Mad World.doc

(64 KB) Pobierz
Wysoki mężczyzna stał przy oknie w obszernym biurze

Wysoki mężczyzna stał przy oknie w obszernym biurze. Długie włosy, pofarbowane na ciemny fiolet, miał związane w niedbałą kitę. „Wilcze", jasnoniebieskie tęczówki z ciemną obramówką patrzyły z pewnym niedowierzaniem na drugiego mężczyznę w biurze, który z lekkim zdenerwowaniem poprawił okulary.
Syriusz zawsze pakował się w kłopoty. Zazwyczaj chodziło o raczej błahe sprawy, ale TO... to już był szczyt wszystkiego.
-Mógłby pan powtórzyć...- jego towarzysz westchnął i zaczął opowiadać jeszcze raz.
-Ma pan wczepiony w skórę nadajnik i mały dysk z ważnymi dla nas danymi... Są poszukiwane przez, ekhym, dość niebezpieczne organizacje, dlatego zostały wykasowane ze wszystkich komputerów i nośników danych w całej organizacji... Oprócz tego, który ma pan w sobie. Oczywiście rozumiemy ryzyko, jakie pan ponosi, dlatego dokonamy wszelkich starań, by pana zabezpieczyć...
-Ale jakim prawem mi to wczepiliście?!
-Podpisał pan umowę...
-Nie było w niej mowy, o czymś takim!
-Owszem, było... Widocznie nie przeczytał jej pan dokładnie- Syriusz spojrzał na mężczyznę ze złością. To była prawda, nie doczytał umowy, ale na boga! Jak mógł się spodziewać czegoś takiego?!
Już miał zacząć krzyczeć - bezsensownie, ale to jedyne, co przychodziło mu do głowy -, gdy drzwi biura kliknęły cicho, a do środka wszedł młody chłopak. Na oko szesnastoletni brunecik, z półdługimi kosmykami okalającymi drobną twarz o delikatnych rysach. Hipnotyzująco zielone oczy ledwie przesunęły się po ciele Syriusza, niemal od razu przylegając do drugiego mężczyzny.
-Wzywałeś, doktorze- chłopak odezwał się spokojnie, przyjemnym dla uszu głosem.
-A tak, tak... Panie Cox, oto pana, hm... ochroniarz- doktor zwrócił się do Syriusza, który wpatrywał się w chłopaka.
-On?- uniósł brew, mierząc delikatną - niemal kobiecą - posturę chłopca. Ten nie pozostał mu dłużny, przekrzywiając delikatnie głowę i przyglądając się.
-Ma na imię Lux i jest jedyną osobą, która... będzie potrafiła cię obronić- mężczyzna zdjął okulary i wytarł je rąbkiem koszuli. Syriusz przez chwilę milczał, po czym parsknął śmiechem.
-Ten dzieciak?... Już prędzej sam się obronię- prychnął, krzyżując ręce na piersi. Chłopak nazwany Luxem zwrócił na niego swoje kocie oczy, mrużąc je lekko i uśmiechając się z delikatną kpiną. Poruszył się delikatnie, chcąc wykonać jakiś ruch, lecz doktor go ubiegł.
-Nie, Lux. Idź naszykować wóz-chłopak kiwnął głową i wyszedł cicho z pokoju. Okularnik spojrzał na Syriusza spokojnie.
-Radził bym go nie lekceważyć...- podszedł do biurka, po czym wpisał coś szybko w komputerze.
-Takie chucherko jak on powinno w szkole siedzieć... Zresztą, nie potrzebuję ochrony.
-Czyżby?- po raz pierwszy w ich rozmowie okularnik odezwał się z czystą ironią. Zasunął kotary w oknie i włączył rzutnik. Na białej ścianie pokazało się zdjęcie Lux i podstawowe dane.
-Projekt „Lux", podejście trzysta siódme...- Syriusz zmarszczył brwi, odczytując spory napis nad zdjęciem chłopaka.
-Tak... Lux jest eksperymentem genetycznym... Chcieliśmy stworzyć szybszego, bardziej odpornego osobnika rasy ludzkiej... Niestety za każdym podejściem obiekt... -mężczyzna zawahał się na chwilę.
- Obiekt nie przybierał pełni ludzkiej postaci. Dopiero Lux 307 został stworzony na pełne podobieństwo człowieka. Szybciej reaguje, wykona każde nasze polecenie... Każde- podkreślił z akcentem. Syriusz bez słowa patrzył na zdjęcia wyświetlane na ścianie. Pokazywały one stopniową fazę rozwoju Luxa.
-Ma niski poziom bólu, przez co jest dużo sprawniejszy niż ktoś z nas. Szybki czas regeneracji, bezwzględna kalkulacja sytuacyjna... Ideał- mężczyzna uśmiechnął się z rozmarzeniem. Odchrząknął, szybko wracając do obojętnego, fachowego tonu.
-W pierwotnej wersji miał być jedynie dowodem, że można udoskonalić DNA człowieka, jednak jego „ojciec", świętej pamięci doktor Bons, postanowił wyszkolić go na mordercę doskonałego. Miał służyć likwidacji najgroźniejszych terrorystów naszych czasów... Jego praca polega na tym, iż wyznaczamy mu cel, podajemy lokalizację i wypuszczamy gdzieś niedaleko. Jeszcze nigdy nie zawiódł, jednak... Zabił kilku naszych pracowników. Dotąd nie zdołaliśmy ustalić przyczyny jego działań- nerwowy uśmiech zagościł na twarzy doktora.
-I tak na przyszłość pana uprzedzę - nie lubi, jak się go dotyka. Nie wiemy skąd się to wzięło, ale wyraźnie daje do zrozumienia, że nie zgadza się na jakikolwiek kontakt fizyczny- znów nerwowo przetarł okulary. Syriusz w milczeniu zbierał myśli. Miał go chronić eksperyment genetyczny, który ma zadatki na mordercę? Przecież to chore!... I co go obchodziło, co lubi a czego nie? Przecież nie zamierza go dotykać.
-Lux przetransportuje pana do większego miasta... Tam, gdzie nikt pana nie zna. Oczywiście, będzie mógł pan prowadzić normalny tryb życia, chodzić do klubów czy gdziekolwiek indziej... Tyle że Lux będzie zawsze panu towarzyszył i nie może pan utrzymywać kontaktów z aktualnymi znajomymi. Zapewniliśmy już panu nowe mieszkanie, o opłaty nie musi się pan martwić. Na pana konto będzie co miesiąc wpływała stosowna suma pieniężna, by zapewnić utrzymanie panu i Luxowi...
Syriusz w milczeniu przyglądał się mężczyźnie, po czym powiedział w miarę spokojnym tonem:
-To chore.

„To sen" pomyślałem, schodząc powoli do wielkiego garażu. „To tylko dziwny sen... Zaraz się obudzę i będzie dobrze" kontynuowałem uspokajanie samego siebie, podchodząc do czarnego minivana. Już z daleka słyszałem „muzykę" gatunku cięższego metalu. Na przednim siedzeniu pasażera wygodnie siedział mój „ochroniarz", trzymając glany na desce rozdzielczej. Gdy otworzyłem drzwi od strony kierowcy, grzecznie zabrał stamtąd nogi, zmieniając pozycję. Teraz siedział z nogą założoną na nogę, lekko kiwając głową w rytm muzyki. Usiadłem za kierownicą i zamknąłem drzwi. Przyjrzałem się mruczącemu tekst piosenki chłopakowi uważniej. Najwyraźniej został poinformowany o moich upodobaniach, bo miał na sobie z lekka za dużą, czarną bluzkę z Mansonem, założoną na „coś" czerwonego z długimi rękawami. Czarne jeansy „dzwony" z doczepionymi kilkoma (kilkunastoma?) łańcuszkami przeróżnej długości i wielkości, ćwiekowany pasek i wcześniej wspomniane glany dopełniały całości. Plus jakieś rzemyczki na nadgarstkach i obróżka na szyi. „Śliczny" przeleciało mi przez głowę, gdy przyglądałem się jego profilowi. Ładnie skrojone usta, blada cera, ładnie wycieniowane włosy... Zaraz jednak mój rozum przypomniał mi o jego „profesji", przez co przestałem się na niego gapić.
Skręciłem głośność radia, a chłopak w końcu na mnie spojrzał. Gdy to zrobił, zauważyłem, że ma podkreślone czarną kredką oczy, co sprawiało, że ich niezwykła zieleń stawała się jakby jeszcze bardziej... soczysta.
-Przecież lubisz taką muzykę- mruknął, krzyżując ręce na piersi.
-Ale nie tak głośną w małym pomieszczeniu- odparłem, szukając kluczyków. Bez słowa uniósł je w dwóch palcach, a gdy wyciągnąłem rękę, upuścił je grzecznie na moją dłoń.
Zero kontaktu fizycznego.
Odpaliłem samochód, powoli wyjeżdżając z parkingu.
-Najpierw jedziemy do twojego mieszkania- powiedział, gdy wyjechałem na ulicę.
-Po co?- mruknąłem, jedną ręką szukając po kieszeniach skórzanej kurtki papierosów.
-A nie chcesz wziąć stamtąd kilku rzeczy?- odpowiedział pytaniem na pytanie. Mruknąłem zirytowany, wyciągając w końcu paczkę papierosów i przytknąłem jednego z nich do warg. Teraz tylko pozostawało mi znaleźć zapalniczkę... Mały płomyczek zamajaczył przed moja twarzą. Zaciągnąłem się dymem, a Lux schował zapalniczkę do schowka.
-Patrz na drogę- upomniał mnie, usadawiając się wygodniej. Po kilku minutach pogłośniłem radio do poprzedniego stanu, nie mogąc wytrzymać ciszy, która panowała w samochodzie. W końcu zajechaliśmy pod blok, w którym mieszkałem. Byłem tak zajęty swoimi myślami, że nawet nie zauważyłem, kiedy doszliśmy na szóste piętro. Nacisnąłem klamkę, mając nadzieję, że Max jest w domu. Najwyraźniej był, bo drzwi zaskrzypiały cicho, otwierając się. Wszedłem do mieszkania, a Lux wsunął się za mną niczym cień. Podał mi dość sporą, czarną torbę.
-Na rzeczy- wyjaśnij, wymijając mnie i bez ściągania butów wchodząc w głąb mieszkania. Mruknąłem coś, również włażąc do średniej wielkości salonu. Na kanapie siedział blondwłosy „emo boy", patrzący teraz na Luxa z lekkim zdziwieniem.
-Cześć, Max- powiedziałem do niego, spokojnie przechodząc przez salon do drzwi z małą tabliczką „nie wchodź, bo zabiję".
-Cześć...- chłopak nie odrywał spojrzenia od mojego towarzysza.
-Max, to jest Lux... Lux - Max - przedstawiłem ich sobie, wygrzebując klucze z kieszeni. „Ostrożności nigdy za wiele" pomyślałem ironicznie, otwierając drzwi pokoju. Kątem oka zobaczyłem jak z cichym „miło poznać" Max wyciąga do Luxa lekko drżącą dłoń, którą ten zmierzył obojętnym wzrokiem i usiadł na fotelu. Uśmiechnąłem się delikatnie pod nosem, sam zbytnio nie wiedząc, z jakiego powodu. Szybko uwinąłem się z pakowaniem ciuchów... Gorzej było z dość obszerną kolekcją glanów. Następnie mocowałem się z płytami, dyskietkami, upchnąłem do torby kilka książek. Jakieś pamiątkowe drobiazgi, ramka ze zdjęciem... Rzeczy z łazienki, torba z laptopem, zeszyty z jakimiś notatkami na uczelnię.
-Nienawidzę się pakować- mruknąłem sam do siebie, patrząc na leżącą na łóżku wypchaną torbę. Wyszedłem z pokoju, chcąc zobaczyć, co robią Lux i Max. Ten pierwszy siedział spokojnie w fotelu, popijając colę z puszki, leniwym wzrokiem obserwując drugiego. Blondynek zaś siedział na kanapie, kręcąc się nerwowo i zerkając co chwila na chłopaka, rumieniąc się przy tym ślicznie. Parsknąłem śmiechem, a czarnowłosy szybko przesunął na mnie swoje spojrzenie. Niemal widziałem, jak Max oddycha z ulgą.
-Już?- zapytał Lux, odkładając puszkę na niski stolik i wstał. Mruknąłem twierdząco.
-Weźmiesz laptopa- powiedziałem, odsuwając się lekko, gdy przechodził obok mnie, by wejść do pokoju. Max spojrzał na mnie ze zdziwieniem.
-Wyprowadzasz się?- zapytał cicho.
-Taa...- wzruszyłem ramionami. Chłopak pokiwał głową, patrząc na swoje kolana.
-Max... nie bierz tego do siebie. Coś mi wypadło, musze się na jakiś czas stąd zabrać- wywróciłem oczami, wiedząc jaki mały jest wrażliwy na tym punkcie. Poczułem, jak coś wbija się w mój bok. Zerknąłem przez ramię; to Lux popychał mnie lekko torbą z laptopem.
-Idziemy- mruknął, przechodząc obok, gdy się odsunąłem. Kiwnąłem głową, wracając po torbę. Zamknąłem drzwi na klucz i spojrzałem na blondynka. Lux podążył za moim wzrokiem. Ku mojemu zaskoczeniu podszedł do chłopaka i ukucną przed nim.
-Hej... mógłbym prosić jeszcze jedną puszkę? Na podróż? Ta świnia wredna się dla mnie nie zatrzyma...- zrobił zbolałą minkę, na co Max parsknął śmiechem. Uniosłem brwi, patrząc jak czarnowłosy uśmiecha się do niego ślicznie, niemal tanecznym krokiem idąc za nim do małej kuchni, wysławiając go pod niebiosa. Cóż, doktorek nie wspominał, że jest przy okazji dobrym aktorem...
Zatachałem torbę do przedpokoju i otworzyłem drzwi.
-Lux, ruszże się!- warknąłem, a z kuchni dobiegło mnie „No widzisz co ja z nim mam...?", po czym wyszli z niej obaj chłopcy. Wyszedłem z mieszkania i zacząłem schodzić z torbą po schodach, wymyślając sobie w myślach od idiotów, którzy nie potrafią spakować TYLKO najpotrzebniejszych rzeczy. Mój „ochroniarz" pożegnał się szybko z Maxem i dołączył do mnie. Gdy wkładaliśmy torby do bagażnika, znów miał neutralny wyraz twarzy.
-Na lotnisko- poinstruował mnie, gdy znowu zajęliśmy miejsca w samochodzie. Z całej drogi na lotnisko wyniosłem tylko jeden wniosek - nigdy więcej stania w korku przez dwie godziny, słuchając w kółko drących się facetów. Nie ważne jak bardzo ich szanuję i jak kocham ich muzykę, moja głowa ma o tym inne zdanie, co wyraziła przez ostry ból podczas kilkugodzinnej podróży samolotem.

**

Mieszkanie było... spore. Trzy pokoje, salon połączony z jadalnią i kuchnią oraz łazienka. Wszystko utrzymane w kolorach czerni i bieli, z czerwonymi i granatowymi akcentami. Mieszkanie było urządzone bez jakiegoś konkretnego stylu, ale wyglądało naprawdę ładnie. Mój pokój był niemal wierną repliką starego - takie same meble, przedmioty, rozmieszczenie ( może pomijając większe łóżko, biurko, telewizor i większe okno), nawet plakaty były w tych samych miejscach. Rozpakowałem się dość szybko i zwiedziłem łazienkę. Czarno-biała, schludna, z prysznicem i wanną. Zająłem jedną z białych szafeczek, ale to właściwie tylko dlatego, że we wszystkich czarnych były już czyjeś rzeczy.
Wszedłem do salonu. Lux już tam był, siedząc po turecku na kanapie i przeglądając jakieś papiery. Telewizor grał cicho, ustawiony na jakiś kanał muzyczny.
-Jutro pokażę ci twoją nową uczelnię- powiedział spokojnie chłopak, przekręcając kartkę.
-Jasne- mruknąłem, wycofując się do kuchni.
-W piekarniku jest pizza. Wegetariańska- dobiegło mnie z salonu. Wymruczałem coś, zerkając do piekarnika. Faktycznie, była. Nastawiłem temperaturę i wyciągnąłem z lodówki piwo. Wróciłem do salonu i usiadłem w fotelu, obserwując chłopaka. Zastanawiałem się, co on myśli. Znaczy... W sensie, jak odczuwa ten cały szajs nazywany przez „uczuciami", będąc... mutantem genetycznym.
-Możesz tak na mnie nie patrzeć? Drażni mnie to...- podniósł na mnie wzrok, a coś w jego oczach kazało mi uwierzyć, że drażnienie go to zły pomysł.
-Chcę jutro iść zwiedzić miasto- powiedziałem spokojnie. Doktorek mówił, że Lux wypełni każdy mój rozkaz, jeśli będę się trzymał pewnych zasad... Które poznam, żyjąc z nim pod jednym dachem. "Nie patrzenie" na niego było pewnie jedną z nich.
-Dobrze- odpowiedział, wracając do papierów. Kiwnąłem głową.
Kilka godzin później leżałem w łóżku, nie mogąc zasnąć. Słyszałem cichy szum telewizora, co jakiś czas kroki, gdy Lux chodził po mieszkaniu.
Podsumowując dzisiejszy dzień, mogłem spokojnie stwierdzić, że to tylko sen. Zaliczyłem bycie w nieodpowiednim miejscu w nieodpowiednim czasie, wplątanie się w coś dziwnego, bycie ochranianym przez eksperyment genetyczny i przeprowadzkę do zupełnie nieznanego mi miasta.
Przy czym - zero kontaktów fizycznych. Dokładnie jak przewidział doktorek.

Druga – a właściwie już trzecia – zasada mieszkania z Luxem: ZAWSZE pukaj do drzwi łazienki, nawet we własnym domu. Poznałem ją, gdy rano – totalnie zaspany i nieprzytomny – wlazłem do łazienki, a ON tam był.

Nagi. Pod prysznicem.

Stał tyłem do mnie, a ja nie mogłem się powstrzymać. Zwyczajnie zaniemówiłem, mierząc wzrokiem jego ciało. Przyglądałem się delikatnej posturze, kształtnym biodrom i pośladkom. Zmierzyłem wzrokiem smukłe nogi, oblizując delikatnie usta. Czułem ukłucie podniecenia, a na myśl nasuwało mi się tylko, że doktorek miał rację – stworzyli kogoś idealnego.

I, będąc szczerym, zaczynało mnie to irytować.

- Długo jeszcze będziesz się gapił? - Najwyraźniej nie tylko ja się tu irytowałem. Wymamrotałem coś, wycofując się z łazienki. Wymierzyłem sobie mentalny policzek, patrząc w dół.

- Leżeć, idioto... - mruknąłem sam do siebie, patrząc na dość spore wybrzuszenie w spodniach. Na demony, to pierwszy dzień pod jednym dachem, a już wpadłem na Luxa pod prysznicem i już mam w głowie tysiące niezbyt grzecznych obrazów z nim w roli głównej.

I wszystkie są opatrzone wielkim, czerwonym napisem „nie do wykonania”.

Usiadłem w salonie, bezmyślnie przeskakując po kanałach telewizji. Usłyszałem za sobą czyjeś kroki, jakieś szmery... Stukot odkładanej zapalniczki. Odwróciłem się ciekawie. Mój brunecik siedział w samych spodniach na szafce, z nogą założoną na nogę. Jedną rękę opierał z tyłu o blat, w drugiej trzymał tlącego się papierosa. Patrzył z zamyśleniem w okno, zaciągając się i wdmuchując delikatnie dym.

Uniosłem brew, zdziwiony. Chłopczyk Idealny pali? No proszę...

- Mówiłem, nie patrz tak na mnie. - Powoli odwrócił na mnie spojrzenie tych swoich kocich oczu. Mruknąłem coś, dalej na niego patrząc. Z gracją zgasił papierosa i – nie odrywając ode mnie spojrzenia – zsunął się z szafki, podchodząc do mnie. Obserwowałem, jak okrąża kanapę i staje naprzeciwko mnie. Nagle pochylił się, opierając ręce na oparciu po obu stronach mojej głowy. Odruchowo odrzuciłem głowę w tył, na co Lux uśmiechnął się z kpiną. Przysunął twarz do mojej, mówiąc cichym, melodyjnym głosem.

- Posłuchaj mnie, człowieczku... To, że mam pilnować, byś nie zginął, nie znaczy, że cię nie uszkodzę, gdy mnie wkurzysz... A tego nie chcesz, wierz mi, Syri. - Po jego słowach poczułem zimny dotyk na policzku... Otworzyłem szerzej oczy. Opuszki palców powoli przesunęły się na moje wargi, potem w dół, ujmując lekko mój podbródek.

- Mam nadzieję, że się zrozumieliśmy - mruknął, przysuwając się jeszcze bliżej. Czułem na ustach jego ciepły oddech. Kierowany impulsem i obrazami nadal kłębiącymi się w mojej głowie wysunąłem się do przodu, chcąc pocałować chłopaka. On jednak szybko wyprostował się, puszczając mnie i patrząc na mnie z góry.

- Szykuj się. Pokażę ci uczelnię... Chciałeś też pooglądać miasto, czyż nie?- powiedział spokojnie, znów wracając do neutralnej pozy. Kiwnąłem głową i udałem się szybko do swojego pokoju. Oparłem się o drzwi, klnąc w myślach. Co to miało być? Czemu... On mnie dotknął?! Oblizałem szybko wargi, mrużąc oczy. Jęknąłem cicho, z frustracją patrząc na swoje spodnie.

Cholera jasna.

 

**

 

Wybraliśmy się „pozwiedzać” pieszo, dlatego teraz w milczeniu szedłem obok mruczącego jakąś pioseneczkę Luxa. W pewnym momencie zatrzymałem się, patrząc w szybę sklepową. Chłopak spojrzał na mnie, lekko unosząc brwi.

- Co jest? - zapytał stając obok mnie i również patrząc w szybę. - Widzisz coś ciekawego?

- Wyglądamy jak... rodzeństwo - mruknąłem. Miałem na sobie glany, wyświechtane jeansy i z lekka za dużą bluzkę z Metallicą. On natomiast dalej składał cichy hołd Mansonowi, dobierając do tego skórzane, obcisłe dzwony. Sięgał mi ledwie do ramienia, nawet w tych swoich wielkich glanach na koturnie.

Chłopak przechylił lekko głowę.

- I dobrze. Właśnie o to chodzi - odparł krótko, jakby to wszystko wyjaśniało. Uniosłem brew, patrząc na niego ze znaczącym spojrzeniem. Nie, jego wypowiedź wszystkiego nie wyjaśniała.

- Na demony, Syri... Jak wyjaśnisz to, że mieszkasz z młodszym mężczyzną, z którym się wszędzie szlajasz? - wywrócił oczami. Cóż, jakby się nad tym dłużej zastanowić...

- Wszyscy stwierdziliśmy, że najlepszym rozwiązaniem będzie udawać, że jestem twoim młodszym bratem - wzruszył lekko ramionami. Porzucając kwestię jacy „wszyscy” to ustalili, przyczepiłem się do innego szczegółu.

- To nie wyjaśnia, czemu łazisz za mną jak cień.

- Oczywiście, że wyjaśnia. Ja jestem tym młodszym, bardziej pechowym, wciąż dobierającym sobie złe towarzystwo i wpadającym w kłopoty, a ty jesteś z lekka przewrażliwionym, próbującym ukryć opiekuńczość bratem. To wszystko wyjaśnia - odparł spokojnie, jakby to było jasne.

- Czy ja ci wyglądam na nadopiekuńczego? - zapytałem, choć właściwie nie chciałem znać odpowiedzi. Raczej.

- Cóż... Nie oceniaj książki po okładce - wzruszył ramionami. Warknąłem cicho, ruszając dalej. Słyszałem stukot jego butów, gdy ruszył za mną.

- To wymyśl jakąś straszną historię, przez którą się o mnie boisz - mruknął, wywracając oczami. Uśmiechnąłem się nagle złośliwie.

- Dwa lata temu zakochałeś się w facecie, który to wykorzystał. Przy okazji zrobił z ciebie dziwkę i mówił o tym każdemu koledze. - Wzruszyłem ramionami. Chłopak milczał przez chwilę, po czym kiwną głową.

- Zgoda.

- Co?! - spojrzałem na niego ze zdziwieniem.

- Co „co”? Miała być straszna historia, to jest. Dodaj do tego jeszcze, że się nade mną pastwili w szkole, a potem trafiłem do szpitala przez panów, którzy wzięli za bardzo do siebie słowa mojej domniemanej miłości.

Milczałem, przyglądając mu się ze zastanowieniem. Mijaliśmy jakiś park zabaw, gdy chłopak zatrzymał się i przyglądał się dzieciom. Zmarszczył lekko brwi.

- Co one robią?- zapytał, przekrzywiając głowę. Małe brzdące biegały, bawiąc się w berka. Uniosłem brew, patrząc na chłopaka.

- Bawią się. Nigdy się nie bawiłeś? - dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że on nie miał gdzie i z kim się bawić. Już miałem cofnąć pytanie, gdy odpowiedział mi lekko urażonym tonem:

- W laboratorium nie było innych dzieci... - odwrócił wzrok, ruszając dalej. Zrównałem się z nim, a po chwili ciszy wyszeptałem przeprosiny.

- Nie masz za co przepraszać. To w końcu nie twoja wina - wzruszył ramionami.

 

**

- Liceum jest zaraz za rogiem, więc nie będę daleko... - powiedział spokojnie, gdy przekraczaliśmy bramę uczelni.

- To ty nie będziesz...? - zacząłem, ale przerwał mi gwałtownie:

- A wyglądam ci ja na studenta?

No tak, powinienem o tym pomyśleć... Objąłem go lekko w pasie, uśmiechając się złośliwie.

- Nie... Wyglądasz na małego, słodkiego, kochanego... - zacząłem, ale zaraz przerwałem swój wywód cichym jękiem, spowodowanym jego łokciem idealnie trafiającym w moje żebra. Parskał gniewnie, wyzywając mnie pod nosem od idiotów, gdy przechodziła obok nas grupka studentów. Wywróciłem oczami z rozbawieniem.

- Idiota, cholerny idiota, dupek... „Słodki”, myślałby kto... - mamrotał złowieszczo Lux, spojrzawszy na mnie spod grzywki. Uśmiechnąłem się do niego ślicznie. Nagle chłopak gdzieś mi zniknął, a jego miejsce zajął wysoki blondyn... Zdziwiony blondyn.

Mój „braciszek” z kolejnym złowieszczym pomrukiem zaczął podnosić się z ziemi.

- Uważaj, jak chodzisz! - warknął, patrząc ze złością na mężczyznę. Oczywiście, jak na starszego brata przystało, również posłałem mu złe spojrzenie.

- Sorry, nie zauważyłem cię... - powiedział blondyn, drapiąc się z zakłopotaniem po głowie.

- Nie jestem na tyle niski, by mnie nie zauważać!

- Wiesz, właściwie to jesteś, Lux... - mruknąłem, puszczając oczko nieznajomemu. Brunecik odwrócił się do mnie gwałtownie.

- Ty się nie odzywaj, nikt cię nie pyta o zdanie - rzucił mi wyzywające spojrzenie. Uśmiechnąłem się do niego złośliwie.

- Ależ kotku... Jak możesz tak do mnie mówić - powiedziałem, śmiejąc się w duchu z głupiej miny „nowego”.

- Nie jestem twoim „kotkiem”! Przestań w końcu...! - mało brakowało, żeby zaczął tupać nóżką, niczym dziecko.

- Weź przestań, Lux. Po prostu przyznaj, że jesteś BARDZO niski... - chłopak wzniósł ręce do nieba.

- Boże, za co mnie pokarałeś starszym bratem? - powiedział, patrząc w górę.

- Za niewinność. Rusz się, nie będziemy tu stać cały dzień. A ty... - zwróciłem się do blondyna, który stał i gapił się na nas ze zdziwieniem. - Następnym razem patrz gdzie leziesz. I przy okazji przepraszam za niego...- przyciągnąłem Luxa do siebie. - Ma ciężki okres, wciąż się kłóci...

Chłopak prychnął, wyrywając mi się. Zmierzył blondyna spojrzeniem.

- Jasne... Rozumiem, sam mam młodsze rodzeństwo - chłopak roześmiał się lekko, co ja podsumowałem uśmiechem, a mój „braciszek” prychnięciem.

- Syriusz. A ta mała pchła to Lux - przedstawiłem nas w końcu, wyciągając rękę do mężczyzny.

- Mike - blondyn uścisnął moją rękę z uśmiechem. Lux prychnął tylko ze złością, po czym szybko pocałował go w policzek.

Zdezorientowanej miny naszego nowego znajomego nie dało się opisać inaczej, jak słowem – cudo.

 

...
Zgłoś jeśli naruszono regulamin