P64.pdf

PRZEKAZ 64

EWOLUCYJNE RASY KOLOROWE

J est to historia ewolucyjnych ras Urantii, zaczynająca się prawie milion lat temu, za dni

Andona i Fonty, idąca dalej przez czasy Księcia Planetarnego, aż do końca epoki

lodowcowej.

Gatunek ludzki ma prawie milion lat a pierwsza połowa jego historii odnosi się

mniej więcej do czasów Urantii przed Księciem Planetarnym. Druga połowa historii

ludzkości zaczyna się w momencie przybycia Księcia Planetarnego oraz pojawienia się

sześciu ras kolorowych i w przybliżeniu obejmuje okres nazywany paleolitem.

1. ANDONICZNI AUTOCHTONI

Człowiek prymitywny pojawił się na Ziemi sposobem ewolucyjnym, nieomal milion

lat temu i miał intensywne doświadczenia. Instynktownie pragnął unikać

niebezpieczeństwa mieszania się z niższymi w rozwoju plemionami małpimi. Nie mógł

jednak migrować na wschód, z powodu jałowego, tybetańskiego wyniesienia lądu do

wysokości ponad 9.000 metrów nad poziom morza; nie mógł również iść ani na

południe ani na zachód, ze względu na poszerzone Morze Śródziemne, które

rozpościerało się wtedy ku wschodowi do Oceanu Indyjskiego; z kolei idąc na północ,

napotykał napierający lód. Nawet, kiedy dalsza migracja została zatrzymana przez lód i

chociaż rozpraszające się plemiona stawały się coraz bardziej wrogo do siebie

usposobione, bardziej inteligentne grupy nigdy nie żywiły idei pójścia na południe,

ażeby żyć pośród swych owłosionych kuzynów, mieszkańców drzew o podrzędnym

intelekcie.

Wiele najwcześniejszych, ludzkich uczuć religijnych, powstało z poczucia

bezradności w zamkniętym środowisku geograficznym – góry z prawa, woda z lewa a

lód od przodu. Jednak ci zaawansowani Andonici nie chcieli wracać do swoich

podrzędnych krewnych, mieszkających na drzewach na południu.

Andonici unikali lasów, w przeciwieństwie do zwyczajów swych krewnych-nieludzi.

W lasach człowiek zawsze się degenerował; ewolucja człowieka robiła postępy tylko na

otwartych przestrzeniach i tylko na wyższych szerokościach geograficznych. Zimno i

głód otwartych przestrzeni stymuluje działanie, wynalazczość i pomysłowość. Podczas

gdy plemiona Andonowe wydały pionierów współczesnego gatunku ludzkiego, wśród

trudów i niedostatków surowych stref północnych, ich opóźnieni kuzyni rozkoszowali

się w południowych lasach tropikalnych na ziemi wspólnych, wczesnych początków.

Wypadki te miały miejsce podczas trzeciego zlodowacenia, pierwszego według kalku-

lacji geologów. Pierwsze dwa zlodowacenia nie były zbyt rozległe w Europie północnej.

Przez większą część ery lodowcowej Anglia połączona była lądem z Francją, podczas

gdy później Afryka została przyłączona do Europy sycylijskim pomostem lądowym. W

czasie migracji Andonitów istniał nieprzerwany ciąg lądu od Anglii na zachodzie,

poprzez Europę i Azję, do Jawy na wschodzie; Australia jednak znów była oddzielona,

co dodatkowo wpłynęło na rozwój jej własnej, specyficznej fauny.

950.000 lat temu potomkowie Andona i Fonty migrowali daleko na wschód i na

zachód. Na zachodzie przeszli przez Europę do Francji i Anglii. Później przeniknęli na

wschód, aż do Jawy, gdzie ich kości tak niedawno zostały znalezione – tak zwany

pitekantrop – a potem podróżowali dalej, aż do Tasmanii.

Grupy ludzkie, idące na zachód, były w mniejszym stopniu zanieczyszczone

opóźnionymi w rozwoju gatunkami wspólnych przodków niż te, które szły na wschód i

mieszały się swobodnie ze swymi opóźnionymi, zwierzęcymi kuzynami. Te

niepostępowe jednostki podążały na południe i tam się niebawem kojarzyły z

podrzędnymi plemionami. Później, coraz większa liczba ich mieszanych potomków

wracała na północ, kojarząc się z rozprzestrzeniającymi się z szybko ludźmi

andonicznymi i takie niefortunne związki nieuchronnie degenerowały wyższy gatunek.

Coraz mniej prymitywnych osad czciło Dawcę Oddechu. Cywilizacji groziła zagłada w

jej wczesnych początkach.

I tak zawsze było na Urantii. Bardzo obiecujące cywilizacje kolejno się degenerowały

i ostatecznie gasły na skutek tej głupoty, która pozwalała na nieograniczone kojarzenie

się zaawansowanych z opóźnionymi.

2. LUDY FOXHALSKIE

900.000 lat temu kunszty Andona i Fonty oraz kultura Onagara wygasały na Ziemi;

ku upadkowi chyliły się kultura, religia a nawet obróbka krzemienia.

Były to czasy, w których duże ilości opóźnionych, mieszanych grup ludzkich

przybywały do Anglii z południowej Francji. Plemiona te były tak bardzo wymieszane z

leśnymi stworzeniami podobnymi do małp, że trudno uznawać je za ludzi. Nie miały

religii, wytwarzały proste wyroby krzemienne i posiadały inteligencję wystarczającą

zaledwie do rozniecania ognia.

Po nich nastały w Europie nieco bardziej zaawansowane i płodne ludy, których

potomkowie wkrótce rozprzestrzenili się na cały kontynent, od lodowca na północy, do

Alp i Morza Śródziemnego na południu. Plemiona te to tak zwana rasa heidelberska .

Podczas długiego okresu kulturowej dekadencji, nieco tradycji Andona i pewne

pozostałości kultury Onagara zachowały ludy foxhalskie z Anglii oraz plemiona

badonańskie z północno-zachodnich Indii.

Ludy foxhalskie były najbardziej oddalone na zachód i udało im się zachować sporo

kultury andonicznej; zachowały one też znajomość obróbki krzemienia, którą

przekazały swym potomkom, pradawnym protoplastom Eskimosów.

Chociaż szczątki ludów foxhalskich zostały odkryte w Anglii jako ostatnie, w

rzeczywistości ci Andonici byli pierwszymi istotami ludzkimi żyjącymi w tych rejonach.

W tamtym czasie pomost lądowy wciąż łączył Francję z Anglią, a ponieważ większość

wczesnych osad potomków Andona zlokalizowana była wzdłuż rzek i wybrzeży

morskich z tamtych, odległych czasów, znajdują się one teraz pod wodami Kanału La

Manche i Morza Północnego, tym niemniej trzy czy cztery wciąż są ponad wodą, na

wybrzeżu Anglii.

Wiele inteligentniejszych i bardziej uduchowionych plemion foxhalskich

zachowywało swą wyższość rasową i utrwaliło swe prymitywne obyczaje religijne. I te

plemiona, potem z domieszką kolejnych gatunków, szły po ostatniej wizycie lodowca z

Anglii na zachód i przetrwały, jako współcześni Eskimosi.

3. PLEMIONA BADONAŃSKIE

Oprócz ludów foxhalskich na zachodzie, na wschodzie przetrwało inne, zmagające

się z przeciwnościami centrum kultury. Grupa ta zlokalizowana była na podgórzach

wzniesień północno-zachodnich Indii a były to plemiona Badonana, praprawnuka

Andona. Plemiona te to jedyni potomkowie Andona, którzy nigdy nie składali ofiar

ludzkich.

Ci górscy Badonici zajmowali rozległy, otoczony lasami płaskowyż, poprzecinany

potokami i obfitujący w zwierzynę. Tak jak niektórzy ich kuzyni w Tybecie, żyli oni w

surowych chatach kamiennych, w grotach na zboczach i w częściowo podziemnych

korytarzach.

Podczas gdy plemiona północne coraz bardziej obawiały się lodu, te, które żyły w

pobliżu ziemi swoich początków, coraz bardziej bały się wody. Dostrzegały, że

półwysep mezopotamski stopniowo zanurza się w oceanie a chociaż kilka razy się

wynurzył, tradycje tych prymitywnych ras były tworzone wokół niebezpieczeństw

morza i lęku przed tymi, okresowymi zatopieniami. Ten lęk, a także przeżycia związane

z wylewem rzek, wyjaśniają, dlaczego szukali gór, jako bezpiecznego miejsca do życia.

Na wschód od ludów badonańskich, w Górach Śiwalik, w Indiach północnych,

znaleźć można skamieniałości, które bardziej niż jakichkolwiek inne na Ziemi

najbliższe są gatunkom pośrednim, pomiędzy człowiekiem a różnymi grupami

przedludzkimi.

850.000 lat temu zaawansowane plemiona badonańskie zaczęły wyniszczającą wojnę

ze swoimi podrzędnymi, zwierzęcymi sąsiadami. W czasie krótszym niż tysiąc lat,

większość nadgranicznych grup zwierzęcych tych rejonów została albo wyniszczona,

albo wyparta z powrotem do lasów południowych. Ta akcja wyniszczenia podrzędnych

gatunków przyniosła pewne udoskonalenie plemionom górskim z tej epoki. I zmieszani

potomkowie tego, udoskonalonego gatunku Badonitów, pojawiają się na scenie jako

pozornie nowy lud – jako rasa neandertalska.

4. RASY NEANDERTALSKIE

Neandertalczycy byli wspaniałymi wojownikami i dużo podróżowali. Stopniowo

rozprzestrzeniali się z górskich centrów Indii północno-zachodnich do Francji na

zachodzie, Chin na wschodzie a nawet do Afryki północnej. Opanowali świat na prawie

pół miliona lat, aż do czasu migracji ewolucyjnych ras kolorowych.

800.000 lat temu zwierzyny było w bród; Europę przemierzało wiele gatunków jeleni,

jak również słoni i hipopotamów. Bydła było pod dostatkiem; konie i wilki były

wszędzie. Neandertalczycy byli wspaniałymi myśliwymi a ich plemiona we Francji

pierwsze wprowadziły zwyczaj przyznawania najlepszym myśliwym prawa wyboru

kobiet na żony.

Ludy neandertalskie miały spory pożytek z reniferów, służyły im one za pożywienie,

ubranie i materiał na narzędzia, jako że rogów i kości używano na wiele różnych

sposobów. Neandertalczycy niewiele mieli kultury, ale znacznie udoskonalili obróbkę

krzemienia, aż doszła ona niemal do poziomu z czasów Andona. Znowu zaczęto

używać krzemieni przymocowanych do drewnianych uchwytów, służyły one jako

siekiery i kilofy.

750.000 lat temu czwarta pokrywa lodowa posunęła się daleko na południe.

Używając ulepszonych narzędzi neandertalczycy robili dziury w lodzie pokrywającym

rzeki północne i łowili harpunem ryby, przychodzące do tych otworów wentylacyjnych.

Plemiona te zawsze cofały się przed napierającym lodem, który w tamtym czasie

najszerzej ogarnął Europę.

W tych czasach lodowiec syberyjski wysunął się najdalej na południe, zmuszając

wczesnego człowieka do posuwania się w kierunku południowym, z powrotem do tych

ziem, z których pochodził. Jednak plemiona ludzkie były teraz tak bardzo odmienione,

że niebezpieczeństwo dalszego mieszania się z nierozwojowymi, małpimi krewnymi,

było znacznie mniejsze.

700.000 lat temu wycofywał się czwarty lodowiec, największy ze wszystkich w

Europie; ludzie i zwierzęta wracali na północ. Klimat był chłodny i wilgotny a człowiek

prymitywny znów prosperował w Europie i Azji zachodniej. Lasy stopniowo

rozprzestrzeniły się na północ, na ziemię niedawno pokrytą lodowcem.

Na skutek tego, wielkiego zlodowacenia, życie ssaków nie uległo zbyt dużym

zmianom. Zwierzęta te zachowały się na wąskim pasie lądu, leżącym między lodem a

Alpami, a po ustąpieniu lodowca znowu rozprzestrzeniły się gwałtownie na całą

Europę. Przez sycylijski pomost lądowy przybyły z Afryki słonie o prostych kłach,

szerokonose nosorożce, hieny i lwy afrykańskie; i te nowe zwierzęta praktycznie

wytępiły tygrysy szablastozębne oraz hipopotamy.

650.000 lat temu wciąż utrzymuje się łagodny klimat. Około środka okresu

interglacjalnego zrobiło się tak ciepło, że Alpy zostały prawie zupełnie pozbawione lodu

i śniegu.

600.000 lat temu lód osiągnął swój najbardziej na północ oddalony punkt zwrotny i

po przerwie kilku tysięcy lat zaczął swą piątą wycieczkę na południe. Jednak przez

pięćdziesiąt tysięcy lat w klimacie zaszła tylko niewielka zmiana. W Europie ludzie i

zwierzęta niewiele się zmienili. Ustąpiła drobna susza z poprzedniego okresu a lodowce

alpejskie zeszły daleko w doliny rzek.

550.000 lat temu napierający lód znowu zepchnął ludzi i zwierzęta na południe.

Jednak tym razem człowiek miał dużo miejsca w szerokim pasie lądu, rozciągającym się

na północny-wschód w Azję, leżącym pomiędzy pokrywą lodu a znacznie wtedy

poszerzonym, czarnomorskim przedłużeniem Morza Śródziemnego.

Z okresami czwartego i piątego zlodowacenia związane jest dalsze szerzenie się

prostej kultury ras neandertalskich. Postęp był jednak tak znikomy, iż wydawało się, że

zamiar wytworzenia nowej i zmodyfikowanej formy inteligentnego życia na Urantii

może skończyć się niepowodzeniem. Prawie ćwierć miliona lat ci prymitywni ludzie

włóczyli się, polując i walcząc, chwilowo doskonalili się w pewnym kierunku, ale jako

całość stopniowo się cofali w porównaniu z ich wyższymi, andonicznymi protoplastami.

W czasie tych epok duchowych ciemności, kultura zabobonnej ludzkości osiągnęła

swe najniższe poziomy. Neandertalczycy naprawdę nie mieli religii, oprócz żenujących

przesądów. Śmiertelnie bali się chmur, zwłaszcza oparów i mgieł. Rozwijała się powoli

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: