P118.pdf

PRZEKAZ 118

NAJWYŻSZY I OSTATECZNY – CZAS I PRZESTRZEŃ

O dnośnie wielu natur Bóstwa, można stwierdzić, co następuje:

1. Ojciec jest jaźnią samoistną.

2. Syn jest jaźnią współistniejącą.

3. Duch jest łączącą-istniejącą jaźnią.

4. Najwyższy jest jaźnią ewolucyjno-empiryczną.

5. Siedmioraki jest boskością rozdzielonej jaźni.

6. Ostateczny jest jaźnią transcendentalno-empiryczną.

7. Absolutny jest jaźnią egzystencjalno-empiryczną.

Podczas gdy Bóg Siedmioraki jest konieczny do ewolucyjnego osiągnięcia

Najwyższego, Najwyższy jest także konieczny dla końcowego wyłonienia się

Ostatecznego. I ta podwójna obecność, Najwyższego i Ostatecznego, stanowi

podstawowy związek podabsolutnego i wywodzącego się Bóstwa, które uzupełniają się

wzajemnie w osiąganiu przeznaczenia. Razem stanowią empiryczny pomost, łączący

początki i zakończenia całego stwórczego rozwoju we wszechświecie nadrzędnym.

Stwórczy rozwój jest nieskończony, ale zawsze przynosi zadowolenie; bez końca w

swej rozciągłości, jednak zawsze jest przerywany satysfakcjonującymi osobowość

momentami osiągania przejściowego celu, które tak dobrze służą za uaktywniające

preludium do nowych przygód w kosmicznym rozwoju, w eksploracji wszechświata i w

docieraniu do Bóstwa.

Chociaż domena matematyki najeżona jest jakościowymi ograniczeniami, daje ona

skończonemu umysłowi konceptualną bazę dla kontemplacji nieskończoności. Nawet

w pojmowaniu skończonego umysłu nie ma ograniczeń ilościowych dla liczb. Nie ma

znaczenia, jak wielką liczbę się pomyśli, zawsze możecie wyobrazić sobie jeszcze jedną

do dodania. I możecie także to zrozumieć, że wynik zawsze będzie mniejszy od

nieskończoności, bez znaczenia, ile razy powtórzycie to dodawanie liczb, wciąż można

dodać jeszcze jedną.

Równocześnie, nieskończone szeregi mogą być sumowane w każdym określonym

punkcie, a ta suma (dokładniej suma częściowa) daje pełnię słodyczy z osiągnięcia celu

przez daną osobę, w określonym czasie i statusie. Jednak wcześniej czy później, ta sama

osoba zaczyna rozglądać się i tęsknić za nowymi i większymi celami i takie przygody w

rozwoju pojawiać się będą zawsze w pełni czasu i w cyklach wieczności.

Każda kolejna epoka wszechświata jest przedpokojem następnej ery kosmicznego

rozwoju i każda epoka wszechświata stanowi doraźny cel dla wszystkich stadiów ją

poprzedzających. Havona, sama w sobie i od siebie, jest kreacją doskonałą, ale

ograniczoną doskonałością; doskonałość Havony, rozprzestrzeniając się na zewnątrz w

ewolucyjne superwszechświaty, znajduje nie tylko swe kosmiczne przeznaczenie, ale

także wyzwolenie z ograniczeń egzystencji przedewolucyjnej.

1. CZAS I WIECZNOŚĆ

Dla kosmicznej orientacji człowieka może być pożyteczne zrozumienie wszelkich

możliwych relacji Bóstwa wobec kosmosu. Podczas gdy absolutne Bóstwo jest wieczne

w swej naturze, Bogowie są związani z czasem, jako z doświadczaniem w wieczności.

We wszechświatach ewolucyjnych wieczność jest czasową wiecznotrwałością –

wiecznotrwałym teraz .

Osobowość istoty śmiertelnej może się uwiecznić, dzięki utożsamieniu się z

zamieszkującym ją duchem, metodą wyboru czynienia woli Ojca. Taka konsekracja

woli jest równoznaczna z realizacją celu wieczności-rzeczywistości. Oznacza to, że cel

istoty został ustalony w odniesieniu do przemijających momentów; inaczej mówiąc, w

przemijających momentach nie nastąpi zmiana celu istoty. Nie robi różnicy milion czy

miliard momentów. Liczby przestają mieć znaczenie, gdy idzie o cel istoty. Tym samym

wybór istoty, dodany do wyboru Bożego, daje w wyniku wieczne rzeczywistości nigdy

nie kończącej się jedności ducha Bożego i natury ludzkiej, w wiecznotrwałej służbie dla

dzieci Boga oraz dla ich Rajskiego Ojca.

Istnieje bezpośredni związek pomiędzy dojrzałością człowieka a jednostką

świadomości czasu w danym intelekcie. Jednostką czasu może być dzień, rok, albo

okres dłuższy, jednak jest to nieodmienne kryterium, dzięki któremu świadoma jaźń

ocenia okoliczności życia i dzięki czemu myślący intelekt odmierza i ocenia fakty

doczesnego bytu.

Doświadczenie, mądrość i osąd, zależne są od wydłużania się jednostki czasu w

doświadczeniu śmiertelnika. Jak umysł ludzki cofa się wstecz, w przeszłość, ocenia on

przeszłe doświadczenia w tym celu, aby je przyłożyć do sytuacji obecnej. Kiedy umysł

sięga w przyszłość, usiłuje ocenić przyszłe wartości ewentualnego działania. I

skonsultowawszy się zarówno z doświadczeniem jak i z mądrością, wola ludzka

podejmuje osąd-decyzję w teraźniejszości, i tym sposobem zaczyna istnieć plan

działania, zrodzony z przeszłości i przyszłości.

W dojrzałości rozwijającej się jaźni, przeszłość i przyszłość łączą się, aby naświetlić

prawdziwe znaczenie teraźniejszości. W miarę dojrzewania jaźń sięga coraz dalej

wstecz, w przeszłe doświadczenia, podczas gdy przewidywania mądrości usiłują

penetrować coraz głębiej nieznaną przyszłość. I kiedy rozumująca jaźń poszerza to

sięganie jeszcze dalej, zarówno w przeszłość jak i w przyszłość, jej osąd staje się coraz

mniej zależny od momentu teraźniejszości. W ten sposób decyzja-działanie zaczyna się

wymykać z więzów ruchomej teraźniejszości i angażować w aspekty o znaczeniu

przeszłościowo-przyszłościowym.

Cierpliwość wykazują ci śmiertelnicy, których jednostki czasowe są krótkie;

prawdziwa dojrzałość przewyższa cierpliwość, dzięki wyrozumiałości zrodzonej z

prawdziwego zrozumienia.

Być dojrzałym znaczy żyć intensywniej w teraźniejszości i jednocześnie uciekać od

ograniczeń teraźniejszości. Plany charakteryzujące się dojrzałością, oparte na przeszłym

doświadczeniu, pojawiają się w teraźniejszości w taki sposób, aby wzbogacić wartości

przyszłości.

Czasowa jednostka niedojrzałości koncentruje znaczenie-wartość w chwili obecnej,

w taki sposób, że oddziela teraźniejszość od jej prawdziwych związków z nie-

teraźniejszością – przeszłością-przyszłością. Czasowa jednostka dojrzałości ma takie

proporcje, że wykazuje skoordynowany związek przeszłości-teraźniejszości-przyszłości,

tak, że jaźń zaczyna nabierać wnikliwości w całość zdarzeń, zaczyna widzieć krajobraz

czasu z panoramicznej perspektywy poszerzonych horyzontów, być może zaczyna

dopatrywać się wiecznego kontinuum, bez początku i końca, którego fragmenty zwane

są czasem.

Na poziomach nieskończonego i absolutnego, chwila obecna zawiera całą przeszłość

jak również całą przyszłość. JESTEM oznacza także BYŁEM i BĘDĘ. I to obrazuje naszą

najlepszą koncepcję wieczności oraz tego, co wieczne.

Na poziomie absolutnym i wiecznym, rzeczywistość potencjalna jest tak samo

znacząca jak rzeczywistość aktualna. Tylko na poziomie skończonym i dla istot

związanych czasem wydaje się istnieć tak wielka różnica. Dla Boga, jako absolutnego,

wznoszący się śmiertelnik, który powziął wieczną decyzję już jest rajskim finalistą.

Jednak Ojciec Uniwersalny, poprzez zamieszkującego człowieka Dostrajacza Myśli, nie

jest tak ograniczony w świadomości, ale może rozumieć i brać udział w każdej

doczesnej walce z problemami wznoszenia się istoty stworzonej, od poziomów

egzystencji podobnych zwierzęciu, aż do poziomów podobnych Bogu.

2. WSZECHOBECNOŚĆ A WSZECHBYTNOŚĆ

Wszechbytności Bóstwa nie można mylić z ostatecznością Boskiej wszechobecności.

Zgodnie z wolą Ojca Uniwersalnego, Najwyższy, Ostateczny i Absolutny powinni

kompensować, koordynować i jednoczyć jego czasowo-przestrzenną wszechbytność i

przekraczającą czas-przestrzeń wszechobecność, z bezczasową i bezprzestrzenną,

powszechną i absolutną obecnością. I powinniście pamiętać, że chociaż wszechbytność

Bóstwa można bardzo często łączyć z przestrzenią, niekoniecznie musi być ona

uwarunkowana czasem.

Jako wznoszące się istoty śmiertelne i morontialne, stopniowo dostrzegacie Boga

przez służbę Boga Siedmiorakiego. Idąc przez Havonę, odkrywacie Boga Najwyższego.

W Raju znajdujecie go, jako osobę a potem, jako finaliści, będziecie próbować go

poznać, jako Ostatecznego. Jako finalistom będzie się wam wydawać, że jest tylko jeden

kierunek do podążania po osiągnięciu Ostatecznego, a jest nim początek poszukiwania

Absolutnego. Żaden finalista nie będzie dręczony niepewnościami w sprawie dotarcia

do Bóstwa-Absolutu, skoro na koniec wznoszenia się najwyższego i ostatecznego

napotka Boga Ojca. Finaliści tacy będą z pewnością wierzyć, że jeśli nawet odniosą

sukces, znajdując Boga Absolutnego, mogą jedynie odkryć tego samego Boga, Rajskiego

Ojca, objawiającego się na poziomach bardziej zbliżonych do nieskończonych i

uniwersalnych. Bez wątpienia dotarcie do Boga w absolucie może objawić Pierwszego

Protoplastę wszechświatów, jak również Finalnego Ojca osobowości.

Bóg Najwyższy może nie być objawieniem czasowo-przestrzennej wszechobecności

Bóstwa, ale jest on literalnie przejawem Boskiej wszechbytności. Pomiędzy duchową

obecnością Stwórcy a materialnymi przejawami stworzenia istnieje rozległa domena

wszechbytnego stawania się – wszechświatowego pojawiania się Bóstwa ewolucyjnego.

Jeśli Bóg Najwyższy przejmie kiedykolwiek bezpośrednią kontrolę nad

wszechświatami czasu i przestrzeni, jesteśmy pewni, że taka administracja Bóstwa

będzie działała pod kontrolą nadrzędną Ostatecznego. W takim wypadku Bóg

Ostateczny może się zacząć przejawiać dla wszechświatów czasu jako transcendentalny

Wszechmocny (Wszechpotężny), sprawujący kontrolę nadrzędną superczasu i

przewyższonej przestrzeni, odnoszącą się do administracyjnych działań

Wszechmocnego Najwyższego.

Umysł śmiertelny może pytać, tak jak i my pytamy: jeśli ewolucji Boga Najwyższego,

do poziomu władzy administracyjnej w wielkim wszechświecie, towarzyszy coraz

intensywniejsze przejawianie się Boga Ostatecznego, czy podobnemu pojawieniu się

Boga Ostatecznego, w postulowanych wszechświatach przestrzeni zewnętrznej, będą

towarzyszyły podobne i poszerzone objawienia Boga Absolutnego? Ale doprawdy nie

wiemy.

3. ZWIĄZKI CZASOWO-PRZESTRZENNE

Tylko dzięki wszechbytności Bóstwo może zjednoczyć przejawy czasu-przestrzeni,

tak, aby skończony człowiek mógł je zrozumieć, gdyż czas jest kolejnością momentów,

podczas gdy przestrzeń jest systemem powiązanych punktów. W końcu odczuwacie

czas dzięki analizie a przestrzeń dzięki syntezie. Koordynujecie i łączycie te dwie

odmienne koncepcje dzięki integrującej wnikliwość osobowości. Z całego świata

zwierzęcego, tylko człowiek potrafi dostrzegać czas-przestrzeń. Dla zwierzęcia ruch ma

znaczenie, ale ruch wykazuje wartość tylko dla istoty o statusie osobowości.

Rzeczy warunkowane są czasem, ale prawda jest bezczasowa. Im więcej znacie

prawdy tym bardziej jesteście prawdą, tym lepiej możecie zrozumieć z przeszłości i

pojąć możecie z przyszłości.

Prawda jest niewzruszalna – na zawsze wolna od wszelkich przejściowych

zmienności, choć nigdy nie jest martwa ani formalna, zawsze pulsująca i

przystosowująca się – promiennie ożywiona. Jednak, kiedy prawda zostanie złączona z

faktem, wtedy zarówno czas jak i przestrzeń warunkują jej znaczenia i korelują jej

wartości. Takie rzeczywistości prawdy, ożenione z faktem, stają się koncepcjami i w

związku z tym są przenoszone do domen kosmicznych rzeczywistości relatywnych.

Z połączenia absolutnej i wiecznej prawdy Stwórcy, z doświadczaniem faktów przez

skończoną i doczesną istotę, wynika w rezultacie nowa i wyłaniająca się wartość

Najwyższego. Koncepcja Najwyższego niezbędna jest do koordynacji boskiego i

niezmiennego nadświata ze skończonym i zawsze zmiennym podświatem.

Ze wszystkich rzeczy nieabsolutnych, do absolutu najbardziej zbliża się przestrzeń.

Istotne trudności, jakie mamy ze zrozumieniem przestrzeni na poziomie materialnym,

wynikają z tego, że chociaż materialne ciała istnieją w przestrzeni, przestrzeń istnieje

również w tych samych ciałach materialnych. Podczas gdy w przestrzeni jest wiele tego,

co absolutne, nie oznacza to, że przestrzeń jest absolutna.

Gdybyście mogli założyć, że relatywnie przestrzeń jest w końcu własnością

wszystkich ciał materialnych, mogłoby to pomóc wam zrozumieć związki przestrzeni.

Zatem, kiedy ciało porusza się w przestrzeni, zabiera także ze sobą wszystkie jej

własności, nawet tą przestrzeń, która jest w poruszającym się ciele i należy do tego ciała.

Wszystkie formy rzeczywistości zajmują przestrzeń na poziomach materialnych,

jednak formy duchowe istnieją tylko w relacji do przestrzeni; nie zajmują i nie

przemieszczają przestrzeni ani jej nie zawierają. Dla nas jednak największa łamigłówka

przestrzeni odnosi się do formy idei. Kiedy wkraczamy w domenę umysłu, napotykamy

wiele zagadek. Czy forma – rzeczywistość – idei zajmuje przestrzeń? Doprawdy nie

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: