem, ponieważ pociąg od

jeżdżał przed ósmą - a raczej powinien był odjechać, bo gdy o 7.30 dobie

głem do stacji, jeszcze przez godzinę siedziałem w wagonie, zanim wreszcie

ruszyliśmy. Wydaje mi się, że im dalej na wschód, tym mniej punktualnie

kursują pociągi. Jak z tym musi być w Chinach?

Przez cały dzień wlekliśmy się wolno poprzez kraj pełen cudowności. Od

czasu do czasu mijaliśmy niewielkie miasteczka albo zameczki położone na

szczytach stromych wzgórz; takie same można zobaczyć w starych mszałach.

Niekiedy jechaliśmy wzdłuż rzek i strumieni, a szerokie pasma nagich kamie

ni po obu brzegach wskazywały, że zdarzają się tam gwałtowne powodzie.

Trzeba wielkiej masy wody i bardzo wartkiego nurtu, by tak wymyć brzegi.

Na każdej stacji napotykaliśmy grupy - a czasami nawet tłumy - ludzi

w najprzeróżniejszych strojach. Część przypominała angielskich wieśniaków,

albo chłopów, których widywałem, przejeżdżając przez Francję i Niemcy:

w krótkich marynarkach, okrągłych kapeluszach i spodniach domowej robo

ty. Inni wyglądali o wiele bardziej malowniczo. Kobiety z daleka prezento

wały się bardzo ładnie - co innego, gdy się do nich podeszło nieco bliżej - ale

-8-

były bardzo szerokie w talii. Wszystkie miały na sobie białe bluzki z obszer

nymi rękawami, a większość także szerokie pasy, do których poprzyczepiane

były jakieś mniejsze paseczki; wszystko to trzepotało niczym sukienka balet-

nicy; pod spodem oczywiście nosiły halki. Najdziwniejsze ze wszystkich po

staci, jakie zdarzyło nam się po drodze napotkać, to Słowacy. Wyglądają bar

dziej dziko, niż cała reszta, w swych wielkich pasterskich kapeluszach, ogrom

nych, workowatych spodniach brudnobiałcj barwy, białych, lnianych koszu

lach i przeogromnych - szerokich niemal na stopę - ciężkich, skórzanych

pasach, ponabijanych mosiężnymi ćwiekami. Nogawki spodni wpuszczają

w cholewy wysokich butów. Noszą długie czarne włosy i ogromne czame

wąsy. Są bardzo malowniczy, ale nie ujmują swym wyglądem. Na scenie nie

wątpliwie wyznaczono by im rolę jakiejś bandy wschodnich zbójców. Jak mi

jednak powiedziano, są absolutnie niegroźni i raczej nieśmiali.

Już po zmierzchu dotarliśmy do Bistritz; to bardzo interesująca miejsco

wość o długiej historii. Leżąc prawie na samej granicy - ponieważ za przełę

czą Borsa rozciąga się już Bukowina - miasto miało bardzo burzliwe dzieje,

które pozostawiły tam liczne ślady. Pięćdziesiąt lat temu zostało spustoszone

przez pięć wielkich pożarów. Na samym początku siedemnastego wieku prze

żyło trzytygodniowe oblężenie, co kosztowało życie 13 000 ludzi - ofiar sa

mej wojny, której w dodatku towarzyszyły głód i zaraza.

Hrabia Dracula skierował mnie do hotelu Golden Krone, który okazał się

bardzo staroświecki - zresztą ku mojemu wielkiemu zadowoleniu, bo chcę

rzecz jasna zobaczyć jak najwięcej tego rodzaju osobliwości. Najwyraźniej

mnie tam oczekiwano, ponieważ kiedy podszedłem do drzwi, stanąłem twa

rzą w twarz z wesołą starszą kobietą, ubraną w zwykłą chłopską sukienkę -

białą halkę, z długą dwuczęściową (z przodu i z tyłu) zapaską z kolorowego

materiału, dopasowaną do ciała nieco bardziej, niż nakazywałaby to skrom

ność. Kiedy podszedłem i ukłoniłem się, powiedziała: „Herr Anglik?". „Tak

- odparłem. - Jonathan Harker". Uśmiechnęła się i powiedziała coś do star

szego mężczyzny w białej koszuli, który stanął zaraz za nią. Na chwilę gdzieś

się oddalił i zaraz powrócił z listem:

Drogi przyjacielu,

witam w Karpatach. Z niecierpliwością oczekuję naszego spotkania. Niech

pan śpi dobrze dziś w nocy. Jutro o trzeciej odjeżdża dyliżans do Bukowiny.

Ma pan w nim zarezerwowane miejsce. Na przełęczy Borsa będzie na pana

czekał mój powóz, który dowiezie pana na miejsce. Mam nadzieję, że podróż

z Londynu była udana, a pobyt w moim pięknym kraju będzie przyjemny.

Pański oddany przyjaciel

DRACULA

-9-

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: