GD02.pdf

G AZETA DIGAR T sierpień

2006

nr 2

Wywiad:

Maronski

Vidi

Andruth

Sierpień w Gazecie Digart

Widzi mi się

felieton

Wywiad:

Niezwykłe światy Tomka

Marońskiego 3

Wolny fotografik Vidi 12

Dosadna satyra Andrutha 20

Dlaczego zawsze musi znaleźć się

ktoś, kto ma pustą galerię

i najwięcej do powiedzenia? Fakty-

cznie nikt nie kontroluje osób, które

dają oceny pozytywne, ale jeżeli

ktoś wystawi negatywną, zaraz

pędzimy do jego galerii, by

zobaczyć, co sam ma do zaofer-

owania? A tu pustka.

I powstaje pytanie - czemu taka oso-

ba ma, chociażby, zaniżać nam

satysfakcję? Jasne, z jednej strony

wolność słowa i wyrażania się.

Tylko co taka osoba chce przez to

osiągnąć? I co dla nas wnosi taka

forma wyrażania się?

Nieraz w tej sytuacji rozpoczyna się

dyskusja profilowa pomiędzy strona-

mi. Na usta, a właściwie na

klawisze, ciśnie się pytanie: "Kim

jesteś, żeby mnie oceniać?"

Odpowiedź, na ogół ta sama:

"Mam takie prawo".

I faktycznie, ma takie prawo. Mówi

się trudno.

Często też do tej odpowiedzi

dochodzi: "A ty nie przyjmujesz

konstruktywnej krytyki". Tylko co tak

naprawdę jest tą krytyką konstrukty-

wną? Chyba nie uzasadnienie: "Bo

nie lubię zielonego", albo "Bo wolę

brunetki". Czy to już znaczy, że pra-

ca jest słaba? I kogo tak naprawdę

obchodzą tutaj prywatne gusty?

A nawet kiedy już lubi się ten

zielony i brunetki, to konstruktywna

krytyka nie powinna opierać się

tylko na wyłapywaniu błędów! Tak

przynajmniej mi się wydaje. Wolę

komentarze, te prawdziwie konstru-

ktywne, które mówią zarówno o

błędach jak i o zaletach.

Tylko rodzi się kolejny problem - kto

znajdzie na to czas? Nadal rzad-

kością są komentarze obszerniejsze

niż typowe przymiotniki: "fajne",

rzeczowniki: "bomba", czy znaki

interpunkcyjne " . ", a nawet waria-

cje ich wszystkich w formach mini-

malnie rozwiniętych: "Jak zawsze

świetnie", "Prezentuje się super", na

emotkach kończąc.

Więc jak można zasłaniać się kry-

tyką konstruktywną przy takich sfo-

rmułowaniach, tylko o wydźwięku

negatywnym i z oceną przykładowo

"słabe"?

Gdyby zacząć tym wszystkim się

przejmować, można by oszaleć.

Dlatego najlepiej będzie skupić się

na komentarzach od osób, które

mają prace w galerii, prace dobre

i inspirujące, a nie przejmować się

tymi, którzy wiele mówią, a nic nie

robią. Kto wie, może potrzebują

tego, żeby się dowartościować?

Szkoda tylko, że idąc za

przykładem innych serwisów,

digart.pl nie odebrał im owego

prawa do oceniania innych według

własnego widzimisię.

Galeria:

EssiDaven

Titos2K

Sancty: Makro

Bardamu

Technika:

Tradycja, a teraźniejszość w

fotografii 6

Tablety graficzne - FAQ 16

Tutorial:

Malowanie PhotoShop’em 18

Recenzja:

N. Elias, Mozart. Portret

geniusza

Sonda:

Gala w Krakowie

DA v.5

Felieton:

Widzimisię

Na okładce: Vidi

Gang Wąsaczy

autor: Czopek

wywiad

Niezwykłe światy

Maronskiego

Obrazy Tomka Marońskiego są jak wyrwane ze snu. Odnajduje-

my w nich inne, cudowne krainy. I może dlatego budzą tak wiele sza-

cunku - tworząc nową przestrzeń pozwalają przenieść się tam, gdzie

poza autorem nie był jeszcze nikt.

KK: Witaj Tomku. Opowiedz

czytelnikom jak rozpoczęła

się twoja przygoda z

malowaniem?

TM : Mój wujek miał praco-

wnię szyldów i czasami tam

zaglądałem. W wolnych

chwilach malował niedużą

kopię Szyszkina. Nawet tytuł

pamiętam. “Widok na wyspę

Valaam”.

Zostałem zauroczony żywymi

barwami farby olejnej, i kole-

jnością powstawania

poszczególnych etapów.

Postanowiłem naciągnąć

płótno i coś naskrobać.

Kupiłem 3 małe tubki podsta-

wowych barw, puszkę ściennej

olejnej białej, puszkę czarnej i

zacząłem. Obraz wyszedł

tragicznie. Niedokładnie za-

gruntowany, zbyt duża ilość

farby no i temat nie do końca

trafny (wieża na polanie prze-

malowana ze znaczka

pocztowego).

Ile to już lat?

Jeśli nie wliczymy rysowania i

akwarelek to około 13 lat

temu. Miałem 17 lat.

Czym jest dla ciebie mal-

owanie?

Na pewno jest to sposób na

życie. Nie mam na myśli za-

wodowstwa. Trzeba po prostu

robić to, co się lubi. Chcieć

udoskonalać swój warsztat,

podnosić sobie poprzeczkę

i rozwijać się.

Kreowany przez ciebie świat

jest niezwykły i bardzo

osobliwy. Skąd czerpiesz

inspiracje?

Poprzez lata pracy w przez

głowę przewinęło mi się

mnóstwo pomysłów. Te niezre-

alizowane powracają w moich

zmaganiach z komputerowym

pędzlem. Mam za sobą kilka

etapów inspiracji. Zaczęło się

od Szyszkina, a następnie

poprzez oldschoolowe klimaty

z galerii "fantastyki", Parkinson,

Maitz, Segrelles, oraz

landszafty Friedricha , natrafiłem

na twórczość Zdzisława Bek-

sińskiego.

I to wpłynęło na twój wybór

tematyki i sposobu malowa-

nia?

Wystawa prac Zdzisława

Beksińskiego, na którą udałem

się do Wrocławia, to był

przełom. Wszystko, co

widziałem dotychczas to były

prace drukowane i albumy.

Nie da się tego porównać

z dużym wiszącym i pięknie

oświetlonym oryginałem

emanującym kolorami,

szczegółami i nastrojem.

Obecnie inspiracja jest

wszędzie. Mogę malować na

każdy temat, ale z roku na rok

zmienia się moje podejście do

niektórych rzeczy a tym samym

świat, który kreuję.

A może kilka sekretów na

temat tworzenia takich

obrazów? Od czego zaczy-

nasz?

Muszę mieć dobry pomysł na

obraz poparty szybkim

szkicem - takim bez

szczegółów. W trakcie

tworzenia i tak zmieniam

koncepcję kilka razy.

Szkic przerzucam na płótno i

maluję najpierw elementy tła.

Poszczególne plany powstają

po kolei - od najdalszych po

najbliższe na końcu.

Co według ciebie jest

najistotniejsze podczas

tworzenia? Na czym trzeba

się skupić przede wszystkim?

Najistotniejszy jest wybór

kolorów dominujących w

danym obrazie, w odróżnieniu

od pracy z komputerem, gdzie

kolor można zamienić w

każdej chwili. Dobrze jest

również nie trzymać się wersji

pierwotnej pomysłu, tylko

wykorzystywać spontaniczne

pociągnięcia pędzla.

Trzeba również liczyć się z

przymusowymi przerwami

spowodowanymi schnięciem

farb. Malarstwo olejne jest dla

cierpliwych.

Twoją ulubioną techniką są

oleje. Dlaczego?

Mają piękne kolory, nie schną

za szybko, więc dają się

wspaniale mieszać. Ale już

sam proces przygotowania

płótna jest swego rodzaju

rytuałem. Zbicie blejtramu,

naciągnięcie oraz zagru-

ntowanie płótna jest na tyle

pracochłonne, że później

doceniam obraz i bardziej

przykładam się do pracy. Za-

pach tych farb i mediów,

których używam tworzy

niepowtarzalny nastrój.

Zajmujesz się również grafiką

komputerową. Wiele prac

stworzyłeś za pomocą myszki.

Było ciężko?

Nie powiem, że było łatwo.

Miałem jednak przygo-

towanie, jakie wyniosłem ze

starej szkoły C64 i Amigi.

Pomimo tego, że jest to mycha

z wyższej półki to praca na

PhotoPaincie polegała na

częstym użyciu polecenia -

cofnij.

Dopiero później "przesiadłeś

się" na tablet graficzny. Czy

odczułeś dużą różnicę?

Tak różnica jest ogromna. Z

tabletem pracuje się szybciej

i dokładniej.

Chętniej sięgam po różne

rodzaje pędzli. Znalazłem so-

bie nawet ulubiony pędzel,

którym zrobiłem już kilka

grafik.

Mówiłeś, że pracujesz w

byłoby stracić przyjemność z

tworzenia.

Z pytań dotyczących digartu.

Jak do nas trafiłeś?

Przez przypadek szukałem

jakiejś referki w Google

i trafiłem na tę stronę.

Jak oceniasz ten portal?

Jest świetny. Daje możliwość

nauki, zdrowej rywalizacji

i nawiązania interesujących

znajomości.

Jakbyś mógł coś zmienić na

DA, co by to było?

W zasadzie nie wymaga wiel-

kich zmian. Nie ma portalu

bez wad.

Zapewne masz swoich ulu-

czymś, co nie jest związane

z „art”. Sztuka nie zapewnia

Ci utrzymania?

Myślę, że wiele jest osób w

podobnej sytuacji. Gdybym

miał liczyć tylko na zlecenia

dawno wylądowałbym w

rynsztoku. Oczywiście, czasa-

mi zdarzają się dobre okresy,

kiedy wydaje się, że można

tak żyć, ale niestety później

jest długo nic. Czasem zgłosi

się jakieś wydawnictwo cza-

sem klient na obraz. Mam

"normalną" pracę, a malarstwo

i grafikę traktuję jako hobby.

Maluję dla przyjemności i chy-

ba nie chciałbym, aby to stało

się moim zawodem. Przykro

bionych artystów. Kogo i za

co ich cenisz najbardziej?

Tak jest ich wielu, ale głównie:

Zdzisław Beksiński za cało-

kształt twórczej działalności.

Grzegorz Rosiński za upiększe-

nie mojego młodzieńczego

życia. Loreena Mckennitt i Lisa

Gerrard za głos.

A czy sam czujesz się

artystą?

Raczej tak. Mam chyba inne

niż większość moich zna-

jomych podejście do życia.

Dobrze mi z tym.

Dziękuję bardzo za roz-

mowę.

Dziękuję bardzo.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: