Threesome - po francusku "ménage a trois", po polsku mało seksowna figura geometrycznaStał przed salą, zza drzwi której dobiegał wesoły gwar rozmów i śmiechów. Pierwsza lekcja w nowej szkole. Boże, nogi trzęsły mu się jakby właśnie miał wejść do klasy pełnej krwiożerczych zombi. Wziął głęboki oddech, poprawił golf i przywołał na twarzy w miarę przyjazny uśmiech. Klamka opadła pod naciskiem jego dłoni i ... już nie było ucieczki. Stanął na progu, przyciskając do brzucha dziennik.W jednej chwili wszystkie głowy zwróciły się ku niemu, świdrując ciekawskimi spojrzeniami. Dopiero po chwili, kiedy usłyszał cichy chichot gdzieś z tyłu sali, dotarło do niego, że powinien coś zrobić. Odchrząknął, uśmiechając się przepraszająco. Z przerażeniem zauważył, że biurko ustawione jest na katedrze. Jęknął w duchu, ale dzielnie wszedł po dwóch stopniach na górę i stanął na środku. Teraz dokładnie widział swoich "dręczycieli". Właściwie nie wyglądali nawet tak strasznie... w każdym razie kiedy przypominał sobie kiedy sam był w liceum, a nie było to w końcu tak dawno temu, to nowy nauczyciel mógł pożegnać się z jakimkolwiek autorytetem i zainteresowaniem. Oczywiście, na samym tylko początku. A to był początek... Nie tylko w tej szkole, ale i w ogóle. Co go, do cholery, podkusiło, żeby szukać takiej pracy. Na dodatek pierwsze zajęcia miał z klasą, która zbiorowo olała księdza, bo próbował ich na siłę nawrócić. To się nazywa zgrana grupa...- Dzień dobry.- Dzieeeń-dooo-bry.Usłyszał najbardziej rozwlekłe powitanie, jakie mógł sobie wyobrazić. Skinął ręką, że mogą usiąść. Sam przeczesał włosy palcami (zawsze tak robił, kiedy się przy czymś wahał) i oparł się pośladkamio przód biurka. Te, nadal roześmiane, lica, kwiatu polskiej młodzieży, odpędziły trochę jego złe myśli. Nabierał rozpędu.- Nazywam się Jakub Szostycz i przez najbliższy czas będziecie mieli ze mną etykę. Jeśli ktoś nie ma ochoty uczestniczyć w tych zajęciach to ma w alternatywie religię. Ja w przeciwieństwie do księdza, nie będę wystawiał piątek za samą obecność.Pomruk niezadowolenia przetoczył się po klasie. Uniósł rękę, uciszając ich.- Nie zamierzam nikogo oblać, ale jestem otwarty na wszelakie wariacje na temat. Jeśli ktoś ma kaprys być pierwszym, to proszę bardzo. Każdy z was w ciągu całego roku zbiera punkty za udział w dyskusji, jej kulturę dyskusji i prace pisemne. Mam już ustalone tematy lekcji, ale bardzo chętnie wysłucham waszych sugestii. Jakieś pytania?Tak jak się spodziewał, nie rwali się do zabrania głosu. W końcu jednak, dziewczyna siedząca pod oknem podniosła rękę.- Proszę.- Panie profesorze... właściwie czego my się tu będziemy uczyć? Chce nas pan profesor wychować? "Ukształtować na nowo" - tak jak pani dyrektor sugerowała w swoim przemówieniu inauguracyjnym? Będzie pan stawiał oceny za poglądy, czy jak?- A czego wy oczekujecie od tych zajęć?Jakiś chłopak, bujający się na krześle, skrzywił się komicznie.- Jak to, czego? Mamy godzinę na przepisanie matmy.Wszyscy roześmiali się mniej, lub bardziej jawnie. Nie wiedział, czy chłopak zamierza go zdenerwować, upokorzyć, czy była to tylko głupia uwaga.- No i właśnie o to mi chodziło. Pierwszy kandydat do pały.- To i tak nie liczy się do średniej.- No tak... Wszyscy macie obecność. Możecie iść.Klasa spojrzała po sobie zdziwiona. Tym razem oni nie wiedzieli, czy nowy nauczyciel robi sobie jaja. Minęło przecież tylko 10 minut lekcji. Nie to, żeby płakali, ale... no trochę to było dziwne.- Ale panie profesorze... jak to mamy iść?Dziewczyna spod okna, była już spakowana, ale nadal wyglądała na zaskoczoną.- Skoro macie takie podejście, to idźcie.- Traktuje nas pan jak dzieci.Roześmiał się, zakładając ramiona na piersi.- Spójrzmy prawdzie w oczy - jesteście dziećmi dopóki sami się tak zachowujecie. Mogę was traktować jak dorosłych, kiedy mi na to pozwolicie. Kto chce może zostać.Przeszedł na drugą stronę blatu. Usiadł na krześle, zakładając nogę na nogę. Otworzył dzienniki faktycznie wpisał kompletny stan klasy.Wszyscy zostali.- Miło. No, więc odpowiadając na twoje pytanie... jak masz na imię?- Marysia.- Odpowiadając na pytanie Marysi - po pierwsze nauczycie się tu podstaw filozofii, a po drugie tego, że każdy ma prawo do własnego zdania. Każdy może to zdanie przedstawić i nikt, NIKT, nie ma prawa go obrażać.- Przecież my to wiemyChłopak z ostatniej ławki, tym razem nie krył już zirytowania.-, Ale tego, że nie przerywa się nauczycielowi to już cię mamusia nie nauczyła.Chłopak zmrużył oczy, przybierając mściwy wyraz twarzy. Nachylił się po plecak i nie zasuwając za sobą krzesła, wyszedł, trzaskając drzwiami. Cisza, która panowała w sali, dźwięczała w uszach. Jakub, jakby nie zauważywszy tego, co się stało, kontynuował ze stoickim spokojem. Nie miał pojęcia, gdzie się podziało jego paniczne zdenerwowanie sprzed kwadransu.- Punkty można sobie skasować do zera, kiedy powie się tu o kimś, że jest głupi, za to, co myśli. Poglądy możecie krytykować do woli, moje też. Jeźdźcie sobie po nich ile wam fantazji do epitetów starczy, ale od człowieka wara.-, Czyli... możemy przeklinać?- Wiecie, nie jesteśmy na stadionie, ale na pewno nie będę wysyłał do dyrektorki za jakieś "brzydkie słowo"Ostatnie wyrazy wypowiedział, robiąc przerażoną minę i wymownie machając rękami przy głowie. Klasa roześmiała się. Nagle wpadł mu do głowy pomysł.- Czy jest tu jakaś sala, z której się nie korzysta?- Jest... Strasznie tam mało miejsca, żeby ustawić tak ławki.- To świetnie. Poproszę dyrekcję o zmianę sali. Wstawimy tam białą tablicę, żebyście nie musieli latać po kredę i ustawimy krzesła w kole. Nie będziemy musieli sprzątać - tu ustawianie stołów zajęłoby przerwę przed i po lekcji. Podoba wam się ten pomysł?Niemrawe kiwanie głowami, zostało "poparte" kilkoma słabymi "yhy". Jakub już rozbawiony, wsparł czoło na dłoni. "Chyba czeka mnie ciężka praca" - pomyślał.Leżał w łóżku od ponad pół godziny i nadal nie mógł zasnąć. Przewracał się z boku na bok, targany złymi przeczuciami. Obrócił się na plecy, żeby zobaczyć, co dzieje się w kuchni. Światło zgasło,a schody na antresolę zaskrzypiały cicho. Jakub w samych spodenkach, człapał, trąc ze zmęczenia oczy. Rzucił się na materac, nie zwracając uwagi na to, że mógłby obudzić śpiącego towarzysza. Poczuł ciepłą rękę, obejmującą go w pasie. Westchnienie ulgi, jakie rozeszło się do mieszkaniu, przyprawiło obu o śmiech. Marcin usiadł, podpierając się ramionami za sobą. Obrócił głowę, żeby patrzeć na, nadal leżącego, Jakuba. Właściwie widzieli się pierwszy raz od rana i w ciągu całego dnia zamienili dosłownie 10 słów. Nienaturalne, niezdrowe, nienormalne....Ale na razie chyba nie mieli ochoty tego zmieniać.Marcin pochylił się nad jego ciałem, podziwiając przez krótką chwilę. Jakub przysłonił dłonią usta, kiedy poczuł pierwszy, mokry pocałunek na swoim brzuchu. Oddychał szybciej i szybciej im intensywniejsze były pieszczoty kochanka. Nagle zobaczył jego twarz, przed swoją. Łapczywie przywarł do jego warg swoimi. Ręka Marcina powoli sunęła wzdłuż boku mężczyzny. W końcu dotarła do granicy materiału. Jakub jęknął głośno, prosto w usta kochanka. Marcin, nie przerywając, całował go po szyi, barkach, torsie. Centymetr, po centymetrze, p o w o l i. Zostawiał po sobie czerwone ślady, zaznaczał swoje terytorium. W końcu był już tak nisko, że Jakub westchnął na samą myśl o tym. Oblizał usta i powoli, bardzo powoli wziął go całego...- Jak było?Marcin stał przy umywalce, opierając się przedramionami. Głowę zwiesił pomiędzy nie, spokojnie oddychając. Jakub z kolei wylegiwał się w wannie, leżąc w wodzie tak, na powierzchni była tylko jego twarz. Kiedy usłyszał pytanie, wpłynął na nią tak, szeroki uśmiech, że, aż niesamowite, że człowiek może się tak uśmiechać. Wyciągnął rękę i musnął koniuszkami palców jego udo. Zadrżał, ale nawet się nie obrócił.- Po co pytasz? Nie widziałeś?Uniósł się, i oparł o brzeg umywalki. Popukał się wymownie w czoło.- Pytałem jak było w szkole.- Aaa...Jakub usiadł, wylewając przy okazji na podłogę kilka litrów wody. Przeczesał, mokre włosy. Marcin znał go zbyt dobrze, żeby dać się nabrać. Przysiadł na brzegu, patrząc mu w oczy.- No mów! Przecież tak się denerwowałeś.Wzruszenie ramionami, połączone z odwróceniem wzroku, nie znamionowało niczego dobrego. Bez chwili wahania mężczyzna przełożył nogi do wanny i usiadł na plecami Jakuba. Przytulił go mocno do siebie i nie ponaglał, w końcu sam się przełamie.- Nie jestem pewien czy powinienem to robić.Nie był dobry w pocieszaniu, ale coś musiał zrobić. Wiedział, że ten facet nadaje się do tego, ale po prostu sam musi to zrozumieć. Westchnął głęboko, przyciskając go do siebie jeszcze mocniej.- Kuba... co ja mam ci powiedzieć? Przecież oboje wiemy, że dasz radę. Musisz po prostu przestać myśleć o tym czego się boisz. Jeśli teraz masz się wycofać, to jesteś tchórzem.... No cóż, to nie do końca było to, co chciał mu powiedzieć, ale naprawdę był kiepski w przekazywaniu myśli. "Żeby język giętki powiedział wszystko, co pomyśli głowa", słyszał to na polskim jakieś milion razy w ciągu lekcji. Pociągnięcie nosem i histeryczne łapanie powietrza, oznaczało, że Jakub też nie chciał słyszeć takich słów.- Myśla-ałem, że mnie rozu-umiesz. Prze-ecież wiesz, o co-o mi chodzi.Wstał z wody, sięgając po ręcznik. Wyszedł, a po chwili wyciągnął na zewnątrz, opornego, mężczyznę. Otulił go w szlafrok i zaprowadził do kuchni. Usiedli na blatach, naprzeciwko siebie, tak, że mogli dotykać się nogami.- Kubuś, nie to miałem na myśli. Po prostu nie po to, tak długo starałeś się o tę posadę, żeby teraz zrezygnować, przez jakichś gówniarzy. Nawet nie powiedziałeś mi co się stało.- Nic się nie stało. Ja mam.. ja jestem... No wyobrażasz sobie, że gej rozmawia z twoim dzieckiem o tych wszystkich rzeczach, które większość ludzi uznaje za grzech i takie tam?- Po pierwsze...Zeskoczył na ziemię, przytulając się do Jakuba- Nie, nie jestem w stanie wyobrazić sobie każdego przeciętnego geja, ale ciebie jak najbardziej. Przecież te dzieciaki to myślący ludzie, a poza tym, nie masz na czole napisanego "HOMOSEKSUALISTA" . Po drugie, nie jestem w stanie sobie wyobrazić swojego dziecka, więc ta wizja odpada.Jakub roześmiał się mimo woli. Obejmując nogami Marcina. Oparli się o siebie czołami, patrząc sobie w oczy. Byli cholernie szczęśliwi. Kiedyś nie wierzyli, że mogą być razem. Marcin, ze swoją pożal się Boże reputacją i Jakub, zatwardziały, wybredny monogamista. Ale byli i to już od jakiegoś czasu. Na początku bardzo ostrożnie, jakby trochę się mijając, ale teraz, nie mogąc bez siebie żyć.- I widzisz, już ci lepiej. Obiecaj, że nie będziesz się martwił, a jak będziesz, to mi powiesz i ja już coś na to poradzę.- Obiecuję.- Dobra, zacznijmy od ustawienia krzeseł w takie jajo.Dzisiaj poszło jakoś lepiej. Wszyscy zabrali się do pracy, a on przyniósł z piwnicy tablicę. Kiedy wrócił, wszystko było już gotowe, a uczniowie siedzieli na swoich miejscach. Zauważył, że zostały trzy wolne miejsca.- Rozumiem, że jedno jest dla mnie.Kilka twarzy odpowiedziało mu uśmiechem i skinieniem głowy. Wybrał najbardziej neutralne krzesło - to, pomiędzy pozostałymi dwoma pustymi. Rozejrzał się dookoła, po chwili wyczuwalnego napięcia, zaczął.- No, więc, po pierwsze chciałem przeprosić, za wczorajszą lekcję. Nie powinienem się tak zachować.- Niech się pan profesor nie przejmuje, on tak ma. W sumie jest fajny, ale jeśli ktoś ma więcej władzy niż on to zaczyna świrować.- Jak "on" ma na imię?- Nikodem, jest naszym przewodniczącym.Jakub parsknął, ale zaraz przykrył usta dłonią i spojrzał przepraszająco.- No nie ma, co, świetny wybór.Jakiś chłopak poruszył się niespokojnie na krześle. Najwyraźniej wahał się czy się odezwać.- Niech pan nie będzie niesprawiedliwy, trochę go pan sprowokował... a Niko wcale nie jest taki zły. Strzela fochy jak baba, ale szybko mu przechodzi.- W takim razie, czemu nie ma go dzisiaj?Klasa opuściła głowy. Nie wiedzieli co mu odpowiedzieć, bo przecież tak właściwie to nie wiedzieli gdzie jest ich kolega. Nigdy nie robił czegoś takiego. Nie wpadli na najprostsze rozwiązanie... On po prostu nie wiedział o zmianie sal.Kuba rozsiadł się wygodniej i zaczął właściwe zajęcia.- Nieświadomie zaczęliście temat, który chciałem dzisiaj poprowadzić. Zaczęliśmy od nieobecnych, ale wrócimy do ee.. standardowych zasad. To zabrzmi głupio i banalnie, ale przedstawcie mi się.Wydali z siebie przeciągły, przeraźliwy jęk. To faktycznie było głupie. Jak można się w kilku słowach przedstawić, tak, żeby nie wyszło idiotycznie, żeby było oryginalne, ciekawe i do tego prawdziwe. W pół minuty się nie da. Poza tym, byli ze sobą już rok, więc wiedzieli o sobie sporo...- Panie profesorze, musimy?- No raczej... ale możemy zacząć inaczej.- Jak?Marysia zainteresowała się żywiołowo. Zwrócił się w jej kierunku, ponieważ to ona, na samym początku wzbudziła w nim najwięcej sympatii.- Ode mnie. Zadawajcie pytania, co chcecie wiedzieć.- Nawet te niedyskretne?Wysoka szatynka, siedząca pomiędzy swoimi chichoczącymi koleżankami, którym zapewne przed chwilą dała przykład "niedyskretnego pytania", patrzyła mu w oczy z bezczelną miną.- Najwyżej nie odpowiem.Na początku jakoś się krępowali, niby byli ciekawi, ale pytać wprost, było im głupio. Tylko szatynka wystrzeliła ręką jak pociskiem. Jakub zachęcił ją uśmiechem.- Ile ma pan lat?- Dwadzieścia sześć.Ręka strzeliła drugi raz- Jest pan profesor zajęty?Jakub spojrzał na zegarek, nota bene prezent od Marcina. Klasa w skupieniu czekała na odpowiedź.- W tej chwili mam lekcję, na przerwie mam dyżur, ale za godzinę jestem już wolny.Dziewczyna wzruszyła zdegustowana ramionami. Rzuciła mu przelotne, pogardliwe spojrzenie.-, Ale tajemnica. I tak się w końcu dowiemy, więc co za różnica.Włożył rękę we włosy, bawiąc się nimi chwilę. Pokiwał głową ze zrozumieniem.- No dobrze. Jestem zajęty.-, Ale żonaty?Zapytał ktoś inny, już bez zgłaszania się. Jakub uśmiechnął się przewrotnie. Wyciągnął przed siebie lewą dłoń i pomachał palcami, na jednym z nich błysnęło coś, jakby obrączka.- Łeee... Anula, to nie masz, co się starać, pan profesor wygląda na zboczeńca.Zimny pot poleciał mu po plecach. Szybko odwrócił się w stronę chłopaka. Na moment zabrakło mu głosu, otworzył usta jak karp i dopiero po krótkiej chwili dał radę się odezwać.- Słucham?- No... wygląda pan profesor na monogamistę, przecież to zboczenie.Część chłopaków zaniosła się rechotem, a dziewczyny rzucały mordercze spojrzenia. "Anula" wstała, podpierając się pod boki.- Dla twojej wiadomości Czereśnia to ja mam faceta. Nie dorastasz mu do pięt.- Ooo... słuchaj, to może pan profesor da się skusić na mały ménage á trois?Jakub przestał słuchać kłótni tej dwójki, mimo, że pozwalali sobie na zbyt wiele. Dziewczyna siedząca najbliżej niego, nachyliła się lekko i wytłumaczyła, że Czereśnia i Anula żrą się od roku, kiedy to Anula rzuciła Czereśnię dla Wita i był dym. Przytaknął bezmyślnie, chociaż nie miał pojęcia kim jest Witi właściwie, o co tu się żreć, bo przecież powinni się rozejść nie włażąc sobie w drogę i skoro tak się irytują to należy się unikać, a nie konfrontować się na siłę... Chyba zaczynał zapominać jak to jest mieć siedemnaście lat...Kiedy Jakub próbował nawiązać dialog ze światłą młodzieżą, Marcin siedział w salonie, patrząc tępow sufit. Już wieczorem miał to głupie uczucie, kiedy żołądek wykręca się dookoła i wszystko w środku jest tak ruchome i ciężkie. Podkurczył nogi pod brodę, trzęsącą się ręką podniósł do ust papierosa. Wziął głęboki wdech, a po chwili wypuścił chmarę szaro-białego dymu. Spojrzał na komórkę leżącą na stoliku przed nim. Minęło już pół godziny odkąd nagrał się Kubie na pocztę.Musiał usłyszeć jego głos; chociażby na chwilę...Usłyszał za to jak ktoś puka do drzwi. Poderwał się i otworzył. Na progu stał jego najlepszy przyjaciel. Zawsze można było na niego liczyć.- Przecież mówiłem, że nie musisz przyjeżdżaćMiało zabrzmieć jak wyrzut z nutką ulgi, a zabrzmiało jak ulga z nutką wyrzutu. Robert pokiwał głowąz politowaniem. Nie mógł go olać. Kiedy słyszał przez telefon jak drży mu głos i nie chce tego przyznać otwarcie, wiedział, że coś się dzieje.- Nie żartuj. Nie zostawiłbym cię.- Napijesz się czegoś?- Tak, ale później. Najpierw powiedz, co się stało.Przeszli do salonu. Robert usiadł na fotelu, przerzucając jedną nogę przez ramię mebla. Marcin oparł stopy na stoliku i zgiął się w pół tak, że czołem prawie dotykał kolan. Przyjaciel cierpliwie czekał na wyjaśnienia- Jakub mnie zdradzi.Mężczyzna, jakby przez chwilę przetwarzał wiadomość, która miała do niego trafić. Potrząsnął głową w niezrozumieniu, wytrzeszczając oczy.-, Co?!Tym razem, to ten drugi tylko wzruszał ramionami z głupią miną.- Chcesz mi powiedzieć, że Jakub-uosobienie-cnót-wszelakich-dziwne-że-jeszcze-nie-stoję-w-Sevres zdradził cię?! Nie, wybacz, ale nie uwierzę.- Robert, słuchaj jak się do ciebie mówi.Marcin, podniósł się, patrząc na przyjaciela z wyrzutem. Wstał, nalać drinka sobie i jemu. Wróciwszyz dwoma kieliszkami, z powrotem usiadł w karkołomnej pozycji na krześle.- Nie zdradził mnie, ale to zrobi.Tym razem Robert zgłupiał zupełnie. Mierzył poważnym wzrokiem, skonsternowanego mężczyznę. Dopiero, kiedy cisza zaczęła robić się totalnie nieznośna - przerwał ją.- Kompletnie ci odbiło. Myślałem, że są jeszcze dla ciebie jakieś szanse, ale chyba się myliłem...- Proszę cię, nie ironizuj!- Gdzieżbym śmiał. Przecież to zupełnie normalne, że mój najlepszy przyjaciel, który wybacz, ale puszczał się przez ileś tam lat, który trafił na najbardziej uczciwego i fajnego mężczyznęw tym mieście, jest z nim szczęśliwy od ponad dwóch lat, dzwoni do mnie roztrzęsiony, jakby co najmniej umierał na raka, a potem oznajmia mi, że ów cudo, z którym jest uprzejmy żyć, zdradzi go. No toż przecież klasyczny numer, który odwalamy każdego przedpołudnia!Zerwał się na nogi i podszedł do okna. Na zewnątrz było parno i burzowo. Przyszło mu do głowy, że dokładnie tak samo jest tu, w środku. Już miał znowu się odezwać, kiedy telefon na stole zawibrowałi rozbrzmiał piskliwą melodyjką.- Cześć.Szept Marcina brzmiał dla Roberta tak nienaturalnie, że aż się skrzywił. Zupełnie nie znał go z tej strony. Zawsze jakoś udawało im się uniknąć romansu i na dodatek zawsze starał się wycofywać kiedy Marcin robił się ... taki. Nie to, że nie chciał żeby był szczęśliwy, po prostu znał go zupełnie innego - to oblicze było dla niego zupełnie obce - to nie był jego przyjaciel.- Nic się nie stało... wiem, że miałeś lekcję... Naprawdę nic, tak chciałem cię usłyszeć. Wiem, że się wystraszyłeś, przepraszam. Dobrze, porozmawiamy jak wrócisz.- I co? Przeszło ci, jak go usłyszałeś?- Nic nie rozumiesz. To nie jest jakieś tam przeczucie. Ja jestem tego pewien. Za długo sam to robiłem, żeby nie wiedzieć.- Nie mogę sobie wyobrazić, jak możesz to tak po prostu "czuć".- Nie wiem, tak mam i koniec. On może o tym jeszcze nie wiedzieć, ale ja już czuje, że on to zrobi.- Sorry Marcin, ale uważam, że zwariowałeś. Jak cię znam, to zaraz mu coś głupiego powiesz, on zacznie się martwić, ty będziesz się martwił, że on się martwi, że ty o coś go podejrzewasz, ty będziesz podejrzewał, że on tylko udaje zmartwienie bo kurwienie się sprawia mu przyjemność. Równia pochyła. To będzie wasz początek końca.- Nie kracz.- Jestem ostatnią osobą, która chce, żebyś był nieszczęśliwy.Przytulił go mocno do siebie, próbując w ten sposób odpędzić złe myśli. Zaczął się nim przejmować. Może te domysły były idiotyczne, ale zdawał sobie sprawę, że Marcin może je podświadomie wywołać i sprawić, że Kuba naprawdę go skrzywdzi. Musiał z nim pogadać, zanim zrobi to Marcin. Za dużo razy życie kopało go w dupę, żeby pozwolił, na to, żeby ktoś znowu sprawił mu ból.- Przepraszam was, ale musiałem na ten telefon odpowiedzieć.- Żona?Ściągnął usta w wąską linię, pokiwał głową. Jeśli dla świętego spokoju on miał zostać jego żoną, to dobrze - niech tak będzie.- Taa... a ja od swojej Magdy to bym już nie mógł odebrać.Tomek żachnął się z udawanym wyrzutem. Ktoś już otwierał usta, kiedy zauważyli na progu Nikodema. Stał z zaciętą miną, prawie zgrzytając zębami.- Przepraszam za spóźnienie.Wydawało się, że wypowiedzenie tych słów kosztowało go sporo, ale najgorsze było jeszcze przed nim. Głupie sumienie oczywiście musiało wytknąć mu, że zachował się jak szczeniak i kazało przeprosić. Jednak z drugiej strony ta cholerna duma! W końcu poddał się. Wszedł do koła, wpatrując się gdzieś w okolice ramienia nauczyciela.- Chciałem przeprosić pana za poprzednią lekcję. Miał pan rację, traktując nas jak dzieci, a ja zachowałem się jak największe z nich.Mówiąc to, starał się nie patrzeć mężczyźnie w oczy. To byłoby upokorzenie, na które go nie stać. Zobaczyć w nim tę wyższość i zwycięstwo nad pyskatym uczniem. Nie chciał dać mu tej satysfakcji. Chociaż może gdyby spojrzał, zauważyłby, że Jakub wcale nie triumfuje... Wcale nie zależało mu na przeprosinach.Kiedy zadzwonił dzwonek, wszyscy zerwali się na przerwę. Tylko Nikodem ociągał się z wyjściem. Kiedy w sali zostali w klasie tylko on i Jakub, podszedł do pakującego torbę nauczyciela. Kuba nie widział go, myślał, że został sam i wyciągał telefon, żeby zadzwonić do Marcina. Ciche chrząknięcie za plecami, sprawiło, że prawie upuścił komórkę. Obrócił się gwałtownie, starając się wyglądać przyjaźnie. Wnioskując po minie chłopaka, jego zdziwiona twarz nie była zbyt zachęcająca.- Y.. przepraszam, myślałem, że nikogo już nie ma.- E...m... znaczy to ja przepraszam, powinienem..Obaj mieszali się, jak świadkowie na przesłuchaniu komisji. Pierwszy przełamał się jednak Nikodem.- Dobra. Chciałem jeszcze raz przeprosić. Za pierwszym razem nie wyszło zbyt szczerze.- Nikodem, nie zależy mi na tym, żebyś mnie pięć razy przepraszał. Doceniam fakt, że to zrobiłeś, ale...- Nie... znaczy. Ja naprawdę się tak nie zachowuję. Byłem zły i wyładowałem się na panu. Noi ta moja cholerna duma.. Sam pan rozumie.Jakub usiadł, zamyślając się na moment. Chłopak, po chwili niepewności też przysiadł. Mężczyzna, pochylił się do przodu, opierając łokcie na kolanach.- Tak, chyba rozumiem. Ja też źle was potraktowałem. Chciałem traktować was jak prawdziwie dorosłych ludzi, a chyba zapomniałem, że tak naprawdę macie siedemnaście lat i nawet najdojrzalszy z was i tak będzie nastolatkiem.- No właściwie tak.Nagle za oknami coś grzmotnęło, a po niecałej minucie rozpętała się prawdziwa ulewa. W oddali waliły pioruny, a ciemne chmury jakoś nie miały ochoty się przemieścić. Nikodem brzydko zaklął pod nosem.- Jak ja wrócę do chaty w taką pogodę.Patrzył ze złością, w szybę, po której krople spływały jak głupie, poganiając następne. Jakub spojrzał na zegarek. Dokończył pakowanie torby i schował telefon do kieszeni.- Chodź.Stał w otwartych drzwiach, wskazując na korytarz. Chłopak zdawał się nie rozumieć. Skrzywił sięw komicznym zdziwieniu, trzymając w ręce plecak. Jakub ponaglił go ruchem ręki.- No chodź, podwiozę cię do domu.- Nie.. Znaczy, dziękuję, ale nie chcę robić problemu.- Przed chwilą wyrażałeś powątpiewanie w normalny powrót do domu - proponuję ci, że cię podwiozę, a ty wymyślasz. Jedziesz czy nie?Nikodem niepewnie pokiwał głową, ale po chwili uśmiechnął się.- Jadę.Wyszli głównym wejściem. Parking był po drugiej stronie ulicy, a lało tak niemiłosiernie, że po przebiegnięciu tego kawałka i tak byliby mokrzy. Nikodem szybko ściągnął kurtkę i rozpostarł ją nad ich głowami.- Biegniemy.Pędem rzucili się przed przejście, rozchlapując wodę dookoła siebie. Jakub szybko otworzył drzwii wsiedli do środka.Po drugiej stronie parkingu zapaliły się światła, znajomo wyglądającego, samochodu. Zły i zaskoczony Robert odjechał z piskiem opon, zasiewając niepokój w umyśle Jakuba.- Nie wygląda pan na nauczyciela.- A jak powinien wyglądać nauczyciel?Roześmiał się na głos, strzepując popiół papierosowy wprost na swoje spodnie. Chłopak trochę się speszył tą reakcją.- No... jakoś tak... staro? Albo co najmniej wyjątkowo nieatrakcyjnie.- Pocieszyłeś mnie, przy licealnej średniej wieku, ja jestem już emerytem.- Nabija się pan ze mnie.Niko odwrócił wzrok, wpatrując się w pobocze, szybko migające za oknem. Zza zakrętu wyłaniał się powoli jego dom.- To tu.Pokazał palcem na ładny, parterowy dom z zadbanym trawnikiem, chwilowo męczonym przez siekący deszcz. Nagle na werandzie pojawiła się kobieta. Z nietęgą miną patrzyła na wychodzącego z auta chłopaka. Rozłożyła parasol i podeszła bliżej. Niko szybko uciekł do domu, Kuba już miał odjeżdżać, kiedy usłyszał jej głos.- Może napijesz się herbaty? Taka parszywa ta pogoda, a Nikusiowi chyba przemókł mózg, że tego nie zaproponował, chyba się nie spieszysz nigdzie?- Nie.. Znaczy, yy.. nie wiem czy wypada?- Nie żartuj, Niko tyle o Tobie opowiadał, że naprawdę chcę cię poznać. Zaparkuj, a ja już wstawiam wodę.Zostawił auto na podjeździe i wszedł do środka. Od progu uderzył go zapach parzonej herbaty i placka. Pomyślał, że chyba dobrze zrobił zgadzając się na wizytę. Zza drzwi kuchni wyjrzała burza włosów, jak się domyślał, matki Nikodema. Była do niego podobna, mieli takie same oczy i usta.- Wjedź do salonu, usiądź sobie. Już idę, a Niko się przebiera i schodzi.Uśmiechnął się przyjaźnie, z przyjemnością siadając na wygodnej sofie. Był trochę zdziwiony bezpośredniością kobiety, ale wiedział, że ludzie są różni. W końcu weszła z tacą; postawiła na stole trzy filiżanki i talerz z ciastem. Usiadła, swobodnie zakładając nogę na nogę, chyba nie świadomie odsłaniając spory kawałek uda. W ciszy zrobili po łyku herbaty. Usta Jakuba rozciągnęły się w błogim uśmiechu.- Rewelacyjna herbata.- Dziękuję, cieszę się, że ci smakuje. Dzięki, że podwiozłeś Nikodema pod dom. Niemiłosiernie by zmókł.- Nie ma, za co, jak zobaczyłam jak leje, to nie miałem serca go tak zostawić.Kobieta odpowiedziała lekkim skinieniem głowy. Jakub miał wrażenie, że chce coś powiedzieć i nie mylił się.- Wiesz, na początku, kiedy powiedział mi ile masz lat, trochę się wystraszyłam.-, Ale?- Proszę, daj mi dokończyć.- Bałam się, że jesteś o tyle starszy, że go wykorzystasz i zostawisz z samym sobą. Teraz mam mniejsze obawy, ale chciałam cię poprosić, żebyś go nie skrzywdził.Jakub nie rozumiał już nic. Siedział osłupiały, wpatrując się w przejętą kobietę i nie wiedział co powiedzieć. Ocknął się, dopiero, kiedy Nikodem zszedł po schodach na dół. Trzymał przy uchu słuchawkę i najwyraźniej starał się zakończyć rozmowę. Jego matka skończyła monolog, zanim przyszedł i teraz patrzyła to na Jakuba, to na syna.- Z kim rozmawiałeś?- Z Sebastianem.Oboje zauważyli jak kobieta blednie, a oczy powiększają się jej nienaturanie. Bezradnie wskazywała Jakuba palcem. Mężczyzna przypuszczał, że na jego twarzy również maluje się głupia mina, więc, żeby nie narażać Nikodema na przebywanie w towarzystwie dwójki skretyniałych dorosłych, przerwał milczenie.- Tu chyba zaszła mała pomyłka.-, Jaka pomyłka?Niko wyglądał na zniecierpliwionego. Potrząsnął głową w niezrozumieniu i nagle, jakby rażony piorunem zrozumiał. Usiadł obok matki z wrażenia.- M... mamo... coś ty powiedziała mojemu nauczycielowi od etyki!?Specjalnie wyraźnie zaakcentował ostatnie wyrazy, świrdując matkę wzrokiem- Ja myślałam, że... o Matko Boska.Wstała, poderwana impulsem.- Chciałam pana bardzo przeprosić, tu zaszła straszna pomyłka. Ja myślałam, że jest pan ee... yy.. wydawało mi się, że …- Moja mama chce powiedzieć, że pomyliła pana z moim facetem.Zapadła niezręczna cisza. Jakub poczuł, że chyba powinien teraz wyjść. Odchrząknął wymownie, podnosząc się z miejsca.-, Więc... ja już lepiej pójdę.Nikt nie zaprotestował, więc pamiętając drogę, ruszył do drzwi. Z salonu dobiegł go głos chłopaka.- Odprowadzę pana.Wyszli na werandę. Nie patrzyli na siebie, idąc prosto do auta. Nikodem zatrzymał się na chwilę. Szurał nogą, rozgarniając żwirek. Jakub szedł chwilę sam, ale kiedy zorientował się, że Niko przystanął, cofnął się. Popatrzył na niego i poczuł, że zbiera się w nim siła do powiedzenia chłopakowi prawdy o sobie. Niestety Niko go uprzedził i odwaga prysła- Panie profesorze, chciałbym żeby to pozostało między nami. Ja się tego nie wstydzę, ale wolałbym, żeby wszyscy o tym nie wiedzieli.- To jest oczywiste. Strasznie głupio wyszło...Niko pokręcił głową, śmiejąc się cynicznie.- Tak, strasznie. Teraz rozumie pan chyba, czemu nie chciałem chodzić na etykę. Mam fajną klasę, ale wątpię, żeby wszyscy byli tak bardzo tolerancvjni, żeby mówić o gejach w superlatywach. Chciałem uniknąć rozmów na tematy "moralności".- Rozumiem. Wiedz, że masz we mnie poparcie i nigdy nie pozwoliłbym, nie tylko ze względu na ciebie, żeby na lekcji ktoś przesadzał w werbalizowaniu swoich poglądów.- Dziękuję profesorze.- I.. pewnie nie powinienem, ale dajmy spokój temu profesorowaniu poza szkołą, ok.? Mam na imię Jakub.Marcin chodził po mieszkaniu w tę i z powrotem. Drgająca ręka z papierosem, co jakiś czas unosiła się do równie niespokojnych ust. Zaprosił na dzisiejszą kolację Roberta. Zdawał sobie sprawę, że potrzebuje osoby, przy której nie wybuchnie. Zupełnie nie wiedział, o co mu chodzi, ale przeczucie było tak silne, można by rzec nawet - upierdliwe, że nie mógł go opanować. Zbił już dzisiaj dwa talerze i woląc nie wytłuc całej zastawy, podszedł do szafki wiszącej obok okna i wyciągnął z niej koszyk z lekami. Wybrał małe pudełeczko. Nawet nie pamiętał skąd je miał. A tak... dostał od Marczyka, kiedy jeszcze z nim sypiał... Tak czy inaczej, luminal działał doskonale na takie stany jak ten obecny. W chwili, kiedy połykał dwie pastylki, przez drzwi wszedł Robert. Z dezaprobatą obrzucił wzrokiem przyjaciela, ale nic nie powiedział. Wiedział, że to i tak nic by nie zmieniło. Zamiast tego, widząc, że w kuchni panuje taki sam nieporządek jak w głowie Marcina, podwinął rękawy koszuli.-, W czym ci pomóc?Marcin uśmiechnął się z wdzięcznością. Chętnie skorzystał z pomocy, bo naprawdę mu nie szło. Poza tym Jakub się spóźniał. Jakub nigdy się nie spóźniał. Kiedy kończyli już układać sztućce, zamek zgrzytnął i do środka wszedł Kuba. Zdziwiony spojrzał na Robeta, nie spodziewał się go dzisiaj, Marcin mógł uprzedzić przez telefon, że go zaprosił. Nie był zbytnio zadowolony, ale nic nie powiedział. Kiedy w już zdjął buty i płaszcz, podszedł do mężczyzn. Uścisnął rękę Roberta, a Marcina musnął ustami w policzek. Mieli porozmawiać, o tym co się stało, że zatelefonował w środku lekcji, ale najwyraźniej ta rozmowa musiała poczekać do nocy. Usiedli do stołu i zaczęli jeść. Było miło. Jak zawsze. Jakieś plany na weekend, najświeższe plotki "z miasta". Miło i jakoś tak... Jakub nie umiał określić jak. Podniósł jedną dłoń ze stołu i przykrył nią rękę partnera. Kątem oka zauważył, że Robert mu się przygląda. Szybko dokończył swoją porcję.- Przepraszam was, ale to był ciężki dzień.Robert uniósł głowę i pokiwał w zrozumieniu. Wytarł usta serwetką, a zaraz później wstał.- Kuba ma rację, zrobiło się późno, lecę.Objął na pożegnanie Marcina, po czym wyszedł. Marcin popatrzył zły na Jakuba.-, Czemu byłeś taki niemiły?- Ja? Nie miły?- Tak. Cały wieczór odpowiadałeś monosylabami a na koniec to "przepraszam, to był ciężki dzień".-, Bo to BYŁ ciężki dzień. Miałem nadzieję, że wrócę do domu i położę się spać! Mogłeś zadzwonić, że on przyjdzie.Marcin oparł się na kanapie, zaciskając szczęki, żeby się uspokoić....
ashe