AVT-936.pdf

Alarm samochodowy z telefonem GSM

Alarm samochodowy

z telefonem GSM

SIEMENS C/S/M35

AVT–xxx

Przedstawiamy sposób

podłączenia telefonu GSM do

systemu z mikrokontrolerem.

Napisany dla mikrokontrolera

program, to rodzaj alarmu

z powiadomieniem, który może

zostać zainstalowany na

przykład w samochodzie. Jednak

opisywaną aplikację należy

traktować bardziej jako pewną

sugestię, co do wykonania części

sprzętowej i interfejsu łączącego

mikrokontroler z telefonem GSM,

aniżeli gotowe do wykorzystania

urządzenie.

Rekomendacje :

wykorzystanie w dzisiejszych

czasach telefonów i modemów

GSM jest bardzo powszechne.

Artykuł polecamy wszystkim,

którzy planują rozszerzenie

funkcjonalności budowanego

przez siebie sprzętu

o łączność bezprzewodową.

Przykładowy projekt alarmu

z powiadomieniem jest

znakomitym punktem startowym.

Funkcje realizowane przez mi-

krokontroler w prezentowanej apli-

kacji są następujące:

– wysyłanie przez SMS powiado-

mienia o załączeniu,

– wyłączenie alarmu przez identy-

ﬁkację osoby dzwoniącej,

– możliwość odbioru SMS z ko-

mendami (nie zaimplementowa-

na, jednak obecna w bibliotekach

programowych).

Program sterujący napisany jest

w języku C dla mikrokontrolera

8051. Opisywane wyżej funkcje za-

implementowano w bibliotekach i są

one gotowe do wykorzystania. Wy-

magają jednak pewnej inwencji wła-

snej Czytelnika i ewentualnej para-

metryzacji. Jeszcze raz powtórzę, że

aplikację należy traktować jako przy-

kład połączenia mikrokontrolera z te-

lefonem GSM przy pomocy ogólnie

dostępnych podzespołów.

Aplikacja wykorzystuje ją jako bu-

for od odbioru komunikatów SMS

(zmienna UDBuf o rozmiarze 1 kB),

pozostawiając sporą jej część na

różne inne zmienne użytkownika.

Mikrokontroler AT89S8252 jest

zgodny ze standardowym INTEL

8052. Szyna danych ma długość 8

bitów, a szyna adresowa 16 bitów.

Ze zgodności tej wynika również

fakt, że młodszy bajt adresu urzą-

dzenia zewnętrznego oraz 8–bitowe

słowo danych są multipleksowa-

ne na wyprowadzeniach portu P0.

Jako pierwszy wyprowadzany jest

adres, później zmienia się stan li-

nii ALE z wysokiego na niski, a na-

stępnie odczytywane lub zapisywa-

ne jest słowo danych. Sekwencja

ta powtarza się dla każdej operacji

odczytu lub zapisu komórki pamię-

ci zewnętrznej. W związku z tym

adres musi zostać zapamiętany

w zewnętrznym przerzutniku. Rolę

tę pełni układ U2,z tj. 8–krotny

przerzutnik typu „D” 74LS373 (lub

74HCT373).

Na płytce brak jest dekodera

adresów rozróżniającego wybrane

komórki pamięci. Zakłada się, że

pamięć U3 (statyczny RAM typu

6264) pracuje zawsze, gdy linia

adresowa A13 ma stan niski. Kie-

runkiem przepływu danych (zapis/

odczyt) sterują sygnały RD (read)

i WR (write) wyprowadzane przez

PODSTAWOWE PARAMETRY

Opis układu

Na rys. 1 przedstawiono sche-

mat układu sterownika alarmu. Ste-

rownik modelowy został zbudowany

przy wykorzystaniu mikrokontrolera

AT89S8252–24JI (w obudowie PLCC)

taktowanego kwarcem o częstotli-

wości 11,0592 MHz. Mikrokontroler

ma dołączoną zewnętrzną pamięć

RAM o pojemności 8 kB, która pra-

cuje w obszarze XDATA, wykorzy-

stując adresy od 0x0000 do 0x1FFF.

• Płytka o wymiarach 114 x 72 mm

• Zasilanie 12 VDC

• Telefon nie jest częścią projektu

• Sterowanie telefonu komendami AT

• Wysyłanie powiadomienia (SMS) o

włączeniu alarmu

• Możliwość odbioru SMS z komendami

(opcja)

• Zdalne wyłączanie alarmu

• Dwa przekaźniki do dowolnego

wykorzystania

Elektronika Praktyczna 7/2006

P R O J E K T Y

Alarm samochodowy z telefonem GSM

Rys. 1. Schemat układu alarmu samochodowego

Elektronika Praktyczna 7/2006

Alarm samochodowy z telefonem GSM

mikrokontroler, a zależne od reali-

zowanych przezeń rozkazów zapisu,

czy odczytu danych.

Funkcję interfejsu pomiędzy mi-

krokontrolerem, a telefonem GSM

pełni układ U7 typu MAX232 (lub

odpowiednik). Sygnały z wyprowa-

dzeń interfejsu UART mikrokontro-

lera, poprzez układ MAX, dopro-

wadzone są do złącza X14. Jest to

złącze 9–wyprowadzeniowe złącze

męskie typu DSUB, identyczne z za-

lecanym dla urządzeń DTE przez

standard EIA232 (to jest takie, jak

w komputerze PC). Do komunikacji

wykorzystywane są tylko dwa sygna-

ły – RXD i TXD. Inne doprowadze-

nie nie są podłączone, bądź służą

do doprowadzenia zasilania. Tu kil-

ka słów wyjaśnienia.

Oryginalnie, do połączenia płytki

z telefonem GSM, używane były ka-

ble do transmisji danych, przeznaczo-

ne dla telefonu ERICSSON T10 lub

SIEMENS C/S/M35, w zależności od

dołączonego modelu aparatu. Cechą

charakterystyczną tych kabli jest fakt,

że czerpią one zasilanie z nieużywa-

nych wyprowadzeń interfejsu RS232.

W związku z tym, wymagane było do-

łączenie napięcia zasilającego do od-

powiednich wyprowadzeń złącza. Na-

pięcie zasilające płytkę, to jest +5 V,

okazało się do tego celu zupełnie

wystarczające. Oczywiście nie jest to

zgodne ze standardem wyprowadzeń

sygnałów i w przypadku użycia ze-

wnętrznego modemu GSM podłącza-

nego przy pomocy kabla do transmi-

sji szeregowej, należy te doprowadze-

nia napięcia zasilania odciąć.

Rozwiązanie takie ma swoje za-

lety, mimo swojej dosyć wysokiej

ceny: za układ MAX trzeba zapła-

cić kilka złotych, a za kabel kilka-

naście. Zyskuje się jednak w ten

sposób możliwość testowania i uru-

chomienia płytki przy pomocy kom-

putera PC i programu terminalowego

(komendy wysyłane są jako łańcu-

chy znaków i mogą być obserwo-

wane na ekranie PC, natomiast od-

powiedzi telefonu można wpisywać

ręcznie), a dodatkowo każdy ﬁrmo-

wy kabel jest wyposażony w odpo-

wiednie złącze do telefonu. Odpada

więc problem z jego zakupem i uni-

ka się sytuacji uszkodzenia aparatu

przez różne „samoróbki”.

Niestety nie rozwiązuje to pro-

blemu zasilania telefonu. Oczywi-

ście każdy aparat telefoniczny GSM

wyposażony jest w lepszy lub gor-

szy akumulator. Wymaga on jed-

nak okresowego ładowania, którego

częstość zależy od jakości i stopnia

zużycia akumulatora. Akumulatora

nie można jednak ładować prądem

„wprost”, co oznacza, że ładowarka

powinna być „inteligentna” i dosto-

sowywać ilość dostarczanej energii

do stanu naładowania akumulato-

ra. I tu można napotkać pewien

problem: niektóre telefony mają tę

„inteligencję” wbudowaną, inne wy-

magają wykonania odpowiedniego

układu ładowania. Używany przeze

mnie w testach telefon SIEMENS

C35 został przez producenta wypo-

sażony w układ sterowania ładowa-

niem akumulatora i jest do zastoso-

wania w systemach embedded wręcz

idealny. Nie dosyć, że do popraw-

nej pracy wystarcza doprowadzenie

napięcia +5 V (maksymalnie do

8 V) podanego pomiędzy doprowa-

dzenia 1 oraz 2 i 3 złącza (opis

złącza telefonu SIEMENS C/S/M35

można znaleźć w rozdziale 1.4), to

jeszcze na dodatek sterowanie te-

lefonem jest proste i bezproblemo-

we. Praktycznie niemal wszystkie

funkcje telefonu mogą być załącza-

ne z użyciem komend AT i prostej

transmisji szeregowej przez interfejs

UART. Niestety w celu doprowadze-

nia zasilania, wtyczka oryginalnego

kabla musi być rozebrana, a napię-

cie doprowadzone indywidualnie.

Prezentowana aplikacja nie opisuje,

w jaki sposób ma to być zrobio-

ne. Można to jednak wydedukować

w prosty sposób z lektury wcześniej-

szych rozdziałów.

Sygnały z czujników zewnętrz-

nych są odizolowane przy pomocy

transoptorów. Napięcie doprowa-

dzane jest pomiędzy anodę i kato-

dę diody LED sterując załączaniem

odpowiedniego tranzystora. Napięcie

z kolektora doprowadzane jest na

wejście układu multipleksera typu

74LS157 (lub 74HCT157) wybiera-

jącego jedno z dwóch wejść, w za-

leżności od stanu doprowadzonego

na wejście sterujące A/B (nóżka 1

układu 74LS157).

Użycie jednego z dwóch układów:

multipleksera lub bufora szyny da-

nych wybieranego przez odpowied-

ni adres obecny na szynie adreso-

wej było konieczne ze względu na

ograniczenie liczby wyprowadzeń.

Jako układ wykonawczy pracuje

ULN2003A sterujący pracą przekaź-

ników oraz zasilaniem brzęczka.

Ostatnim elementem wymagają-

cym omówienia jest układ produkcji

Texas Instruments, TL7705. Należy

on do grupy układów, tak zwanych

nadzorców napięcia zasilającego ( vol-

tage supervisors ) i w tej aplikacji służy

do wypracowania sygnału zerującego

mikrokontroler reset . Układ pracu-

je, o ile doprowadzenie RIN znajduje

się w stanie wysokim oraz napięcie

doprowadzone do wejścia pomiaro-

wego SEN ma odpowiednią wartość.

W związku z tym, że wejście pomiaro-

we jest dołączone wprost do napięcia

zasilającego mikrokontroler, pełni ono

funkcję wyłącznie pomiarową. Inaczej

jest w przypadku wejścia RIN. Jest

ono doprowadzone do złącza interfej-

su SPI umożliwiając programowanie

mikrokontrolera w układzie. Obecny

na tym doprowadzeniu stan niski

umożliwia przejście w tryb zapisu pa-

mięci wewnętrznej Flash (wymagany

jest dla tego trybu aktywny sygnał

zerowania mikrokontrolera reset ).

Aktywnym sygnałem wyjściowym

TL7705 może być stan niski (wy-

prowadzenie 5) lub wysoki (wypro-

wadzenie 6). Sygnały wyjściowe do-

prowadzone są do zworek JP1 i JP2.

Uwaga: może być wlutowana tylko

jedna z nich. Umożliwia to wyko-

rzystanie w płytce mikrokontrolera

AT89S8252 (należy wlutować zworkę

JP1) lub zgodnego z nim pod wzglę-

dem wyprowadzeń mikrokontrolera

AVR, na przykład AT90S8515 wy-

magającego, aby stanem aktywnym

sygnału reset był stan niski.

Płytka jest przystosowana do za-

silania napięciem +12 V pochodzą-

cym z zewnętrznego źródła napięcia

zasilającego. Wartość napięcia to nie

tyle wymóg przetwornicy zasilającej

(ta pracuje poprawnie w zakresie od

+7 do +35 V) ile użytych prze-

kaźników. Zasila ono wprost cew-

ki przekaźników oraz prosty układ

przetwornicy step–down zbudowanej

z użyciem układu typu LM2575–T5.0

produkcji ﬁrmy National Semicon-

ductors. Mimo, iż na płytce przewi-

dziano miejsce na radiator, w nor-

malnych warunkach pracy nie musi

on być instalowany.

Montaż i użytkowanie

Układ został zmontowany na

płytce dwustronnej z metalizacją

otworów. Montaż jest mieszany,

to jest do konstrukcji urządzenia

wykorzystano zarówno elementy

do montażu przewlekanego (dioda

LED, podstawka mikrokontrolera,

rezonator kwarcowy, układy scalone

i transoptory, dławik i dioda, termi-

natory itp.), jak i do montażu po-

wierzchniowego (niemal wszystkie

elementy R i C z wyjątkiem kon-

Elektronika Praktyczna 7/2006

Alarm samochodowy z telefonem GSM

densatorów elektrolitycznych). Nie

ma szczególnych zaleceń kolejności

montażu – ta może być dowolna.

Moim zdaniem osoby nie mające

doświadczenia z aplikacjami prze-

twornic napięcia zasilania, powinny

zacząć od wlutowania elementów

przetwornicy zasilającej, doprowa-

dzenia napięcia +12 V oraz po-

miaru napięcia wyjściowego. Uchro-

ni to układ mikrokontrolera przed

uszkodzeniem w przypadku, gdy po-

pełnione zostaną błędy montażowe.

Napięcie wyjściowe najlepiej jest

mierzyć przy pomocy oscyloskopu,

który umożliwi również obserwację

jego kształtu. Pozwoli to uniknąć

problemów nie tylko z zasilaniem

układów TTL, czy mikrokontrolera,

ale również z przypadkowymi załą-

czeniami sygnału reset na wyjściu

TL7705.

Jako aktywny uważany jest stan

wysoki napięcia doprowadzonego

do złącza X2..X9. Musi być ono na

tyle duże, aby zaświecić diodę LED

znajdującą się wewnątrz struktury

transoptora. W związku z tym rezy-

story R4...R11 należy dobrać w za-

leżności o przewidywanej wartości

napięcia pochodzącego z czujników.

Wykorzystując transoptory PC849

lub ich odpowiedniki LT849 (o nie-

co wyższym prądzie załączenia

i gorszym współczynniku przeno-

szenia) wartość rezystancji R4...R11

można obliczyć jako:

W przypadku doprowadzenia

z aplikacją sterującą (w tym przypad-

ku jest to liczba 9861), albo skom-

pilowanie programu z inną stałą. Jej

deklarację zawiera plik nagłówkowy

„ VARIABLES35.H ” i tam może być

ona zmieniona. Jest to o tyle waż-

ne, że po wprowadzeniu kodu PIN

aplikacja sterująca bada odpowiedź

telefonu i jeśli zwracany komunikat

jest różny od „OK”, to program za-

sygnalizuje błąd komunikacji z tele-

fonem i praktycznie zakończy pra-

cę. Będzie o tym mowa dalej, przy

omawianiu szczegółów związanych

z cechami aplikacji sterującej.

Sygnały z czujników alarmowych

muszą być doprowadzone do złącz

X2...X9 z tym, że złącze X2 do-

datkowo służy do załączania trybu

czuwania alarmu. Podanie na wej-

ście X2 napięcia (zgodnie z zasa-

dami opisywanymi dla czujników)

przez czas około 1 sekundy, powo-

duje zmianę trybu z nieaktywnego

na czuwania. Po tej zmianie po-

nowne podanie sygnału (już znacz-

nie krótszego, około 200 ms) na X2

spowoduje załączenie alarmu. Wej-

ście to funkcjonuje identycznie, jak

na X3..X9.

Płytka jest wyposażona w dwa,

niezależnie załączane przekaźniki.

Mogą być one użyte w zupełnie

dowolny sposób, zgodnie z inwen-

cją użytkownika. Można na przy-

kład wyposażyć aplikację w prosty

interpreter poleceń, który będzie

sterował przekaźnikami. W tym mo-

mencie, po załączeniu alarmu, RL1

pracuje w sposób przerywany, a RL2,

załączany jest na stałe. Pierwszy

może być na przykład użyty do

sygnalizacji wizualnej przy pomocy

mrugających świateł kierunkowska-

zów, drugi do załączenia sygnaliza-

cji dźwiękowej, przerwania obwodu

zapłonu itp.

Alarm jest wyłączany dzięki

identyﬁkacji osoby dzwoniącej. Nu-

mer telefonu próbującego nawiązać

połączenie jest rozpoznawany i jeśli

jest to telefon zapisany w parame-

trach programu jako zarządzający,

alarm jest wyłączany. Połączenie

przychodzące jest rozłączane po

sprawdzeniu numeru telefonu, toteż

jego przeprowadzenie nie pociąga za

sobą praktycznie żadnych kosztów.

Alarm nie posiada dołączonego

wyświetlacza, nie korzysta również

z wyświetlacza telefonu. Komunika-

cja z użytkownikiem przeprowadzana

jest za pomocą diody LED oraz ko-

munikatów SMS. Bufor komunikatów

(pamięć) jest na tyle duży, że można

alarm wyposażyć w interpreter pole-

ceń przesyłanych za pomocą SMS–

–ów. Układ jest w stanie bez żad-

nych problemów odbierać je, jednak

praktyczną realizację tego zagadnienia

pozostawiono inwencji użytkownika.

Aplikacja sterująca

Można zaryzykować twierdzenie,

że najważniejszą funkcją aplikacji

sterującej jest ta inicjująca pracę

i nastawy telefonu komórkowego.

Nosi ona nazwę initgsm() i została

predeﬁniowana w bibliotece „ SIE-

MENS35.C ”. Przyjrzyjmy się reali-

zowanym przez nią nastawom. Na

list. 1 umieszczono tę funkcję wraz

z fragmentem pliku nagłówkowego

VARIABLES35.H zawierającego deﬁ-

nicje zmiennych i stałych przezna-

czonych do wykorzystania przez

różne funkcje obsługi komunikacji

z aparatem GSM.

Wszystkie komendy AT prze-

syłane są do telefonu przez inter-

fejs UART za pomocą standardo-

wej funkcji printf() predeﬁniowanej

przez producenta kompilatora w bi-

bliotece stdio.h , w którą wyposażony

Uwe

−

]

[

Ω

]

012

[

]

zewnętrznego napięcia o wartości

12 V, zalecane jest użycie rezysto-

rów o wartości 1...1,2 kV. Oczy-

wiście rezysto ry mogą być różn e

dla różnych wejść (uwaga: złącze

X2 przeznaczone jest do dołącze-

nia prz ycisku załącza jącego alarm!).

Podobnie wymagane jest dobranie

wartości rezystora R12 w zależności

od posiadanego buzzer’a:

Program sterujący został skom-

List. 1. Funkcja initgsm()

code char CPIN[] = „AT+CPIN=9861”; //wprowadzenie numeru PIN

code char ECHOOFF[] = „ATE0”; //wyłączenie echa komendy AT

code char SETNOTICE[] = „AT+CNMI=1,1,0,2”; //ustawienie sposobu powiadamiania

code char SETCLIP[] = „AT+CLIP=1”; //ustawienie sposobu powiadamiania funkcji CLIP

//wysłanie numeru PIN do telefonu, ustawienie sposobu powiadamiania

bit initgsm()

{

idata char temp[8];

]

−

Uzas

buzz

[

Ω

]

Izas

buzz

pilowany wraz z kodem PIN zapa-

miętanym jako stała. Kod PIN jest

wprowadzany do telefonu tuż po

załączeniu zasilania i jest to pierw-

sze przesyłane przez program po-

lecenie do aparatu GSM. Oczywi-

ście numer ten może być inny dla

każdej karty PIN i w związku z tym

możliwe są dwa rozwiązania: albo

zmiana numeru PIN na zgodny

printf(“%s\n”,CPIN); //wprowadzenie numeru pin

gets(&temp); //jako pierwsze wysyłane jest 0D+0A

gets(&temp); //jeśli PIN był poprawny, to komunikat „OK”+0D+0A

//jeśli komunikat <>OK, funkcja zwraca 0 i kończy pracę

if (strncmp(temp, „OK”, 2) != 0) return(0);

printf(“%s\n”,ECHOOFF); //wyłączenie echa rozkazu

gets(&temp);

printf(“%s\n”,SETNOTICE); //ustawienie trybu powiadomienia o sms

gets(&temp);

printf(“%s\n”,SETCLIP); //ustawienie trybu powiadomienia funkcji CLIP

gets(&temp);

return(1);

}

Elektronika Praktyczna 7/2006

[

Alarm samochodowy z telefonem GSM

Rys. 2. Schemat montażowy płytki drukowanej

podejmowaniem odpowiedniej ak-

cji, w zależności od stanu zmiennej

czujnika oraz statusu alarmu.

Program jest prosty, jego analiza

nie powinna nastręczać trudności.

Omówienia być może wymaga je-

den drobny szczegół.

Po załączeniu alarmu, konieczne

jest wykonywanie akcji związanej

z obsługą załączenia przekaźników

RL1 i RL2. Również w stanie czu-

wania, wykonywana jest funkcja

odczytu stanu czujników alarmu.

W związku z ich realizacją wykony-

wane są kolejne nieskończone pętle,

które – zgodnie z założeniem, że

identyﬁkacja numeru aparatu dzwo-

niącego wyłącza alarm – muszą

sprawdzać komunikaty docierające

z dołączonego telefonu GSM. Nie-

stety nie nadają się do tego celu

standardowe funkcje scanf(), czy

gets(), ponieważ z założenia ocze-

kują one na odbiór całego łańcu-

cha znaków zakończonego na doda-

tek przy pomocy sekwencji CR–LF

(0x0A–0x0D). Użycie standardowych

funkcji przerwałoby, więc funkcjo-

nowanie pętli, a tym samym sygna-

lizację stanu załączenia. W związku

z tym, do obsługi odbioru komu-

nikatu używane jest przerwanie

UART. Jego obsługa jest załączana

na czas obsługi funkcji załączenia

sygnalizacji alarmon(). Znak docie-

rający do UART powoduje ustawie-

nie ﬂagi RI, atym samym przejście

do obsługi przerwania.

Format wysyłanego przez aparat

GSM komunikatu CLIP jest następu-

jący (znaki „białe” tj. nie wyświetla-

ne przez program monitora, zastąpio-

no ich kodami szesnastkowymi!):

0x0D 0x0A

RING 0x0D 0x0A

0x0D 0x0A

+CLIP: 0603630461 0x0D 0x0A

Łatwo zauważyć, że znaki no-

wej linii oraz znaki powrotu ka-

retki wysyłane są 4–krotnie. Wła-

ściwość tę wykorzystałem przy od-

biorze komunikatu. Zmienna unsi-

gned char OxOA_CNT pełni rolę

licznika odebranych znaków końca

linii. Jeśli funkcja odbioru odbierze

4 takie znaki, komunikat jest inter-

pretowany, tzn. funkcja porównuje

numer telefonu odebranego z tym

zapamiętanym w zmiennej SPHONE

i w przypadku zgodności alarm jest

wyłączany lub jest zerowany in-

deks bufora odbioru i program kon-

tynuuje sygnalizację oczekując na

następny komunikat. Podobnie jest

w trybie czuwania.

jest praktycznie każdy kompilator

języka C. Funkcja przesyła łańcuch

znaków (%s) kończąc go znakiem

nowej linii (\n).

Jako pierwszy, przy pomocy ko-

mendy AT+CPIN=<kod pin> jest

przesyłany kod PIN do telefonu.

Wprowadzenie poprawnego nume-

ru PIN jest warunkiem załączenia

telefonu i realizacji przez niego ja-

kichkolwiek innych komend wyko-

rzystywanych przez układ alarmu.

Poprawne wprowadzenie kodu PIN

kończy komunikat OK. Po jego

przesłaniu telefon loguje się do sie-

ci. Aplikacja nie sprawdza jakości

sygnału.

Jako następne przesyłane są na-

stępujące polecenia:

– Wyłączenie echa komendy:

ATE0.

– Ustawienie sposobu powiadamia-

nia o odebranym przez aparat

komunikacie SMS: AT+CNMI-

=1,1,0,2 (przypomnijmy: na sku-

tek realizacji tego polecenia po-

wiadomienie będzie miało postać

+CMTI: <pamięć>, <numer lo-

kalizacji> na przykład +CMTI:

”SM”, 3)

– ustawienie sposobu funkcjono-

wania powiadomienia o przycho-

dzącym połączeniu: AT+CLIP=1

(połączenie przychodzące skut-

kuje pojawieniem się komunika-

tów: RING oraz +CLIP: <numer

telefonu>, <numer funkcji> np.

RING +CLIP: 0603630461, 129.

Po wykonaniu nastaw sposobu

komunikacji z telefonem GSM, rola

aplikacji sterującej sprowadza się do

sprawdzania i dekodowania rozma-

itych komunikatów tekstowych wy-

syłanych przez telefon oraz testowa-

nia stanu czujników. Niestety – ope-

racje na łańcuchach tekstowych są

stosunkowo trudne do wykonania,

jeśli porównać je do operacji na

liczbach. Sprawiają one trudność

nie tylko programiście, ale także

mikrokontrolerowi pochłaniając gro

czasu CPU. Operacje te są również

głównym powodem, dla którego do-

wolny program realizujący interfejs

pomiędzy użytkownikiem, a aparatem

GSM jest bardzo obszerny i trudny

do analizy, a jego implementacja po-

chłania mnóstwo czasu zużytego na

uruchomienie i usuwanie błędów,

mimo iż nie realizuje zbyt skompli-

kowanych funkcji.

Początek programu głównego za-

wiera inicjalizację stanów portów

wyjściowych, zerowanie rejestru

licznika układu Watchdog oraz po-

branie statusu alarmu z wewnętrz-

nej pamięci EEPROM mikrokontro-

lera. W przypadku, gdy komórka

pamięci zawiera same wartości lo-

giczne „1”, to jest bajt o warto-

ści 0xFF, program interpretując tę

sytuację „uważa”, że procesor nie

był jeszcze używany (stan po za-

pisie pamięci Flash). Do komórki

pamięci EEPROM jest zapisywana

wartość oznaczająca stan wyłącze-

nia alarmu. Później wykonywana

jest funkcja inicjalizacji telefonu,

opisywana wyżej i umieszczona na

list. 1. W przypadku, gdy inicjali-

zacja przebiegła pomyślnie (funkcja

initgsm() zwróciła wartość true ),

program przechodzi do wykonywa-

nia pętli nieskończonej, sterującej

Elektronika Praktyczna 7/2006

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: