Cook Robin - Toksyna.pdf - ꔶ Cook Robin - agu-agu

ROBIN COOK

Toksyna

TOXIN

Przełożyli: P. Szulgit, J. Witecki

Wydanie oryginalne: 1997

Wydanie polskie: 1999

Książkę tę dedykuję rodzinom,

które ucierpiały od chorób wywołanych

przez Escherichia coli 0157:H7

i od innych zatruć pokarmowych.

Chciałbym wyrazić wdzięczność następującym osobom:

Bruce’owi Bermanowi za jego cenne sugestie na początku niniejszego przedsięwzięcia

oraz wnikliwą krytykę szkicu Toksyny ;

Nikki Fox za podzielenie się ze mną swoją fachową wiedzą o chorobach na tle

pokarmowym;

Ronowi Savenorowi za pomoc w pokonaniu pewnej przeszkody na etapie zbierania

informacji;

oraz Jean Reeds za jej nieocenione uwagi i sugestie w trakcie pisania tej książki.

Prolog

9 stycznia

Niebo było ogromną, odwróconą misą pełną szarych chmur rozciągających się od jednego

kresu horyzontu po drugi. Takie niebo widuje się nad amerykańskim Środkowym Zachodem.

Latem te ziemie zalewałoby morze kukurydzy i soi, ale teraz, w środku zimy, było to

zamarznięte ściernisko z plamami brudnego śniegu i paroma samotnymi, ogołoconymi z liści

drzewami.

Przez cały dzień z ponurych ołowianych chmur sączyła się mżawka — raczej mgła niż

deszcz. Około drugiej po południu opady ustały i jedyna sprawna wycieraczka na przedniej

szybie starej ciężarówki, należącej kiedyś do United Parcel Service, nie była już dłużej

potrzebna, kiedy pojazd brnął przez koleiny polnej drogi.

— Co powiedział stary Oakly? — zapytał Bart Winslow.

Bart był kierowcą ciężarówki. On i jego partner, Willy Brown, siedzący na miejscu dla

pasażera, byli już po pięćdziesiątce i mogliby uchodzić za braci. Zmarszczki na ich twarzach

świadczyły, że przez całe życie pracowali na farmie. Obaj ubrani byli w wytarte, poplamione

ziemią drelichy i kilka warstw przepoconych koszul, obaj też żuli tytoń.

— Benton Oakly nie mówił zbyt wiele — odparł Willy, starłszy wierzchem dłoni nieco

śliny z brody. — Po prostu powiedział, że jedna z jego krów obudziła się chora.

— Jak bardzo chora? — zapytał Bart.

— Tak bardzo, że nie mogła wstać — powiedział Willy. — Ma silną biegunkę.

Z upływem lat Bart i Willy ze zwykłych pomocników na farmie stali się zespołem, który

miejscowi farmerzy nazywali 3-U: obaj jeździli po okolicy i zbierali umarłe, umierające i

upośledzone zwierzęta, szczególnie krowy, które odwozili do rzeźni. Nie była to praca godna

pozazdroszczenia, ale Bartowi i Willy’emu całkiem odpowiadała.

Ciężarówka skręciła w prawo przy zardzewiałej skrzynce pocztowej i pojechała błotnistą

drogą biegnącą między płotami z drutu kolczastego. Milę dalej droga wychodziła na małą

farmę. Bart podjechał ciężarówką do stodoły, zawrócił na trzy razy i cofnął pod otwarte

drzwi. Kiedy Bart i Willy wysiadali z ciężarówki, pojawił się Benton Oakly.

— Dobry — rzucił na powitanie.

Był równie zwięzły i lakoniczny jak Bart i Willy. Tutejszy krajobraz miał w sobie coś

takiego, że ludziom nie chciało się za dużo gadać. Benton był wysokim, chudym mężczyzną o

popsutych zębach. Wobec Barta i Willy’ego zachowywał dystans, podobnie jak jego pies,

Shep, który ujadał głośno, zanim Bart i Willy wysiedli z ciężarówki. Teraz świdrująca

nozdrza woń śmierci sprawiła, że pies schował się za swojego pana.

— W stodole — rzekł Benton. Wskazał ją ręką i poprowadził swoich gości do ciemnego

wnętrza. Zatrzymawszy się przy zagrodzie, jeszcze raz pokazał ręką za ogrodzenie.

Bart i Willy podeszli nieśmiało i zajrzeli do środka. Pomieszczenie cuchnęło świeżym

nawozem.

Chora krowa leżała w zagrodzie we własnych odchodach. Uniosła chwiejnie głowę i

spojrzała na Barta i Willy’ego. Jedna z jej źrenic była koloru szarego marmuru.

— Co jest z jej okiem? — spytał Willy.

— Miała takie już jako cielak — odparł Benton. — Odbiła je sobie albo co.

— Choruje dopiero od rana? — zapytał Bart.

— Tak — powiedział Benton. — Ale już od miesiąca dawała mniej mleka. Chcę się jej

pozbyć, zanim inne krowy dostaną biegunki.

— Jasne, weźmiemy ją — stwierdził Bart.

— Dwadzieścia pięć dolców za odstawienie jej do rzeźni? — upewnił się Benton.

— Tak — potwierdził Willy. — Czy możemy ją opłukać, zanim załadujemy ją na

ciężarówkę?

— Proszę bardzo — powiedział Benton. — Wąż jest przy ścianie.

Willy poszedł po wąż, a Bart otworzył wejście do zagrody. Ostrożnie postawił jedną nogę,

drugą dał krowie kilka kopniaków w zad. Zwierzę niechętnie podniosło się i powlokło przed

siebie.

Willy wrócił z wężem i polewał krowę wodą, dopóki nie nabrała względnie czystego

wyglądu. Potem stanęli za nią i razem wywabili ją z zagrody. Z pomocą Bentona

wyprowadzili zwierzę na zewnątrz i umieścili je w ciężarówce. Willy zamknął tylne drzwi

wozu.

— Co tam macie? Jeszcze cztery sztuki? — spytał Benton.

— Owszem — odparł Willy. — Wszystkie padły dziś rano. Gdzieś przy farmie Silverton

jest jakaś zaraza.

— Koszmar — rzekł zaniepokojony Benton. Wcisnął Bartowi w rękę kilka zmiętych

zielonych banknotów. — Zabierzcie mi to stąd.

Bart i Willy splunęli, wsiadając na swoje miejsca. Zmęczony silnik prychnął czarnym

dymem i ciężarówka wytoczyła się z farmy.

Tak jak to mieli w zwyczaju, Bart i Willy nie odezwali się do siebie słowem, póki auto nie

znalazło się na utwardzonej drodze należącej do hrabstwa. Bart przyspieszył i wreszcie

wrzucił czwarty bieg.

— Myślisz o tym samym co ja? — zapytał.

Cook Robin - Toksyna.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: