inetd_3.pdf

AKADEMIA GÓRNICZO-

HUTNICZA

Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i

Elektroniki

KATEDRA INFORMATYKI

inetd, telnet, ftp, rexec, rsh, tcpd, host.allow

Kierunek, rok studiów:

Informatyka rok IV

Przedmiot:

Administrowanie systemami komputerowymi

Prowadzący zajęcia :

Rok akad:

2000/2001

mgr inż. Bogusław Juza

Semestr:

letni

Zespół autorski:

Artur Leśniak

stingray@ds14.agh.edu.pl

Rafał Kuczyński

stuk@ds14.agh.edu.pl

Spis treści:

1. inetd - superserwer internetu.......................................................................................3

2. telnet – interfejs użytkownika dla protokołu TELNET................................................5

3. ftp - ARPANET'owy program do przesyłania plików..................................................8

4. rexec.........................................................................................................................13

5. rsh............................................................................................................................14

6. tcpd- urządzenie kontroli dostępu do usług internetowych........................................15

7. host.allow- plik konfiguracyjny programu /usr/sbin/tcpd...........................................17

Bibliografia:.....................................................................................................................19

1. inetd - superserwer internetu

Inetd powinien być wywoływany podczas startu systemu z /etc/rc.local. Nasłuchuje

on później połączeń na określonych gniazdach internetowych. Gdy na jednym z

gniazd zaistnieje połączenie, decyduje on, jakiej usłudze to gniazdo odpowiada i

wywołuje program, który obsłuży żądanie. Po zakończeniu programu, inetd

kontynuuje nasłuchiwania gniazda (poza niektórymi wypadkami, opisanymi poniżej).

Ogólnie, inetd umożliwia używanie jednego daemona do wywoływania wielu innych,

zmniejszając wymagane obciążenie systemu.

Składnia:

inetd [ -d ] [ plik konfiguracyjny ]

Opcje dostępne dla inetd:

-d włącza debuggowanie.

Podczas uruchamiania, inetd odczytuje swoją konfigurację z pliku konfiguracyjnego,

którym domyślnie jest /etc/inetd.conf . Musi znaleźć się tam wpis dla każdego pola

pliku konfiguracyjnego, z poszczególnymi wpisami dla danego pola; wpisy są

oddzielane znakiem tabulacji lub spacji. Komentarze są zaznaczane przez ``#'' na

początku linii. Musi istnieć wpis dla każdego pola. Pola pliku konfiguracyjnego są

następujące:

nazwa usługi (service name)

rodzaj gniazda (socket type)

protokół (protocol)

określenie, czy usługa ma "zwlekać" (wait/nowait[.max])

użytkownik[.grupa] (user[.group])

program serwera (server program)

argumenty programu serwera (server program arguments)

Aby podać usługę opartą o Sun-RPC (Remote Procedure Call) , wpis powinien

zawierać te pola:

nazwa usługi/wersja (service name/version)

rodzaj gniazda (socket type)

rpc/protokół (rpc/protocol)

zwłoka (wait/nowait[.max])

użytkownik[.grupa] (user[.group])

program serwera (server program)

argumenty programu serwera (server program arguments)

Wpis nazwa-usługi jest nazwą prawidłowej usługi, zdefiniowanej w pliku

/etc/services. Plik /etc/services jest prostą bazą, która kojarzy łatwe dla człowieka

nazwy portów z wykorzystywanymi przez komputery numerami:

nazwa port/protokół aliasy # komentarz

Dla usług „wewnętrznych'' (internal) (opisanych niżej), nazwa usługi musi być

oficjalną nazwą usługi (to znaczy pierwszym wpisem w /etc/services ). Podczas

podawania usługi opartej o Sun-RPC , pole to jest prawidłową nazwą usługi RPC,

zdefiniowaną w pliku /etc/rpc . Część na prawo od „/'' jest numerem wersji RPC. Może

to być zwyczajny argument numeryczny, lub zakres wersji. Zakres jest obramowany

od niższej wersji do wyższej – „rusers/1-3''.

Wpis rodzaj gniazda powinien być jednym z „stream'', „dgram'', „raw'', „rdm'', lub

„seqpacket'', zależnie od tego, czy gniazdo jest strumieniowe (stream), datagramowe

(datagram), lub typu raw, reliably delivered message (rdm), czy też sequenced

packet.

Pole protokół musi być prawidłowym protokołem, zdefiniowanym w /etc/protocols .

Przykładami mogą być „tcp'' lub ``udp''. Usługi oparte o RPC są określane przez

``rpc/tcp'' lub ``rpc/udp.''

Wpis zwłoka jest używany tylko dla gniazd datagramowych (inne gniazda powinny

mieć wpis „nowait'' ). Jeśli serwer datagramowy łączy się ze swoim rozmówcą,

zwalniając gniazdo w ten sposób, że inetd może odbierać dalsze wiadomości z tego

gniazda, to mówi się o nim jako o serwerze „wielowątkowym'' (multi-threaded) i

powinno się używać wpisu „nowait''.

Serwery datagramowe, które przetwarzają wszystkie nadchodzące do gniazda

datagramy, ewentualnie mające timeouty, nazywa się „jednowątkowymi'' (single

threaded) i powinno używać się dla nich wpisu „wait.'' Serwer „biff” (zostań

poinformowany, jeśli przyjdzie poczta i od kogo) i talkd (talk) są przykładami tego

drugiego rodzaju serwerów datagramowych. Tftpd jest wyjątkiem; jest to serwer

datagramowy, który zestawia pseudopołączenia. Musi być zdefiniowany jako „wait''

aby zapobiec wyścigowi; serwer odczytuje pierwszy pakiet, tworzy nowe gniazdo,

następnie forkuje i wychodzi, aby inetd mógł robić swoje i oczekiwać na nowe

żądania usług, które (jak zwykle) przyłącza następnie do odpowiednich innych

serwerów. Opcjonalny przyrostek „max'' (oddzielony od „wait'' lub „nowait'' kropką)

określa maksymalną liczbę instancji serwera, jakie mogą zostać postawione przez

inetd w czasie 60 sekund. Gdy zostanie to pominięte, „max'' przyjmuje wartość 40.

Wpis użytkownik powinien zawierać nazwę użytkownika, pod którym powinien

uruchamiać się serwer. Umożliwia to serwerom posiadanie mniejszych praw niż

prawa roota. Opcjonalnie, po dodaniu kropki do nazwy użytkownika, można podać w

tym polu nazwę grupy. Umożliwia to serwerom pracę w innym (podstawowym) id

grupy niż ten, podany w pliku z hasłami. Jeśli grupa jest podana, a użytkownik nie

jest rootem, to uzupełniające grupy związane z użytkownikiem wciąż będą

ustawione.

Wpis program serwera powinien zawierać ścieżkę programu, który ma być

wywoływany przez inetd po otrzymaniu żądania na gnieździe. Jeśli inetd udostępnia

tę usługę wewnętrznie, to wpis ten powinien być wpisem „internal''.

Wpis argumenty programu serwera powinien wyglądać tak jak zwykłe argumenty,

poczynając od arg[0], który jest nazwą programu. Jeśli usługa jest udostępniana

wewnętrznie, to wpis powinien przyjąć nazwę „internal.''

Inetd udostępnia wiele „trywialnych'' usług wewnętrznie, używając do tego swoich

własnych procedur. Tymi usługami są „echo'', „discard'', „chargen'' (generator

znaków), „daytime'' (odczytywalny przez człowieka czas) oraz „time'' (czas

odczytywalny przez maszynę, liczba sekund od północy 1 stycznia 1900). Wszystkie

te usługi są oparte o tcp.

Inetd odczytuje swój plik konfiguracyjny od nowa gdy otrzyma sygnał zawieszenia

(hangup), czyli SIGHUP. Usługi mogą być tak dodawane, kasowane lub

modyfikowane. Inetd tworzy plik /etc/inetd.pid który zawiera jego identyfikator

procesu (PID).

Komenda inetd pojawiła się w 4.3BSD. Wsparcie dla usług opartych o Sun-RPC

zostało zamodelowane wg udostępnionego przez Sun-OS 4.1 .

Fragment pliku /etc/inetd.conf (dostarczany z dystrybucją Debian) :

# Internal services

#echo stream tcp nowait root internal

#echo dgram udp wait root internal

discard stream tcp nowait root internal

discard dgram udp wait root internal

# These are standard services.

telnet stream tcp nowait root /usr/sbin/tcpd /usr/sbin/in.telnetd

ftp stream tcp nowait root /usr/sbin/tcpd /usr/sbin/in.ftpd

2. telnet – interfejs użytkownika dla protokołu TELNET

Komenda telnet wykożystywana jest do komunikacji z innym hostem przy użyciu

protokołu TELNET (interaktywne połączenie terminalowe).

Telnet pozwala zatem na zdalną pracę na dowolnym komputerze w sieci, telnet

działa jak zdalny terminal komputera, istnieją różne rodzaje terminali i poszczególne

komputery przystosowane są do pracy tylko z określonymi spośród nich, Dla

użytkownika telnetu istotną wiadomością jest zatem, z jakimi typami terminali potrafi

pracować docelowy komputer, a z drugiej strony - jakie terminale potrafi emulować

wykorzystywany przez nas program telnetu (większość systemów używa zbliżonych

standardów obsługi terminala),

Najprostszym typem terminala jest tzw. tępy terminal ( dumb terminal ). Jego

możliwości sprowadzają się wyłącznie do przesyłania w obie strony drukowalnych

znaków ASCII, bez możliwości jakiegokolwiek sterowania sposobem ich

wyświetlania. Jeżeli oprogramowanie „po obu stronach” połączenia nie może

uzgodnić wspólnego standardu obsługi terminala, komputery pracują w tym trybie

dumb.

Większość systemów Unixowych (i nie tylko) osiągalnych w Internecie, jak również

większość typowych programów telnetu, przystosowana jest do obsługi terminali

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: