g2.pdf

Rozporządzenie

Ministra Spraw Wewnętrznych i

Administracji

z dnia 24 marca 1999r. (Dz. U. Nr 30,

poz. 297)

Wykaz standardów technicznych - poz.

INSTRUKCJA TECHNICZNA G-2

WYSOKOŚCIOWA OSNOWA GEODEZYJNA

WYDANIE DRUGIE

Warszawa 1981

Projekt instrukcji został opracowany w Instytucie Geodezji i Kartografii przez Tadeusza

Wyrzykowskiego w oparciu o "Koncepcję modernizacji wysokościowych osnów

geodezyjnych kraju" Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, pozytywnie ocenioną przez

Radę Geodezyjną i Kartograficzną, oraz w oparciu o zalecenia Biura Rozwoju Nauki i

Techniki Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, które reprezentowali Leon Alexandrowicz i

Edward Jarosiński.

ZARZĄDZENIE NR 4 *)

PREZESA GŁÓWNEGO URZĘDU GEODEZJI I KARTOGRAFII

z dnia 11 kwietnia 1980 r.

W sprawie wprowadzenia do stosowania instrukcji technicznej "G-2 Wysokościowa osnowa geodezyjna".

Na podstawie art. 8 ust. 1 dekretu z dnia 13 czerwca 1956 r. o państwowej służbie geodezyjnej i

kartograficznej (D.U. nr 25, poz.115) oraz zarządzenia nr 39 Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony

Środowiska z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie uprawnień Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii

(Dz. Urz. nr 8, poz. 32) zarządza się co następuje:

§ 1

Wprowadza się do stosowania instrukcję techniczną "G-2 Wysokościowa osnowa geodezyjna", stanowiącą

załącznik do zarządzenia.

§ 2

Traci moc:

1. "Tymczasowa instrukcja niwelacji precyzyjnej I i II klasy" zatwierdzona i wprowadzona do użytku

przez Prezesa Centralnego Urzędu Geodezji i Kartografii w dniu 8 sierpnia 1955 r.

2. "Instrukcja techniczna o wykonaniu niwelacji III i IV klasy" zatwierdzona i wprowadzona do użytku

przez Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii w dniu 31 października 1957 r., ze zmianami

wyszczególnionymi w erracie podanej w Dz. Urz. GUGiK z 1961 r. nr 1, poz.9.

3. "Instrukcja sporządzania katalogu punktów niwelacyjnych" zatwierdzona i wprowadzona do użytku

przez Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii w dniu 10 czerwca 1960 r.,

4. Zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z dnia 28 grudnia 1973 r.

w sprawie wprowadzenia do stosowania instrukcji technicznej B-II "Osnowa wysokościowa lokalnego

znaczenia I - IV klasy" (Dz. Urz. GUGiK nr 13, poz.42).

§ 3

Zarządzenie wchodzi w życie z dniem podpisania.

W porozumieniu:

Prezes:

Geodezji

Sztabu Generalnego WP i Kartografii

Szef Służby Topograficznej dr inż. Czesław

Głównego Urzędu

Przewoźnik

Gen. Bryg. Leon Sulima Podsekretarz Stanu

_______________________________________________________________________

*) Tekst instrukcji uwzględnia zmiany wprowadzone zarządzeniem

nr 6 Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z dnia 23 lipca 1983 r.

Tekst zarządzenia nr 6

R O Z D Z I A Ł I

ZASADY OGÓLNE

§ 1.

Wysokościową osnowę geodezyjną stanowi usystematyzowany zbiór punktów, których wysokość

w stosunku do przyjętej powierzchni odniesienia została określona, przy zastosowaniu techniki geodezyjnej.

§ 2.

Ze względu na rolę i znaczenie dla opracowań geodezyjno - kartograficznych i gospodarki narodowej,

osnowa wysokościowa dzieli się na osnowę podstawową, szczegółową i pomiarową.

1. Osnowę podstawową stanowią punkty wyznaczone w sieciach geodezyjnych o najwyższej

dokładności, przy czym rozmieszczenie elementów tych sieci (linii niwelacyjnych) powinno być

możliwe równomierne na obszarze całego kraju.

2. Osnowa szczegółowa, o niższej dokładności niż osnowa podstawowa, stanowi jej zagęszczenie,

przy czym stopień zagęszczenia powinien być zróżnicowany w zależności od intensywności

zagospodarowania terenu,.

Szef Zarządu

Topograficznego

3. Osnowa pomiarowa, o niższej dokładności niż osnowa szczegółowa, stanowi jej zagęszczenie.

Tworzą ją - prócz punktów niwelacyjnych - również punkty osnowy poziomej, których wysokości

zostały określane metodą niwelacji geometrycznej, trygonometrycznej lub tachimetrii. Dokładność,

stopień zagęszczenia i sposób rozmieszczenia punktów powinny być dostosowane do konkretnych

zadań geodezyjno - kartograficznych i przyjętej technologii ich realizacji.

§ 3.

1. Niniejsza instrukcja zawiera przepisy techniczne i porządkowe ustalające zasady klasyfikacji,

podstawowe kryteria dokładności i obligatoryjne wymagania technologiczne, obowiązujące przy

zakładaniu podstawowej i szczegółowej geodezyjnej osnowy wysokościowej, zwanej dalej "osnową

wysokościową". Zasady wyznaczania punktów osnowy pomiarowej ustalają instrukcje techniczne

G-4 i G-3.

2. Niniejsze przepisy nie dotyczą obszarów o szczególnie intensywnych ruchach powierzchni (np.

obszary kopalniane i inne), gdzie technologia pomiarów, okresowość ich powtarzania i inne elementy

pomiaru i opracowania ich wyników mogą być różne od zalecanych tą instrukcją.

§ 4.

Przyjmuje się następującą odpowiedniość między rodzajem osnowy, techniką jej pomiaru i klasą tego

pomiaru:

Rodzaj osnowy

Technika pomiaru

Klasa

podstawowa

niwelacja precyzyjna

szczegółowa niwelacja techniczna x)

III

pomiarowa

niwelacja techniczna,

niwelacja trygonometryczna,

niwelacja tachimetryczna

x) W szczególnych przypadkach osnowa szczegółowa może być wykonana techniką pomiaru

niwelacji precyzyjnej.

§ 5.

Dokładność osnowy danego rodzaju i klasy charakteryzuje ogólnie średni błąd pomiaru niwelacji,

po wyrównaniu (m o ).

Kryteria dopuszczalnej wielkości tego błędu są następujące:

Rodzaj osnowy

Klasa

m o

mm/km

podstawowa

± 1,0

± 2,0

szczegółowa

III

± 4

± 10

pomiarowa

± 20

lub ± 5cm dla m H

x) Dopuszczalna wartość średniego błędu wyznaczenia wysokości punktu m H odnosi się do

pozostałych technik pomiaru, poza niwelacją techniczną.

Średnie błędy osnowy (sieci) danej klasy wyznacza się przy założeniu bezbłędności punktów

nawiązania.

§ 6.

Osnowę wysokościową podstawową i szczegółową tworzą sieci zakładane jako jednorzędowe.

Przypadki stosowania drugiego rzędu mogą być dopuszczone przy dodatkowych dogęszczeniach

sieci, wykonywanych do czasu ponownego wyrównania całej sieci danej klasy w poligonie wyższej

klasy.

§ 7.

Sieci każdej klasy, prócz I klasy, powinny być nawiązywane wielopunktowo (minimum 3 - 4

punkty) do sieci wyższych klas, przy czym rozmieszczenie punktów nawiązania powinno być

możliwie samodzielne, na obrzeżu sieci nawiązywanej.

§ 8.

Wysokości punktów osnowy wysokościowej wszystkich klas odniesione są do poziomu zera

mareografu w Kronsztadzie i wyznaczane w systemie wysokości normalnych. Poprawki wynikające

z systemu wysokości normalnych wprowadzane są do wyników pomiarów osnowy podstawowej.

§ 9.

Osnowę wysokościową tworzą sieci niwelacji, których elementami konstrukcyjnymi są:

- poligony niwelacyjne (zamknięte lub otwarte) utworzone z linii (ciągów) niwelacyjnych,

- linie (ciągi) niwelacyjne, utworzone z odcinków niwelacyjnych, łączące punkty węzłowe

sieci,

- odcinki niwelacyjne, łączące dwa sąsiednie znaki wysokościowe danej linii niwelacyjnej.

§ 10.

Wszystkie punkty podstawowej i szczegółowej osnowy wysokościowej powinny być

stabilizowane w terenie trwałymi i stabilnymi znakami wysokościowymi, w sposób i w miejscach

zapewniających ich długoletnie użytkowanie.

§ 11.

Za niewłaściwą lokalizację należy uważać posadowienie znaku wysokościowego:

a) w gruncie o nieodpowiedniej spoistości (gliny marglowe, margle, gliny, glinki,

mieszanina gliny i piasku, ziemie pochodzenia organicznego - ziemie próchnicowe i torfy

oraz iły),

b) tam, gdzie spodziewać się można występowania wysokiego poziomu wody gruntowej

(powyżej głębokości 3 m),

c) na stromym stoku (pochylenie większe niż 5 %)

d) w pobliżu skarpy, tj. bliżej niż w odległości równej potrójnej (lub podwójnej - dla znaków

niwelacji III i IV klasy) wysokości tej skarpy od jej podnóża (w przypadku osadzenia znaku

poniżej skarpy) lub od górnej jej krawędzi (w przypadku osadzenia znaku ponad skarpą)

e) w pobliżu torów kolejowych (bliżej niż 20 m. - dla znaków niwelacji I i II klasy),

f) w koronie szosy,

g) w pobliżu kopalń i hałd,

h) w pobliżu dużych zakładów przemysłowych, ze względu na zmienne obciążenia statyczne

i dynamiczne gruntu.

Znaki ścienne nie powinny być osadzane w ścianach budowli przed upływem 2 lat od zakończenia

jej budowy, oraz w takich budowlach, których fundamenty są osadzone na głębokości mniejszej niż

1,3 m, a ściany są cieńsze niż 55 cm - w przypadka cegły, lub cieńsze niż 25 cm - w przypadku

ściany z betonu zbrojonego.

Osadzona głowica reperu powinna umożliwiać ustawienie i odczytanie łaty.

§ 12.

Trwale osadzone w terenie znaki wysokościowe powinny być przekazywane pod ochronę. Nie

dotyczy to reperów przejściowych i roboczych.

§ 13.

W osnowie wysokościowej rozróżnia się trzy zasadnicze rodzaje znaków wysokościowych:

a) podziemne, stosowane w sieci podstawowej, w których osadzone repery - tj. właściwe

punkty wysokościowe - znajdują się pod powierzchnią ziemi. Szczególnym rodzajem

znaków podziemnych są tzw. znaki wiekowe, stabilizowane jako 3-punktowe grupy w sieci

niwelacji I klasy,

b) naziemne, stosowane w sieci podstawowej i szczegółowej, w których repery znajdują się

nad powierzchnią ziemi, a podstawa znaku - na głębokości większej od głębokości

zamarzania gruntu,

c) ścienne, stosowane w sieci podstawowej i szczegółowej, którymi są repery osadzane w

ścianach budowli gwarantujących dobrą ich stabilność.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: