ROZDZIAŁ 1
Niedaleko Yorku,
Czerwiec 1069 roku.
- Mój panie?
- Wyprowadzić wszystkich wieśniaków.
Rolf z Warenny bez zmrużenia oka patrzył, jak jego wasal Guy Le Chante zawrócił rumaka i zwoływał rycerzy. Siedział bez ruchu na swym masywnym, szarej maści ogierze, na środku drogi. Ściągnął hełm i położył go w zgięciu lewej ręki. Płowe, kręcone włosy pociemniały mu od potu. Kolczuga przylegała do jego szerokiego torsu, prawa ręka spoczywała na rękojeści miecza.
Patrzył na swych ludzi wyprowadzających ostatnich już wieśniaków. Wystarczyło lekko odwrócić głowę w lewo, by ujrzeć tuzin ~abitych saksońskich buntowników, których ciała w ciepłym czerwcowym słońcu wydzielały już cuchnący odór śmierci. Krew mu jeszcze pulsowała w żyłach, a mięśnie były nadal spięte po niedawnej walce. Padło kolejne gniazdo saksońskich buntowników, lecz król i tak nie będzie zadowolo¬ny. Wyglądało na to, że wojna w tych dzikich północnych krainach nie będzie miała końca. Minęły już dwa tygodnie od czasu, gdy Wilhelm siedząc w Yorku ze swymi wasalami, żelazną pięścią mocno uderzył w stół. Dopiero co odparli duńskich najeźdźców, odbili York i pogonili Saksończyków na kres Welshu. Było to już drugie powstanie w ciągu paru lat i król Wilhelm przejawiał niezadowolenie, zwłaszcza, że sak¬sońskim lordom Edwinowi i Morcarowi udało się umknąć. Kolejny raz.
_ Żadnej litości - ryczał. - Dopóty będziemy palić wszystkie
zagrody i kryjówki, dopóki ci barbarzyńcy nie zrozumieją, kto jest ich świętym pomazańcem - królem!
Rozkazy były jasne.
Rolf zobaczył swych ludzi pędzących z wioski tuzin wieś¬niaków, mężczyzn i kobiet. Jak większość małych wiosek i ta składała się z kilkunastu krytych strzechą chałup, młyna wod¬nego, kilku pastwisk dla owiec, pola kukurydzy i grządek warzywnych. Nieludzki okrzyk zmusił go do odwrócenia głowy.
_ Nie! - Młoda kobieta chwyciła rękę Guya, gdy ten uniósł miecz, by odrąbać łeb maciorze. Ponownie krzyknęła: Guy bez trudu odciął zwierzęciu łeb. Krew zbryzgała suknię dziewczyny oraz konia oprawcy.
Rolf przyglądał się całej sytuacji z dużym zainteresowaniem.
Nie był pewien, czy można to było przypisać nierozsądnemu i ryzykownemu zachowaniu się dziewczyny, czy też jej włosom, najbujniejszym i najwspanialszym, jakie kiedykolwiek widział. Miały kolor pełnego brązu, a w słońcu połyskiwały jakby były obsypane złotymi pasemkami. Warkocz hyl gruhoŚLi ogona
jego rumaka.
Stała roztrzęsiona, ściskając swoje ramiona. Nadjechał Guy.Rolf nie mógł oderwać od niej oczu; odezwała się jego męskość i w tym momencie zmienił decyzję. Guy zatrzymał wierzchowca w chwili, gdy jeden z chłopów doprowadził ją do grupy bladych i przerażonych wieśniaków. Zastanawiał się, jak wygląda z bliska, po czym uznał to pytanie za zbędne. To nie miało znaczenia, i tak byłaby mu posłuszna.
- Panie? - spytał Guy.
Zarżnięto dwa woły i tuzin baranów, co wystarczy na wyżywienie jego ludzi przez tydzień. Poczekał chwilę, aż jeden z rycerzy odciągnął zarżniętą świnię na bok. Jego niebieskie oczy przeszyły Guya zimnym spojrzeniem.
- Spalić wszystko.
- A pole kukurydziane?
Rolf zacisnął zęby. Bez zwierząt i kukurydzy chłopi me przeżyją tej zimy. Ale też minie im ochota do buntów.
- Wszystko.
Guy odwrócił się z okrzykiem na ustach. Nie był to jednak gromki okrzyk wojenny, lecz zdławiony i niepewny. Jego ludzie nie byli łupieżcami, jak wielu chciwców przybywających do Anglii. Byli 'raczej dobrze wyszkolonymi, najbardziej elitar¬nymi normandzkimi wojownikami, jakich można było znaleźć. Gwardia królewska. Zaprawieni latami walki o uznanie Wilhel¬ma w księstwie Normandii, odpierali inwazję we Francji i Anjou, podbijali i utrzymywali Maine. Nie było na nich mocnych; przez trzy lata udowodnili, że Sakosnowie nie stanowią dla nich żadnego zagrożenia na polu bitwy. Może tylko w górach, wąwozach i przygranicznych lasach, pomyślał Rolf. A zatem naprawdę byli to dobrzy wojownicy.
Jako że miał wyczulone zmysły, nie musiał patrzeć, by wyczuć poruszenie wśród wieśniaków. Spojrzał jednak. Zoba¬czył starą kobietę i mężczyznę przytrzymujących wyrywającą się złotowłosą dziewczynę. Patrzył uważnie. Wyrwała się z objęć i z zadartą spódnicą, pozwalającą mu przelotnie ujrzeć gołe, brudne stopy i kształtne łydki, podbiegła do niego.
Gorąca, przepełniona żądzą krew wypełniła jego męskie organa. Patrzył, jak się zbliża.
- Mój panie, proszę - przyciskając ręce do piersi płakała, z trudem łapiąc powietrze. - Proszę, powstrzymaj ich, jeszcze nie jest za późno!
Przez moment Rolf nie mógł się zdobyć na odpowiedź. Była brudna - miała osmoloną twarz, spódnicę, bluzkę i ręce. Ale on nie dostrzegał tego niechlujstwa. Patrzył na jej idealnie owalną twarz, na wysokie, arystokratyczne kości policzkowe, prosty, lekko zadarty nos i duże, szeroko otwarte, granatowe oczy. I te usta. Zbyt pełne, jedyny defekt jej twarzy, usta stworzone dla przyjemności mężczyzny. Bękart jakiegoś saksońskiego lorda, pomyślał i wiedząc już, co nastąpi, rozluźnił zaciśnięte wargi. Jego przyjaciele wiedzieliby, że jest zadowolony.
Oczywiście zignorował jej błaganie i lekko odwrócił głowę, by patrzeć jak jedna z chałup staje w płomieniach. Trwało to sekundę, ponieważ dach pokryty był strzechą. Za chwilę następna. Nie odczuwał satysfakcji. Bo i nie było ku temu powodu. Był człowiekiem króla, jego oddanym wasalem i speł¬niał swoje obowiązki. Jako wojownik i najbardziej zaufany rycerz Wilhelma, znał mądrość jego polityki. W końcu ukręci łeb powstaniu.
Złapała go za nogę.
Zaskoczony Rolfwykręcił się tak, że jego rumak jak oszalały stanął dęba, po czym wyrwał przed siebie. Odskoczyła na bok, gdy Rolf próbował uspokoić rozwścieczonego wierzchowca, który w przypływie furii był zdolny stratować człowieka. Gdy okiełznał już konia, spojrzał na nią z wściekłością i niedowierzaniem.
- Proszę, oszczędź kukurydzę - płakała. Łzy zarysowa¬ły paski na jej brudnych policzkach. - Proszę, mój panie, proszę•
Będzie głodować razem z całą wioską, pomyślał i drgnął mu nerw na policzku. Ponownie się odwrócił i zobaczył pole kukurydzy w ogniu. Usłyszał, jak z jej piersi wydobył się zduszony jęk i wiedział, że odchodzi. Nie mógł oderwać oczu od biegnącej, potykającej się dziewczyny. Uciekała nie w kierun¬ku wieśniaków, ale lasu. Obserwowal jej biodra. Poczuł wzmagający się ciężar w kroczu. Tumany dymu przelatywały ponad wioską; stare kobiety zawodziły . Jego rycerze skończyli swoją robotę i Rolf zobaczył dwóch z nich oddlających się w pościgu za dziewczyną, bez wątpienia z takim samym zamiarem, jaki i jemu chodził po glowie. W tym właśnie
momencie adrenalina spięła każde włókienko jego jestestwa i odruch spowodował, że pochylił się nad szyją rumaka i pognał go naprzód.
Guy i Beltain wyprzedzali go, ścigając dziewczynę lekkim cwałem. Usłyszał śmiech Beltaina. Sam też uśmiechnął się. Jego rumak wyciągnął się przechodząc do galopu. Dwaj mężczyźni usłyszeli go i odwrócili ze zdumieniem. Rolfzobaczył dziewczy¬nę znikającą przed nim w zagajniku. Wiedziała, że jest ścigana i nogi jej miały skrzydła. Rolf dogonił swoich ludzi i znalazł się pomiędzy nimi. Wyglądało na to, że dali 'sobie spokój z po¬ścigiem, czego też się spodziewał. Dziewczyna pojawiła się znów między drzewami.
Każdy mięsień ciała Rolfa był naprężony z wysiłku i oczeki¬wania. Pod płótnem koszuli czuł twardość i pulsowanie. Widział już jej miękkie kobiece ciało pod swoim i czuł otaczający go cudowny zapach jej łona. Upadając krzyknęła, obejrzała się i zobaczyła go. Poderwała się i znów biegła. Był tuż za nią• Obok niej. Z łatwościązłapałją w ramiona i wciągnął na konia. Ponownie krzyknęła. Nie szarpała się już, gdyż koń w tym momencie pędził galopem i ten jeden jej upadek byłby ostatnim. Podciągnął ją na swoje kolana twarzą w dół i poczuł miękki biust na udach. Żebrami dotykała nabrzmiałego człon¬ka. W jednej sekundzie zatrzymał rumaka.
Łapała równowagę szarpiąc się teraz dziko i o mało co łokciem nie trąciła jego męskości, próbując się wymknąć, ale Rolf był zbyt szybki i silny. Zsunął się z konia trzymając ją w ramionach, upadł na kolana i pchnął ją na plecy.
Przez moment ich spojrzenia spotkały się. Jej - przerażone i wściekłe, jego - gorące i bystre.
Musiał ją posiąść i to teraz. Złapał ją za warkocz przy karku i pochylając się, by posmakować jej ust, jednocześnie podciąg¬nął spódnicę i koszulę do pasa. Wykręcała się na wszystkie strony, ale jego jeden chwyt wystarczył by ją uziemić. Kolanami rozszerzył jej uda.
- Moi bracia - powiedziała dysząc. - Moi bracia cię ...
Ustami zdławił jej mowę, penetrującjęzykiem wnętrze. Jedną ręką przemknął po jej pełnym i gorącym biuście. Ale jego dłoń nie zatrzymała się na tym. Oderwał usta i sięgnął w dół, by poczuć to, czego pragnął najbardziej, ona zaś wyprężyła się pod jego dotykiem.
- Oni cię zabiją - krzyknęła.
Jej ciało nadal próbowało wyrwać się spod jego dłoni. Ale on wciąż trzymał ją za kark, tak że jej głowa była wygięta do tyłu; nigdzie się nie ruszy, dopóki on jej na to nie zezwoli.
Leżała rozłożona przed nim i widok jej różowego, kobiecego ciała doprowadzał go do granic wytrzymałości. Puścił jej nadgarstki gwałtownie rozrywając stanik ukrywający pełen, namiętny biust oraz małą sakiewkę na cienkim łańcuszku. Ten widok zmroził go natychmiast. Z piskiem skierowała drapieżne ręce w kierunku jego twarzy, ale Rolfzaprawiony latami walki, ponownie złapał dłonie dziewczyny w okrutny uścisk. Zjej oczu popłynęły łzy bólu. Jego członek był nabrzmiały i gotowy do spełnienia. Rolf przełożył jej nadgarstki do jednej ręki, pod¬nosząc je wysoko ponad głową dziewczyny, bez większego trudu, choć ona nadal z nim walczyła. Po czym posmakował jej piersI.
Ponownie zaczęła mu się wyrywać. Przytrzymał ją ciężarem ciała, oplótł ramionami w stalowym, nieustępliwym uścisku i czuł jej ciepło swoją nabrzmiałą męskością. Przycisnął ją do siebie, mrucząc z rozkoszy. Jej płacz mieszał się z jego przyspieszonym oddechem. Ale nie to go jednak powstrzymało. Był to odgłos galopujących koni. Jeszcze moment, a byłby głęboko, bardzo głęboko w niej. W ułamku sekundy stał już na nogach z mieczem gotowym do walki.
- Rolf, mój panie, przestań!
Guy ściągnął cugle. Rolftrzymał podniesiony miecz i niewie¬le brakowało, by zabił swego najlepszego wasala. Guy wiedział o tym, skoro już z daleka krzyczał:
- Ona jest siostrą Edwina! Dobry Boże, ona jest jego siostrą!
- Co?
- Ona jest siostrą Edwina, Rolf. Siostrą Edwina i Morcara.
Osłupiony Rolf odwrócił się, by spojrzeć na sk li loną na ziemi dziewczynę, dziewczynę, której O mało co nic zgwałcił. Jego narzeczoną•
ROZDZIAŁ 2
Skulona na ziemi Ceidre trzęsła się i z trudem łapała powietrze. Nadal słyszała tętent kopyt potężnego rumaka w chwili, gdy normandzki rycerz powalał ją na ziemię. Nadal czuła gorący oddech wierzchowca i swoje własne przerażenie. Była o włos od stratowania na śmierć, a już wcześniej widziała nieszczęsnych chłopów tratowanych przez Normanów. Ten rycerz, jak i inni, z pewnością uczyniłby to samo dla czystej, zepsutej przyjemności. O drogi święty Kutbercie!
Nadal czuła opasające żelazne ramiona, przyciskające ją mocno do wilgotnej, brunatnej ziemi. Hańbiące ręce na jej łonie, usta na jej piersiach. I gorąco jego męskości ... o Matko Boska!
Język normandzki rozumiała dosyć dobrze, ale teraz była zbyt roztrzęsiona, by chwycić błyskawicznie toczącą się roz¬mowę• Nie umknęły jej uwadze jednak imiona braci. Z twarzą wciąż przyciśniętą do ziemi, wytężając słuch, starała się opanować dreszcze. .
- Na rany Chrystusa - powiedział Rolf, a ona wiedziała, że patrzy na nią. - To niemożliwe.
Czuła gorąco jego spojrzenia i w ciszy, jaka właśnie zapano¬wała, wyczuwała jego przerażenie spowodowane wiadomo¬ściami, które mu przekazano, jakie by one nie były. O słodka Maryjo, jak ona go nienawidziła!
- Dowiedziałem się o tym od wieśniaków - powiedział jego rycerz. - Wszyscy o tym wiedzą. A i Aelfgar nie jest tak daleko stąd.
Ceidre wytężyła słuch na dźwięk nazwy jej domu. Musieli wiedzieć, kim jest. Powoli usiadła przyciskając do siebie podartą suknię. Posłała mu nienawistne spojrzenie.
Jego jasnoniebieskie, zimne oczy skierowane były na nią.
Przymrużył je walcząc zjej spojrzeniem. Na policzku drgnął mu nerw. Wyczuwała jego wściekłość i wiedziała, że była skierowa¬na na nią. Za co? Za zuchwałą nienawiść jaką go darzyła? Za to czego mu odmówiła - jej ciała? Czy też dlatego, że wiedział, kim jest?
Poruszył się. Szybkim krokiem podszedł do niej. Ceidre zaczęła się odsuwać, ale on chwycił ją mocno, wyzywająco unosząc jej brodę. Czuła ciężkie, nienaturalne bicie serca przepełnionego strachem .. Mógłby ją zgwałcić, a potem kato¬wać, zanim by ją zabił, a ona i tak nie okazałaby lęku przed tym mężczyzną. Widział jej wcześniejszą reakcję, która również mu się nie podobała. Twarz i oczy ponownie mu spochmurniały. Jego gniew był widoczny.
I wtedy to wyraz twarzy Rolfa zmienił się. Stanął i wlepił w nią wzrok. Ceidre widziałajuż takie spojrzenia u ludzi, którzy po raz pierwszy zauważyli jej oko. Z początku zazwyczaj było to zdziwienie, po czym zakłopotanie, a na koniec zrozumienie i strach. Za jego plecami zobaczyła powracającego Guya.
- Słyszałem o tym, ale nie wierzyłem - szepm!ł nerwowo, nie mogąc oderwać od Ceidre wzroku. - To jest to zlowrM.bne oko.
Rolf dalej wpatrywał się w nią. Ccidre nienawidziła tej ułomności, która prześladowała je! cale życic . .lej prawe oko czasami bezwiednie odpływało na boki. Nie zdarzyło się to zbyt często, zazwyczaj tylko przy wielkim zmęczeniu, i było zauwa¬żalne jedynie przez osoby znajdujące się w najbliższym otocze¬niu. Ludzie sądzili, że może ona patrzeć w dwie różne strony jednocześnie. Ale to nie była prawda. Obcy, którzy po raz pierwszy zauważali ten defekt, "złowróżbne" oko, żegnali się dla pewności i trzymali od niej z daleka. Działo się tak przez jej całe życie, od czasu, gdy była niemowlęciem w powijakach. Mieszkańcy Aelfgar, wielu z nich powinowaci ze strony matki, dawno już przywykli do niej, wiedząc, że nie jest zła. Jednakże fakt, że umiała uzdrawiać chorych jak i jej babka, potwierdzał tylko ich podejrzenia, że jest czarownicą. Tylko jej bracia, jako że przyzwyczajeni do tego, niczemu się nie dziwili i Ceidre od dawna dziękowała Bogu za to błogosławieństwo. Mimo to, nie odmówili sobie prośby o dobrodziejstwo - kiedyś Morcar poprosił ją, by rzuciła czar na pewną panienkę, która wodziła go za nos! Teraz Ceidre zarumieniła się nie mogąc znieść tej niedoskonałości bardziej niż kiedykolwiek przedtem - nie mogła znieść wystawienia jej na widok przed tym człowiekiem.
Jego zimne, niebieskie spojrzenie pożerało ją całą. Patrząc na jej oko, przemówił:
- Ona nie jest czarownicą. Jest z krwi i kości. Dosyć już tego.
- Ależ mój panie - zaprotestował nerwowo Guy. - Bądź ostrożny.
Stał nad nią, miecz miał schowany, ręce zaciśnięte w pięści na szczupłych biodrach.
- Czy ty jesteś lady Alicja?
Zamrugała powiekami ze zdziwienia. I wtedy zrozumiała jego pomyłkę; mylił ją z jej przyrodnią siostrą. Ceidre nie była nierozsądna. Alicja jako dobrze urodzona była ważniejsza niż sama Ceidre. Oczywiście, w zależności od tego jaką grę ta normandzka świnia chciała prowadzić. Chwilowo postanowiła nie wyprowadzać go z błędu, aby ocalić siebie przed pewnym gwałtem, albo i czymś gorszym.
- Tak.
Jej odpowiedź sprawiała mu wyraźnie przyjemność, bo nagle uśmiechnął się• Ceidre to zaskoczyło. Nie jego reakcja ani też fakt, że umiał się uśmiechać. Przypomniała sobie, jak gonił ją na swym rumaku, wyglądając jak złoty pogański bóg. Jak siedział niewzruszony , gdy ona go błagała o oszczędzenie zbiorów. Teraz zdała sobie sprawę z tego, że był niebywale przystojny w swych krótkich, złotych lokach, z niebieskimi oczami, białymi równymi zębami i z rysami twarzy wyrzeźbio¬nymi zmysłowo. Wlepiła wzrok w jego dumnie zarysowany profil, nie mogąc się przed tym pohamować.
_ Co o tym sądziesz, Guy? - spytał swego rycerza, wykrzywiając twarz bez odrywania od niej oczu. Przez moment patrzyli tak na siebie.
Guy nie odpowiedział. Jego niezadowolenie było wystarczającą odpowiedzią•
Ceidre nie podobało się władcze spojrzenie Normana, jakie rzucał w jej kierunku i cała jej złość powróciła z pełną siłą. Złość połączona z innym uczuciem - zażenowania. Zaczęła się . podnosić, a on już był przy niej. Jego dotyk rozwścieczał ją•
Wyrwała się. Nie potrzebowała jego pomocy, nigdy nie będzie jej potrzebowała. Ale dlaczego nie bał jej się teraz, skoro już znał prawdę? Zamiast tego był zły na jej zachowanie, ale wyraźnie, jako człowiek zdyscyplinowany, trzymał fason. Jed¬nak piękny uśmiech zniknął.
_ Moja pani - powiedział sztywno. - Co robisz z dala od Aelfgar? Tak ubrana? To niebezpieczne w dzisiejszych czasach.
Okazywał troskę o jej bezpieczeństwo? To były kpiny!
_ A w jakim stopniu ciebie to dotyczy? Czy jestem twoim więźniem? - wypytywała tonem żądającym odpowiedzi, z gło¬wą wysoko uniesioną, mrużąc oczy. Wewnątrz cała się trzęsła.
Sam też uniósł głowę. Usta miał zaciśnięte. Parę chwil upłynęło zanim przemówił - zanim, jak pomyślała Ceidre, przeanalizował to, co ma powiedzieć.
_ Nie jesteś moim więźniem, moja pani. Będę cię eskortował z powrotem do Aelfgar, by upewnić się, że nic złego cię nie spotka.
_ Eskorta nie jest mi potrzebna - odparła Ccidre. - To niedaleko, zaledwie sześć kilometrów.
_ Czy nie nauczono cię nigdy szacunku dla swych ludzi?
_ Dla moich ludzi - owszem.
Spojrzał na nią•
_ Odwiozę cię do Aelfgar. Rozbijemy lu na noc obozowisko.
- A więc zatrzymujesz mnie jednak jako więźnia! - krzyk¬nęła Ceidre.
- Jesteś moim gościem - powiedział bardzo stanowczo. ¬A Guy dopilnuje, aby było ci tu wygodnie. - Rolf zmierzył Guya surowym wzrokiem. - Ale nadal nie odpowiedziałaś na moje pytanie.
Dobrze wiedziała, że jest więźniem i to w dodatku więźniem swojego znienawidzonego wroga, być może nawet i jednego z tych, którzy pojmali, skrzywdzili lub też zabili jej braci! - Szpiegowałam - odpowiedziała słodko. - Cóż innego mogłabym robić tak daleko w polu?
- Nie igraj z hojnością mojej duszy - powiedział bezdźwięcz¬me.
- Znam się na ziołach. - Zerknęła na niego przypominając sobie maciorę. - Przybyłam tu, by wyleczyć maciorę .
Wlepił w nią wzrok.
- Wyleczyć świnię?
Uniosła głowę. Był głupi czy też głuchy? Oczywiście i jedno i drugie, ale nie bawiąc się w gierki słowne, to on sam był normandzką świnią.
- Tak - odpowiedziała przez zaciśnięte zęby. - W końcu jestem przecież czarownicą - czyżbyś już o tym zapomniał?
Przez jego usta przemknęło coś, niby uśmiech.
- Chyba nie rzucałaś czarów w powietrze? - spytał. Ceidre to rozzłościło - teraz on się z niej wyśmiewał.
- Była dobrą maciorą i cierpiała z powodu zaparcia. Niedawno też miała małe. Ale oczywiście, to już bez znaczenia. - Podróżowałaś sześć kilometrów, by uzdrowić maciorę?
- Sześć i pół.
Rolf zwrócił się do Guya.
- To niewiarygodne! Wierzysz w to? - Bezwiednie zaczął mówić po francusku.
- Może powinniśmy jej pozwolić odejść - powiedział sciszo¬nym głosem Guy. - Jeszcze rzuci na nas czar.
Spojrzenie Rolfa było jak sztylet.
- Może trzeba by jej męża i łoża. Nauczyłaby się wówczas, gdzie jest właściwe miejsce dla kobiety. - Zmrużył oczy. - Guy - ona tu jest, rebelianci też tu byli. Kto by się bardziej nadawał do przekazania wiadomości jak nie ona? Spójrz na jej ubranie! Uzdrowić maciorę? Mnie się wydaje, że ona tu przyszła w przebraniu chłopki, aby przekazać wiadomości swym zdra¬dzieckim braciom! Sądzę, że ona jest bardzo sprytna, myśląc, że mnie wywiedzie w pole, przyznając się tak otwarcie do tego.
_ Jezu - jęknął Guy. Odwrócili się jednocześnie, by spojrzeć na mą.
Ceidre szybciutko odwróciła głowę w bok, udając, że nie zrozumiała konwersacji. Ale jednak zrozumiała. Och, czemu się w ogóle odzywała. Jak przy jej temperamencie i w czasach wojny mogła sama nazwać siebie szpiegiem? No i co teraz zrobią?
Była dla nich cennym zakładnikiem i to gwarantowało jej bezpieczeństwo, oczywiście dopóki będą sądzili, że to ona jest Alicją. Ale skoro podejrzewali ją o szpiegostwo ... A co to była za aluzja ze ślubem i łożem? Była sparaliżowana złymi przeczuciami.
_ Moja żona nie będzie szpiegowała przeciwko mojemu królowi. - Rolf oświadczył stanowczo. Spojrzał na nią ostrym wzrokiem.
Oszołomiona Ceidre odpowiedziała na jego spojrzenie. Nie, to nie mogło być prawdą. On nie miał chyba na myśli ...
- Nie rozumiem.
Twarz Rolfa spochmurniała.
_ Już wkrótce będziesz musiała się do mnie zwracać - mój panie - powiedział. - Czy ci się to podoba czy też nie.
- Nie! - krzyknęła Ceidre.
_ A właśnie, że tak - powiedział Rolf. - Mamy się pobrać. Będziesz moją żoną. - 1 uśmiechnął się•
ROZDZIAŁ 3
Niecały tydzień wcześnej Wilhelm spacerował nerwowo po namiocie, gdy zjawił się Rolf. Tak samo jak jego rycerz był jeszcze mokry po niedawno stoczonej bitwie, w której uwolnio¬no York od Saksonów oraz pogoniono Duńczyków z po¬wrotem na wybrzeże do ich statków. Jego nie ogolona twarz wyrażała zdenerwowanie. Rolf znał przyczynę.
- Jakie wieści? - domagał się wiadomości Wilhelm Zdobyw¬ca.
- Saksonowie pobici, Wasza Miłość.
Spojrzeli na siebie. Spojrzenie Wilhelma było smutne, a po¬wodem tego było to,o czym jeszcze nie wspomniano.
- A ci cholerni zdrajcy?
- Ani śladu Edwina i Morcara - poinformował go Rolf.
Poza nimi był tam jeszcze obecny brat Wilhelma, biskup Odo, oraz jeden z jego najbardziej wpływowych szlachciców Roger z Montgomery. Usiedli, by się odprężyć, choć nadal byli czujni.
- Mam nadzieję, Wasza Miłość - powiedział Odo - że tym razem nie będzie łaski.
Rolfi Wilhelm skrzywili się. W Hastings, Edwin i Morcar nie podnieśli mieczy przeciwko Wilhelmowi o czym, na szczęście dla Wilhelma, Rolf wiedział). Byli bardzo osłabieni ostatnimi atakami Norwegów. Obydwaj w czasie koronacji przysięgali Wilhelmowi posłuszeństwo i gdy południe Anglii było już bezpieczne, poszli za nim i jego świtą z powrotem do Norman¬dii. Edwinowi dano tereny równe w sumie około jednej trzeciej Anglii włącznie z większością ich ziem w Mercii, aMorcarowi posiadłości w Northumbrian. Obiecano mu także za żonę córkę Wilhelma, piękną Izoldę. Żadna inna normandzka panna młoda, nie budziła tylu sprzeciwów i nawet Rolfbył zazdrosny o potęgę władzy, jaką ów mariaż dawał temu niebezpiecznemu saksońskiemu wojownikowi. W końcu Wilhelm wycofał się, a Edwin i Morcar odjechali do domu wściekli.
W rok później, o mało co nie przejęli Yorku, podjudzając całą północ do zbrojnego oporu przeciwko królowi. I chociaż Rolf brał udział w bitwie o York, to natychmiast po tym został odesłany, by zdusić niepokoje w Walii. Edwin i Morcar ponow¬nie przysięgli wierność, ale tym razem Wilhelm pozostawił na ich terytorium lojalnych wasali. Mieli wznosić twierdze, lokować swe oddziały oraz doglądać królewskich zamków.
A teraz wszystko powtórzyło się od nowa. Dwaj lordowie z północy ponownie wszczęli bunt, akurat w tym samym czasie, przypadkowo? - Rolf tak nie sądził), co inwazja konkurenta z Danii. Tym razem udało im się umknąć, ale jeśli zostaną schwytani, to nie będzie miejsca na królewskie wybaczenia za ich zdradę. W końcu York został zniszczony. Setki Normanów zabitych.
- Nigdy więcej - ryczał Wilhelm. - Tych dwóch saksońskich zdrajców będzie wisieć, choćby to miała być ostatnia rzecz, jaką uczynię! - Nagle zwrócił się do Rolfa. - Twoje miejsce jest tu, to chyba jasne - powiedział.
Rolf wlepił w niego wzrok, ale nie okazał swego zakłopota¬nia. A co z darowanymi mu po Hastings za męstwo i lojalność posiadłościami w Sus sex i Kent? Jako najmłodszy z czterech synów Comte'a de Warenne, Rolfzostał najemnym żołnierzem, Iii ko że to mu jedynie pozostało. Jego naj starszy brat Braose przebywał w Norwegii. Drugi brat, Odo, był księdzem. Kolej¬ny, William, miał niewielkie posiadłości w Normandii, ale także poszedł za Zdobywcą do Anglii. W nagrodę za zasługi podaro¬wano mu Lewes, a także Osbern i wyspę Wight, Rolf miał Bramber, Roger otrzymał Arudnel, Odo - Dover. Ta garstka wasali automatycznie ubezpieczała Sussex i Kent. Tego roku Rolf nie powrócił do Normandii,jako że był zajęty umacńianiem swojej pozycji. Teraz nareszcie, w wieku dwudziestu ośmiu lat, po raz pierWszy miał własną ziemię, ojcowiznę dla swego jeszcze nic narodzonego syna. I jak inni wasale, którzy z lojalności, t:hciwości czy też głodu ziemi podążali za Wilhelmem do Anglii, wiedział, że możliwości jego były nieograniczone.
- Daruję Bramber Braose'owi - twardo ciągnął dalej Wil¬helm. Wyraz twarzy Rolfa nie zmienił się.
Wilhelm uśmiechnął się do niego.
- Ciebie zaś czynię kasztelanem nowego zamku, który wybudujesz w Yorku.
Rolf zacisnął zęby.
Uśmiech rozlał się szeroko na twarzy Wilhelma.
- Oraz Aelfgar.
Roger z Montgomery głośno wciągnął powietrze. Rolfuśmiechnął się. Aelfgar było olbrzymim lennem, a wraz
z kasztelaństwem Yorku... będzie jednym z potężniejszych lordów na północy. Aelfgar było honorowym siedliskiem Edwina. Zdał sobie sprawę, że to oznaczało wywłaszczenie tych dwóch saksońskich rebeliantów. Wiedział także, że nie będzie łatwe zabezpieczenie tego nowego lenna, ale mimo to, satysfakcja z tak ogromnego uznania była wielka.
- Granice twoje nie są określone. Możesz je przesunąć tak daleko na północ, jak tylko dasz radę - powiedział Wilhelm uśmiechając się. - I żeby sprawę ładnie zakończyć, możesz także wziąć ich siostrę Alicję. W końcu jest to obecnie jedyna spadkobierczyni.
Rolf uśmiechnął się szeroko. Możliwości były wprost nie¬ograniczone! Siostra dla zabezpieczenia jego pozycji!
- Dobre posunięcie - powiedział Odo do brata. - Utrzyma¬nie przygranicznych terenów riie jest zadaniem łatwym. Jeśli komukolwiek ma to się udać, to na pewno będzie to Rolf.
- Tak, z Rolfem na północy i Rogerem na kresach - ofiaro¬wałem Shrewsburry Rogerowi - dodał Wilhelm. - Mam wielką nadzieję, że ci rebelianci szybko staną się nieszkodliwi.
Rolf opamiętał się szybko i padł na kolana.
- Dziękuję ci, Wasza Miłość.
Wilhelm uśmiechnął się.
- Powstań, Rolfie Nieugięty, powstań. Przynieś mi głowy Edwina i Morcara, a dam ci również Durham.
To zaskoczyło wszystkich, nawet samego Rolfa, który wątpił, aby król naprawdę miał to uczynić. Bo gdyby tak się stało, to jego siła mogłaby rywalizować z siłą samego króla, a Wilhelm nie był głupcem.
W parę dni później był właśnie w drodze na inspekcję Aelfgar, by przejąć swoje ziemie oraz żonę, gdy napotkał saksońskich rebeliantów. Teraz okazało się, że jego przyszła żona była saksońskim szpiegiem, a do tego czarownicą. Uśmie¬chnął się, Rolf nie był przesądnym człowiekiem. Podejrzewał, że coś takiego jak czarownice istnieje, ale nigdy żadnej nie spotkał i wątpił, że kiedykolwiek mu się to zdarzy. Większość tak zwanych czarodziejek to były udawaczki, oszukujące innych dla własnego zysku. Czarownica? Nie była żadną czarownicą tylko z krwi i kości kobietą. A nawet jeśli i była czarownicą, to przede wszystkim była kobietą. Jego kobietą.
Ale mogła być saksońskim szpiegiem. Sama myśl o tym denerwowała Rolfa i martwiła. Przejmował swe lenna, on, obcy najeźdźca, otoczony wrogami. Morcar i Edwin byli nadal na wolności, o czym wszyscy wiedzieli, i choć ukrywali się, byli nadal niebezpieczni. Nie pogodzą się tak łatwo z przejęciem Aelfgar przez Normana - będą walczyli o to, co jest ich. Rolf nie miał co do tego żadnych wątpliwości i wiedział, że ci dwaj rebelianci znali swoją wartość. Byłaby to ciężka bitwa, ale Rolf był przekonany, że wyjdzie z tego zwycięsko. Nic nazywano go Rolfem Nieugiętym bez powodu. W swych podbojach był zawsze zwycięski i tym razem, w przypadku Aelfgar i tej ko¬biety, nie będzie inaczej.
Poskromienie jej nie będzie łatwe, ale dopóki tego nie uczyni, bydzie cierniem w jego oku. Ale nic nie mógł na to poradzić, dźwięk tych słów - sama myśl o tym podobała mu się. Poskromienie swojej przyszłej żony. Ponownie poczuł przy¬pływ żądzy. Jej miejsce było u jego boku, jej zadaniem - opieka nad nim i spełnianie jego życzeń. Jej miejsce było w jego domu, w jego łożu. Nauczy się tego, może nie od razu, ale w końcu nauczy się. Oczywiście o tym, że król mują podarował nie miała pojęcia, dopóki jej o tym nie powiedział. Dobrze pamiętał jej I':askoczenie. Do tego również przyzwyczai się. Próbował sobie wyobrazić jej reakcję w momencie, gdy powie jej, że to on jest obecnie panem Aelfgar. Niestety, dobrze wiedział, jak będzie wyglądała. Jak każda rozwścieczona kobieta.
Jego przyszła żona - jego wróg. Musi zawsze o tym pamiętać.
ROZDZIAŁ 4
Alicja miała wyjść za mąż za Normana.
Ceidre kręciła się po namiocie, jak po klatce. Co to miało oznaczać? Jak do tego mogło dojść? Obawiała się najgorszego. Jeśli Wilhelm podarował Normanowi rękę Alicji ... ogarnęła ją panika. Żeby choć miała jakieś wieści od braci! To niemożliwe, aby przytrafiło się im coś złego! A tu nic, ani jednego słowa od czasu upadku Yorku, a to było już tydzień temu.
Nie będzie jednak myślała o najgorszym.
A może doszło do kolejnego pojednania normandzkich najeźdźców z jej braćmi. Stało się tak rok temu. Wilhelm ponownie przyjął Edwina i Morcara, wybaczyl im, a oni mu powtórnie przysięgli posłuszeństwo. Jeśli tak było i tym razem, to może Edwin podarował temu Normanowi rękę Alicji, a jemu w zamian ofiarowano normandzką żonę. Ceidre miała taką wlaśnie nadzieję. No bo przecież inna wersja byłaby nie do zniesienia: wydziedziczenie ... śmierć ....
Próbowała sobie wyobrazić przyrodnią siostrę i Normana stojących obok siebie w wiejskim kościółku. On, taki jasny, taki wysoki i postawny, ona, drobna i ciemna. Poczuła coś we¬wnątrz. Niestety, pomiędzy nią a jej młodszą siostrą nie było lIczucia miłości. Ale Ceidre i tak nigdy nie życzyłaby Alicji Normana za męża. Wzdrygnęła się na samą myśl o tym. Pojawił si~ jeszcze świeży w jej pamięci, niechciany, ubliżający obraz Normana, szarpiącego się pomiędzy jej udami. Odsunęła te myśli tylko po to, by je zastąpić wyobrażeniem tej samej sytuacji z jej młodszą siostrą. Jej ciało było potwornie spięte.
No cóż, do ślubu jeszcze nie doszło i chociaż od śmierci Billa w Hastings, Alicja desperacko poszukiwała męża, to Ceidre pomoże jej uniknąć tego najgorszego. Za żadne skarby nie mogła pozwolić, by jej mała siostrzyczka stanęła przed oł¬larzem z tą bestią - z ich największym wrogiem!
Chodziła nerwowo. Namiot był z cienkiej skórki rozpiętej na palikach z wyciętym kawałkiem stanowiącym wejście, obecnie zasłonięte. Był wystarczająco duży, by pomieścić posłanie zrobione z paru koców i skór. Nawet zostawało jeszcze trochę wolnego miejsca. Dobrze wiedziała, że to był jego namiot, tak jak była pewna, że to posłanie też należy do niego. W życiu nie położy się na nie.
Na dworze było nadal widno, letnie dni były długie. Ceidre mogła zobaczyć nieruchomy cień koło wejścia do namiotu - stał tam Guy, jej obrońca.
Chciało jej się śmiać. Och, nie było wątpliwości, że była więźniem, nawet jeśli sądził, że jest jego przyszłą żoną .. Nie wiedziała jeszcze jak, ale musiała stąd uciec. M usiała wrócić do Aelfgar, ostrzec Alicję o jej fatalnym położeniu, a wtedy może
obu udałoby się wymknąć w poszukiwaniu braci. To jasne, że
jeżeli Edwin zaaranżował to małżeństwo, to będzie mógł również się z tego wycofać, bez wątpienia będzie je chronił. Ale
znając ogrom ciężaru, jaki ze względu na ich bezpieczeństwo, wszystkich ich ludzi oraz całej północnej Anglii i Aelfgar, dźwigał na swych barkach, nadzieje Ceidre rozwiewały się. Nie mogła się dokładać do i tak ogromnej już odpowiedzialności Edwina. Będzie sama musiała rozwikłać tę sytuację i pomóc AlicjI. Nie mogło być lepszej sposobności niż właśnie teraz.
Wcześniej już przynieśli jej jedzenie i nici, którymi Ceidre zacerowała sobie ubranie. Spojrzała na ser, chleb i piwo. Po czym energicznie sięgnęła za stanik swej sukni, po sakiewkę, którą tam miała. Bez namysłu wyciągnęła trochę sproszkowa¬nych ziół i wsypała je do piwa. Schowała z powrotem skórzany wisiorek pod sukienkę, przygładziła do tyłu włosy i spokojnie uchyliła płachtę namiotu.
Guy Le Chante natychmiast się wyprostował i zwrócił do niej. - Moja pani?
Ceidre zdawała sobie sprawę, że jest zmieszany. Był spięty i kiwał się lekko. Uśmiechnęła się do niego.
- Czyż nie męczy cię stanie tu po całym dniu jazdy na koniu? Guy się zarumienił. Był chyba w jej wieku, rok lub dwa po dwudziestce.
- Nie, moja pani, czuję się dobrze.
- Właśnie miałam zamiar coś zjeść - powiedziała Ceidre tak dostojnie, jakby była z najlepszego rodu. - Proszę, przysiądź się do mnie i bądź mym towarzyszem w rozmowie.
Oczy Guya poszerzyły się.
- Ale nie wiem, czy ...
- Toż to tylko parę kęsów i kilka słów - powiedziała Ceidre. Po czym spochmurniała. - Czyżby on był takim tyranem i zabraniał wam również i tego? .
Guy wyprężył się.
- Mój pan nie jest tyranem, wasza dostojność. On jest najwspanialszym człowiekiem, najdzielniejszym z wojowni¬ków. On jest najlepszym rycerzem króla i cały świat o tym wie.
Ceidre nie dawała za wygraną. - Czy w takim razie wolno mi usiąść tu na świeżym powietrzu z tobą?
- Oczywiście.
Ceidre poszła po piwo i jedzenie, po clym usiadła ostrożnie obok Guya, który stojąc, przestępował z nogi na nogc;: zmiesza¬ny .. Reszta Normanów znajdowała się o dobry rzut kamieniem od jej namiotu. Domyślała się, że to po o, by zapewnić jej spokój. Płonęło duże ognisko, na nim piekł się baran, a w kamiennych piecach chleb. Tego Normana zauważyła natych¬miast, siedział z boku na kamieniu z papierami w ręku. Przyglądał jej się.
Ceidre zrobiło się gorąco i odwróciła wzrok.
- Proszę, usiądź - zaprosiła Guya z trudem łapiąc oddech.
Jego spojrzenie było zawsze jak żarzące się węgle - i nie podobało się jej. Ceidre nie była głupia. Stykała się z pożąda¬niem przez większość swego życia - było tak naturalne jak wiatr i deszcz. Ale nigdy przedtem nie czuła takiej namiętności u mężczyzny. To odbierało jej pewność siebie. Odważyła się ponownie spojrzeć w jego kierunku. Jego natrętne spojrzenie natychmiast spotkało się z jej spojrzeniem. Ceidre skrzyżowała ręce na piersiach i szybko odwróciła wzrok. Drżała.
Jej ojciec, zanim zmarł pięć lat temu, próbował ją wyswatać.
Gdy zaczął szukać dla niej męża miała lat piętnaście, a gdy zmarł, siedemnaście. Pierwszym wyborem -starego,...
franekM