P152.pdf

PRZEKAZ 152

WYDARZENIA PROWADZĄCE DO

KRYZYSU W KAFARNAUM

H istoria uzdrowienia Amosa, chorego umysłowo z Gergezy, dotarła do Kafarnaum,

więc wielki tłum oczekiwał Jezusa, kiedy jego łódź dobiła do brzegu we wtorek przed

południem. W tym tłumie byli nowi obserwatorzy z jerozolimskiego Sanhedrynu,

którzy przyszli do Kafarnaum, żeby znaleźć powód aresztowania i skazania Mistrza.

Kiedy Jezus przemawiał do zgromadzonych na jego powitanie, Jair, jeden z zarządców

synagogi, przecisnął się przez tłum i padając do stóp Jezusa, chwycił go za rękę i błagał,

aby pośpieszył z nim, mówiąc: „Mistrzu, moja mała córeczka, jedyne dziecko, leży w

domu bliska śmierci. Błagam, abyś przyszedł i ją uleczył”. Kiedy Jezus usłyszał prośbę

ojca, rzekł: „Pójdę z tobą”.

Gdy Jezus poszedł z Jairem, spory tłum, który słyszał prośbę ojca, szedł za nimi, aby

zobaczyć, co się stanie. Zanim doszli do domu zarządcy, kiedy szli wąską uliczką i

kiedy ciżba się pchała, Jezus zatrzymał się nagle i zawołał: „Ktoś mnie dotknął”. A ci,

którzy byli blisko, mówili, że go nie dotknęli. Piotr powiedział: „Mistrzu, przecież

widzisz, że tłum zewsząd cię ściska, jeszcze nas zgniecie a ty mówisz: «ktoś mnie

dotknął». Co masz na myśli”? Wtedy Jezus odpowiedział: „Zapytałem, kto mnie

dotknął, ponieważ poczułem, że żywa moc wyszła ze mnie”. Kiedy Jezus rozglądał się

wokół, jego oczy spoczęły na stojącej w pobliżu kobiecie, która podeszła, uklękła przy

jego stopach i powiedziała: „Przez lata choruję na ciężkie krwotoki. Wiele rzeczy

wycierpiałam od wielu lekarzy; wydałam całe moje mienie, ale nikt nie mógł mnie

wyleczyć. Wtedy usłyszałam o tobie i pomyślałam, że jeśli mogłabym dotknąć brzegu

jego szaty, z pewnością zostanę uzdrowiona. I tak, przeciskałam się naprzód razem z

tłumem, aż stojąc blisko ciebie, Mistrzu, dotknęłam skraju twojej szaty i jestem

zdrowa; wiem, że jestem wyleczona z mojej choroby”.

Kiedy Jezus to usłyszał, wziął kobietę za rękę i podnosząc ją, powiedział: „Córko,

twoja wiara cię uzdrowiła; idź w pokoju”. To jej wiara ją uzdrowiła a nie jej dotyk. I ten

przypadek jest dobrą ilustracją wielu pozornie cudownych uzdrowień, które

towarzyszyły Jezusowi na ziemskiej drodze jego życia, ale których w żadnym sensie nie

dokonał on świadomie. Z biegiem czasu okazało się, że ta kobieta została rzeczywiście

uzdrowiona z jej dolegliwości. Jej wiara była tego rodzaju, że opierała się bezpośrednio

na przeświadczeniu o stwórczej mocy, tkwiącej w osobie Mistrza. Z tą wiarą, którą

miała, wystarczyło tylko zbliżyć się do osoby Mistrza. Nie trzeba było wcale dotykać

jego szaty; to była po prostu zabobonna część jej wiary. Jezus wezwał tę kobietę,

Weronikę z Cezarei Filipowej, przed swoje oblicze, aby skorygować dwa błędy, które

mogły pozostawać w jej rozumowaniu, albo które mogli rozważać ci, co byli

świadkami tego uzdrowienia. Nie chciał, aby Weronika odeszła i uważała, że to jej

strach, podczas próby kradzieży uzdrowienia, został tak nagrodzony, albo, że jej

przesąd, łączący dotknięcie jego szaty z uzdrowieniem, jest skuteczny. Chciał, aby

wszyscy wiedzieli, że to jej czysta i żywa wiara dokonała uzdrowienia.

1. W DOMU JAIRA

Jair oczywiście strasznie się niecierpliwił z powodu opóźnienia w drodze do jego

domu, tak, że teraz przyspieszyli kroku. Zanim jeszcze weszli na dziedziniec zarządcy,

wyszedł jeden z jego sług i powiedział: „Nie trudź już Mistrza, twoja córka umarła”. Ale

zdawało się, że Jezus nie zważał na słowa sługi, gdyż biorąc ze sobą Piotra, Jakuba i Jana,

odwrócił się do pogrążonego w smutku ojca i powiedział: „Nie bój się; tylko wierz”.

Kiedy wszedł do domu, zastał ludzi grających na fletach, siedzących razem z

żałobnikami, którzy czynili wręcz nieprzyzwoity tumult; już i krewni zaczęli płakać i

zawodzić. I kiedy wyprosił wszystkich żałobników z pomieszczenia, wszedł do niego

razem ojcem i matką oraz trzema swoimi apostołami. Mówił żałobnikom, że panienka

nie umarła, ale oni pogardliwie śmiali się z niego. Teraz Jezus zwrócił się do matki i

powiedział: „Twoja córka nie umarła; ona tylko zasnęła”. I kiedy w domu zapanowała

cisza, Jezus wszedł na górę, gdzie leżało dziecko, wziął je za rękę i powiedział: „Córko,

mówię ci, obudź się i wstań!”. I kiedy dziewczynka usłyszała te słowa, natychmiast

wstała i przeszła przez pokój. I niebawem, kiedy oprzytomniała z oszołomienia, Jezus

polecił, aby dano jej coś do jedzenia, gdyż długo nic nie jadła.

Ponieważ w Kafarnaum sporo agitowano przeciw Jezusowi, zwołał on rodzinę

dziecka i wytłumaczył im, że wskutek długiej gorączki dziewczynka znalazła się w

letargu i że on tylko ją obudził, że nie spowodował jej zmartwychwstania. Tak samo

wyjaśnił wszystko swoim apostołom, co jednak nie odniosło skutku; wszyscy wierzyli,

że wskrzesił tę małą dziewczynkę. To, co Jezus mówił, objaśniając wiele pozornych

cudów, niewielki miało wpływ na jego zwolenników. Oni oczekiwali cudów i nie tracili

żadnej sposobności, aby przypisać Jezusowi kolejny cud. Po tym, jak wyraźnie zażądał

od wszystkich, żeby nie mówili o tym nikomu, Jezus i apostołowie wrócili do Betsaidy.

Gdy Jezus wyszedł z domu Jaira, dwóch ślepych, prowadzonych przez niemego

chłopca, szło za nim i wołało o uzdrowienie. W tym czasie sława Jezusa jako

uzdrowiciela sięgała szczytu. Wszędzie, gdzie poszedł, czekali na niego chorzy i

cierpiący. Teraz Mistrz sprawiał wrażenie bardzo zmęczonego i wszyscy jego

przyjaciele zaczęli się niepokoić, żeby nie kontynuował swojej pracy nauczania i

uzdrawiania do punktu kompletnego wyczerpania.

Apostołowie Jezusa, nie mówiąc już o zwykłych ludziach, nie mogli zrozumieć

natury i przymiotów tego Boga-człowieka. Również żadne późniejsze pokolenie nie

potrafiło ocenić tego, co się zdarzyło na Ziemi w osobie Jezusa z Nazaretu. I być może

nigdy nie nadarzy się okazja, zarówno dla nauki jak i religii, ażeby sprawdzić te

nadzwyczajne wydarzenia, z tej prostej przyczyny, że taka niezwykła sytuacja może się

nigdy więcej nie powtórzyć, zarówno na tym świecie jak i na żadnym innym świecie

Nebadonu. Już nigdy, na żadnym świecie całego wszechświata, nie pojawi się istota,

będąca w formie cielesnej, a jednocześnie uosabiająca wszystkie atrybuty stwórczej

energii, w połączeniu z duchowymi właściwościami, które przewyższają czas i

większość innych materialnych ograniczeń.

Nigdy przedtem Jezus nie przebywał na Ziemi, ani też nigdy potem nie można było

osiągnąć, tak bezpośrednio i obrazowo, efektów silnej i żywej wiary śmiertelnych

mężczyzn i kobiet. Aby powtórzyć te zjawiska, musielibyśmy znaleźć się bezpośrednio

przed obliczem Michała, Stwórcy i zastać go takim, jakim był w tamtym czasie –

Synem Człowieczym. Tak samo dziś, kiedy jego nieobecność nie pozwala na takie

materialne pokazy, powinniście wystrzegać się stawiania jakiegokolwiek rodzaju

ograniczeń możliwym zastosowaniom jego duchowej mocy . Chociaż Mistrza nie ma,

jako istoty materialnej, jest on obecny w sercach ludzkich jako wpływ duchowy.

Odchodząc z tego świata Jezus sprawił, że jego duch żyje teraz obok ducha jego Ojca,

który zamieszkuje umysły całej ludzkości.

2. NAKARMIENIE PIĘCIU TYSIĘCY

Jezus nadal nauczał ludzi w dzień a wieczorem udzielał instrukcji apostołom i

ewangelistom. W piątek ogłosił tydzień urlopu, wszyscy jego zwolennicy mogli albo iść

do domu, albo na kilka dni do swoich przyjaciół a potem przygotować się do pójścia

do Jerozolimy na Paschę. Jednak ponad połowa jego uczniów nie chciała go opuścić a

tłumy codziennie stawały się coraz większe, tak, że Dawid Zebedeusz chciał założyć

nowe obozowisko, ale Jezus się nie zgodził. W szabat Mistrz prawie nie odpoczywał,

tak, że w niedzielę rano, 27 marca, zapragnął oddalić się od ludzi. Niektórzy z

ewangelistów zostali, żeby przemawiać do tłumów, podczas gdy Jezus, wraz

Dwunastoma, planował się wymknąć niespostrzeżenie na przeciwległy brzeg jeziora,

gdzie w pięknym parku, na południe od Betsaidy Juliusza, chciał zaznać tak bardzo mu

potrzebnego odpoczynku. Okolica ta była ulubionym miejscem wypoczynku ludności

Kafarnaum; wszyscy znali te parki na wschodnim wybrzeżu.

Ludzie jednak na to nie pozwolili. Widzieli kierunek, jaki obrała łódź Jezusa i

najmując każdą będącą pod ręką łódź, zaczęli pościg. Ci, którym nie udało się wynająć

łodzi, poszli pieszo, idąc wokół wyższego krańca jeziora.

Tuż przed wieczorem, ponad tysiąc ludzi odnalazło Mistrza w jednym z parków, a

on krótko do nich przemówił, potem przemawiał Piotr. Wielu z tych ludzi przyniosło

ze sobą żywność i po zjedzeniu kolacji zebrali się dokoła, w małych grupach, podczas

gdy Jezus i apostołowie ich nauczali.

W poniedziałek po południu tłum przekraczał trzy tysiące. I ludzie nieprzerwanie

napływali, aż do wieczora, prowadząc ze sobą wszelki rodzaj cierpiących. Setki

zaciekawionych osób planowało postój w Kafarnaum, po drodze na Paschę, aby

zobaczyć i usłyszeć Jezusa i po prostu nie chcieli się rozczarować. W środę przed

południem, około pięć tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci zgromadziło się w parku, na

południe od Betsaidy Juliusza. Pogoda była piękna, zbliżał się koniec pory deszczowej

w tej okolicy.

Filip dostarczył żywności na trzy dni dla Jezusa i Dwunastu i była ona pod opieką

młodego Marka, chłopca do wszelkich prac pomocniczych. Do popołudnia tego,

trzeciego z kolei dnia, niemal połowie tłumu skończyła się żywność, którą ze sobą

przynieśli. Dawid Zebedeusz nie miał tu miasta namiotów, aby wyżywić i rozmieścić

tłumy. Tak samo Filip nie zaopatrzył się w żywność dla tak wielkiego tłumu. Jednak

ludzie, choć nawet byli głodni, nie chcieli odejść. Szeptano po cichu, że Jezus, chcąc

uniknąć konfliktu tak z Herodem jak i z przywódcami z Jerozolimy, wybrał tę

spokojną okolicę, poza jurysdykcją wszystkich swoich wrogów, jako właściwe miejsce

koronacji na króla. Entuzjazm narastał z każdą godziną. Nic nie mówiono o tym

Jezusowi, jednak wiedział on o wszystkim, co się działo. Nawet dwunastu apostołów

wciąż plamiło się takimi pomysłami a zwłaszcza młodsi ewangeliści. Apostołami,

którzy chcieli, aby Jezusa ogłoszono królem, byli: Piotr, Jan, Szymon Zelota i Judasz

Iskariota. Do tych, którzy byli przeciwni takiemu planowi, należeli: Andrzej, Jakub,

Nataniel i Tomasz. Mateusz, Filip i bliźniacy Alfeusza nie angażowali się w te sprawy.

Prowodyrem całej tej akcji był Joab, jeden z młodszych ewangelistów.

Tak się rzeczy miały około siedemnastej, w środę po południu, kiedy to Jezus

poprosił Jakuba Alfeusza, aby zawołał Andrzeja i Filipa. Jezus rzekł im: „Co mamy

zrobić z tłumami? Są z nami już trzy dni i wielu jest głodnych. Nie mają jedzenia”.

Filip i Andrzej wymienili spojrzenia i wtedy Filip odpowiedział: „Mistrzu, powinieneś

rozesłać ludzi, aby w okolicznych wsiach kupili jakieś jedzenie”. Andrzej, bojąc się

realizacji królewskiej intrygi, szybko się przyłączył do Filipa i powiedział: „Tak Mistrzu,

myślę, że najlepiej będzie, jeśli odprawimy tłum, aby mogli po drodze kupić sobie

żywności, podczas gdy ty będziesz miał trochę czasu na odpoczynek”. W tym czasie

reszta apostołów przyłączyła się do dyskusji. Wtedy Jezus powiedział: „Ale ja nie chcę

odprawiać ich głodnych; czy nie możecie ich nakarmić?”. Tego było za wiele dla Filipa

i natychmiast powiedział: „Mistrzu gdzie my na tym pustkowiu mamy kupić chleb dla

tłumów? Dwieście denarów nie starczy na obiad”.

Zanim apostołowie zdołali coś powiedzieć, Jezus, zwracając się do Andrzeja i Filipa,

powiedział: „Nie chcę odprawiać tych ludzi. Są tutaj jak owce bez pasterza. Chciałbym

ich nakarmić. Jakie jedzenie mamy z sobą”? Podczas gdy Filip rozmawiał z Mateuszem

i Judaszem, Andrzej odszukał chłopca Marka, żeby ustalić, ile żywności zostało w ich

zapasach. Wrócił do Jezusa i powiedział: „Chłopiec ma tylko pięć jęczmiennych

bochenków i dwie suche ryby” – a Piotr natychmiast dodał: „Jeszcze my musimy jeść

wieczorem”.

Przez moment Jezus stał w milczeniu. Jego wzrok był nieobecny. Apostołowie nic

nie mówili. Nagle Jezus zwrócił się do Andrzeja i powiedział: „Przynieś mi te bochenki

i ryby”. A kiedy Andrzej przyniósł Jezusowi kosz, Mistrz powiedział: „Każcie ludziom

usiąść na trawie, w grupach po stu i wyznaczcie przywódcę każdej grupy i również

przyprowadźcie tutaj do nas wszystkich ewangelistów”.

Jezus wziął w swoje ręce bochenki i po dziękczynieniu łamał chleb i dawał swoim

apostołom, którzy podawali swoim towarzyszom, którzy z kolei roznosili go tłumom.

W ten sam sposób Jezus łamał i rozdzielał ryby. I cały tłum jadł aż do sytości. A kiedy

skończyli jeść, Jezus powiedział uczniom: „Zbierzcie te ułomki, co zostały, żeby się nic

nie zmarnowało”. I kiedy skończyli zbieranie resztek, mieli pełne dwanaście koszy. W

tej niezwykłej uczcie brało udział około pięciu tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci.

I to był pierwszy i jedyny cud materialny, jakiego Jezus dokonał, świadomie go

planując. Prawdą jest, że jego uczniowie skłonni byli nazywać wiele rzeczy cudami,

które nimi nie były, ale to była prawdziwie nadprzyrodzona posługa. W tym

przypadku, jak zostaliśmy pouczeni, Michał pomnożył składniki pożywienia, tak jak to

zawsze czyni, jeśli nie brać pod uwagę eliminacji czynnika czasu i widzialnego kanału

życia.

3. OBWOŁANIE KRÓLEM

Nakarmienie pięciu tysięcy, dzięki nadprzyrodzonej energii, było następnym takim

przypadkiem, kiedy ludzka litość, dodana do stwórczej mocy równała się temu, co się

zdarzyło. Teraz, kiedy tłumy zostały nakarmione do syta i kiedy sława Jezusa sięgała

szczytu, wtedy i tam, przez ten zdumiewający cud, plan pochwycenia Mistrza i

obwołania go królem nie potrzebował żadnego dodatkowego, osobowego

kierownictwa. Wydawało się, że ta idea rozprzestrzeniała się w tłumie jak choroba

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: