- Wiesz, w tym momencie, zachowujesz się jak dziwka. Nie, jak kurwa. Dziwka bierze, chociaż pieniądze a ty sprzedawałeś się za prezenciki i wygodne mieszkanie.Wiedziałem, że to, co powiedziała było prawdą, tylko jakoś do tej pory nie zauważałem tego, dopóki ktoś mi tego nie powiedział prosto w oczy. Czułem się teraz taki brudny.Wróciłem do domu, do miejsca, które kojarzyło się teraz tylko ze wstydem. May miała rację. Byłem najgorszą kurwą. Zaparzyłem świeżej herbaty i usiadłem w salonie, na wielkim fotelu koło okna. Na ulicach jasno oświetlonych latarniami, przemykały samochody, tworząc jednolitą plamę świateł. Ciekawie odbijały się w szybie i szklanym stoliku. Z rozmyślań wyrwał mnie dźwięk telefonu. To pewnie ktoś do Rikiego. Nie miałem ochoty podnosić się i rozmawiać z kimkolwiek o czymkolwiek a w szczególności o nim. Puściłem hałas koło uszu i wpatrzyłem się w miejski krajobraz, siedem pięter poniżej mnie. Włączyła się automatyczna sekretarka.- Mat, gdzie ty jesteś o tej porze? Nieważne. Jestem w firmie. Wyjeżdżam w delegację i nie będzie mnie tydzień. Jak wrócę to coś ci dam.Po moich policzkach popłynęły ciepłe łzy. Kiedy usłyszałem jego głos zrobiło mi się tak wstyd, że miałem ochotę zniknąć, rozpłynąć się i już nigdy nie pojawić. Poczułem do siebie tak niewiarygodna odrazę. Nawet potoki łez nie zmyją mego brudu.Obudziłem się na fotelu, owinięty w narzutę. W miejscu gdzie jej dotykałem twarzą była cała mokra. Nie wiem ile płakałem, ale widocznie musiałem zasnąć z wyczerpania całkiem niedawno sądząc po wilgotnym okryciu i bólu gardła. Niechętnie wstałem i poszedłem do kuchni. Wstawiłem wodę i wróciłem do salonu. Dziś miałem na południe do szkoły, więc mogłem się w spokoju umyć i doprowadzić do stanu używalności. Zabrałem kubek i poczłapałem z powrotem do kuchni. Zielona herbata będzie na mój dzisiejszy humor odpowiednia. Odczekałem chwilkę aż się zaparzy i wyszedłem do łazienki z parującym kubkiem. Miałem się wykąpać, ale wolałem nie ryzykować kolejnego napadu płaczu. Wziąłem szybki prysznic i szczelnie owinięty w szlafrok, z kubkiem nietkniętej herbaty w ręku, usiadłem w salonie. Dziesiąta. Można by się ubrać. Z westchnieniem wstałem i udałem się do sypialni. Znów poczułem uścisk w gardle. Szybko zabrałem z szafy ubrania i wybiegłem z pokoju. Ubrałem się w salonie.Wróciłem do domu padnięty. Osiem godzin w szkole z pustym żołądkiem to nie jest dobry pomysł. O ile dobrze pamiętam to w lodówce powinna się znajdować wczorajsza potrawka z kurczaka. Nie myliłem się. Odgrzałem jedzenie i szybko zjadłem. Miałem iść do internatu, ale o tej porze już nic nie załatwię. Będę musiał to zrobić jutro po szkole. Przyniosłem sobie koc i ułożyłem się na fotelu w salonie.Załatwiłem sobie miejsce w internacie, ale będę mógł się przenieść dopiero za tydzień, gdy zacznie się nowy miesiąc. Wieczorem wracał Riki, więc już teraz się wyprowadzałem, nie chciałem widzieć go, nie chciałem żeby mnie dotykał i prosił żebym został. Pakowałem do plecaka różne drobiazgi, które jeszcze zostały. Komputer wywiozłem kilka dni temu, tak jak większość ubrań i książek. Przez tydzień się pomęczę z dojeżdżaniem, a potem pójdę do internatu. Jeszcze tylko kilka płyt i kubek. Usłyszałem dzwonek do drzwi. Nie chciało mi się otwierać, więc krzyknąłem tylko żeby wejść.- Jest Riki? – Do mieszkania wszedł mężczyzna odziany w czarne skóry, z blond czupryną.- Nie, będzie dopiero wieczorem.- A ty, co? Wyprowadzasz się? – Rozejrzał się ciekawie po pokoju.- Tak.- Nie poczekasz na niego?- Nie.- Jak chcesz. Na razie, mały!Drzwi skrzypnęły i gość sobie poszedł. Jeden ze znajomych Rikiego, Andrew. Przychodził tu dość często i znał relacje między mną a Rikim. Dlatego zdziwiła mnie trochę jego reakcja. Jakby myślał, że Riki o wszystkim wie. Wsadziłem ostatnie rzeczy i położyłem klucze do mieszkania na szklanym stoliku obok karteczki z napisem: „Już nigdy nie wrócę”. Wziąłem plecak i wyszedłem.Przez to dojeżdżanie rozchorowałem się i leżałem w domu już drugi tydzień. Kilka dni po tym jak się wyprowadziłem zadzwonił. Nie rozpoznał mnie przez telefon i wziął mnie za mojego ojca. Wykorzystałem to i powiedziałem, że wyjechałem. Chyba uwierzył, bo już nie zadzwonił więcej. A może znalazł sobie inną dziwkę. Niewiele mnie to obchodziło. Większość znajomych zostawiłem w szkole, ale nie byłem sam. Prawie codziennie przychodził mój przyjaciel z dawnych jeszcze czasów. Zanim zachorowałem, spotkałem się z May. Od razu wiedziała, że się wyprowadziłem. Te wydarzenia wywarły na mnie swoje piętno. Zmizerniałem, przycichłem. I uwadze Michaela to nie umknęło. Z góry przeprosiłem go, że nic nie powiedziałem wcześniej i poprosiłem o wybaczenie. Opowiedziałem mu o tym, co się działo u Rikiego, jak płaciłem za luksusy, o rozmowie z May, o wyprowadzce. Kiedy wszystko już powiedziałem prychnął, nie ukrywając dezaprobaty.- May miała rację. Zachowałeś się jak ostatnia kurwa.- Wiem. I strasznie źle się przez to czuję. Uświadomiłem sobie, że sex z nim wcale nie sprawiał mi przyjemności.- Trochę późno się kapnąłeś.- Lepiej późno niż wcale. Przynajmniej się w nim nie zakochałem – uśmiechnąłem się blado. Jakieś niedopowiedzenie zawisło między nami i zapanowała nieprzyjemna cisza, w trakcie, której zrozumiałem sens wypowiedzianych przeze mnie słów. Michael też zrozumiał.- Dlaczego mi wcześniej nie powiedziałeś?- Byłeś moim jedynym przyjacielem, nie chciałem Cię stracić. Bałem się, że jeśli Ci powiem, będziesz zły i odejdziesz.- Dlaczego ja wszystkiego dowiaduję się zawsze ostatni... – Westchnął zrezygnowany.- Nie jesteś zły? – Szepnąłem.- Jasne, że nie. Ale powinieneś mi wcześniej powiedzieć. Za te tajemnice masz ode mnie kopniaka, jak tylko wyzdrowiejesz. – Uśmiechnął się.- Jesteś kochany! – Rzuciłem mu się na szyję, tak jak zawsze to robiłem.- Tylko mów mi wszystko, ok.?- Ok.Powoli wracałem do zdrowia. Zaczynałem również zapominać o moim upokorzenie. May miała rację i dobrze o tym wiedziałem, a mimo to nie umiałem nad tym przejść do porządku dziennego. Oddałem się jedynie za luksus i choć wiem, że nie byłem ani pierwszy ani ostatni w historii, to nie umiałem spojrzeć sobie w twarz i powiedzieć „jestem czysty, to nic złego”, nie umiałem już żyć tak jak dawniej; śmiać się z byle czego i włóczyć się godzinami po mieście ku rozpaczy rodziców, na wszystko patrzeć z uśmiechem i kochać wszystko wokół. Naprawdę nisko upadłem i mimo wszelkich starań, nie umiałem sobie z tym poradzić i żyć jak dawniej, bo wiedziałem, gdzieś w głębi duszy, że to jest już niemożliwe, coś się we mnie wypaliło, zgasło i nie wróci. Straciłem jakąś cząstkę siebie: szacunek do swojej osoby. Jak ktoś mógł mnie szanować, skoro sam traktowałem siebie jak szmatę? Tak bardzo bym chciał żeby to się nigdy nie stało... Czułem jak ciepłe łzy znaczą wąską i mokrą drogę przez moje policzki, uszy, szyje i giną we włosach...Do końca tygodnia miałem jeszcze wolne. Już nie leżałem w łóżku, ale nadal byłem osłabiony. Miesiąc. Tyle mnie nie było dla świata. Ale to nawet lepiej, bo nie mógłbym tym wszystkim ludziom spojrzeć w twarz, choć i tak na pewno nikt nie wie. Ale kiedyś trzeba wrócić i stawić czoło własnym słabościom. Tyle, że ja nie bardzo miałem na to ochotę. Z nosem przy monitorze potrafiłem siedzieć długie godziny i zaczytywać się w miłosne opowiadania, sam jednak nie mając natchnienia do pisania. Czasem leżałem na łóżku i tępym wzrokiem wpatrywałem się w sufit. Przychodziła do mnie wtedy moja młodsza siostra, Lisa. Kładła się obok mnie i zwijała w kłębek z głową na mojej piersi. Cichutkim głosikiem mówiła:- Kocham Cię, Matti. Ty zawsze tu będziesz, prawda?I z tak bezgraniczną miłością i nadzieją wpatrywała się w moje oczy, że nawet kiedy miałem najpodlejszy humor, uśmiechałem się do niej ciepło, jednak z tą odrobiną smutku. Lisa miała dopiero 4 lata, ale była niesamowicie bystra i mądra. Ilekroć się uśmiechałem, mówiła że będzie lepiej. Tak bardzo chciałbym w to wierzyć, tak bardzo bym chciał... Szósta. Miałem zadzwonić do May godzinę temu. Będzie zła. Wyszedłem po słuchawkę telefonu i zamknąwszy drzwi do pokoju, usiadłem przy biurku. Wystukałem numer i czekałem.- Halo? – W słuchawce usłyszałem zmęczony, trochę ochrypły, niewątpliwie męski głos. Czyżby May nie było? Zawsze ona odbiera telefony, więc zapewne to ktoś z jej rodziny.- Halo? – Głos powtórzył się. Otrząsnąłem się z zamyślenia.- Dzień dobry. Jest May? – Mężczyzna w słuchawce prychnął.- Nie dość, że mnie obudziłeś, kimkolwiek jesteś, to jeszcze zadajesz głupie pytania o miesiąc.- Umm, May to moja przyjaciółka. Ale to chyba pomyłka...- Do widzenia.- Do widzenia i.. – Mężczyzna odłożył słuchawkę – przepraszam, że pana obudziłem..Wymamrotałem wyłączając telefon. Poszedłem odnieść słuchawkę i zerknąłem na wyświetlacz. Nie zauważyłem tego wybierając numer. Początek numeru istotnie należał do May, ale resztę, z przyzwyczajenia, wystukałem do Rikiego. Poczułem jak w moim gardle przesuwa się jakaś gula. Zacisnąłem powieki, czując pod nimi niebezpieczne pieczenie. Z korytarza wysunęła się Lisa. Owinęła swe łapki wokół moich ud i przycisnęła się do mnie mocno. Położyłem jej rękę na głowę i potargałem jej włoski. Prześliczne pacholę. Któż mógłby jej nie kochać? Wziąłem ją na ręce i poszliśmy do mojego pokoju.Niezbyt szybko acz nieubłaganie zbliżały się święta. Wczoraj wróciłem do szkoły. Czułem się dość dziwnie, ale dzięki May udało mi się przesiedzieć cały dzień. Kobieta, u której mieszkała na stancji, kazała jej się wynosić, bo sprowadziła sobie jakiegoś kochanka, w związku z tym May przeprowadziła się do internatu. Oficjalnie nie mogliśmy mieć tego samego pokoju, ale trochę kombinowania i zajęliśmy mały, dwu osobowy pokoik. Z zaległościami musiałem sobie szybko poradzić, bo zbliżał się koniec semestru i można by jakoś wyglądać z ocenami. Powoli zaczynałem wracać do dawnego życia, choć jak nie omieszkała zauważyć May, nadal nie wracałem do siebie. Ona i Michael wierzyli we mnie, nawet Lisa, tylko mi trudno było znów w siebie uwierzyć.Przechadzałem się zatłoczonymi uliczkami już chyba ze trzy godziny i nie było jak na razie możliwości, by już zakończyć ten spacer. Mianowicie dlatego, że szukałem prezentu dla mojej Kruszynki. W zasadzie to nawet nie wiem czego szukam. Lisa raczej nie ma bardzo sprecyzowanego gustu, lecz jest dość wybredna. Na końcu długiej ulicy zamajaczył mi wielki hipermarket. Raczej nie chodzę za prezentami do hipermarketów, ale w akcie desperacji mogłem udać się i tam.Przedświąteczna gorączka trwała wszędzie. Choć wtorkowe popołudnie nie było dość dogodną porą na robienie wielkich zakupów to ludzi było dość sporo. Z koszykiem pod pachą i ręką na portfelu przedzierałem się między wielkimi regałami z najdziwniejszymi w świecie rzeczami. Pełno tu było najróżniejszego towaru, od bazarowego szmelcu po markowe gadżety. No cóż, trudno się dziwić. Nie zwracając na nic uwagi, sunąłem dalej w poszukiwaniu wymarzonego prezentu. Jakież było moje zdziwienie, gdy potykając się o wyrzucone z kosza buty, zamiast upaść na zielone płytki, upadłem, na równie zdziwionego co ja, staruszka. Grzecznie przeprosiłem go i odwróciłem do tyłu po mój koszyk. Kilka regałów dalej stało trzech chłopaków. Wydali mi się znajomi, choć nie znałem ich osobiście. Słyszałem jednak, że nie zaliczają się raczej do osób, które buszują po sklepach. No cóż. Chyba świąteczna gorączka udzieliła się również im. Zebrałem się wreszcie i ruszyłem dalej. Skoro już tu jestem, to można by coś kupić słodkiego. Jutro luźne lekcje, więc może zrobimy sobie z May miły wieczorek? Na pewno się zgodzi. Poza tym trochę słodkości dla Lisy nie zawadzi. Tylko co tu wybrać? Stałem między setką różnych smakołyków i nie miałem pojęcia co wziąć. Chwila namysłu... Co to? Wśród sterty wafelków leżał miś. Całkiem spory, jasnobrązowy z czarnymi jak węgielki oczyma i łatkami na futerku. I taki miły w dotyku. Ktoś go zostawił? Nie, przecież ma metkę. Ale stoisko z zabawkami jest na samym początku a ja już jestem dobrze za połową! No nic, odniosę go, jak będę wracał. Ale on patrzy na mnie TAKIMI oczyma. Oj, no dobrze, zobaczę ile kosztujesz. Czytnik cen był zaledwie kilka kroków ode mnie. Przystawiłem jego metkę do urządzenia, które wyświetliło:::mis-sredni 19,90::Tylko tyle? Ktoś już mógł się pofatygować i go odnieść. No to co mały? Wracamy?... Dałbym sobie uciąć każdą część ciała osobno, on posmutniał. Wiem, jak to brzmi, ale ona naprawdę posmutniał. Ściskając go w ręce rozważałem możliwość kupienia go. Chyba chciał żebym na niego trafił. Dobrze średni misiu. Chyba kilka najbliższych dni spędzimy razem. Uśmiechnąłem się i on też. Niezwykły miś, słowo daję. I nawet wybór słodyczy przyszedł mi łatwiej. Dla Lisy wybrałem jej ulubione owocowe ciągutki, a dla mnie karmelki. Mniam.Razem ze słodyczami i średnim misiem ruszyłem do kas. Od pewnego czasu miałem wrażenie, że ktoś za mną idzie. Z początku wydało mi się to normalne, bo tu jest dużo ludzi, jednak po kilku minutach doszedłem do wniosku, że to już nie jest normalne. Przystanąłem przy regale z płytami i spojrzałem w kierunku z którego przyszedłem. Przy końcu regału stało trzech tych samych chłopaków, co wcześniej. Śledzą mnie? Uświadomiłem sobie, że już ich dzisiaj widziałem na przystanku, kiedy jechałem na miasto. Łażą za mną cały dzień? Nie myśląc więcej pospieszyłem do najbliższej kasy i zapłaciwszy opuściłem szybko budynek. Na dworze było już ciemno i tylko latarnie i wystawy sklepowe rozjaśniały mrok nocy, rzucając kolorowe refleksy na przechodniów. Spuściłem głowę i jeszcze przyspieszyłem kroku. Nie wiem czego ode mnie chcieli, ale nie miałem najmniejszej ochoty się dowiadywać. Po raz kolejny moja naiwność dała znać o sobie. Okej średni misiu. Trzymaj się, bo przyspieszamy. Mój chód przeobraził się w trucht i stałby się galopem, gdyby coś mi nie przeszkodziło. A w zasadzie ktoś. Stał przede mną dość wysoki, na oko dwudziestopięcioletni mężczyzna, o jasnobrązowych włosach i ciemnych oczach. Przytrzymywał mnie za ramiona i wpatrywał się we mnie ewidentnie chcąc o coś zapytać.- Przepraszam – szepnąłem – Gonią mnie...Moje słowa były ledwo słyszalne. Skuliłem się w sobie i zadrżałem. Słyszałem za sobą stukot butów na mokrym bruku. Chciałem się wyrwać i uciec dalej, ale w tym momencie mężczyzna otulił mnie płaszczem i zasłonił ciałem przed widokiem prześladowców. Widziałem tylko ciemność jego swetra. Słyszałem jak wybiegają zza rogu uliczki i biegną w naszym kierunku. Zwolnili, ale nie zatrzymali się. Nie wiedziałem co się dzieje i nie chciałem ryzykować i wychylać się. Mocniej wciągnąłem powietrze zmieszane z zapachem mężczyzny. Pachniał świeżością i czymś bardzo ulotnym. Zacisnąłem powieki w oczekiwaniu. Nagle kroki przybliżyły się i oddaliły śpiesznie. Mężczyzna jeszcze chwilkę okrywał mnie. Czułem, że rozgląda się nerwowo i odkrywa mnie. Nadal miałem zamknięte oczy i jedynie czułem na sobie jego wzrok.- Już dobrze? – Zapytał mnie. Jego głos brzmiał dziwnie znajomo, choć troszeczkę inaczej.- Chyba, chyba tak – wymamrotałem. Moja nieśmiałość. Choć nie wiem jakbym z nią nie walczył, zawsze wyłaziła w najmniej spodziewanych momentach. To mi chyba nie ułatwi życia. Westchnąłem i zebrałem siatki ze śniegu. – Dziękuję panu. I przepraszam, że pana obudziłem.- Ale ja wcale nie śpię – zaśmiał się. No tak. Znowu gafa...- Umm, to znaczy... Kiedyś pana obudziłem..i..ja..bardzo przepraszam za to.- Nie śpię, ale mimo to nie bardzo rozumiem co chcesz powiedzieć i o co ci chodzi.- Ja...ja kiedyś zadzwoniłem do pana...przez przypadek...i obudziłem pana... – boże czemu to zawsze spotyka mnie?- Nie gniewam się. – uśmiechnął się. Tyle że to był smutny uśmiech, tak jak i wcześniejszy śmiech. Czy można mieć smutny uśmiech? – Może Cię podrzucić?- Um, chętnie.Niepewnie poszedłem za nim w stronę niewielkiego parkingu. Myślałem, że ujrzę kolejną furę pokroju Rikiego, ale się mocno zdziwiłem widząc dość starego forda. Bez słowa wsiadłem do pojazdu i zapiąłem pasy. Czarnowłosy zrobił to samo. Odpalił samochód i zapytał gdzie ma mnie podwieźć. Szepnąłem, że do internatu i zapadłem się głębiej w fotel. Kierowca widząc to powiedział.- Może to nie jest luksusowe auto, ale lubię go – i znów ten uśmiech. To dziwne, ale coś w nim przyciągało uwagę. Nie wiedziałem co mam odpowiedzieć, więc milczałem. Chyba trochę źle to odebrał, bo uśmiech zszedł z jego twarzy i wpatrzył się w ulicę przed sobą. Odgarnął włosy za ucho i podrapał po szyi. Spojrzał na mnie. Poczułem jak ciepło wypływa na moje policzki, które zapewne teraz wyglądają jak pomidor. Spuściłem głowę, chcąc ukryć moje zawstydzenie. Facet chyba zdał sobie sprawę z mego zakłopotania i przyspieszył. Byliśmy już prawie pod internatem, kiedy w jakiś cudowny sposób udało mi się zwalczyć skurcz gardła i powiedzieć.- Dziękuję panu. Bardzo mi pan pomógł. Ja...ja nie...umm może się pan poczęstuje? – wypaliłem, wyciągając w jego kierunku karmelki. Poczęstował się kilkoma cukierkami, jednego zjadł od razu a resztę schował do kieszeni płaszcza.- Ian. – usłyszałem nagle i nie bardzo zrozumiałem. – Ian, - powtórzył – tak mam na imię.- Mathew – samochód zatrzymał się pod blokiem i Ian podał mi dłoń. Niepewnie ją ścisnąłem.- Uważaj na siebie, Matti – uśmiechnął się. Zupełnie nie wiedziałem co mam zrobić. Skinąłem lekko głową i wysiadłem z samochodu.Szalony wieczór z May przerodził się w jedynie ciekawy wieczór z May. Nie wiem, dlaczego, ale przed oczami ciągle stawała mi postać Iana. Ofiarował mi pomoc w zasadzie za garść cukierków, osobie, której przecież w cale nie znał. Nie pasował do tego świata, do tej rzeczywistości, gdzie kłamstwo i pieniądz ma większą moc niźli prawda i przyjaźń. Jakby zapewne powiedziała May, idealnie pasował do takiego naiwniaka jak ja. Z rozmyślań wyrwała mnie jej ciepła dłoń, dotykająca mojej własnej.- Coś się stało? – jej głos pytał, lecz jej oczy stwierdzały raczej ten fakt.- Wiesz..ja...- Matti, zachowujesz się jak dziecko, wiesz? Nikogo nie chcesz zadręczać swoimi problemami, tak? Dobrze, tyle, że to one kiedyś zadręczą ciebie. Co się stało?- Spotkałem dziś kogoś...- Ktoś od Rikiego?- Nie...- Więc?- Byłem w markecie i zauważyłem, że ktoś za mną idzie. Szybko zapłaciłem i wybiegłem stamtąd. Oni nadal za mną szli. Ja przestraszyłem się i zacząłem biec. Wtedy wpadłem na kogoś. Nie miałem już siły, bałem się. Wyszeptałem tylko, że ktoś mnie goni, a on okrył mnie swoim płaszczem i zasłonił. Tamci przebiegli a on odwiózł mnie tutaj. Pomógł mi jedynie za garść cukierków.- Żeście się dobrali – sarknęła.- May – jęknąłem przeciągle.- A nie mam racji? No sam powiedz chodząca sierotko. A po tej sprawie z Rikim zamiast spoważnieć robisz się jeszcze bardziej naiwny i nieśmiały. Matti nie rozumiem cię.- Ja sam siebie nie rozumiem. May ja nie wiem, co mam robić – pierwsze łzy toczyły się po moich policzkach. Przytuliła mnie do siebie a ja czując oparcie duchowe, otworzyłem się.- To, co zrobiłem nie daje mi spokoju. Czuję się taki brudny. I choć nie wiem ile łez bym wylał, to nie zmyję z siebie tego uczucia. Wy...wy nadal we mnie wierzycie, ale ja już nie mam siły...ja po prostu nie mam siły...to za dużo jak dla mnie. May ja...ja już chyba nie chce żyć..- Matti, nie mów tak, słyszysz?! Nie mów! – potrząsnęła mną i rozpłakała się. – Nie mów tak...Nie wiem jak znalazłem się w łóżku ani nie wiem, kiedy. Znów doceniłem wartość późnego zaczynania zajęć. May nie było w pokoju, zapewne wyszła do znajomych. Chyba długo wczoraj płakałem, bo bolało mnie gardło i głowa, a ponadto miałem opuchniętą twarz i czerwone oczy. Ale chociaż na duszy było mi troszeczkę lżej. Chyba naprawdę jestem trochę zbyt delikatny. Może kąpiel? To chyba najlepszy pomysł, na jaki wpadłem od jakiegoś czasu. No i może ten pomysł z hipermarketem. Spojrzałem na torby. Hm w jednej są nie zjedzone wczoraj karmelki. Na śniadanie na razie nie mam co liczyć, więc chociaż tyle. Um, co to? W reklamówce z cukierkami coś błyszczało. Guzik? Skąd to się tu wzięło? Ja nie miałem koszuli, kasjerka też nie. Czyżby to guzik Iana? Ale skąd?Sunąłem niespiesznie po szkolnym korytarzu. Już do domu, tylko gdzie jest May? Znowu się gdzieś zagadała i spóźni się. Przedziwna dziewczyna. Jak jej starcza sił by pocieszać mnie, plotkować z dziewczynami i jeszcze zajmować się sobą? Ona czegoś przypadkiem nie bierze? Ktoś trącił mnie w ramię.- Słyszałem, że umiesz znikać, Mat. – nie bardzo wiedziałem, o co chodziło Dave’owi.- ?- Nie udawaj. Garry i jego zgraja śledzili cię wczoraj a ty im po prostu rozpłynąłeś się w powietrzu. Do tego jeszcze ten koleś.- Jaki koleś?- Ten co właśnie gada z dyrem. Garry narobił w gacie i zwiał, bo tego gościa widzieli wczoraj, jak cię szukali.Teraz już z trwogą spojrzałem w kierunku, jaki wskazywał mi Dave. Naprzeciwko gestykulującego grubaska stał wysoki mężczyzna w czarnym płaszczu do samej ziemi. Pół długie, szarobrązowe włosy nieznacznie falowały. Ale co ON tu robi? Wpatrywałem się w jego plecy nie mogąc znaleźć żadnego sensownego powodu dla którego on tu jest. Nawet nie zauważyłem kiedy przybliżył się na tyle, że nie miałem już możliwości uniknięcia tego spotkania. Szedł korytarzem i chyba nie rozpoznał mnie, taką przynajmniej miałem nadzieję. Popatrzył na mnie i uśmiechnął się.- Cześć. – zagadnął zaskoczony i podał mi dłoń.- Cześć – również nie ukrywałem zdumienia. Oczy chyba wszystkich dziewczyn skierowały się na nas. Poczułem się dziwnie. Ian chyba też, bo chrząknął znacząco i zapytał.- Idziesz do domu?- W zasadzie to jeszcze nie. – wolnym krokiem kierowaliśmy się do wyjścia. Przez oszklone drzwi widziałem ciemność panującej już nocy, rozświetlanej jedynie latarniami.- Czekasz na kogoś?- Um, tak.Wyszliśmy przed budynek i stanęliśmy. Nerwowo spojrzałem na zegarek. May była spóźniona już dobre 20 minut. Chyba się już nie pojawi. Westchnąłem i podniosłem głowę. Dopiero teraz zobaczyłem, że Ian mi się przygląda. Jego czerwone w tym świetle oczy, patrzyły na mnie ciekawie z odrobiną smutku i tęsknoty. Tak mi się przynajmniej zdawało. Nie mogłem oderwać od niego oczu, jakby trzymał moją głowę i kazał patrzeć tylko w tym jednym kierunku. Z tego stanu wyrwał mnie głośny okrzyk Dave’a.- Mat, Mat! Czekaj! – podbiegł do mnie i dał mi małą karteczkę, popatrzył na nas chwilkę i poszedł dalej. Rozwinąłem notatkę i przeczytałem. Była od May.- Chyba nie mam już na co czekać. – uśmiechnąłem się blado. Teraz to już chciałem iść tylko spać. Byłem tak niesamowicie zmęczony, że zaczynałem już tracić grunt spod moich nóg.Obudziłem się czując na twarzy promienie słońca. Niezbyt mocne, jednak przez szybę były wystarczające aby mnie wyrwać objęciom snu. Będąc jeszcze w stanie odrętwienia nie zastanawiałem się co robi słońce w moim pokoju, gdzie okna wychodzą na północ. A może...Otworzyłem natychmiast oczy i nakazałem sobie obudzić się zupełnie.Leżałem w przestronnym pokoju, na zaścielonym na zielono łożu. Łożu, bo inaczej tego nie można było nazwać. Było ogromne. Po drewnianej oprawie sądziłem, że jest stare. Może nawet antyczne? Cały pokuj zachowany był w ciemnym drewnie i zieleni. Ciemnozielone zasłony, kilka tonów jaśniejszy dywan, krzesło w kącie pokoju o jasnej draperii i pościel. Miękka i pachnąca. Tylko co ja w niej robiłem? Usłyszałem brzęk klamki i szelest drzwi. Z przerażeniem spojrzałem na nie. Zza nich wyłoniła się ciemna postać. Czarny półgolf idealnie dopasowany do ciała, czarne spodnie opinające szczupłe nogi, włosy opadające na twarz.- Ian? – szepnąłem, a mężczyzna wysunął się z cienia w którym do tej pory stał.- Przepraszam. Wczoraj zasłabłeś przed szkołą i odwiozłem cię do internatu, ale było już zamknięte. Zabrałem cię więc do mnie. I jeszcze raz przepraszam.- To ja powinienem przeprosić. – ścisnąłem pościel w dłoniach. – Przeprosić i podziękować.Twarz Iana wyrażała zdziwienie i nie bardzo wiedziałem dlaczego.- Już dwa razy mi pomogłeś. Dziękuję.- Nie masz za co. – uśmiechnął się do mnie. Znów smutno. – Może coś zjesz, co? Nie wyglądasz najlepiej.- Chyba...chyba masz rację. – niechętnie wstałem z łóżka i odkryłem, że spałem w spodniach i koszulce. Za moim wzrokiem powędrował wzrok mężczyzny.- Nie chciałem cię budzić, więc zdjąłem ci jedynie bluzę. Zanim wyjdziesz, będziesz mógł się odświeżyć. No a teraz choć coś zjeść.Poszedłem za mężczyzna do kuchni, mijając po drodze salon. Był bardzo duży i jasny. Duże okno osłonięte cienko plecioną firanką w kolorze kości słoniowej wpuszczało do pokoju miły blask. Na jednej ze ścian znajdował się kominek a przed nim ustawiona była beżowa kanapa. Oprócz tego stał tam jeszcze drewniany stół, dwa fotele, kilka kwiatów; w kącie stał telewizor i mała wieża. Całe pomieszczenie sprawiało raczej wrażenie skromnego. A wszystko w odcieniach brązu, złota i beżu.Wślizgnąłem się za mężczyzną do kuchni i od razu usiadłem na krześle. I tu było bardzo gustownie, choć skromnie. Brązowa podłoga i lekko pomarańczowe, małe płytki na ścianach w części gospodarczej, obite korkiem ściany w części jadalnej. Okno z rudawymi zasłonkami i firanką w kolorze zboża. Drewniany stół i kilka drewnianych krzeseł. A na ścianach półki z mnóstwem małych słoiczków z najróżniejszymi przyprawami świata. Nad kuchenką, zawieszone na okapie, zwisały ‘głową w dół’ czerwone papryczki i suszone zioła. Naprawdę miły widok. Jak w jakiejś chatce z pogranicza czasów.- Na co masz ochotę? Mogą być jajka na bekonie?- Yhym – mruknąłem nadal rozglądając się po pomieszczeniu. Przez drzwi widziałem naprzeciw kuchni dwie pary zamkniętych drzwi a kiedy tu szliśmy jeszcze dwie inne pary. Z rozmyślań wyrwał mnie stawiany przede mną parujący kubek a jego właściciel patrzył na mnie uważnie. Dopiero teraz dostrzegłem, że jego oczy są złote. I takie smutne i, i jeszcze coś w nich było, ale nie umiałem nazwać tego.- Masz ładne mieszkanie – powiedziałem podnosząc kubek do ust.- Cieszę się, że ci się podoba. – powiedział odwracając się w stronę kuchenki, gdzie lekko skwierczało śniadanie. Po chwili znalazło się na talerzu przed moim nosem. Muszę powiedzieć, że nieźle wwiercało się w nozdrza. Wdychałem przez chwilkę słodki zapach i zabrałem się ochoczo za jedzenie.- Smakuje Ci? – zapytał mnie znad swojej porcji.- Bardzo.- Chyba już dziś nie pójdziesz do szkoły – uśmiechnął się.- Chyba nie – przyznałem cicho. Zegar na ścianie wskazywał jedenastą za dwie a dziś lekcje zaczynałem od wpół do dziewiątej. Już wczoraj chciałem sobie zrobić wolne. Tylko pewnie May się martwi.- Um, mogę zadzwonić? – zapytałem niepewnie, zapatrzony w ciemny płyn w kubku odbijającym moje trochę niepewne oczy. – Moja koleżanka na pewno się martwi.- Proszę. – podał mi telefon a sam wziął talerze i oddalił się. Szybko wystukałem numer.- May?- Mat, to ty? Co się z tobą dzieje? Gdzie ty jesteś?- Nic mi nie jest. Wczoraj przed szkołą zasłabłem i... – przerwała mi w pół zdania.- Jak to zasłabłeś?- Normalnie – wzruszyłem ramionami.- Jak to normalnie?! Z tobą coś się dzieje, Mat! Gdzie ty w ogóle jesteś, co?Zakryłem słuchawkę dłonią i zapytałem.- Ian, gdzie ja jestem?Jednak nie zdążył mi odpowiedzieć, bo May krzyknęła w słuchawce.- Jesteś u tego rycerza?! Mat, co ci znowu do głowy strzeliło? Jeśli to się skończy tak jak z Rikim, to...- May, daj spokój. To się nie powtórzy. Nigdy. Będę po południu w internacie.- Będziesz musiał mi wszystko wyjaśnić.- Dobrze. To na razie.- Matti, martwię się o ciebie.- Wiem. Cześć.- Cześć.Rozłączyłem się i odłożyłem słuchawkę na stół. Wziąłem kubek i zapatrzyłem się w jego zawartość.- Wszystko w porządku? – zapytał mnie, siadając naprzeciwko.- Chyba. – nadal wpatrywałem się w ciecz.- Jeśli chcesz, to możesz tu chwilkę posiedzieć. Ja muszę wyjść. – zawiesił głos, oczekując na moją odpowiedz.- Nie, chyba już pójdę.- Na pewno?- Tak. May będzie na mnie czekać.- To do niej dzwoniłeś?- Um, tak. Naprawdę, muszę już wracać i tak już zbyt dużo czasu ci zająłem.- Skądże, ale jeśli chcesz jechać. Twoje rzeczy leżą w salonie.Odstawiłem kubek i wyszedłem do salonu. Założyłem bluzę, buty i płaszcz; plecak zarzuciłem na plecy. Kiedy doszedłem do kuchni, Ian już stał ubrany przy otwartych drzwiach i czekał aby je za mną zamknąć. Opuściłem mieszkanie, rzucając jeszcze na nie przelotne spojrzenie. Zjechaliśmy windą do garaży i wsiedliśmy do samochodu. Ian odpalił go i płynnie wyjechaliśmy, dołączając do ruchu na drodze. Zapanowała chwilowa cisza.- Ian? – mężczyzna spojrzał na mnie i zaraz znów zapatrzył się na drogę przed sobą – Ile masz tak w ogóle lat?- 27, a ty?- 17.- Wyglądasz na trochę mniej, wiesz? Jesteś drobnej budowy i w ogóle taki delikatny.Poczułem, że się trochę czerwienie, ale nie tak jak za pierwszym razem gdy jechaliśmy razem.- Ty też wyglądasz na mniej. – wymamrotałem ledwo co. Zapatrzyłem się w mijany krajobraz. Tak, jestem zbyt delikatny, a ta cała sytuacja wykańcza mnie. Ale sam muszę sobie z tym poradzić. Westchnąłem.- Widzę, że coś cię ciągle trapi.Uśmiechnąłem się lekko, aby zaprzeczyć temu co powiedział, jednak on nie dawał się tak łatwo zwieść. Tymi smutnymi oczyma, które wydawały się widzieć już wszystko, wpatrywał się i jakby odgadywał wszystkie myśli, pragnienia. Jakby po prostu rozumiał. May umiała słuchać, pocieszyć, ale nie rozumiała.Reszta drogi upłynęła nam w milczeniu. Ian zatrzymał się przed internatem i wyciągnął ku mnie dłoń, drgnąłem odruchowo, widząc moją twarz, zabrał ją szybko. Odruch, tylko tyle, a przecierał cieniutką linię zaufania między nami.- Przepraszam. – cofnął się lekko. Jakiś grymas przebiegł przez jego twarz, jednak zaraz znikł i pojawił się na niej zwyczajowy smutny uśmiech. – Trzymaj się ciepło, Matti. I nie zadręczaj się tak. To w niczym nie pomoże. To na razie – wyciągnął powoli rękę w geście pożegnania. Uścisnąłem ją.- Wesołych Świat.- Wesołych Świąt. – wysiadłem i wolnym krokiem podążyłem do budynku. Gdzieś na drugim piętrze zafalowała firanka.Nareszcie w domu. Jak to dobrze, że tutaj przynajmniej wszystko w porządku. Co prawda już niemal od progu zostałem zagoniony do pracy, ale przynajmniej tu byłem. Mama zajmowała się jak zwykle gotowaniem a my biedne dzieci, musieliśmy sprzątać i stroić mieszkanie. W tym roku święta wypadały jakoś dziwnie, w środku tygodnia. Ciekawe.Najgorszą część świąt miałem już za sobą. Najgorszą, bo była najcięższa, a ja nie bardzo przepadałem za tym. Mimo tego teraz czułem się dobrze i rozkoszowałem się ulotną atmosferą świąt. Choinka ubrana dzisiejszego poranka skrzyła się setkami srebrnych światełek i wyglądała jakby przysiadły na niej świetliki. Cudny widok. Rodzina w komplecie zasiadała za stołem i wyczekiwała pierwszej gwiazdki, znaku, że można rozpocząć wieczerzę. Lisa z nosem przy szybie siedziała już chyba ze dwie godziny, co najmniej dwa razy dając fałszywe poświadczenie obecności gwiazdki.- Jest, jest! Matti, chodź zobacz! Jest!Podszedłem do niej, przytulając jej rozradowaną postać. Jakże była naturalna i swobodna. Nie tak, jak ci których widziałem na co dzień. Pełni fałszu i zakłamania. Nawet May czasem taka była. Wszyscy są tacy. Ian. On chyba taki nie jest. Z rozmyślań wyrwała mnie mała rączka, chwytająca mój rękaw.- Matti, czy już można jeść opłatek? – zapytała z powagą. Roześmiałem się i wziąłem na ręce.- Nie mówi się ‘jeść opłatek’ tylko dzielić się opłatkiem. Ale tak, teraz już można. – stanęliśmy przy stole i wzięliśmy po kawałki białego chleba.- Matti, życzę ci wszystkiego najlepszego, zdrowia, szczęścia, duuużo kolegów, dobrych ocen i żebyś się zakochał – cmoknęła mnie i ułamała opłatek.- Życzę ci Kruszynko wszystkiego co dobre, szczęścia, zdrowia, dużo zabawy i znajomych. I żebyś nigdy nie była sama. Przełamaliśmy się. W tej chwili pomyślałem o Ianie. To już drugi raz tego wieczoru.Obudziłem się zlany zimnym potem. Już dawno mi się nic nie śniło, a już na pewno nie koszmar. Śniło mi się, że w płonącym samochodzie siedzi Riki i żywcem się pali. Nad nim stoi uśmiechnięta postać May. Obok mnie leży ciało Iana, całe we krwi. Nagle May odwraca się do mnie. Jej oczy. Kiedy w nie spojrzałem, obudziłem się. Drzwi pokoju nagle skrzypnęły a ja podskoczyłem na łóżku. W smudze światła pojawiła się mała istotka o długich, jasnych włoskach.- Lisa... – ledwo szepnąłem. Widać nie tylko ja nie mogę usnąć.- Mogę dzisiaj z tobą spać?- Jasne. Chodź tu. – odkryłem kołdrę i wskazałem miejsce obok siebie. Lisa razem ze średnim misiem pod pachą, wdrapała się i przykryła, przytulając do mnie.- Miałam straszny sen.- Co ci się śniło, Kruszynko?- Śniło mi się, że ty i rodzice odeszliście, a ja zostałam sama.- To tylko sen. Tak się nie stanie.- Będziesz zawsze przy mnie, prawda?- Jasne. Ale śpij już teraz, dobrze?- Yhym – ziewnęła i zamknęła oczka. – Kocham cię, Matti.- Ja tez cię kocham, Kruszynko. – cmoknąłem ją w czubek głowy i zamknąłem oczy.Świt okazał się równie nieprzyjemny co noc, którą przespałem lekkim półsnem, przekręcając się z boku na bok. Szarość za oknem nie poprawiła mi wcale humoru i zaczynałem zapadać się w stan głębokiego zamyślenia i melancholii. Były jednak święta i wiedziałem, że wymykanie się, by pobyć chwilę w samotności, jest trochę nie na miejscu. W takim przekonaniu utrzymywałem się przez kilka następnych dni, aż do jednego wieczora, kiedy to Sara, moja starsza siostra, nakrzyczała na Lisę, choć w zasadzie to nic wielkiego nie zrobiła. Lisie przy kolacji spadł widelec na sukienkę Sary, na co ta zareagowała tak gwałtownie, że i mnie ciarki przeszły. O mało nie uderzyła dziecka, na oczach całej rodziny. Lisa rozpłakała się i uciekła do swojego pokoju. Nie myśląc wiele pobiegłem za nią, rzucając jeszcze ciskające gromami spojrzenie.Znalazłem Lisę w jej pokoju. Siedziała na szerokim parapecie i tuląc średniego misia do piersi, wylewała łzy, patrząc na biały świat za oknem, pogrążony w największym mroku. Bez słowa podszedłem i objąłem ją lekko.- Nie płacz. No już cii... Sara na pewno tak nie myślała. Po prostu była zła i padło na ciebie. Kruszynko, spójrz na mnie. – niepewnie uniosła głowę i czerwonymi, wielkimi oczyma, wypełnionymi po brzegi łzami, spojrzała na mnie. Coś się ścisnęło we mnie. Czy dziecko może mieć taki wzrok? Jakby skrzywdzone zwierzątko, pewne, że z nikąd nie otrzyma pomocy.- Choć, maleńka. – wyciągnąłem ramiona, a ona momentalnie wtopiła się w nie, jakby były jedyną rzeczą na świecie. Wziąłem ją na ręce i zaniosłem do jej łóżka. Położyłem się obok i chwilę mi zajęło uspokojenie dziewczynki i uśpienie jej. Nie miałem już wyrzutów sumienia, że nie siedzę z nimi.Czułem się źle i prawie w ogóle nie wychodziłem z pokoju. Nie były to przypadłości fizyczne, lecz duchowe. Chyba rzeczywiście święta to czas refleksji i głębokich przemyśleń. Tylko, że ja nie bardzo chciałem nad tym myśleć, bo w zasadzie nie było już nad czym. Ale coś nadal nie dawało mi spokoju. Może to przez ten sen? I co w nim robił Ian?- Mat, zejdź na dół! – oderwałem się od swych ponurych myśli i zebrałem się z łóżka. Za kilka minut dwunasta.- Coś się stało? – zapytałem widząc całą rodzinę w salonie.- Mat, przecież dziś sylwester! Zaraz wybije dwunasta. Napijesz się z nami szampana?- Nie, dzięki.Rzeczywiście, dziś był sylwester. Zupełnie nie zwróciłem uwagi na płynący czas. Kiedy zapada się we własne myśli nie czuje się tego. Zacząłem się wspinać z powrotem na piętro. Tylko dlatego, że chcieli zapytać czy się z nimi napiję, choć wiedzą, że nie piję, musieli mnie ściągać z łóżka? Otwierałem właśnie drzwi, kiedy coś przyszło mi do głowy. Wróciłem po telefon i zamknąwszy się w pokoju, wystukałem numer. Jeden sygnał, drugi, trzeci...- Halo? – w słuchawce rozległ się trochę zachrypnięty głos.- Cześć Ian.- Och, to ty – choć głos zyskał na sile, nadal był ochrypły.- Obudziłem cię? – zdziwiłem się.- Nie ukrywam.- Um, przepraszam – wymamrotałem do słuchawki. – Ale p...
ashe