Hołd(1).pdf

(2557 KB) Pobierz
Nora Roberts
Hołd
Tribute
Przełożył Jan Kabat
853562071.002.png
Jasonowi i Kat, w chwili, gdy zaczynają wspólne
życie.
Oby ogród, któryż, taką pieczołowitością urządzacie,
zakorzenił się mocno i rozbłysnął wspaniałymi kolorami
kwiatów.
853562071.003.png
Część I
Rozbiórka
Przeszłości
nie da się urzeczywistnić;
Nie możemy znać tego,
czym nie jesteśmy.
Bo nad przeszłością,
teraźniejszością i przyszłością
Zwiesza sie jednaka zasłona.
Henry David Thoreau
853562071.004.png
Rozdział 1
Według legendy Steve McQueen pływał kiedyś nagi
miedzy rogożami i liliowymi liśćmi w stawie na Małej
Farmie. Jeśli była to prawda, a Cilla lubiła tak myśleć,
to aktor zrzucił z siebie ubranie i wskoczył do wody po
nakręceniu
Siedmiu
wspaniałych,
a
przed
Wielką
ucieczką.
Niektórzy twierdzili, że Steve nie tylko ochłodził się
w tę parną letnią noc w Wirginii, ale zrobił coś jeszcze,
na dodatek z babką Cilli. Chociaż oboje w tym czasie
byli w związkach małżeńskich, legenda niosła ze sobą
raczej podziw niż potępienie. A ponieważ bohaterowie
tej historii od dawna już nie żyli, nie mogli ani niczemu
zaprzeczyć, ani niczego potwierdzić.
Z drugiej strony – pomyślała Cilla, wpatrując się w
ciemną wodę porośniętego liliami stawu –
prawdopodobnie żadne z nich nie zadało sobie trudu, by
potwierdzić te pogłoski lub im zaprzeczyć, dopóki
jeszcze mieli szansę.
Nieważne, czy była to prawda, czy fałsz, ale Cilla
wyobrażała sobie, że Janet Hardy, wspaniała, tragiczna,
olśniewająca, udręczona, bawiła się doskonale,
słuchając plotek na swój temat. Nawet ikony muszą
skądś czerpać energię.
Stojąc w żółtym blasku słońca i czując na twarzy tępy
dotyk marcowego chłodu, Cilla widziała to wyraźnie.
Parna
letnia
noc,
błękitna
poświata
księżyca
przypominającego
jupiter.
Ogrody
w
szczycie
853562071.005.png
wspaniałego rozkwitu, napełniające powietrze swym
aromatem. Woda była pewnie zimna i jedwabista w
zetknięciu ze skórą, a drobne rośliny o różowych i
białych kwiatach pokrywały ją gdzieniegdzie niczym
lśniące perły.
Janet też była pewnie w rozkwicie – rozmyślała Cii
la. Burza rozpuszczonych złocistych włosów,
spływających na białe ramiona. .. Nie, te też były
złociste od letniej opalenizny. A raczej miedziane, w
wodzie koloru herbaty. Lodowato niebieskie oczy
rozjaśniał uśmiech i – najprawdopodobniej – heroiczne
spożycie alkoholu.
Muzyka wibrująca i przeszywająca ciemność jak
świetliki, które migoczą nad żyznymi polami i
aksamitnymi trawnikami – fantazjowała Cilla. Głosy
weekendowych gości, spacerujących po murawie,
werandach i tarasach, świetlistych niczym muzyka.
Głosy gwiazd tak olśniewających jak te zawieszone w
górze, niczym małe klejnoty rozrzucone wokół krągłego
księżyca.
Mroczne plamy cienia, strumienie barwnego światła
ogrodowych lamp.
Tak właśnie musiało to wyglądać. Świat, w którym
żyła Janet, świecił cudownym blaskiem albo pogrążał
się w nieprzeniknionym mroku. Zawsze.
Cilla nie miała wątpliwości, że Janet wskoczyła do
tego stawu zuchwale naga, pijana, głupia i szczęśliwa. I
całkowicie nieświadoma, że jej wypełnione po brzegi,
rozpaczliwe, olśniewające życie skończy się niespełna
dziesięć lat później.
853562071.001.png
Zgłoś jeśli naruszono regulamin