P104.pdf

PRZEKAZ 104

ROZWÓJ KONCEPCJI TRÓJCY

K oncepcji Trójcy, z religii objawionej, nie można mieszać z wierzeniami w triady w

religiach ewolucyjnych. Idea triad powstała z wielu sugestywnych związków, ale przede

wszystkim w wyniku istnienia trzech stawów w palcach, trzech nóg, jako najmniejszej

ich liczby stabilizującej stołek, trzech punktów podparcia utrzymujących namiot;

ponadto, przez długi czas, człowiek prymitywny nie potrafił zliczyć więcej niż do trzech.

Obok pewnych naturalnych dwójek, takich jak przeszłość i teraźniejszość, dzień i

noc, ciepło i zimno, mężczyzna i kobieta, człowiek generalnie miał skłonność do

myślenia w triadach: wczoraj, dziś i jutro; wschód, południe i zachód; ojciec, matka i

dziecko. Trzy okrzyki wznoszono na cześć zwycięzcy. Zmarłego grzebie się na trzeci

dzień a ducha łagodzi się trzema ablucjami wodnymi.

W wyniku tych naturalnych związków, występujących w doświadczeniu ludzkim, w

religii pojawiła się triada i to na długo przed Trójcą Rajskich Bóstw, czy nawet zanim

jakikolwiek reprezentant Trójcy został objawiony ludzkości. Później, Persowie, Hindusi,

Grecy, Egipcjanie, Babilończycy, Rzymianie i Skandynawowie mieli triadę bogów,

jednak wciąż nie były to trójce. Wszystkie bóstwa triad miały naturalne pochodzenie i

pojawiały się w takim czy innym czasie u najbardziej inteligentnych narodów Urantii.

Czasami koncepcja ewolucyjnej triady była mieszana z koncepcją objawionej Trójcy; w

takich przypadkach częstokroć trudno jest oddzielić jedną od drugiej.

1. URANTIAŃSKIE KONCEPCJE TRÓJCY

Pierwsze urantiańskie objawienie, prowadzące do zrozumienia Rajskiej Trójcy,

zostało dokonane przez personel Księcia Caligastii, około pół miliona lat temu. Ta

najwcześniejsza koncepcja Trójcy została stracona dla świata w niespokojnych czasach,

jakie nastąpiły po buncie planetarnym.

Drugie przedstawienie Trójcy zrobili Adam i Ewa, w pierwszym i drugim ogrodzie.

Nauk tych nie zapomniano zupełnie nawet w czasach Machiventy Melchizedeka, około

trzydzieści pięć tysięcy lat później, ponieważ setycka koncepcja Trójcy przetrwała

zarówno w Mezopotamii jak i Egipcie, ale zwłaszcza w Indiach, gdzie na długo została

utrwalona w Agni, wedyjskim, trójgłowym bogu ognia.

Trzeciego zobrazowania Trójcy dokonał Machiventa Melchizedek i tę doktrynę

symbolizowały trzy koncentryczne okręgi, które mędrzec z Salemu nosił na piersi.

Nauczanie palestyńskich Beduinów o Ojcu Uniwersalnym, Wiecznym Synu i

Nieskończonym Duchu sprawiało Machivencie wielkie trudności. Większość jego

uczniów uważała, że Trójca składa się z trzech Najwyższych Ojców z Norlatiadeku; dla

kilku z nich Trójcę stanowili Władca Systemu, Ojciec Konstelacji i Stwórcze Bóstwo

wszechświata lokalnego; jeszcze mniej ludzi mgliście tylko pojmowało ideę rajskiego

związku Ojca, Syna i Ducha.

W wyniku działalności misjonarzy salemskich, nauki Melchizedeka o Trójcy

szerzyły się stopniowo na znacznej części Eurazji i Afryki północnej. W kolejnych

epokach andickich i post-Melchizedekowych, trudno jest czasem rozróżnić pomiędzy

triadami a trójcami, kiedy obie te koncepcje do pewnego stopnia mieszały się i łączyły.

Trójcowa koncepcja hinduistów sięga swymi korzeniami do Istoty, Inteligencji i

Radości. (Późniejszą, indyjską koncepcję, stanowili Brahma, Śiwa i Wisznu). Podczas

gdy wcześniejsze interpretacje Trójcy sprowadzone zostały do Indii przez kapłanów

setyckich, późniejsze idee Trójcy zostały importowane przez misjonarzy salemskich

oraz kształtowane były przez rodzime intelekty indyjskie, które mieszały te doktryny z

koncepcjami triad ewolucyjnych.

Wiara buddyjska wytworzyła dwie doktryny trójcowej natury. Wcześniejszą

stanowili Nauczyciel, Prawo i Braterstwo; takiego zobrazowania dokonał Gautama

Siddhartha. Idea późniejsza, ukształtowana w północnym odgałęzieniu zwolenników

Buddy, obejmowała Najwyższego Pana, Ducha Świętego i Wcielonego Zbawiciela.

Takie idee hinduistów i buddystów były prawdziwymi założeniami trójcowymi, to

znaczy ideą trojakiego przejawu monoteistycznego Boga. Prawdziwa koncepcja trójcy

nie jest zwyczajnie grupą trzech oddzielnych bogów.

Hebrajczycy znali Trójcę z tradycji kenickich, pochodzących z czasów Melchizedeka,

ale ich monoteistyczna gorliwość w uznawaniu jednego Boga, Jahwe, tak przesłoniła

wszelkie podobne nauki, że do czasu przyjścia Jezusa doktryna Elohima została

praktycznie wykorzeniona z teologii żydowskiej. Hebrajski umysł nie mógł pogodzić

idei trójcowej z monoteistycznym wierzeniem w Jednego Pana Boga Izraela.

Wyznawcy islamu tak samo nie mogli zrozumieć idei Trójcy. Wyłaniającemu się

monoteizmowi zawsze trudno jest tolerować trójcowość, gdy staje w obliczu politeizmu.

Idea trójcy zyskuje największy wpływ w tych religiach, które mają mocną tradycję

monoteistyczną, połączoną z doktrynalną elastycznością. Wielkim monoteistom,

hebrajczykom i mahometanom, trudność sprawiało rozróżnianie pomiędzy czczeniem

trzech bogów, politeizmem a trójcowością – czczeniem jednego Bóstwa istniejącego w

potrójnym przejawie boskości i osobowości.

Jezus nauczał swoich apostołów prawdy o trzech osobach Rajskiej Trójcy, ale oni

myśleli, że mówi obrazowo i symbolicznie. Wychowanym w hebrajskim monoteizmie

trudno było żywić jakiekolwiek wierzenie, które zdawało się kolidować z ich zasadniczą

koncepcją Jahwe. I wcześni chrześcijanie odziedziczyli hebrajskie uprzedzenia wobec

koncepcji Trójcy.

Pierwsza chrześcijańska Trójca głoszona była w Antiochii i składała się z Boga, jego

Słowa i jego Mądrości. Paweł wiedział o Rajskiej Trójcy, Ojca, Syna i Ducha, ale rzadko

o niej nauczał a wspominał o niej tylko w kilku swoich listach do nowo powstających

Kościołów. Oprócz tego, podobnie jak jego bracia apostołowie, Paweł mylił Jezusa,

Syna Stwórcy wszechświata lokalnego, z Drugą Osobą Bóstwa, z Wiecznym Synem z

Raju.

Chrześcijańska koncepcja Trójcy, którą zaczęto uznawać pod koniec pierwszego

wieku po Chrystusie, składała się z Ojca Uniwersalnego, Syna Stwórcy z Nebadonu i

Boskiej Opiekunki z Salvingtonu – Matki Ducha wszechświata lokalnego i stwórczej

partnerki Syna Stwórcy.

Od czasów Jezusa, na Urantii nie znano prawdziwej tożsamości Rajskiej Trójcy (za

wyjątkiem kilku jednostek, którym została specjalnie objawiona), aż do przedstawienia

tych właśnie, objawieniowych wyjaśnień. Choć chrześcijańska koncepcja Trójcy

błądziła, gdy idzie o fakty, praktycznie była prawdą, gdy idzie o związki duchowe.

Koncepcja ta przysparzała kłopotów jedynie w swych filozoficznych implikacjach i

kosmologicznych konsekwencjach. Wielu kosmicznie zorientowanym ludziom trudno

było w to uwierzyć, że Druga Osoba Bóstwa, drugi członek nieskończonej Trójcy,

kiedyś mieszkał na Urantii; a podczas gdy w duchu jest to prawdą, w rzeczywistości nie

jest to faktem. Stwórcy Michałowie w pełni ucieleśniają Boskość Wiecznego Syna, ale

nie są osobowością absolutną.

2. JEDNOŚĆ TRÓJCY I WIELORAKOŚĆ BÓSTWA

Monoteizm powstał jako filozoficzny protest przeciw niekonsekwencjom

politeizmu. Rozwinął się z początku przez organizację panteonu, z podziałem na

zakresy nadprzyrodzonych kompetencji, potem przez henoteistyczne wywyższenie

jednego boga ponad wielu i ostatecznie, dzięki eliminacji pozostałych, wybranie

Jednego Boga o ostatecznej wartości.

Trynitarianizm rozwinął się z empirycznego protestu przeciw niemożności

wyobrażenia sobie jedności zdeantropomorfizowanego, samotnego Bóstwa o

samoistnym, wszechświatowym znaczeniu. Z upływem czasu filozofia zmierza do

oderwania osobowych cech od koncepcji Bóstwa czystego monoteizmu, tym samym

redukując ideę samoistnego Boga do statusu panteistycznego Absolutu. Zawsze trudno

było zrozumieć osobową naturę Boga, który nie ma osobowych związków na zasadzie

równości z innymi, partnerskimi istotami osobowymi. Osobowość Bóstwa wymaga,

aby takie Bóstwo istniało w odniesieniu do innego, równego mu, osobowego Bóstwa.

Dzięki przyjęciu koncepcji Trójcy, człowiek może mieć nadzieję, że zrozumie

cokolwiek ze związków wzajemnych miłości i prawa w kreacjach czasu-przestrzeni.

Dzięki duchowej wierze, człowiek zyskuje wgląd w Bożą miłość, ale wkrótce odkrywa,

że ta duchowa wiara nie ma wpływu na zarządzone prawa materialnego wszechświata.

Niezależnie od siły wierzenia człowieka w Boga, jako w swego Rajskiego Ojca,

poszerzające się kosmiczne horyzonty wymagają, aby człowiek uznał również

rzeczywistość Rajskiego Bóstwa, jako powszechnego prawa, aby uznał władzę Trójcy,

rozciągającą się na zewnątrz Raju i obejmującą nawet rozwijające się wszechświaty

lokalne Synów Stwórcy i Stwórczych Córek, pochodzących od trzech wiecznych osób,

których Boska jedność jest faktycznie i rzeczywiście wieczną niepodzielnością Rajskiej

Trójcy.

I ta sama Rajska Trójca jest bytem rzeczywistym – nie osobowością, ale jednak

prawdziwą i absolutną rzeczywistością; nie osobowością, ale mimo to zgodną z

współistniejącymi osobowościami – osobowościami Ojca, Syna i Ducha. Trójca jest

supersumującą rzeczywistością Bóstwa, wynikającą z połączenia trzech Rajskich Bóstw.

Jakości, cechy charakterystyczne i funkcje Trójcy, nie są prostą sumą atrybutów trzech

Rajskich Bóstw; funkcje Trójcy są czymś unikalnym, oryginalnym i niezupełnie

przewidywalnym z analizy atrybutów Ojca, Syna i Ducha.

Przykładowo, kiedy Mistrz był na Ziemi, napominał swych współbraci o

sprawiedliwości, że nigdy nie jest ona aktem osobowym , zawsze jest funkcję grupową.

Tak samo Bogowie nie wymierzają sprawiedliwości jako osoby. Tę właśnie funkcję

sprawują jako zespołowa całość, jako Rajska Trójca.

Konceptualne zrozumienie związków Ojca, Syna i Ducha w Trójcy, przygotowuje

ludzki umysł na dalsze zobrazowanie pewnych innych, trojakich związków.

Rozumowanie teologiczne może się w pełni zadowolić koncepcją Rajskiej Trójcy, ale

rozumowanie filozoficzne i kosmologiczne wymaga rozpoznania innych potrójnych

związków Pierwszego Źródła i Centrum, tych trójjedności, w których Nieskończony

działa w różnych, nie Ojcowskich funkcjach swych wszechświatowych przejawów – w

związkach Boga z siłą, energią, mocą, przyczynowością, reakcją, potencjalnością,

aktualnością, grawitacją, napięciem, formą, zasadą i jednością.

3. TRÓJCE I TRÓJJEDNOŚCI

Chociaż ludzkości udawało się niekiedy zrozumieć Trójcę trzech osób Bóstwa,

logika nakazuje, aby ludzki intelekt zauważył, że istnieją pewne związki pomiędzy

wszystkimi siedmioma Absolutami. Wszystko to, co jest prawdą odnośnie Rajskiej

Trójcy, niekoniecznie musi być prawdą w odniesieniu do trójjedności , gdyż trójjedność

jest czymś innym niż trójca. W pewnych, funkcjonalnych aspektach, trójjedność może

być analogiczna do trójcy, jednak w swej naturze nigdy nie jest równoznaczna trójcy.

Człowiek śmiertelny żyje na Urantii we wspaniałej epoce, poszerzających się

horyzontów i rozbudowujących się koncepcji a jego filozofia kosmiczna musi

przyspieszyć swój rozwój, aby dotrzymać kroku intelektualnej ekspansji na arenie

myśli ludzkiej. W miarę poszerzania się kosmicznej świadomości śmiertelnego

człowieka, dostrzega on związki wzajemne wszystkiego tego, co znajduje w swojej

materialnej nauce, intelektualnej filozofii i duchowej wnikliwości. Mimo to, z całą tą

wiarą w jedność kosmosu, człowiek dostrzega różnorodność wszelkiej egzystencji.

Wbrew wszystkim koncepcjom dotyczącym niezmienności Bóstwa, człowiek zauważa,

że żyje we wszechświecie nieustannych zmian i empirycznego rozwoju. Niezależnie od

świadomości przetrwania wartości duchowych, człowiek zawsze rozumował według

matematyki i prematematyki siły, energii i mocy.

W pewien sposób trzeba pogodzić wieczną pełnię nieskończoności z czasowym

rozwojem kształtujących się wszechświatów i niekompletnością ich empirycznych

mieszkańców. Koncepcja całkowitego bezkresu musi być podzielona na segmenty i

określona w pewien sposób, tak, aby śmiertelny intelekt i dusza morontialna mogły

zrozumieć tę koncepcję o ostatecznej wartości i uduchowiającym znaczeniu.

Chociaż logika domaga się monoteistycznej jedności kosmicznej rzeczywistości,

skończone doświadczenie wymaga postulatu wielu Absolutów i ich koordynacji w

kosmicznych związkach. Bez partnerskich istnień nie istnieje możliwość powstania

różnorodności absolutnych związków, nie mogą działać czynniki różnicujące,

odmieniające, modyfikujące, osłabiające, ograniczające i redukujące.

Całościowa rzeczywistość (nieskończoność) tak została przedstawiona w tych

przekazach, jak istnieje ona w siedmiu Absolutach:

1. Ojciec Uniwersalny.

2. Wieczny Syn.

3. Nieskończony Duch.

4. Wyspa Raj.

5. Bóstwo-Absolut.

6. Absolut Uniwersalny.

7. Absolut Nieuwarunkowany.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: