Cw 7a.doc

(316 KB) Pobierz
Ćwiczenie nr 7

Ćwiczenie nr 7

TEMAT :ADSORPCJA NA GRANICY FAZ ROZTWÓR-GAZ. IZOTERMA ADSORPCJI GIBBSA.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ocena :

Podpis :

 

Napięcie powierzchniowe.

Cząsteczki cieczy w warstewce powierzchniowej znajdują się pod działaniem sił wyciągających ją do wnętrza cieczy. W skutek tego obok ciśnienia wewnętrznego występuje zjawisko napięcia powierzchniowego.

Istniejące siły między cząsteczkami cieczy działają w kierunku zmniejszania powierzchni odgraniczającej ciecz od pary. (na powierzchni siły te, nie są wysycone).

Przemieszczenie cząsteczek z wnętrza cieczy na powierzchnię wymaga wkładu energii , toteż możemy mówić o energii powierzchniowej cieczy, czyli ciecz wykazuje dążność do zmniejszania liczby cząsteczek na swej powierzchni do wielkości możliwie najmniejszą w danych warunkach . W warstwie powierzchniowej musza zatem istnieć siły, zmniejszające powierzchnię które działają wzdłuż powierzchni w każdym jej punkcie. Siły te są niezależne od wielkości powierzchni, lecz jedynie od charakteru cieczy i temperatury, dlatego każda ciecz będzie wykazywać charakterystyczne dla siebie wartości napięcia powierzchniowego.

                       (1)

gdzie:s-napięcie powierzchniowe.

 

Z równania (1) wynika, że napięcie powierzchniowe jest liczbowo równe pracy wytworzenia powierzchni jednostkowej i ma wymiar erg/cm2 czyli dyna/cm.

 

Metoda pęcherzykowa pomiaru napięcia powierzchniowego.

Metoda ta polega na pomiarze ciśnienia niezbędnego, do przerwania błonki powierzchniowej cieczy , przez pęcherzyki powietrza. Wymagane do tego ciśnienie Pm. na końcu kapilary równa się sumie ciśnienia hydrostatycznego Ph na poziomie h i ciśnienia kapilarnego PV.

 

Pm= Ph + Ps                                          (2)

Ciśnienie hydrostatyczne na poziomie h oblicza się za pomocą wzoru:

 

        Ph = r gh                                                  (3)

gdzie: r- gęstość cieczy w danej temperaturze .

Ciśnienie kapilarne, zależy od napięcia powierzchniowego oraz promienia pęcherzyka. Wyznacza się je z porównania pracy zmiany objętości  i powierzchni:

 

p d V=s d s                            (4)

 

                            (5)

Doświadczalne oznaczenie ciśnienia:

 

                                                        (6)

stąd:

                                                     (7)

gdzie:       r-gęstość cieczy manometrycznej w danej temperaturze

h -głębokość zanurzenia kapilary

r -promień kapilary

Pm -zmierzone ciśnienie manometryczne.

Izoterma adsorpcji Gibbsa.

Powierzchnia ma szczególne właściwości, które odgrywają między innymi zasadniczą rolę w zjawisku adsorpcji, gdyż cząsteczki na powierzchni cieczy maja inny potencjał termodynamiczny niż cząsteczki w głębi cieczy.

W oparciu o zasady termodynamiczne , dotyczące adsorpcji na granicy faz roztwór-gaz przeprowadził Gibbs. Rezultaty ujęte zostały w postaci równania mającego charakter ogólny i stanowiącego podstawę fizykochemicznych zjawisk powierzchniowych. Równanie Gibbsa zwane izotermą adsorpcji ustala zależność miedzy nadmiarem stężeniowym Gi tej substancji, jej potencjałem chemicznym i napięciem powierzchniowym i ma postać:

                                                        (8)

gdzie: ai oznacza aktywność i-tej substancji.

Ponieważ , równanie /8/ można zapisać w postaci:

 

              (9)

lub

                                                           (10)

Jeżeli przyjmiemy, że dla roztworów rozcieńczonych ai»ci otrzymamy:

 

                                                        (11)

Równanie  to-(11)- przedstawia najczęściej spotykaną postać izotermy adsorpcji Gibbsa.

 

Obliczanie adsorpcji z równania izotermy Gibbsa.

 

Za pomocą równania izotermy Gibbsa można obliczyć i wykreślić przebieg funkcji Gi=f(ci), z przebiegu funkcji s=f(ci) Obliczenia te można wykonać w różny sposób.

Najczęściej przeprowadza się tzw. wykreślne różniczkowanie krzywej s=f(ci) które daje wartości pochodnych.Różniczkowania te można wykonać w dwojaki sposób:

1.              W różnych punktach krzywej s=f(ci) wykreślamy styczne do niej doprowadzając je do przecięcia się z osią odciętych.  Styczne te tworzą z tą osią kąty a1,a2......... Tangensy tych kątów dają odpowiednie wartości pochodnej dla różnych stężeń substancji i w roztworze. Mnożąc uzyskane wartości , przez odpowiednie wyrażenia – ci /RT otrzymuje się, szukane nadmiary powierzchniowe

 

 

2.             W różnych punktach krzywej s=f(c) wykreślamy styczne do niej, przedłużając je do przecięcia się, z osią rzędnych. Przez punkty, w których narysowano styczne, prowadzimy proste równoległe do osi odciętych, doprowadzając je do przecięcia z osią rzędnych. Styczne i odpowiednie proste równoległe do osi odciętych wyznaczają na osi rzędnych odcinki z. Z zależności geometrycznej wynika:

 

=                            (12)

              czyli

z = -ci                                                                      (13)

oraz

Gi=                                                        (14)

 

 

OPRACOWANIE WYNIKÓW:

 

  1. Wyznaczanie promienia kapilary:

 

 

gdzie:

s- napięcie powierzchniowe wody = 0,07198 [N/m]

pm- ciśnienie manometryczne [mmH2O];[Pa]

r-gęstość wody = 998 [kg/m3]

g- przyśpieszenie ziemskie = 9,81 [m/s2]

h- wysokość słupa cieczy = 0,018 [m]

 

 

  1. Obliczanie napięcia powierzchniowego:

 

 

 

 

 

stężenieC2H2OH [%wag]

0

10

20

30

40

50

60

70

80

ciś. manometr.

pm [mmH2O]

8,0

6,4

5,7

5,1

4,4

4,2

4,0

3,7

3,5

napięcie pow.

[dyna/cm]

72,75

58,38

48,47

41,97

35,54

31,4

...
Zgłoś jeśli naruszono regulamin