Wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna szedł szybko nowo wybudowanym chodnikiem z marsjańskich skał, który wciąż mocno świecił czerwonym kolorem. Jego blask był jaśniejszy niż światło latarni ulicznych, napędzanych niekończącym się zapasem surowców, sprowadzanych prosto z Proximy Centauri. Wokół szumiały przelatujące osobiste rakiety. Większość z nich z wyglądu przypominała dojrzałe awokado – najmodniejszy pojazd sezonu, który każdy chciał posiadać. I wszystko byłoby cudowne, gdyby nie ta galareta na samym środku przejścia. Klęczał nad nią pięcioletni dzieciak, dźgający ją patykami.
– Co robisz? – zapytał mężczyzna obojętnym tonem. Zatrzymał się na przejściu dla pieszych, razem z kilkoma innymi mieszkańcami miasta. – Jeżyka – odpowiedział z dumą chłopiec, ustawiając patyki pionowo. Brzmiał, jakby dokonał kolejnego ważnego w historii świata odkrycia, na miarę co najmniej starożytnych odkurzaczy.
Mężczyzna wzruszył ramionami i ruszył w dalszą drogę. Cóż… Galareta. Początkowo bali się jej i protestowali, później, kiedy okazała się niegroźna, dzieciaki śmiało uznały ją za darmowe zabawki od obcych. Pojawiła się razem z pierwszym centuriańskim statkiem handlowym, gdy tylko otworzono pudła, po brzegi wypełnione towarami. Prawdopodobnie odpadała od amebowatych ciał kosmitów, gdy na własne oczy oglądali Ziemię. Niestety, trzeba było się z tym pogodzić: albo energia spoza planety, albo niewyobrażalnie drogi, choć konwencjonalny i bezpieczny, prąd. Z dwojga złego, Ziemianie woleli zaakceptować przezroczysty kisiel na swoich ulicach, a tradycyjny, zależny wyłącznie od nich prąd pozostawić dla rządu, napędzającego Atomowy Generator Tlenu.
Mężczyzna zaklął, gdy nieomal zatopił buta w galarecie. Ostatnio było jej coraz więcej i kwitła tak aż do późnej nocy. Cholerne CM-732 wychodziły sprzątać dopiero, kiedy ruch na ulicy był poniżej ich standardów zagęszczenia, więc trzeba było męczyć się tak aż do drugiej w nocy. Na szczęście, widział już cel swojej podróży: wielki, latający spodek zawieszony na wysokości drugiego piętra. Był to swoisty żart z historii i wszystkich ludzi, którzy przypisywali obcym kręgi w zbożu – w tym „niezidentyfikowanym obiekcie” znajdował się najlepszy klub w mieście. Wystarczyło wejść w promień białego świata, żeby zostać wessanym w górę, co mężczyzna ochoczo uczynił. Z kartą stałego klienta nie musiał płacić tych niebotycznych sum za pojedynczą wejściówkę i drinki, jednak wciąż lepiej dla niego było oddać wszystkie cenne rzeczy, które w tańcu mogły się zniszczyć. W momencie, w którym wyjmował telefon, usłyszał też jego dzwonek. Uśmiechnął się przepraszająco i poczekał, aż sygnał, zapowiadający jego żonę, zamilknie. Odsłuchiwała wtedy wiadomość: „Jestem na spotkaniu z zarządem gospodarczym Chin, nie mogę odebrać telefonu, oddzwonię jak tylko cesarz mi pozwoli”, w którą za każdym razem wierzyła. Właściwie, nic dziwnego, odkąd Stany Zjednoczone utraciły wartość i pieniądze przez to swoje „zwalczanie terrorystów”, a z Nowego Jorku pozostała tylko kupka popiołu, jedynym narodem, z którym jakikolwiek rząd chciał rozmawiać, byli Chińczycy. Mężczyzna dobrze zarabiał na tych rozmowach, które, wbrew przekonaniom jego żony, odbywały się znacznie rzadziej, niż dwa razy w tygodniu.
Już w środku ogłuszyła go głośna muzyka elektroniczna, w towarzystwie rażących świateł, gasnących i zapalających się w zabójczym tempie. Tłum stawał się jednym ciałem, poruszającym się rytmicznie jak części dobrze zaprojektowanej maszyny. Mężczyzna dołączył do nich, trzymając drinka w ręku. Tańcząc, przyglądał się innym ciałom, ocierającym się o siebie. Już po chwili dostrzegł chłopaka, otoczonego kołem przyglądających się mu „chętnych”, których trzymał od siebie na dystans. Miał zamknięte oczy, niewinną minę i rozmarzony uśmiech na twarzy, zwróconej w górę, prosto do świateł. Nie sposób było oprzeć się jego urokowi. Mężczyzna porzucił dwie podrywające go kobiety i przesunął się w stronę tego znacznie ciekawszego zjawiska. Podchodził do niego powoli, żeby w końcu znaleźć się tylko o cal od jego młodego ciała. Był pierwszym, który nie został odepchnięty. Natychmiast przywarł lekko do chłopaka, który otworzył swoje hipnotyzująco zielone oczy. Ich ciała przez chwilę stanowiły jedność pośród spojrzeń zazdrosnego tłumu.
Z zadowoleniem poruszali się jeszcze przez krótki moment, po czym mężczyzna poprowadził swojego towarzysza do baru. Tam napoił go kilkoma drinkami. Ten „nowy przyjaciel” miał uroczo słabą głowę – już po chwili zareagował na alkohol całkowitym rozluźnieniem i półświadomym świetnym humorem. Stanowił tym lepszą, niewinną zabawkę, która wkrótce zostanie dołączona do „listy zwycięstw” swojego towarzysza.
Ten wyprowadził chłopaka z hotelu i pojechał złapaną po drodze taksówką prosto do małego hoteliku na obrzeżach miasta. Wprowadził chwiejącego się małego do sterylnie czystego pokoju, wynajmowanego na godziny. Posadził go na łóżku. Obaj wciąż śmiali się, dobierali się do siebie. Chłopak, oczywiście, pierwszy został bez koszulki, z rozpiętym rozporkiem. Można było podziwiać jego delikatne, szczupłe ciało, zbliżające się do mężczyzny.
– Zamknij oczy – rozkazał z lubieżnym uśmiechem. Jego towarzysz zrobił to i czekał. Po chwili poczuł, jak usta „przyjaciela” delikatnie muskają jego własne. Przemknęło mu przez myśl, że wciąż jest niedoświadczony. Wtedy poczuł, że te usta boleśnie wpijają się w jego. Wygiął się w łuk i otworzył szeroko oczy. W jego gardle zbierała się maź, która nie pozwalała mu na zaczerpnięcie oddechu. Przechodziła mu przez usta, wywoływała mocne dreszcze. Chciał uciekać, ale nie był w stanie się ruszyć. Chłopak wciąż go nie puszczał, jak gdyby nic nie zauważył.
Starsza pani, z rodzaju tych, które palą miliony papierosów i wciąż nawijają włosy na staromodne lokówki, już od kilku lat sprzątała w Lovers’ House. Znała każdego stałego klienta, a takim właśnie był facet, który przybył tam kilka godzin wcześniej. Zawsze przyprowadzał ze sobą innego chłopaczka, który nad ranem orientował się, że został sam na sam z wykupionym śniadaniem, a jego przyszłość w roli ofiary molestowania nie była zbyt różowa. Na ten hotelik wydał już tysiące.
Kiedy przechodziła obok pokoju 245 – właśnie tego, który ten człowiek zawsze wynajmował, zaalarmował ją głośny płacz. Według zasad, nie powinna przeszkadzać klientom, jednak tym razem postanowiła to zrobić.
Pojawiła się w drzwiach. Pierwsze, co zauważyła, to zaczerwieniony blondyn, tkwiący na łóżku z nogami pod brodą. Po policzkach ciekły mu wielkie łzy. Patrzył w stronę ściany naprzeciwko. Podążyła za jego wzrokiem. Zobaczyła tam leżącego bezwładnie mężczyznę, tego stałego klienta. Wyglądał, jakby tkwił tam od kilku miesięcy. Dotknęła jego ręki. Okazała się na tyle wyschnięta, żeby pokruszyć się już przy najdelikatniejszym zbliżeniu. Jego ciało zostało całkowicie pozbawione życia, nie było w nim nawet krwi. W tym hotelu często zdarzały się strzelaniny i porachunki z prostytutkami, ale coś takiego…
Kobieta pobladła. Ponownie spojrzała na chłopaka, który teraz zaczynał się kiwać. Nie mógł być starszy niż dwadzieścia pięć lat, biedaczek.
– Co się stało? – zapytała, starając się ukryć drżenie głosu. – Wyszedłem po colę – wskazał głową pękniętą puszkę, leżącą na podłodze, z towarzyszącą jej plamą, utworzoną przez napój. – I jak wróciłem, już tak wyglądał... Co się z nim stało? – zawył z rozpaczą. – Nie wiem… To pierwsza śmierć, którą widzisz? – chłopak kiwnął głową, potwierdzając jej przypuszczenia. – Więc zmykaj, ja się nim zajmę.
Po tych słowach niepewnie ruszył w kierunku drzwi, żeby zacząć biec, gdy tylko znalazł się tuż za nimi. Po drodze ocierał łzy. Kobieta wyjrzała za nim. Gdy ten odwrócił się, przez chwilę zdawało się jej, że widziała uśmiech na jego twarzy.
– Taki młody, a już oszalał… – powiedziała do siebie, kręcąc głową z niedowierzaniem. Współczuła mu, lecz nie na tyle, żeby pomóc. Usiadła na łóżku. Postanowiła, że posprząta jeszcze zanim wezwie policję. W końcu na podłodze nadal pływała brązowa kałuża po ulubionym napoju młodzieży, a wokół mężczyzny leżała ta pieprzona galareta.
The End.
ashe