INTERPOL.pdf

Policja.pl

INTERPOL

Zarys historyczny Interpolu

W 1923 roku na Miêdzynarodowym Kongresie Policji Kryminalnych w Wiedniu powołano Miêdzynarodow± Komisjê

Policji Kryminalnych, która działała efektywnie do wybuchu II wojny ¶wiatowej.

W 1946 roku podczas konferencji w Brukseli reaktywowano Miêdzynarodow± Komisjê Policji Kryminalnych.

Przeniesiono wówczas siedzibê centrali Komisji do Pary¿a i po raz pierwszy u¿yto w odniesieniu do niej słowa Interpol.

Dziesiêæ lat pó¼niej przyjêto nazwê Miêdzynarodowa Organizacja Policji Kryminalnych - Interpol. Kolejnym krokiem

reorganizacyjnym było przeniesienie siedziby Sekretariatu Generalnego do Saint Cloud, a nastêpnie, w 1989 do Lyonu,

gdzie mie¶ci siê do chwili obecnej.

Warto zauwa¿yæ, ¿e w roku 1967 Organizacja liczyła ju¿ sto pañstw członkowskich. Do połowy lat siedemdziesi±tych

miêdzynarodowa współpraca policyjna odbywała siê przede wszystkim za po¶rednictwem Interpolu oraz na podstawie

bilateralnych i multilateralnych umów miêdzynarodowych.

W 1991 roku rozpoczêto budowê nowoczesnego zinformatyzowanego systemu ł±czno¶ci Interpolu.

W roku 2002 uruchomiono system ł±czno¶ci I-24/7, którego funkcjonowanie zostało oparte o zasadê działania

Internetu. System umo¿liwia szybkie przesyłanie zarówno tekstu jak i fotografii osób, przedmiotów, dokumentów oraz

kart daktyloskopijnych. Pozwala równie¿ upowa¿nionym u¿ytkownikom korzystaæ ze zinformatyzowanych baz danych

zarz±dzanych przez Sekretariat Generalny Interpolu w Lyonie. Do systemu podł±czone s± wszystkie kraje

członkowskie oraz Sekretariat Generalny.

W 2003 roku w Sekretariacie Generalnym swoj± działalno¶æ rozpoczêło Centrum Dowodzenia i Koordynacji, które ma

zapewniæ Interpolowi mo¿liwo¶æ nieprzerwanego działania przez wszystkie dni w roku.

W 2007 roku Interpol uruchomił dwa nowe zintegrowane rozwi±zania informatyczne nazwane FIND (Fixed Integrated

Natwork Database) oraz MIND (Mobil Integrated Network Database pozwalaj±ce na dokonywanie, z poziomu jednostek

terenowych policji i punktów kontroli granicznej, sprawdzeñ w bazach danych Interpolu dotycz±cych skradzionych i

utraconych dokumentów podró¿y oraz skradzionych pojazdów.

Interpol liczy obecnie 187 pañstw członkowskich i jest najwiêksz± oraz najbardziej znan± na ¶wiecie miêdzynarodow±

organizacj± policyjn±. W 2008 roku jego szeregi zostały powiêkszone o Pañstwo Watykan. Organizacja ma wielkie

zasługi w dziedzinie zwalczania przestêpczo¶ci miêdzynarodowej. Jest istotnym forum współpracy policyjnej pañstw,

zwłaszcza tych, które nie nale¿± do Unii Europejskiej.

Podstawy prawne i zasady współpracy w ramach Interpolu

Podstaw± prawn± działania Interpolu jest Statut uchwalony w 1956 roku, zatwierdzony podczas 25 Sesji Zgromadzenia

Ogólnego w Wiedniu.

Inne wa¿ne dokumenty reguluj±ce pracê Interpolu to: Regulamin Ogólny, Standardy Pracy Krajowych Biur Interpolu,

Regulamin Finansowy. Dla funkcjonowania Organizacji wa¿ne s± równie¿ Rezolucje Zgromadzenia Ogólnego Interpolu,

uchwały i rezolucje Organizacji Narodów Zjednoczonych, a tak¿e konwencje i porozumienia miêdzynarodowe, w których

Interpol wymieniany jest jako podmiot współdziałania.

Struktura organizacyjna Interpolu

Struktura Interpolu opiera siê na sieci Krajowych Biur Interpolu, których praca jest koordynowana przez Sekretariat

Generalny, odpowiedzialny za swoj± działalno¶æ przed Zgromadzeniem Ogólnym i Komitetem Wykonawczym Interpolu.

Wymiana informacji odbywa siê w czterech jêzykach roboczych: angielskim, francuskim, hiszpañskim i arabskim.

W ka¿dym pañstwie członkowskim wyznaczony jest organ pełni±cy rolê Krajowego Biura Interpolu, w celu zapewnienia

wła¶ciwej współpracy w ramach Organizacji, utrzymuj±cy kontakty z: organami ¶cigania tego pañstwa, z komórkami

organizacyjnymi innych pañstw, pełni±cymi rolê Krajowego Biura Interpolu oraz z Sekretariatem Generalnym. Praca

Krajowych Biur Interpolu powinna odbywaæ siê w oparciu o standardy zatwierdzane przez Zgromadzenie Ogólne. Dziêki

temu mo¿liwe stało siê egzekwowanie jednolitego systemu i procedur działania. Najistotniejsze spo¶ród tych

standardów to, miêdzy innymi, konieczno¶æ zapewnienia przez KBI dwudziestoczterogodzinnej słu¿by dy¿urnych przez

cały rok, w celu zapewnienia stałej ł±czno¶ci i swobodnej wymiany informacji we wszystkich jêzykach oficjalnych

Strony 1/5

Policja.pl

Interpolu, jak równie¿ zapewnienie udzielania odpowiedzi w terminie.

Zgromadzenie Ogólne jest najwa¿niejszym organem decyzyjnym Interpolu a jego sesje odbywaj± siê raz w roku w

jednym z krajów członkowskich. Do podstawowych funkcji tego gremium nale¿y:

okre¶lanie zasad działania Organizacji wła¶ciwych dla osi±gniêcia jej statutowych celów,

rozpatrywanie i zatwierdzanie programu pracy na przyszły rok kalendarzowy,

okre¶lanie polityki finansowej,

przyjmowanie rezolucji oraz wydawanie rekomendacji dla krajów członkowskich,

wybory członków władz Organizacji.

W Sesjach Zgromadzenia Ogólnego Interpolu uczestnicz± wysocy rang± funkcjonariusze reprezentuj±cy organy

¶cigania krajów członkowskich. Ka¿de pañstwo mo¿e byæ reprezentowane przez jednego lub wielu delegatów, jednak

dana delegacja mo¿e mieæ tylko jednego przewodnicz±cego, wyznaczonego przez kompetentny organ rz±dowy,

posiadaj±cego prawo do głosowania, na podstawie upowa¿nienia przedło¿onego wcze¶niej organizatorom.

Zgromadzenie Ogólne podejmuje decyzje w formie rezolucji lub zaleceñ uchwalanych zwykł± wiêkszo¶ci± głosów z

wyj±tkiem tych decyzji, dla których wiêkszo¶æ dwóch trzecich wymagana jest Statutem.

Komitet Wykonawczy

nadzoruje wykonywanie decyzji Zgromadzenia Ogólnego,

przygotowuje porz±dek obrad sesji Zgromadzenia Ogólnego,

przedkłada Zgromadzeniu Ogólnemu program pracy oraz ka¿dy projekt, który uznany zostanie za po¿yteczny,

kontroluje działalno¶æ Sekretarza Generalnego,

wypełnia wszystkie pełnomocnictwa, udzielone mu przez Zgromadzenie Ogólne.

W skład Komitetu wchodz±: Prezydent Organizacji, wybierany na cztery lata przez Zgromadzenie Ogólne, trzej zastêpcy

i dziewiêciu delegatów wybieranych przez to samo gremium na okres trzech lat. Posiedzenia Komitetu odbywaj± siê co

najmniej raz w roku. Ka¿dy z trzynastu członków powinien pochodziæ z innego pañstwa z uwzglêdnieniem klucza

geograficznego.

Prezydent Organizacji przewodniczy sesjom Zgromadzenia Ogólnego i Komitetu Wykonawczego oraz kieruje obradami,

czuwa nad zgodno¶ci± działalno¶ci Organizacji z decyzjami Zgromadzenia Ogólnego i Komitetu Wykonawczego oraz

utrzymuje stały i bezpo¶redni kontakt z Sekretarzem Generalnym Organizacji. Od 2008 roku funkcjê Prezydenta pełni

KHOO Boon Hui.

Sekretariat Generalny z siedzib± w Lyonie jest organem administracyjnym i technicznym Interpolu, odpowiedzialnym za

sprawne codzienne funkcjonowanie Organizacji. Na czele stoi Sekretarz Generalny wybierany przez Zgromadzenie

Ogólne na wniosek Komitetu Wykonawczego na okres piêciu lat.

Sekretarz Generalny nadzoruje działalno¶æ Sekretariatu, zarz±dza finansami, powołuje stałe komórki organizacyjne i

kieruje ich prac± zgodnie z wytycznymi przyjêtymi przez Komitet Wykonawczy i Zgromadzenie Ogólne Interpolu. Od

2000 roku Sekretarzem Generalnym Interpolu jest Ronald K. Noble pełni±cy tê funkcjê ju¿ drug± kadencjê.

Wa¿nym gremium dla pañstw europejskich jest powołany na 60 Sesji Zgromadzenia Ogólnego Interpolu w Punta del

Este, w listopadzie 1991 r. Komitet Europejski Interpolu. Jest to organ doradczo-kontrolny, okre¶laj±cy politykê

Organizacji wobec pañstw członkowskich kontynentu europejskiego. W jego skład wchodz± reprezentanci o¶miu pañstw

wybieranych przez Europejsk± Konferencjê Regionaln± na okres czterech lat oraz europejski przedstawiciel Komitetu

Wykonawczego. Do zadañ Europejskiego Komitetu Interpolu nale¿y przygotowywanie strategii działania Organizacji

maj±cej zasadnicze znaczenie dla organów ¶cigania pañstw europejskich w zwalczaniu przestêpczo¶ci oraz

opracowywanie projektów rekomendacji przyjmowanych podczas obrad Europejskiej Konferencji Regionalnej. Spotkania

Komitetu Europejskiego odbywaj± siê trzy razy w roku.

Podczas Europejskiej Konferencji Regionalnej omawiana jest strategia wzmacniania współpracy pañstw członkowskich

kontynentu europejskiego oraz aktualny stan przestêpczo¶ci w tym regionie, na podstawie raportów opracowywanych

przez Komitet Europejski Interpolu, Poddyrektoriat ds. Europy Sekretariatu Generalnego Interpolu, wła¶ciwe grupy

Strony 2/5

Policja.pl

robocze oraz poszczególne delegacje. Pierwsza Europejska Konferencja Regionalna odbyła siê w Rzymie w 1966 r. Do

1976 r. spotkania tego gremium odbywały siê co dwa lata, a od 1976 roku Europejska Konferencja Regionalna

organizowana jest corocznie.

W 1983 r. zadecydowano, i¿ Europejski Wiceprezydent Interpolu bêdzie pełnił funkcjê przewodnicz±cego Europejskiej

Konferencji Regionalnej. Na 66 Sesji Zgromadzenia Ogólnego Interpolu, która odbyła siê w New Delhi, w pa¼dzierniku

1997 r. podjêto decyzjê, i¿ regionalne konferencje bêd± odbywały siê regularnie na piêciu kontynentach: w Afryce, Azji,

Europie i w obu Amerykach.

Doradcy Interpolu pełni± jedynie rolê konsultantów w okre¶lonych sprawach. Wyznaczani s± na trzy lata przez Komitet

Wykonawczy spo¶ród fachowców ciesz±cych siê miêdzynarodowym uznaniem i autorytetem w dziedzinie, która

interesuje Organizacjê. Ich nominacja jest wa¿na dopiero po przyjêciu jej przez Zgromadzenie Ogólne. Doradca mo¿e

byæ odwołany z funkcji decyzj± Zgromadzenia Ogólnego.

Polska w strukturach Interpolu

Polska Policja jest obecna w miêdzynarodowych strukturach policyjnych od 1923 roku, kiedy to przedstawiciele polskiej

policji uczestniczyli w kongresie zało¿ycielskim Miêdzynarodowej Komisji Policji Kryminalnych.

W 1952 roku na skutek uwarunkowañ politycznych strona polska zerwała wszelkie kontakty z Interpolem, chocia¿

formalnie nigdy z niej nie wyst±piła. Jedynie Jugosławia z pañstw zza "¿elaznej kurtyny" pozostała w strukturach

Organizacji, jednak w latach dziewiêædziesi±tych, w zwi±zku z tzw. konfliktem bałkañskim została usuniêta z Interpolu.

Po raz drugi Polska została przyjêta w poczet członków M.O.P.K. Interpol w 1990 roku podczas Sesji Zgromadzenia

Ogólnego Interpolu w Ottawie.

W wyniku przemian ustrojowych, jakie dokonały siê w Polsce po 1989 roku, polska Policja stanêła przed nowymi

zadaniami w walce z przestêpczo¶ci±. Pojawiły siê nowe rodzaje przestêpstw takie jak: przestêpstwa bankowe, piractwo

towarowe i wiele innych. Ponadto ułatwienia w ruchu granicznym wraz z poło¿eniem geograficznym w centrum Europy

sprawiły, ¿e zorganizowane grupy przestêpcze przemycaj± przez Polskê skradzione samochody, narkotyki, nielegalnych

imigrantów itd.

Polskiej Policji ciê¿ko byłoby sprostaæ nowym wyzwaniom walcz±c samodzielnie z narastaj±c± fal± przestêpczo¶ci.

Konieczno¶ci± stało siê nawi±zanie szerokiej współpracy z organami ¶cigania innych pañstw. Dziêki przynale¿no¶ci

Polski do Interpolu, polska Policja uzyskała dostêp do jego bogatych zbiorów danych, jak równie¿ do nowoczesnego

zinformatyzowanego systemu wymiany informacji o globalnym zasiêgu.

Za po¶rednictwem systemu ł±czno¶ci I-24/7 mo¿liwe jest kontaktowanie siê z organami ¶cigania innych pañstw, w celu

uzyskiwania informacji na potrzeby ¶ledztw prowadzonych przez polsk± Policjê. Mo¿liwe jest tak¿e korzystanie z

interpolowskich baz danych oraz ich zasilanie. Korzystaj±c z członkostwa Polski w Interpolu, polskie organa ¶cigania

mog± równie¿ zdobywaæ, przekazywaæ i wymieniaæ do¶wiadczenia w zakresie zwalczania przestêpczo¶ci poprzez

udział swoich przedstawicieli w organizowanych przez Organizacjê konferencjach i szkoleniach miêdzynarodowych.

Narzêdzia Interpolu w walce z przestêpczo¶ci± miêdzynarodow±

Jednym z podstawowych narzêdzi Interpolu słu¿±cym sprawnemu i efektywnemu działaniu jest globalny system

ł±czno¶ci I-24/7 zapewniaj±cy pañstwom członkowskim stał±, szybk± i jednocze¶nie bezpieczn± komunikacjê. Jest to

najwiêkszy i najbardziej zasobny w dane system wymiany informacji.

Istotn± rolê w ¶ciganiu sprawców przestêpstw spełniaj± tzw. notices, czyli listy goñcze. S± one publikowane przez

Sekretariat Generalny w czterech oficjalnych jêzykach Interpolu, na wniosek pañstw członkowskich. Istnieje sze¶æ

kategorii listów goñczych, ka¿dy oznaczony innym kolorem: Red Notice oznacza poszukiwania w celu aresztowania i

ekstradycji, Yellow Notice ogłaszany jest w celu wszczêcia poszukiwañ osób zaginionych, Blue Notice publikowany w

celu uzyskania dodatkowych danych o osobie lub informacji o nielegalnej działalno¶ci, Black Notice wydawany w celu

ustalenia to¿samo¶ci niezidentyfikowanych zwłok, Green Notice zawiera ostrze¿enia o osobach, które popełniły

przestêpstwa i istnieje du¿e prawdopodobieñstwo, ¿e mog± popełniæ takie samo przestêpstwa w innym kraju, Orange

Notice publikowany jest w celu ostrze¿enia przed zagro¿eniami, w zwi±zku z mo¿liwo¶ci± u¿ycia czy wykorzystania

przez pewne osoby broni, materiałów wybuchowych lub przesyłek pułapek.

Kolejnym wa¿nym narzêdziem Interpolu wykorzystywanym w zwalczaniu wszelkich form przestêpczo¶ci s± bazy

danych Interpolu. Obecnie Interpol dysponuje bazami danych dotycz±cymi: poszukiwanych sprawców przestêpstw,

skradzionych pojazdów, dokumentów, dzieł sztuki, a tak¿e bazami danych ¶ladów linii papilarnych, profili genetycznych

Strony 3/5

Policja.pl

oraz wizerunków ofiar przestêpstw pedoseksualnych.

W 2003 roku w strukturze Sekretariatu Generalnego Interpolu wyodrêbniono Centrum Dowodzenia i Koordynacji,

którego głównym zadaniem jest koordynacja wa¿nych przedsiêwziêæ realizowanych przez kilka pañstw członkowskich

oraz zapewnienie pomocy i wsparcia krajom członkowskim podczas zaistnienia na ich terytorium sytuacji kryzysowych

lub podczas organizacji du¿ych imprez masowych.

Kluczowe obszary działalno¶ci Interpolu

Interpol został powołany do walki z przestêpczo¶ci± miêdzynarodow±. Obecnie jego działalno¶æ koncentruje siê na

sze¶ciu priorytetowych obszarach:

zwalczaniu przestêpczo¶ci narkotykowej i zorganizowanej,

zwalczaniu przestêpczo¶ci ekonomicznej oraz przestêpczo¶ci wykorzystuj±cej zaawansowane technologie

informatyczne

poszukiwanie zbiegłych przestêpców,

zwalczaniu terroryzmu i zapewnieniu bezpieczeñstwa i porz±dku publicznego,

zwalczaniu handlu lud¼mi

zwalczaniu korupcji

Sekretariat Generalny Interpolu gromadzi i analizuje dane otrzymane z krajów członkowskich w celu opracowywania

stosownych raportów dotycz±cych poszczególnych dziedzin przestêpczo¶ci. Zapewnia równie¿ pomoc pañstwom

członkowskim w prowadzeniu miêdzynarodowych ¶ledztw, koordynuje sprawy, w które zaanga¿owane s± przynajmniej

dwa pañstwa członkowskie; organizuje spotkania robocze w przypadku wykrycia wspólnych elementów w sprawach,

które tocz± siê na terenie pañstw członkowskich, organizuje konferencje po¶wiêcone konkretnym zagadnieniom.

W zakresie zwalczania przestêpczo¶ci narkotykowej i zorganizowanej identyfikuje nowe trendy, szlaki przemytnicze i

grupy przestêpcze, wymienia informacji o najnowszych sposobach i technikach walki z kartelami narkotykowymi.

W obszarze zwalczania przestêpczo¶ci ekonomicznej koncentruje siê na zwalczaniu: prania pieniêdzy, fałszerstw

pieniêdzy i kart płatniczych, przestêpczo¶ci przeciwko własno¶ci intelektualnej.

Interpol powołał do ¿ycia specjalny wydział ds. poszukiwania zbiegłych przestêpców pod nazw± Fugitive Investigative

Service, w celu usprawnienia współpracy miêdzy krajami członkowskimi. Do jego najistotniejszych zadañ nale¿y:

opracowywanie i publikowanie listów goñczych,

koordynacja i upowszechnianie najlepszych praktyk i wiedzy specjalistycznej,

koordynacja bie¿±cych dochodzeñ.

Jednym z jego podstawowych zadañ jest koordynacja działañ słu¿±cych ¶ciganiu sprawców zbrodni wojennych i

przeciwko ludzko¶ci.

W zakresie zwalczania terroryzmu oraz zapewnienia bezpieczeñstwa i porz±dku publicznego Interpol gromadzi,

przechowuje, analizuje i wymienia informacje o osobach i grupach podejrzanych o terroryzm. Organizacja koordynuje

równie¿ obieg zawiadomieñ o ewentualnych zagro¿eniach ze strony szczególnie niebezpiecznych przestêpców,

terrorystów itd.

W obszarze zwalczania handlu lud¼mi Interpol koncentruje swoje wysiłki przede wszystkim na trzech obszarach:

przeciwdziałaniu i zwalczaniu handlowi kobietami w celu seksualnego wykorzystywania,

zwalczaniu przemytu ludzi oraz

zwalczaniu procederu seksualnego wykorzystywania dzieci.

W ramach działañ słu¿±cych zwalczaniu korupcji podjêta została decyzja o utworzeniu w Wiedniu Wy¿szej Szkoły

Interpolu Zwalczania Korupcji. Szkoła bêdzie oferowaæ specjalistom organów ¶cigania, sektora publicznego i

prywatnego oraz ¶rodowisk naukowych szerok± wiedzê dotycz±c± m.in. takich aspektów jak ¼ródła korupcji, pranie

pieniêdzy, prowadzenie postêpowañ z tego zakresu a tak¿e problematykê deontologiczn±.

Strony 4/5

Policja.pl

Współpraca z Organizacj± Narodów Zjednoczonych

W listopadzie 2004 roku Interpol otworzył biuro oficera ł±cznikowego w ONZ w Nowym Jorku, co w znacznej mierze

przyczyniło siê do intensyfikacji współpracy z innymi multilateralnymi organizacjami i podkre¶la istotne znaczenie w

koordynowaniu prac maj±cych na celu zwalczanie przestêpczo¶ci kryminalnej o ¶wiatowym zasiêgu.

Podczas 74 Sesji Zgromadzenia Ogólnego Interpolu w Berlinie ustalono szereg kroków umo¿liwiaj±cych współpracê z

Organizacj± Narodów Zjednoczonych w kwestii zwalczania terroryzmu i sposobów finansowania działalno¶ci organizacji

terrorystycznych. Zgodnie rezolucjê 1617 Rady Bezpieczeñstwa ONZ, przyjêt± w 2005 roku zintensyfikowana została

współpraca Interpolu i ONZ w walce z aktami terrorystycznymi dokonywanymi przez Al.-Quaidê i Tabilanów. W ramach

tej współpracy publikowane s± specjalne noty Interpolu i ONZ dotycz±ce osób bêd±cych przedmiotem sankcji

nało¿onych przez ONZ na wspomniane organizacje terrorystyczne.

Współpraca z Europolem

Współpraca z Europolem opiera siê na porozumieniu o wzajemnej współpracy z dnia 5 listopada 2001r ("Co-operation

agreement between Interpol and Europol"). Celem tego porozumienia jest dalsza współpraca pomiêdzy Interpolem i

Europolem w zwalczaniu przestêpczo¶ci zorganizowanej z zachowaniem kompetencji ka¿dej organizacji. Osi±gniêcie

tego celu mo¿liwe jest poprzez wymianê informacji operacyjnych, strategicznych oraz technicznych, jak równie¿ poprzez

rozwój systemu szkoleñ oraz wymianê oficerów ł±cznikowych.

Współpraca z UNESCO.

W maju 2003r Interpol wraz z UNESCO podpisał porozumienie, na mocy którego ustalono utworzenie bazy danych dóbr

kultury utraconych lub zaginionych podczas działañ wojennych w Iraku. Dziêki temu UNESCO posiada dostêp do

systemu informatycznego Interpolu umo¿liwiaj±cego wymianê informacji na temat skradzionych dzieł sztuki.

Współpraca ze ¦wiatow± Organizacja Zdrowia

Od 2007 roku Interpol współpracuje ze Specjaln± grup± miêdzynarodow± ds. fałszerstw produktów medycznych

(IMPACT) funkcjonuj±c± przy ¦wiatowej Organizacji Zdrowia. Sprzeda¿ i obrót sfałszowanymi produktami

medycznymi stanowi powa¿ny problem w pewnych regionach Azji Południowo-Wschodniej oraz Afryki.

Współpraca z firm± Microsoft

Współpraca z firm± Microsoft opiera siê na działaniach przeciwko przestêpstwom komputerowym (kontrole adresów

internetowych), w tym przeciwko phisingowi, polegaj±cym na kradzie¿y informacji potrzebnych m.in. do wyłudzania

pieniêdzy, kontroli rejestracji nowych domen.

Podsumowanie

Interpol jest organizacj± niezwykle dynamiczn±, stale dopasowuj±c± swoj± strukturê i działanie do coraz to nowych

zagro¿eñ, jakie niesie ze sob± rozwój zorganizowanej przestêpczo¶ci miêdzynarodowej. Jest tak¿e zaanga¿owany w

ró¿norodne projekty i przedsiêwziêcia, które maj± na celu ogóln± poprawê bezpieczeñstwa, jak i usprawnienie

współpracy miêdzy organami ¶cigania poszczególnych krajów członkowskich.

Strony 5/5

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: