tytu: "Zbir opowiada" autor: Mass Wieczny Mam takie uczucie Jakbym umiera Topi si w mroku Dawi pustk Potem Unosz w przestrzeni Rozgldam Wszdzie ciemno I nieskoczono Spadam I spadam I wci Nie przestan Nie spadn Nie uderz Nie umr Jestem teraz wieczny Mass Namysw, 6 kwietnia 2000 * * * W stron Spenienia Pdzi przed siebie Niczym zwierz cigany Marzy o Niebie Lecz nie Spokj mu dany Wci w szaleczym tempie Nie zwalnia ju biegu To po trawy kpie To znw po niegu I tak prdzej i prdzej Pozostawia wspomnienia I ucieka od ndzy Wci w stron Spenienia... Mass Namysw, 30 marca 2000 * * * Tam... Tam w Krainie Cudownoci Tam moliwe wszystko jest Tam gdzie peno jest Mioci Tam gdzie pikny kady gest Tam jest Prawda i Spenienie Tam jest Spokj. Niebios Prg Tam gdzie Sen jest i Marzenie Tam gdzie kochajcy Bg Tam gdzie wszystko tak si mieje Tam gdzie ginie wszelki chd... Ta kraina nie istnieje Moja dusza spocznie Tu Mass Namysw, 30 marca 2000 * * * Sen Kiedy miaem sen Taki lekki wtedy byem... Kiedy miaem sen I bez skrzyde si wznosiem... Kiedy miaem sen Lecc w grze tak marzyem... Kiedy miaem sen I do Nieba a si wzbiem... Kiedy miaem sen Lecz si nagle obudziem... Kiedy miaem sen Wtedy spadem, uderzyem... Kiedy miaem sen Tak, ja przecie tylko niem... Mass Namysw, 30 marca 2000 * * * Sammael Bieg potykajc si o wystajce konary, niewidzialne przeszkody, ocierajc bolenie o gazie i krzaki. Byo tak ciemno, e widzia jedynie mgliste zarysy najbliszych drzew. Pot zalewa mu oczy, spywa po twarzy zatrzymujc si na pokaleczonych, oczerniaych wargach, czasem mieszajc si z cienkimi strukami ciemnej cieczy i zastygajc na podbrdku. W ustach czu sodkawy, metaliczny smak krwi. Teraz sczya si powoli, dajc wytchnienie przeykowi, ktry jeszcze przed chwil zalaa potn fal, wylewajc si gstym potokiem na zewntrz, ustami... Bieg nie wiedzc dokd, niczym szaleniec. Oczy mia szeroko rozwarte, jcza i paka jak czowiek, ktry wie, e prbuje uciec przed nieuniknionym. W istocie, ucieka przed czym, co zalepio jego umys, przerazio go tak wysoce, tak bardzo, e zatraci resztki czowieczestwa. Zaszczuty w puapk przygotowan przez Zo. Niewyobraalne Zo. Przed tym nie byo ucieczki. On o tym wiedzia. Ale ucieka. Wci sysza szepty, te same, diabelskie szepty, wszdzie wok... Paka niczym mae dziecko, biegnc przez ciemny las, ogldajc si obkaczo za siebie. - Sammael, Sammael... - Nie! Zostaw mnie! Zostaw!... - dar si najgoniej jak tylko potrafi. Histeryczny strach dawa o sobie zna niemal w kadym jego sowie... - Dlaczego uciekasz? Dlaczego od nas uciekasz, Sammael?... - Czego chcesz!!! Nie! Czego! No czego...!!! - spoglda cigle przeraony przez rami, obraca si wok wasnej osi, wci biegnc, wci paczc i potykajc si o ciemne konary... - Sammael... Boisz si? Boisz si nas? Swych braci...? - powtarza syczc przeraliwie ten sam gos, ze wszystkich stron, odbijajc si zowieszczym echem... - Nie jestem waszym bratem! NIE JESTEM! NIE...!!! - Nie bj si... nie bj... Sammael, wiem, e tego chcesz, wiem... Docz ponownie do swych braci, Lucyfera, Beliala, Lewiatana, Beelzebuba, Adramelecha... - NIEEE! Przesta, przestaaa! - przerwa histerycznym krzykiem Sammael. Dar si ochryple, odchylajc gow do tyu, rozgldajc si obkaczo i dyszc strasznie - Kim jeste! Jezu, Jezu, Jezu... Jezu, pom, Boe... - powtarza kajc... - Gupcze! - przerwa mu szept - Bg jest nikim, jak on ma wadz, co on moe zrobi...? Mylisz, e ci pomoe? Sammael! Naprawd mylisz, e on ci pomoe...? Diabelski szept zmieni si teraz w mrocy krew w yach syk. Sammael poczu znowu, jak krew zbiera mu si w przeyku i wypenia otwr gbowy... Strumie szkaratnej cieczy trysn z jego ust, Sammael pad na twarz tracc zupenie siy, kaleczc si o chrosty i obijajc bolenie o sterczce konary. Zacz paka, na gos, jczc i krztuszc si wasn krwi. Prbowa podnie si, zdoa jednak tylko spojrze przez rami. Rce i nogi odmwiy mu posuszestwa. Pad ponownie na twarz. I znowu usysza szepty... - Sammael, Sammael... Zrozum, naleysz do nas, jeste jednym z nas... Jeste taki sam jak my, pamitasz? - szept by teraz mikki, cieplejszy, wci jednak brzmia przeraliwie - Spjrz. Podnie gow. Spjrz... Sammael powoli, drc, podnis czarn od ziemi i krwi gow, spojrza przed siebie i... zamar. Przed nim rysowaa si maa, karowata posta, z tymi, potwornymi lepiami... Widzia tylko jej kontury, zarys przeraliwie znieksztaconego ciaa, od ktrego bi nieopisany chd... - To ja, twj brat, Elmek. Poznajesz mnie? - spytaa szeptem posta... - S ze mn pozostali bracia... - mwic to, nie odrywa skonych, przerajcych lepi od Sammaela, wydawao si jednak, e rozwar ramiona. W tej samej chwili w lesie zawya pustka, tak przeraliwie, e Sammael cakowicie zastyg. Zastyg w swym strachu. Po chwili usysza orgi szeptw, rnych szeptw, ktre dochodziy go zewszd. Zowrogie, obkacze szepty... Sammael... Sammael... Sammael... - NIEEEE!!! - wydar si Sammael, jakby nie swoim gosem, jakby to nie by on... Sam nie wiedzia jak to si stao, na rwni jednak z krzykiem zatka sobie oburcz uszy, zatapiajc ponownie twarz w ziemi... - Sammael... - ozwa si niski, gardowy gos. Inny gos. Sammael cay zadra i odruchowo otworzy zacinite mocno powieki. Wci lea gow w ziemi... - Stracie siy, mnstwo si... Nie moesz teraz umierci duszy tego czowieka... Jak to...? Czyby a tak ucierpia? Udao ci si, tylko tobie... Sammael... - gboki, widrujcy gos cign powoli, wydobywajc si jakby z nieskoczonych otchani, dudnic przeraliwie i niosc ze sob przenikliwy chd - Pamitaj, e jeste jednym z Nas... pamitaj... pamitaj... Dlaczego nie potrafisz opta tego miertelnika?... Sammael, pamitaj... Sammael podnis powoli gow. Oczy zabysy mu milionami ognikw, potem ogni, potem arem, arem piekielnym poncym diabelsk czerwieni. Unis si, powoli, pynnie, jakby wogle nie czu zmczenia, jakby ciaem jego kierowaa teraz jaka potna sia. Stan na nogi i spojrza przed siebie jarzcymi si lepiami, wieccymi teraz w mroku fluorescencyjn czerwieni. - Jam jest Sacriel... - ozwa si czystym, krystalicznym szeptem, spogldajc na hord przeraliwych sylwetek, jarzcych si teraz czerwieni jego oczu, wci jednak spowitych mrokiem i mg nieostroci. Przez jego oczy przelecia ledwie dostrzegalny bysk, wok za zalega cisza tak gboka, e wydawao si, i zaraz wessie niczym czarna dziura wszystko, co skadao si na jej majestat... Wtem czerwone lepia Sammaela rozbysy nagle niczym grom, olepiajc przeraajcym blaskiem demoniczne postacie. Kolor jego oczu przybra barw bkitn, tak jasn, e spowiy one swym blaskiem wszystkie drzewa w pobliu, nadajc zowieszczemu otoczeniu barwy tajemniczej szaroci i przeraliwej bieli... Widoczne teraz wyranie szare sylwetki demonw z piekielnym sykiem zasaniay i chroniy si od blasku, jakim emanowaa majestatyczna posta Sammaela... - Sacriel, Hod, najwyszy z Aniow... - ozwa si niebiaskim gosem Sammael - wiato to Ja, Ciemno to Ty... Niechaj Wrota na wieki zamkn swe Czeluci, a piecz boska dopeni Przeznaczenia... Agios, Athanatos, Beron, Ciel, Dedotois... Potny bysk, ktremu towarzyszy olbrzymi wstrzs, wywoa lawin nieludzkich krzykw, sykw, jkw i widrujcych wrzaskw... Po chwili cay las sta spowity nieprzeniknionym mrokiem, zupenie pusty, samotny i cichy. Jedynie w miejscu tym, gdzie przed chwil wiato pochona Mrok, na ziemi, widnia jarzcy si pomaraczowo, potny pentagram, ktrego blask powoli zanika, w ciszy, w potwornej ciszy... Wrota Piekie zostay zamknite, i pozostan tak a do dnia, w ktrym Wybrany ponownie je odpiecztuje, uwalniajc Zo i przywoujc Zastpy Boskie do walki o wiato i Porzdek. Odwieczny Cykl si powtrzy, i tak w nieskoczono, utrzymujc naturalny Porzdek wiata i poskramiajc Chaos, a do dnia, w ktrym Zo zwyciy... A ten jest nieunikniony. Mass Namysw, 18 marca 2000 * * * Szept Kocham twj szept Gdy cicho tak Powtarza mi Jak chory jest wiat Kocham twj szept Gdy pieci mnie Ukada do snu Co nie jest snem Kocham twj szept Gdy jego wo Porywa mnie W rozkoszy to Kocham twj szept Gdy mwi mi e zabierze tam Gdzie jeste Ty Kocham twj szept Gdy jego czar Uwalnia mnie Z szaroci mar Kocham twj szept Gdy gbi sw Ukada me myli W magiczny krg Kocham twj szept Gdy ciepem swym Otula mnie W koszmarze mym Kocham twj szept Gdy w ciszy dry Koyszc mnie Ociera zy Kocham twj szept Gdy jest mi le Bo tylko on Pociesza mnie I kocham twj szept Gdy w martw noc Pochania mnie Jego mroczna moc... Mass Namysw, 24 maja 2000 * * * Otwrzmy oczy Syszysz ten krzyk? To Ziemia krzyczy Czujesz to drenie? To Natura pacze Sprawiedliwo rozpaczliwie z blu ryczy Bo Kamstwo do oczu Prawdzie skacze... Nadzieja ulega Zwtpieniu i mierci Cierpienie nieustannie Rado wypiera ycie marnieje, Bl w nim dziur wierci Sumienie usycha, Wspczucie umiera... Mio nie yje. Nienawi triumfuje Zo Dobro zwycia, ogarnia ju wszystkich Apokalipsa swych jedcw i konie szykuje Otwrzmy oczy. Koniec jest bliski... Mass Namysw, 30 marca 2000 * * * Opiekunka - Jeste ostatnim chamem! - Dziki. - Jeste bezczelny! - O, jak mio. - Gburowaty! - Jeszcze lepiej. - Niewychowany i... i... - ...iiile bdziesz jeszcze si tak jka? - Cham! - To ju mwia. - Kretyn, idiota, debil, gupek, ku...
marszalek1