mesjanizm.doc

Widzenie księdza Piotra wyraża ideę mesjanizmu, stworzoną przez Mickiewicza po upadku powstania listopadowego. Posługując się symbolami zaczerpniętymi z „Ewangelii”, ukazał poeta Polskę jako mesjasza narodów i przypisał jej wyjątkowe posłannictwo dziejowe. Mesjasz-z języka hebrajskiego to zbawca, odkupiciel. Mesjanizm to teoria głosząca wyjątkowe i płynące z nadprzyrodzonych źródeł posłannictwo danego narodu, uważanego za naród wybrany.

Widzenie księdza Piotra daje odpowiedź na dręczące nasz naród pytanie dotyczące przyszłych losów Polski, mówi wyraźnie, że odzyska ona wolność. Męczeństwo narodu polskiego jest ukazane na wzór dziejów Chrystusa (pojmanie, proces, droga krzyżowa, ukrzyżowanie i zmartwychwstanie). Stąd hasło płynące z III części „Dziadów”: „Polska Chrystusem narodów”. Hasło mesjanizmu narodowego to interpretowanie niewoli Polski jako misji, poświęcenia się za inne narody, uznanie Polski za naród wybrany, za Chrystusa narodów.

„Wielka Improwizacja” jest przejawem prometejskiej postawy głównego bohatera III części „Dziadów”. Konrad buntuje się przeciw Bogu, jednak jego bunt jest wyrazem miłości do ludzi i wynikiem troski o ich szczęście i wolność. Prometeizm-pojęcie to pochodzi od mitycznego tytana, Prometeusza, który stworzył człowieka i dla niego wykradł bogom ogień. Kara, na jaką skazano Prometeusza za sprzyjanie ludziom i sprzeciwianie się bogom, była bardzo dotkliwa: Prometeusza przykuto do skał Kaukazu, a sęp wyrywał mu wątrobę. Postawa Prometeusza stała się archetypem postawy pełnej bezinteresownej miłości do człowieka oraz gotowości wystąpienia w imię jego dobra przeciw najwyższym siłom, bogom czy prawom rządzącym światem.

Konrad podejmuje walkę z Bogiem o wyzwolenie narodu polskiego. Bohater uważa, że świat stworzony przez Boga jest niedoskonały, panuje na nim zło, cierpi niewinnie Polska, a Konrad nie może pogodzić się z niesprawiedliwością i niewolą swojego narodu. Porównuje się z Bogiem, a w dziele tworzenia chciałby go nawet przewyższyć. Uważa, że gdyby miał władzę taką jak Bóg, stworzyłby świat bez cierpień. Konrad utożsamia się z ojczyzną, odczuwa jej cierpienie i czuje się odpowiedzialny za losy kraju. Występuje jako przedstawiciel ciemiężonego narodu i bierze na siebie wszystkie cierpienia Polaków:

„Nazywam się Milion-bo za miliony

Kocham i cierpię katusze”.

W tych słowach poeta zamknął swój ból patriotyczny po klęsce powstania listopadowego.

Słowo martyrologia oznacza męczeństwo. Jednym z powodów napisania przez A. Mickiewicza „Dziadów” cz. III była chęć dania świadectwa męczeństwa narodu polskiego, wierne przedstawienie wydarzeń wileńskich, ukazanie autentycznych faktów i postaci filomatów, rozmowy więźniów o aresztowaniach, śledztwie, wywożeniu na Sybir. „Dziady” cz. III jest to dokument zbrodni popełnionej na młodzieży wileńskiej.

Widzenie księdza Piotra wyraża ideę mesjanizmu, stworzoną przez Mickiewicza po upadku powstania listopadowego. Posługując się symbolami zaczerpniętymi z „Ewangelii”, ukazał poeta Polskę jako mesjasza narodów i przypisał jej wyjątkowe posłannictwo dziejowe. Mesjasz-z języka hebrajskiego to zbawca, odkupiciel. Mesjanizm to teoria głosząca wyjątkowe i płynące z nadprzyrodzonych źródeł posłannictwo danego narodu, uważanego za naród wybrany.

Widzenie księdza Piotra daje odpowiedź na dręczące nasz naród pytanie dotyczące przyszłych losów Polski, mówi wyraźnie, że odzyska ona wolność. Męczeństwo narodu polskiego jest ukazane na wzór dziejów Chrystusa (pojmanie, proces, droga krzyżowa, ukrzyżowanie i zmartwychwstanie). Stąd hasło płynące z III części „Dziadów”: „Polska Chrystusem narodów”. Hasło mesjanizmu narodowego to interpretowanie niewoli Polski jako misji, poświęcenia się za inne narody, uznanie Polski za naród wybrany, za Chrystusa narodów.

„Wielka Improwizacja” jest przejawem prometejskiej postawy głównego bohatera III części „Dziadów”. Konrad buntuje się przeciw Bogu, jednak jego bunt jest wyrazem miłości do ludzi i wynikiem troski o ich szczęście i wolność. Prometeizm-pojęcie to pochodzi od mitycznego tytana, Prometeusza, który stworzył człowieka i dla niego wykradł bogom ogień. Kara, na jaką skazano Prometeusza za sprzyjanie ludziom i sprzeciwianie się bogom, była bardzo dotkliwa: Prometeusza przykuto do skał Kaukazu, a sęp wyrywał mu wątrobę. Postawa Prometeusza stała się archetypem postawy pełnej bezinteresownej miłości do człowieka oraz gotowości wystąpienia w imię jego dobra przeciw najwyższym siłom, bogom czy prawom rządzącym światem.

Konrad podejmuje walkę z Bogiem o wyzwolenie narodu polskiego. Bohater uważa, że świat stworzony przez Boga jest niedoskonały, panuje na nim zło, cierpi niewinnie Polska, a Konrad nie może pogodzić się z niesprawiedliwością i niewolą swojego narodu. Porównuje się z Bogiem, a w dziele tworzenia chciałby go nawet przewyższyć. Uważa, że gdyby miał władzę taką jak Bóg, stworzyłby świat bez cierpień. Konrad utożsamia się z ojczyzną, odczuwa jej cierpienie i czuje się odpowiedzialny za losy kraju. Występuje jako przedstawiciel ciemiężonego narodu i bierze na siebie wszystkie cierpienia Polaków:

„Nazywam się Milion-bo za miliony

Kocham i cierpię katusze”.

W tych słowach poeta zamknął swój ból patriotyczny po klęsce powstania listopadowego.

Słowo martyrologia oznacza męczeństwo. Jednym z powodów napisania przez A. Mickiewicza „Dziadów” cz. III była chęć dania świadectwa męczeństwa narodu polskiego, wierne przedstawienie wydarzeń wileńskich, ukazanie autentycznych faktów i postaci filomatów, rozmowy więźniów o aresztowaniach, śledztwie, wywożeniu na Sybir. „Dziady” cz. III jest to dokument zbrodni popełnionej na młodzieży wileńskiej.