503.txt

(27 KB) Pobierz
tytu: "Zbir opowiada"
autor: Mass

Wieczny
Mam takie uczucie
Jakbym umiera
Topi si w mroku
Dawi pustk
Potem
Unosz w przestrzeni
Rozgldam
Wszdzie ciemno
I nieskoczono
Spadam
I spadam
I wci
Nie przestan
Nie spadn
Nie uderz
Nie umr
Jestem teraz wieczny
Mass
Namysw, 6 kwietnia 2000

* * *
W stron Spenienia
Pdzi przed siebie
Niczym zwierz cigany
Marzy o Niebie
Lecz nie Spokj mu dany
Wci w szaleczym tempie
Nie zwalnia ju biegu
To po trawy kpie
To znw po niegu
I tak prdzej i prdzej
Pozostawia wspomnienia
I ucieka od ndzy
Wci w stron Spenienia...
Mass
Namysw, 30 marca 2000

* * *
Tam...
Tam w Krainie Cudownoci
Tam moliwe wszystko jest
Tam gdzie peno jest Mioci
Tam gdzie pikny kady gest
Tam jest Prawda i Spenienie
Tam jest Spokj. Niebios Prg
Tam gdzie Sen jest i Marzenie
Tam gdzie kochajcy Bg
Tam gdzie wszystko tak si mieje
Tam gdzie ginie wszelki chd...
Ta kraina nie istnieje
Moja dusza spocznie Tu
Mass
Namysw, 30 marca 2000

* * *
Sen
Kiedy miaem sen
Taki lekki wtedy byem...
Kiedy miaem sen
I bez skrzyde si wznosiem...
Kiedy miaem sen
Lecc w grze tak marzyem...
Kiedy miaem sen
I do Nieba a si wzbiem...
Kiedy miaem sen
Lecz si nagle obudziem...
Kiedy miaem sen
Wtedy spadem, uderzyem...
Kiedy miaem sen
Tak, ja przecie tylko niem...
Mass
Namysw, 30 marca 2000

* * *
Sammael
Bieg potykajc si o wystajce konary, niewidzialne przeszkody, ocierajc 
bolenie o gazie i krzaki. Byo tak ciemno, e widzia jedynie mgliste zarysy 
najbliszych drzew. Pot zalewa mu oczy, spywa po twarzy zatrzymujc si na 
pokaleczonych, oczerniaych wargach, czasem mieszajc si z cienkimi strukami 
ciemnej cieczy i zastygajc na podbrdku. W ustach czu sodkawy, metaliczny 
smak krwi. Teraz sczya si powoli, dajc wytchnienie przeykowi, ktry jeszcze 
przed chwil zalaa potn fal, wylewajc si gstym potokiem na zewntrz, 
ustami... Bieg nie wiedzc dokd, niczym szaleniec. Oczy mia szeroko rozwarte, 
jcza i paka jak czowiek, ktry wie, e prbuje uciec przed nieuniknionym. W 
istocie, ucieka przed czym, co zalepio jego umys, przerazio go tak wysoce, 
tak bardzo, e zatraci resztki czowieczestwa. Zaszczuty w puapk 
przygotowan przez Zo. Niewyobraalne Zo. Przed tym nie byo ucieczki. On o 
tym wiedzia. Ale ucieka.
Wci sysza szepty, te same, diabelskie szepty, wszdzie wok... Paka 
niczym mae dziecko, biegnc przez ciemny las, ogldajc si obkaczo za 
siebie.
- Sammael, Sammael...
- Nie! Zostaw mnie! Zostaw!... - dar si najgoniej jak tylko potrafi. 
Histeryczny strach dawa o sobie zna niemal w kadym jego sowie...
- Dlaczego uciekasz? Dlaczego od nas uciekasz, Sammael?...
- Czego chcesz!!! Nie! Czego! No czego...!!! - spoglda cigle przeraony przez 
rami, obraca si wok wasnej osi, wci biegnc, wci paczc i potykajc 
si o ciemne konary...
- Sammael... Boisz si? Boisz si nas? Swych braci...? - powtarza syczc 
przeraliwie ten sam gos, ze wszystkich stron, odbijajc si zowieszczym 
echem...
- Nie jestem waszym bratem! NIE JESTEM! NIE...!!!
- Nie bj si... nie bj... Sammael, wiem, e tego chcesz, wiem... Docz 
ponownie do swych braci, Lucyfera, Beliala, Lewiatana, Beelzebuba, 
Adramelecha...
- NIEEE! Przesta, przestaaa! - przerwa histerycznym krzykiem Sammael. Dar 
si ochryple, odchylajc gow do tyu, rozgldajc si obkaczo i dyszc 
strasznie - Kim jeste! Jezu, Jezu, Jezu... Jezu, pom, Boe... - powtarza 
kajc...
- Gupcze! - przerwa mu szept - Bg jest nikim, jak on ma wadz, co on moe 
zrobi...? Mylisz, e ci pomoe? Sammael! Naprawd mylisz, e on ci pomoe...?
Diabelski szept zmieni si teraz w mrocy krew w yach syk. Sammael poczu 
znowu, jak krew zbiera mu si w przeyku i wypenia otwr gbowy... Strumie 
szkaratnej cieczy trysn z jego ust, Sammael pad na twarz tracc zupenie 
siy, kaleczc si o chrosty i obijajc bolenie o sterczce konary. Zacz 
paka, na gos, jczc i krztuszc si wasn krwi. Prbowa podnie si, 
zdoa jednak tylko spojrze przez rami. Rce i nogi odmwiy mu posuszestwa. 
Pad ponownie na twarz. I znowu usysza szepty...
- Sammael, Sammael... Zrozum, naleysz do nas, jeste jednym z nas... Jeste 
taki sam jak my, pamitasz? - szept by teraz mikki, cieplejszy, wci jednak 
brzmia przeraliwie - Spjrz. Podnie gow. Spjrz...
Sammael powoli, drc, podnis czarn od ziemi i krwi gow, spojrza przed 
siebie i... zamar. Przed nim rysowaa si maa, karowata posta, z tymi, 
potwornymi lepiami... Widzia tylko jej kontury, zarys przeraliwie 
znieksztaconego ciaa, od ktrego bi nieopisany chd...
- To ja, twj brat, Elmek. Poznajesz mnie? - spytaa szeptem posta... - S ze 
mn pozostali bracia... - mwic to, nie odrywa skonych, przerajcych lepi 
od Sammaela, wydawao si jednak, e rozwar ramiona. W tej samej chwili w lesie 
zawya pustka, tak przeraliwie, e Sammael cakowicie zastyg. Zastyg w swym 
strachu. Po chwili usysza orgi szeptw, rnych szeptw, ktre dochodziy go 
zewszd. Zowrogie, obkacze szepty... Sammael... Sammael... Sammael...
- NIEEEE!!! - wydar si Sammael, jakby nie swoim gosem, jakby to nie by on... 
Sam nie wiedzia jak to si stao, na rwni jednak z krzykiem zatka sobie 
oburcz uszy, zatapiajc ponownie twarz w ziemi...
- Sammael... - ozwa si niski, gardowy gos. Inny gos. Sammael cay zadra i 
odruchowo otworzy zacinite mocno powieki. Wci lea gow w ziemi...
- Stracie siy, mnstwo si... Nie moesz teraz umierci duszy tego 
czowieka... Jak to...? Czyby a tak ucierpia? Udao ci si, tylko tobie... 
Sammael... - gboki, widrujcy gos cign powoli, wydobywajc si jakby z 
nieskoczonych otchani, dudnic przeraliwie i niosc ze sob przenikliwy chd 
- Pamitaj, e jeste jednym z Nas... pamitaj... pamitaj... Dlaczego nie 
potrafisz opta tego miertelnika?... Sammael, pamitaj...
Sammael podnis powoli gow. Oczy zabysy mu milionami ognikw, potem ogni, 
potem arem, arem piekielnym poncym diabelsk czerwieni. Unis si, powoli, 
pynnie, jakby wogle nie czu zmczenia, jakby ciaem jego kierowaa teraz 
jaka potna sia. Stan na nogi i spojrza przed siebie jarzcymi si 
lepiami, wieccymi teraz w mroku fluorescencyjn czerwieni.
- Jam jest Sacriel... - ozwa si czystym, krystalicznym szeptem, spogldajc na 
hord przeraliwych sylwetek, jarzcych si teraz czerwieni jego oczu, wci 
jednak spowitych mrokiem i mg nieostroci.
Przez jego oczy przelecia ledwie dostrzegalny bysk, wok za zalega cisza 
tak gboka, e wydawao si, i zaraz wessie niczym czarna dziura wszystko, co 
skadao si na jej majestat... Wtem czerwone lepia Sammaela rozbysy nagle 
niczym grom, olepiajc przeraajcym blaskiem demoniczne postacie. Kolor jego 
oczu przybra barw bkitn, tak jasn, e spowiy one swym blaskiem wszystkie 
drzewa w pobliu, nadajc zowieszczemu otoczeniu barwy tajemniczej szaroci i 
przeraliwej bieli... Widoczne teraz wyranie szare sylwetki demonw z 
piekielnym sykiem zasaniay i chroniy si od blasku, jakim emanowaa 
majestatyczna posta Sammaela...
- Sacriel, Hod, najwyszy z Aniow... - ozwa si niebiaskim gosem Sammael - 
wiato to Ja, Ciemno to Ty... Niechaj Wrota na wieki zamkn swe Czeluci, a 
piecz boska dopeni Przeznaczenia... Agios, Athanatos, Beron, Ciel, 
Dedotois...
Potny bysk, ktremu towarzyszy olbrzymi wstrzs, wywoa lawin nieludzkich 
krzykw, sykw, jkw i widrujcych wrzaskw... Po chwili cay las sta spowity 
nieprzeniknionym mrokiem, zupenie pusty, samotny i cichy. Jedynie w miejscu 
tym, gdzie przed chwil wiato pochona Mrok, na ziemi, widnia jarzcy si 
pomaraczowo, potny pentagram, ktrego blask powoli zanika, w ciszy, w 
potwornej ciszy... Wrota Piekie zostay zamknite, i pozostan tak a do dnia, 
w ktrym Wybrany ponownie je odpiecztuje, uwalniajc Zo i przywoujc Zastpy 
Boskie do walki o wiato i Porzdek. Odwieczny Cykl si powtrzy, i tak w 
nieskoczono, utrzymujc naturalny Porzdek wiata i poskramiajc Chaos, a do 
dnia, w ktrym Zo zwyciy...
A ten jest nieunikniony.
Mass
Namysw, 18 marca 2000

* * *
Szept
Kocham twj szept
Gdy cicho tak
Powtarza mi
Jak chory jest wiat
Kocham twj szept
Gdy pieci mnie
Ukada do snu
Co nie jest snem
Kocham twj szept
Gdy jego wo
Porywa mnie
W rozkoszy to
Kocham twj szept
Gdy mwi mi
e zabierze tam
Gdzie jeste Ty
Kocham twj szept
Gdy jego czar
Uwalnia mnie
Z szaroci mar
Kocham twj szept
Gdy gbi sw
Ukada me myli
W magiczny krg
Kocham twj szept
Gdy ciepem swym
Otula mnie
W koszmarze mym
Kocham twj szept
Gdy w ciszy dry
Koyszc mnie
Ociera zy
Kocham twj szept
Gdy jest mi le
Bo tylko on
Pociesza mnie
I kocham twj szept
Gdy w martw noc
Pochania mnie
Jego mroczna moc...
Mass
Namysw, 24 maja 2000

* * *
Otwrzmy oczy
Syszysz ten krzyk? To Ziemia krzyczy
Czujesz to drenie? To Natura pacze
Sprawiedliwo rozpaczliwie z blu ryczy
Bo Kamstwo do oczu Prawdzie skacze...
Nadzieja ulega Zwtpieniu i mierci
Cierpienie nieustannie Rado wypiera
ycie marnieje, Bl w nim dziur wierci
Sumienie usycha, Wspczucie umiera...
Mio nie yje. Nienawi triumfuje
Zo Dobro zwycia, ogarnia ju wszystkich
Apokalipsa swych jedcw i konie szykuje
Otwrzmy oczy. Koniec jest bliski...
Mass
Namysw, 30 marca 2000

* * *
Opiekunka
- Jeste ostatnim chamem!
- Dziki.
- Jeste bezczelny!
- O, jak mio.
- Gburowaty!
- Jeszcze lepiej.
- Niewychowany i... i...
- ...iiile bdziesz jeszcze si tak jka?
- Cham!
- To ju mwia.
- Kretyn, idiota, debil, gupek, ku...
Zgłoś jeśli naruszono regulamin