Trochę słów o separacji. Separacja to taki wymysł, żeby pozostać ze sobą, nawet jak się nie ma już małżeństwa. Nie, ale tak na serio, chodzi nam o proces formowania pojęcia „bytu jako bytu” w metafizyce wersji egzystencjalnej. Polega na odłączaniu różnych treści w badanych przedmiotach, ale nie pomijaniu żadnego.
Przechodzimy od stwierdzenia, że X istnieje : stwierdzamy, że posiada jakąś określoną, zdeterminowaną treść, dochodzimy do tego, że ta treść istnieje.
Pośrednie sądy egzystencjalne – na podstawie czegoś możemy powiedzieć, że coś innego, co zostaje w relacji z tym czymś, istnieje – ślady w błocie zakładają, że coś tamtędy przeszło, i zostawiło te ślady.
Wyodrębniamy w rzeczywistości to, co pomaga orzec o każdym bycie to, że jest bytem.
W logice panuje przekonanie, że każde zdanie da się sprowadzić do postaci „A jest B” – Jan biegnie, Jan jest biegnący. Wynika to z tego, że w logice patrzy się tylko na prawdziwość czy fałszywość zdania. W metafizyce natomiast, zachodzi mały kłopot – być może można przemienić zdanie egzystencjalne na orzecznikowe, tylko jak, i czy to będzie poprawne?
Jan istnieje – Jan jest istniejący?
Zależy od pojęcia przedmiotu, które bierzemy pod uwagę. Jeśli przyjmę, że istnieją (nieco się gubię z tą terminologią, jest myląca) przedmioty, które nie istnieją, to oto zdanie trzyma się w całości – będę mówił również o przedmiotach, posiadających istnienie (istnieje różnica między aktualnym, a formalnym bytem i niebytem – formalny byt, to wszystkie przedmiot, ale istnienie zawiera się w aktualnym bycie : więc mogę być przedmiotem, który nie posiada istnienia).
Ale jeśli się uprę, powiem, że nie można zdanie egzystencjalne zmienić w orzecznikowe, bo bym mówił, że istnienie jest tylko cechą, więc coś, co istnieje, nie istniałoby (nie posiadałoby tej cechy – no i mamy sprzeczność).
XMedzik30