David
AORRELL
Infiltratorzy
Z angielskiego przełożył ANDRZEJ SZULC
„KB”
21.00
1
INFILTRATORZY
Tak właśnie się nazwali i można by o nich opowiedzieć ciekawą historię, pomyślał Balenger. To wyjaśniało, dlaczego spotkał się z nimi w tym zakichanym motelu, w wymarłym, liczącym siedemnaście tysięcy mieszkańców miasteczku w stanie New Jersey. Jeszcze kilka miesięcy później nie mógł wytrzymać w zamkniętym pokoju. Wpadająca w nozdrza woń pleśni nadal przywoływała echo krzyków. Na widok snopu światła z latarki niezmiennie oblewał się potem.
Później, kiedy wracał do zdrowia, środki uspokajające poluzowały stalowe bariery, które nałożył na swoją pamięć, i uwolniły straszne dźwięki i obrazy. Była sobota, chłodny październikowy wieczór. Kilka minut po dziewiątej. Mógł jeszcze wówczas zawrócić i uniknąć koszmaru następnych ośmiu godzin. Patrząc teraz wstecz, zdał sobie sprawę, że choć ocalał, z całą pewnością nie wyszedł z tego cało. Wyrzucał sobie, że nie wyczuł panującego wokół napięcia. Kiedy zbliżał się do motelu, dobiegający z plaży dwie przecznice dalej łoskot fal był nienormalnie głośny. Wiatr smagał piaskiem próchniejące deski promenady. Zeschnięte liście sunęły po popękanych płytach chodnika.
Ale dźwiękiem, który najmocniej utkwił Balengerowi w pamięci, tym, który, jak sobie powtarzał, powinien go skłonić do odwrotu, było żałosne rytmiczne klang klang klang, niosące się opustoszałymi ulicami. Dźwięk był ostry, zupełnie jak bicie pękniętego dzwonu, lecz wkrótce miał poznać jego prawdziwe źródło, przekonać się, jak dobrze pasuje do beznadziejnej sytuacji, w której się znalazł.
Klang.
Tak mógł brzmieć ostrzegawczy sygnał dla statków, żeby trzymały się z daleka i uniknęły katastrofy.
Albo dzwon wzywający na pogrzeb.
Tak mogło dawać o sobie znać fatum.
2
Motel miał dwanaście pokojów. Zajęty był tylko ten z numerem czwartym. Przez cienkie zasłonki sączyło się bladożółte światło. Budynek był zaniedbany i podobnie jak wszystkie inne w tej okolicy wymagał remontu. Balenger zastanawiał się, dlaczego grupa wybrała akurat ten motel. Miejscowość przeżywała ciężkie czasy, ale nadal było tu kilka porządnych miejsc, gdzie mogli się zatrzymać.
Chłodny wiatr sprawił, że zapiął wiatrówkę pod samą szyję. Miał trzydzieści pięć lat, szerokie bary, rudawe krótkie włosy i porytą zmarszczkami twarz, która świadczyła o tym, że wiele w życiu przeszedł, i podobała się kobietom. Przez całe życie zależało mu tylko na jednej kobiecie. Przystanął przed cienkimi drzwiami, pragnąc zebrać myśli i przygotować się emocjonalnie do roli, którą musiał odegrać.
— Facet się spóźnia - usłyszał młodo brzmiący męski głos.
— Może w ogóle nie przyjdzie - odpowiedział również młody kobiecy głos.
— Kiedy się ze mną kontaktował, odniósł się bardzo entuzjastycznie do naszego przedsięwzięcia - rzekł drugi mężczyzna, o wiele starszy.
— Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł - odezwał się trzeci mężczyzna, młody, podobnie jak pierwszy. - Wcześniej
nigdy nie braliśmy ze sobą obcych. Będzie nam przeszkadzał. Nie powinniśmy się godzić.
Balenger nie chciał, żeby rozmowa potoczyła się dalej w tym kierunku. Uznał, że jest już wystarczająco skoncentrowany i zapukał do drzwi.
W pokoju zapadła cisza. Po chwili ktoś przekręcił zamek i drzwi uchyliły się na szerokość łańcucha. Wyjrzała zza nich brodata twarz.
— Profesor Conklin? Brodacz kiwnął głową.
— Nazywam się Frank Balenger.
Drzwi zamknęły się i po spuszczeniu łańcucha otworzyły ponownie, ukazując stojącego za nimi otyłego mężczyznę koło sześćdziesiątki.
Balenger znał jego wiek: zdążył już o nim zebrać dokładne informacje. Robert Conklin. Profesor historii na uniwersytecie stanowym w Buffalo. W studenckich latach aktywny przeciwnik wojny w Wietnamie. Trzykrotnie zatrzymany w trakcie różnych politycznych manifestacji, w tym podczas marszu na Pentagon w 1967 roku. Aresztowany za posiadanie marihuany, zarzut wycofano z powodu niewystarczających dowodów. Żonaty od 1970. Wdowiec od 1992. Rok później został infiltratorem.
- Minęła dziewiąta. Myśleliśmy już, że pan nie przyjdzie.
Profesor miał siwą czuprynę i brodę, małe okulary i obwisłe
policzki. Wyjrzał uważnie na zewnątrz, po czym zamknął drzwi i przekręcił klucz w zamku.
— Nie zdążyłem na wcześniejszy pociąg z Nowego Jorku. Przepraszam, że kazałem wam czekać - powiedział Balenger.
— Nic nie szkodzi. Vinnie też się spóźnił. Właśnie się przygotowuj emy.
Profesor, który wyglądał trochę dziwnie w dżinsach, swetrze i wiatrówce, wskazał wzrokiem dwudziestoczteroletniego mężczyznę, również w dżinsach, swetrze i wiatrówce. Tak samo ubrani byli pozostali młodzi ludzie. A także Balenger, który
zastosował się do przekazanych instrukcji, łącznie ze wskazówką, by strój był ciemny.
Vincent Vanelli. Licencjat historii na uniwersytecie stanowym w Buffalo w 2002 roku. Nauczyciel szkoły średniej w Syracuse w stanie Nowy Jork. Kawaler. Matka zmarła. Ojciec niezdolny do pracy wskutek rozedmy płuc, której nabawił się jako nałogowy palacz.
Conklin odwrócił się do pozostałej dwójki, mężczyzny i kobiety. Balenger wiedział, że oboje mają również po dwadzieścia cztery lata. Kobieta miała rudy kucyk, zmysłowe usta, od których mężczyznom naprawdę niełatwo jest oderwać wzrok, oraz atrakcyjne kształty, których nie mogły zamaskować sweter i wiatrówka. Obok niej stał przystojny mężczyzna o brązowych włosach i potężnej posturze. Balenger zgadłby, że lubi ćwiczyć na siłowni, nawet gdyby go dokładnie nie prześwietlił.
- Jestem Córa - oznajmiła kobieta miłym głębokim głosem - a to jest Rick.
Podała tylko imiona, ale Balenger wiedział, że ich nazwisko brzmi Magill. Mieli licencjaty z historii uzyskane na uniwersytecie stanowym w Buffalo w roku 2002 i kończyli teraz studia magisterskie na Uniwersytecie Massachusetts. Poznali się w 2001 roku, wzięli ślub w 2002.
- Miło was poznać - oznajmił Balenger, wymieniając ze wszystkimi uścisk dłoni. Przez chwilę trwało niezręczne milczenie, które przerwał, wskazując przedmioty leżące na sfatygowanej narzucie na łóżku. - A więc tak wygląda wasze wyposażenie? - zapytał.
Vinnie zachichotał.
- Gdyby wszedł tu ktoś z ulicy, nabrałby chyba poważnych podejrzeń.
Był to rzeczywiście zdumiewający zestaw: kaski z lampami górniczymi na baterie, latarki, świeczki, zapałki, zapasowe baterie, robocze rękawice, noże, plecaki, taśma samoprzylepna, butelki z wodą, młotki, łom, cyfrowe aparaty fotograficzne, krótkofalówki, energetyczne batoniki, torebki rodzynek i orzesz-
ków oraz kilka małych elektronicznych gadżetów, których Balenger nie potrafił rozpoznać. Składające się z kombinerek, nożyc do drutu i różnych śrubokrętów wielofunkcyjne narzędzie leżało obok czerwonej nylonowej apteczki, opatrzonej nalepką ProMed i nieróżniącej się specjalnie - z tego, co wiedział Balenger - od zestawu, w który wyposażeni byli antyterroryści i oddziały specjalne.
— Spodziewacie się jakichś problemów? - zapytał. - Takiego sprzętu używa się podczas włamań.
— Nic nie jest nam bardziej obce - odparł profesor Conklin. - Zresztą nie ma tam co kraść.
— Z tego, co wiemy - dodała Córa. - Zresztą to i tak bez znaczenia. Oglądamy, ale nie dotykamy. Oczywiście nie zawsze jest to możliwe, ale takie przyjęliśmy ogólne założenie.
— Żeby zacytować Sierra Club, „nie róbcie niczego poza zdjęciami, nie zostawiajcie niczego poza odciskami stóp” - powiedział Rick.
Balenger wyjął notes i długopis z kieszeni wiatrówki.
— Od jak dawna jesteście skrytołazami?
— Mam nadzieję, że nie użyje pan tego słowa w swoim artykule - zaprotestował Vinnie.
— Należy przecież do slangu, prawda? „Krety” to funkcjonariusze prawa, zgadza się? „Zgniatacze jaj” to wielkie rury, na których musicie siadać okrakiem. „Pyrkacze” to łomy, którymi podważacie pokrywy studzienek kanalizacyjnych. A „skrytołazi” to...
— „Infiltratorzy” to podobnie dramatyczne określenie, ale pozbawione nieprzyjemnych konotacji, chociaż może sugerować, że naruszamy prawo - przyznał profesor Conklin. - Co w gruncie rzeczy robimy.
— Dlaczego nie nazwać nas miejskimi eksploratorami albo miejskimi poszukiwaczami przygód? - zaproponował Vinnie,
Balenger wszystko to zapisał.
— Albo miejskimi speleologami - dodał profesor. - Zapuszczającymi się w przeszłość badaczami metaforycznych jaskiń.
— Ustalmy lepiej pewne zasady - oznajmił nagle Rick. - Pracuje pan dla...
— „New York Times Sunday Magazine”. Zaangażowali mnie, żebym pisał o interesujących trendach kulturowych. Grupach, które sytuują się na marginesie.
— Margines to jest dokładnie to miejsce, gdzie chcielibyśmy pozostać - powiedziała Córa. - Nie może nas pan zdemaskować w swoim artykule.
— Znam tylko wasze imiona - skłamał Balenger.
— Nieważne. To szczególnie istotne dla profesora. Ma stały etat, ale to wcale nie oznacza, że nie będą mu go próbowali odebrać, jeśli na uczelni dowiedzą się, czym się zajmuje.
Balenger wzruszył ramionami.
- W tym punkcie nasze intencje są zbieżne. Nie mam zamiaru wymieniać waszych imion ani podawać szczegółów, które pozwoliłyby was zidentyfikować. Przedstawienie was jako członków jakiejś tajnej grupy mogłoby sugerować, że wystawiacie się na autentyczne niebezpieczeństwo.
Vinnie pochylił się do przodu.
— Zagrożenia, z którymi spotykamy się w naszej działalności, nie są wymyślone. Niektórzy skrytołazi odnieśli poważne rany. Kilku nawet zginęło.
— Jeśli pan nas zidentyfikuje - rzekł z naciskiem Rick - możemy trafić do więzienia i zapłacić wysokie grzywny. Czy mamy pańskie słowo, że nas pan nie zdemaskuje?
— Gwarantuję, że żadne z was nie ucierpi w wyniku tego, co napiszę.
Członkowie grupy popatrzyli po sobie niepewnie.
- Profesor wyjaśnił mi, dlaczego ten artykuł powinien zostać napisany - zapewnił ich Balenger. - On i ja mamy podobne - poglądy. Żyjemy w kulturze jednorazowego użytku. Ludzie, plastikowe butelki, zasady moralne. Wszystko nadaje się do wyrzucenia. Ten naród cierpi na zaburzenia pamięci. Dwieście lat temu? Nie sposób sobie wyobrazić. Sto lat temu? Zbyt trudne, żeby o tym myśleć. Pięćdziesiąt lat temu? Zamierzchłe czasy. Film nakręcony dziesięć lat temu uważa się za stary. Serial telewizyjny sprzed pięciu lat to klasyka. Większość książek leży na półkach najwyżej trzy miesiące. Kluby sportowe nie budują nowych stadionów, jeśli nie mogą wysadzić starych i wznieść na ich miejscu kolejnych, jeszcze brzydszych. Podstawówkę, do której chodziłem, zrównano z ziemią i wybudowano na jej miejscu centrum handlowe. Nasza kultura ma obsesję na punkcie tego, co nowe. Niszczymy przeszłość i udajemy, że jej nigdy nie było. Chcę napisać esej, który przekona ludzi, że przeszłość jest ważna. Chcę, żeby moi czytelnicy poznali jej zapach, poczuli ją i zaczęli cenić.
W pokoju zapadła cisza. Balenger usłyszał dobiegające z zewnątrz klang, klang, klang i fale bijące o brzeg.
- Zaczynam lubić tego faceta - powiedział Yinnie.
3
Balenger poczuł, jak się rozluźnia. Wiedząc, że czekają go jeszcze kolejne sprawdziany, obserwował pakujących plecaki infiltratorów.
— O której wchodzimy? - zapytał.
— Parę minut po dziesiątej. - Conklin przymocował krótkofalówkę do paska. - Budynek jest tylko dwie przecznice stąd i przeprowadziłem już rekonesans, nie musimy więc tracić czasu, zastanawiając się, jak wejść do środka. Dlaczego się pan uśmiecha?
— Ciekawi mnie, czy zdaje pan sobie sprawę, w jak dużym stopniu posiłkujecie się wojskową terminologią?
— Misja specjalna - mruknął Vinnie, wsuwając scyzoryk do kieszeni dżinsów. - Oto co nas czeka.
Balenger usiadł na noszącym ślady petów krześle przy drzwiach i zapisał coś w notesie.
— Znalazłem dużo materiałów na stronie internetowej profesora, a także na innych, na przykład „infiltration.org„. Ile waszym zdaniem działa grup miejskich eksploratorów?
— W Yahoo i Google można znaleźć tysiące stron - odparł Rick. - W Australii, Rosji, Francji, Anglii. Tu, w Stanach, działają w całym kraju. W San Francisco, Seattle, Minneapolis. To ostatnie miasto zasłynęło wśród miejskich eksploratorów, ponieważ istnieje tam system kanałów znany pod nazwą Labiryntu. Poza tym jest jeszcze Pittsburgh, Nowy Jork, Boston, Detroit...
— No i Buffalo - dodał Balenger.
— Nasz matecznik - zgodził się Vinnie.
...
irek412