kod.pdf

"Kod Leonarda da Vinci" książka, która zaabsorbowała

wielu...

Poniższy tekst nie jest polemiką z wszystkimi błędnymi danymi "Kodu". Jest ich zbyt wiele. Autor

sygnalizuje jedynie wybrane kwestie i to w sposób raczej pobieżny, zachęcając czytelnika do dalszego

poszukiwania WIEDZY tam, gdzie można ją RZECZYWIŚCIE znaleźć.

Numery stron na podstawie wydania wyd. Sonia Draga i Albatros, Warszawa 2004, wyd. 5.

poprawione.

Książka Browna wprowadziła dużo zamieszania u wielu. Jak na powieść kryminalną zawiera

wyjątkowo liczne dane kulturowe, historyczne i religijne. Wiele z nich nie jest związana bezpośrednio z

przebiegiem akcji. Dają one ogólne wrażenie rzetelnych informacji, które trzeba to przyznać

umiejętnie włączone w wartki bieg akcji, stawiają czytelnika od samego początku wobec wielu nowych

wiadomości o bardzo czytelnej dla każdego ogólnej wymowie: dzisiejsze katolickie chrześcijaństwo

(choć także chrześcijaństwo w ogóle) jest deformacją pierwotnych idei; przez długie wieki było zaś

ideologią swobodnie kształtującą swoją doktrynę. Zachowała się jednak prawda, która dopiero dzisiaj

ma szansę stać się dostępna dla ogółu, m. in. dla czytelnika "Kodu".

Zbiór bzdur

Przejrzyjmy na początek grupę przykładowych drobnych

danych z książki Browna, aby już na wstępie właściwie spojrzeć

na rzetelność autora. "Kod Leonarda" zawiera szereg

informacji, które ukazują dyletanctwo Browna lub niepoważne

traktowanie czytelnika, a które rzutują na podejście myślącego

odbiorcy do wielu innych zawartych w książce treści.

Na przykład Brown mówi, iż kościół Santa Maria delle Grazie,

gdzie znajduje się słynna "Ostatnia Wieczerza" Leonarda da

Vinci, jest w pobliżu Mediolanu (s. 301), podczas gdy to

centrum miasta. Wspominany zaś przez autora brak kielicha na

"Ostatniej Wieczerzy" nie jest mankamentem (s. 302), ale

ilustracją Janowego opowiadania o Ostatniej Wieczerzy, w

którym nie ma wzmiankio ustanowieniu Eucharystii w

odróżnieniu od trzech pozostałych ewangelistów; Leonardo

zilustrował moment, w którym pada pytanie o zdrajcę (zob. J

13,2130).

Inny przykład: mowa jest w książce o mnichuz Opus Dei w habicie otóż jak wiadomo nie ma w Opus

Dei mnichów, nie ma też tym bardziej i żadnych habitów. Stosunkowo kuriozalne jest wspomnienie

przez Browna kulturowego znaczenia prawej strony jako ważniejszej. Miałby to być wytwór Kościoła.

Ten absurd pozostawiam bez komentarza. Z kolei szklana Piramida, wejście do paryskiego Luwru,

składa się dla autora z 666 kawałków szkła w rzeczywistości ma ich 673. Zdziwienie budzi także

stwierdzenie dotyczące Opactwa Westminster w Londynie: "można się tam zgubić" (s. 495). Ma to

stworzyć potrzebny klimat niesamowitości. Ale trudno się zgubić w średniowiecznym kościele. W

Westminsterze też się to nie może zdarzyć wie o tym każdy, kto był tam lub w jakiejkolwiek innej,

nawet olbrzymiej, średniowiecznej świątyni. Inny przykład: Brown, idąc niestety śladem wielu innych,

przypisuje biblijnej Ewie ugryzienie jabłka (s. 526), podczas gdy Biblia mówi jedynie o owocu (por.

Rdz 2,1617; 3,16).

Refektarz w klasztorze Santa Maria delle

Grazie w Mediolanie

Zbiór bzdur...

Historia dla... Dla kogo?

Historia to kolejna płaszczyzna, gdzie dezinformacja goni kłamstwo. Czytelnik dowiaduje się np. o

istnieniu Zakonu Syjonu, który odgrywa kluczową rolę w całości powieści. Informacje o nim są podane

w taki sposób, że nawet osoba wykształcona może dojść do przekonania, iż ten wątek historii

średniowiecznej po prostu akurat przeoczyła. Strona 9, zawierająca tzw. fakty, mówi, że w 1975 r. w

Bibliotece Narodowej w Paryżu odkryto zwoje pergaminu ujawniające tożsamość wielu członków tego

zakonu (m. in. da Vinci, Botticellego, Newtona, Hugo). Jest to informacja tak zasadnicza dla całości

treści książki i umieszczona jako oczywistość, iż trudno czytelnikowi nawet postawić sobie pytanie, czy

to już literacka fikcja. Krótko mówiąc: nie było w historii żadnego Zakonu Syjonu. Jest to w całości

fantazja. Nie jest to nawet nawiązanie do jakiegoś podobnego zakonu lub organizacji istniejącej pod

inną nazwą. Rzekome wielkie odkrycie w Bibliotece Narodowej w Paryżu wspomniane przez "Kod"

zostało zdyskredytowane w 1996 r. przez BBC i prasę francuską. Jego autor i fałszerz P. Plantard został

postawiony przed sądem we Francji, gdzie odwołał całą historię o Zakonie Syjonu przyznając

jednocześnie, iż dokumenty sfabrykował i umieścił w różnych bibliotekach. Dokonane w jego domu

przeszukanie ujawniło zaś posiadanie innych dokumentów m in. świadczących, iż jest... królem

Francji. Plantard został zwolniony przez sąd jako dziwak o znikomym stopniu szkodliwości społecznej.

Brown twierdzi także, iż początkowo chrześcijanie czcili żydowski szabat, czyli sobotę (s. 297n).

Dopiero cesarz Konstantyn (IV w.) miał dokonać przesunięcia kultu na dzień słońca czyli niedzielę.

Wystarczy jednak sięgnąć do licznych tekstów wczesnochrześcijańskich z II i III w., aby zobaczyć, iż

od początku dniem tym była niedziela (por. np. pisma św. Justyna, Klemensa Aleksandryjskiego,

Orygenesa). Brownowi myli się to wydarzenie zapewne z upaństwowieniem niedzieli i ustanowieniem

tego dnia wolnym od pracy, czego istotnie dokonał ten cesarz w 321 r.

Nieprawdy i niedorzeczności zawarte są także w informacjach dotyczących rozwiązania zakonu

templariuszy w 1307 r. (s. 205nn). Brown przypisuje inicjatywę ówczesnemu papieżowi Klemensowi

V, podczas gdy należała ona zdecydowanie do francuskiego króla Filipa IV Pięknego. Całą zaś akcję

aresztowania zaplanował i przygotował Wilhelm de Nogaret, kanclerz królestwa. Trudno też mówić

(Brown), iż likwidacja zakonu była na rękę papieżowi. Jest ona postrzegana dzisiaj jako wyraz słabości

ówczesnego papiestwa wobec króla Francji. Dramat polegał na tym, iż templariusze liczyli na wsparcie

papiestwa a Klemens V na to, iż potężny zakon własnymi siłami poradzi sobie z królem. Obie strony

się przeliczyły... Znamy zaś od niedawna wydany post factumdokument Klemensa V uniewinniający

zakon. Nie wpłynął on jednak na bieg wydarzeń.

Trzeba też zauważyć, iż uparte pisanie o Watykanie w przypadku wydarzeń średniowiecza, jak się to

dzieje u Browna, świadczy o nikłej wiedzy historycznej. Jest to zwykle papierek lakmusowy wobec

autorów włączających wątek papieski do treści książek obejmujących okres średniowiecza. Otóż

siedzibą papiestwa byłwówczas (i wcześniej) Lateran. W Watykanie papieże rezydują dopiero od 2.

poł. XIV wieku. Nie można mylić Belwederu z Pałacem Namiestnikowskim...

Inne krótkie przykłady "historyczne" z "Kodu": Godfryd z Bouillon nigdy nie był królem Jerozolimy,

olimpiadyw Grecji odbywały się nie co 8 ale co 4 lata i poświęcone były Zeusowi a nie Wenus, Paryża

nie założyli Merowingowie założono go w III w p.n.e., a Rzymianie zwali go Lutetia Parisiorum,

Dagobert z dynastii Merowingów nie zginął z polecenia Watykanu (a raczej Rzymu zob. niżej), ale z

polecenia majordomusa z Neustrii. Autor pisze ponadto np. o wielkim mistrzu Zakonu Syjonu

Leonardzie da Vinci jako postaci z XIV (!) w. (s. 216). Francuscy Merowingowie byli zaś dla Browna

linią dynastyczną wywodzącą się od... Jezusa.

Kobiecość i Maria Magdalena

To jeden z przewodnich wątków kulturowych w książce Browna. Maskulinistyczne chrześcijaństwo

starało się w ciągu wieków zatracić sakralność kobiecą degradując samą kobietę. Temat to tak wielki, iż

przekracza ramy tego skromnego opracowania. Trzeba jednak zaznaczyć, iż Brown podjął tutaj

wyjątkowo niefortunny dla siebie trop.

Czytelnik powieści jest w dość wymyślny sposób sterowany, jeżeli chodzi o postać Marii Magdaleny.

W pewnym momencie powieściowy historyk Teabing mówi o pisanych źródłach, które miałyby

zawierać informacje na temat małżeństwa Jezusa. Następuje przy tym powołanie się na gnostycką

Ewangelię wg Filipa. Zupełnie wyssane z palca jest kluczowe twierdzenie, iż użyty w jej tekście

rzeczownik "towarzyszka" oznaczał w języku aramejskim także małżonkę. Ewangelie wielokrotnie

mówią o towarzyszkach Jezusa, które były obecne podczas jego misji. Poza tym tekst Ewangelii wg

Filipa zachował się w języku koptyjskim a nie aramejskim. Oryginał zaś, wnioskując z aramejskiego

tłumaczenia powstał w języku greckim. Także wzmianka o pocałunkach Jezusa dla Marii Magdaleny

nie jest czymś nadzwyczajnym jest to norma w ówczesnej kulturze. W taki sposób np. witano się

(chodzi o osoby sobie znane i bliskie). Nieprawdą jest także informacja o istnieniu zapisu o

małżeństwie Jezusa z Marią Magdaleną. Nie ma takiej historii w żadnym istniejącym ani cytowanym,

nawet gnostyckim, tekście.

Nieprawdopodobny jest poza tym sam motyw, dla którego chrześcijaństwo miałoby ukryć fakt

rzekomego małżeństwa Jezusa z Marią Magdaleną (s. 313). Przecież nie należało to do istoty misji

Jezusa i nauczania (o bezżenności wspomina on tylko jeden raz w Ewangeliach). Zarówno sama

bezżenność znana była już wczesnemu Kościołowi jak również powszechne były małżeństwa

duchownych. Trudno też mówić (Brown), iż ówczesny żydowski zwyczaj zabraniał bezżenności, co

miałoby uczynić samotne życie Jezusa mało prawdopodobnym. Otóż Jezus nie był odosobniony w tym

aspekcie swojego życia. Bezżenność znana była u współczesnych mu esseńczyków, zaś wśród postaci

Nowego Testamentu należy wspomnieć tutaj prorokini Annę, Jana Chrzciciela, Pawła z Tarsu, a więc

postacie obdarzane powszechnym szacunkiem wśród żydów.

Bazylika Świętej Marii Magdaleny,

Vézelay we Francji

Książka informuje ponadto, że Kościół próbował wymazać

postać Marii Magdaleny z pamięci. Jest to również

niedorzeczność, gdyż z osobą Marii Magdaleny wiąże się jedno

z ważniejszych wydarzeń Nowego Testamentu, jakim były

objawienia się Jezusa po zmartwychwstaniu. W Ewangelii Jana

przedstawiona zostaje ona jako pierwsza osoba, która

doświadcza spotkania ze zmartwychwstałym Jezusem (zob. J

20,1118). To jej Jezus poleca pójść i obwieścić fakt

zmartwychwstania uczniom. Nadzwyczajności wydarzeniu

dodaje tradycja żydowska, dla której świadectwo kobiety nie

miało szczególnej wartości. Sam fakt "posłużenia się" kobietą

jako pierwszym świadkiem zmartwychwstania mógł być raczej

kompromitujący dla wczesnego Kościoła a jednak przetrwał i

nie został usunięty przez wspólnotę chrześcijańską z tekstu.

Ponadto trzeba mieć także na względzie, iż Maria Magdalena

pojawia się w Ewangeliach aż 12 razy. Mówieniu o chęci

pozbycia się jej z pamięci przeczy także liczba kościołów pod

jej wezwaniem w całej Europie. Wystarczy wpisać w

internetowej wyszukiwarce jej imię w odpowiednich językach...

Zaś miejscem szczycącym się w średniowieczu posiadaniem

szczątek Marii Magdaleny jest wspaniała XIwieczna bazylika

jej imienia w Vézelay we Burgundii, obowiązkowy przystanek

we Francji dla wszystkich miłośników sztuki.

Obecność Marii Magdaleny zamiast postaci św. Jana na obrazie

"Ostatnia Wieczerza" Leonarda? Myślę, że jeżeli ktoś

przynajmniej jeden raz, no powiedzmy dwa razy, był w jakiejś

galerii sztuki europejskiej, to nie będzie miał problemu z

podobieństwem młodej męskiej twarzy do kobiecej na obrazach

dawnych włoskich mistrzów. Nie jest to częste, ale zdarza się w

dostrzegalny sposób .

Od komentowania absurdu, iż to Maria Magdalena jest Świetym

Graalem czuję się zwolniony.

Nieporozumieniem jest twierdzenie, iż stworzenie kobiety z

żebra mężczyzny w tradycji biblijnej jest potraktowaniem jej

jako "odprysku mężczyzny" (s. 305). Już pobieżna lektura

opowiadania z Rdz 2 ukazuje, iż wobec całego świata

stworzonego to dopiero kobieta ukazuje się mężczyźnie jako

jemu równa i jako jego partnerka "Ta dopiero jest kością z

moich kości i ciałem z mojego ciała" (Rdz 2,23). Wcześniej

wszystkie stworzenia otrzymywały od mężczyzny ogólną nazwę

"istota żywa" (Rdz 2,19). Nawiązaniem do idei stworzenia z

żebra mężczyzny jest stwierdzenie padające w tym samym

kontekście: "Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i

matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się

jednym ciałem" (Rdz 2,24). Idea bycia "czyjąś kością" i

"czyimś ciałem" oznaczała w tradycji biblijnej pokrewieństwo i

przynależność do tego samego rodu (zob. Rdz 29,14; Sdz 9,2;

2Sm 5,1; 19,13). Gdy Biblia mówi o stworzeniu kobiety z kości

mężczyzny ma więc na myśli ich równość.

Autor próbuje też ośmieszyć współczesne spojrzenie chrześcijaństwa na płciowość człowieka.

"Współczesna religia postrzega seks jako coś wstydliwego i uczy, że powinniśmy obawiać się pragnień

seksualnych, ponieważ są narzędziem szatana" (s. 392393). Jaka religia? Podejrzewam, że katolicki

czytelnik dowiaduje się tego dopiero od Browna. Swoje zaś myśli na temat seksualności zawarł autor

na s. 391n, gdzie mowa o (każdym) stosunku płciowym jako możliwej płaszczyźnie doświadczenia

Boga a o orgazmie jako o modlitwie. Bez komentarza.

Zaś jeśliKopciuszek, Śpiąca Królewna oraz Królewna Śnieżka to dla Browna historie mówiące o

"uciemiężeniu sakralności kobiety" (s. 332), to czy w tym kontekście Miś Uszatek jest dla antropologii

kulturowej ucieleśnieniem idei maskulinistycznych...?

Leonardo da Vinci, Św. Jan

Chrzciciel, Luwr

Czy to książka sama w sobie?

Przyglądając się dyskusji, jak przetoczyła się wokół "Kodu", odniosłem wrażenie, że punkt ciężkości

usiłuje się umieścić w szczegółach, w mijaniu się Browna z oczywistymi faktami lub w ich świadomej

deformacji. Dla mnie nie to jest jednak najważniejsze. Chodzi bowiem także o ogólną wymowę

powieści. Jest to pozycja, która dotyka kwestii bardzo istotnej: pytania o prawdę; próbuje odpowiedzieć

na pytanie, gdzie należy jej szukać a już bardzo wyraźnie mówi, gdzie z pewnością jej nie ma.

Pod tym względem "Kod" Browna nie jest niczym nowym. Jest kontynuacją wątku, który towarzyszy

chrześcijaństwu (z przerwami) od samego początku. Chodzi o gnozę. Infiltrowała ona chrześcijaństwo

już w okresie powstawania Nowego Testamentu. Gnoza mówiła o zbawieniu, które jest dostępne dla

kręgu tych, którzy posiedli wiedzę dostępną tylko dla wtajemniczonych (poznanie to gr.gnosis). Jest

ona niedostępna dla zwykłych ludzi będąc przekazywana ukrytymi sposobami. Posiadanie owego

poznania doprowadzi człowieka do poznania prawdy o całej rzeczywistości a docelowo do

oswobodzenia ducha z więzów ciała i do zbawienia. Gnoza nie stanowiła nigdy jakiegoś zwartego

ruchu w ramach chrześcijaństwa lub obok niego. Była bardziej prądem myślowym atrakcyjnym dla

intelektualnych elit. Na tym też polegało jej niebezpieczeństwo trudno było wyznaczyć czytelną

granicę międzychrześcijanami a gnostykami. Gnoza także powoływała się na Chrystusa. Gnostycy

mieli swoje pisma, z których wiele również tytułowali ewangeliami. Była to po prostu infiltracja

środowiska chrześcijańskiego przez określone modne poglądy. Wielu chrześcijan jej ulegało. Coś

podobnego dzieje się dzisiaj w przypadku New Age. W tym wypadku także nie mamy do czynienia z

jakąś religią analogiczną do innych istniejących, o jasno zarysowanej strukturze i kryteriach

przynależności. Jest to przede wszystkim olbrzymi zbiór poglądów, koncepcji, idei itp. Katolik

czytający "profesjonalny" horoskop czy zapraszający do domu radiestetę jest ofiarą takiej właśnie

mody pewnych form New Age. Nie będzie natomiast odmawiał sobie miana katolika nie rozumiejąc

często, iż przekracza granice pogaństwa.

"Kod Leonarda da Vinci" mieści się w nurcie gnostycznym. Również w książce Browna chodzi o

jednoznaczne ale specyficzne potraktowanie zagadnienia prawdy o świecie. "Kiedy ciebie już nie

będzie, ja zostanę jedynym człowiekiem na świecie, który zna prawdę" mówi napastnik do Sauniere'a

(s. 12). Pozostaje ona ukryta dla przeciętnego człowieka. Całe pokolenia żyły w nieświadmości a i

dzisiaj "przeciętni" ludzie żyją w niewiedzy. Żeby być świadomym należy szukać w odpowiednich

miejscach. Wiedza prawdziwa jest przekazywana równolegle do codziennej rzeczywistości. Istnieje

"nieprzerwany łańcuch wiedzy" (s. 13). Mowa także o "samotnym strażniku jednej z największych

tajemnic ludzkości" (s. 13). "Kod" rzeczywiście chce mówić o prawdzie, której istnienia większość jest

nawet nieświadoma. Gnosis...

Dostanie się np. tego lata (2005 r.) do refektarza klasztoru Santa Maria delle Grazie w Mediolanie,

gdzie wisiOstatnia Wieczerza Leonarda, było po prostu niemożliwe. Byłem tam w roku 2001 w lipcu

bez żadnego problemu. Jednak według "Kodu" całe rzesze, jakie przetoczyły się przed dziełem, zanim

została wydana książka Browna, odeszły od niego w nieświadomości. Dopiero posiadanie klucza

wiadomego dla niektórych pozwala spojrzeć jakże inaczej na praktycznie cały świat. Gnosis...

Innym elementem tajemnicy jest ulubiony wątek wielu powieści, jakim jest Watykan. Otoczony

murami miałby skutecznie skrywać przed nieświadomymi niczego rozkrzyczanymi ludźmi wiele

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: