Zakład Chemii Fizycznej
Laboratorium Studenckie
TEMAT: SPEKTROFOTOMETRIA ABSORPCYJNA.
Identyfikacja przejścia p®p* w widmie absorpcyjnym
Kationu 2,2’-difenylo-1,1,1’,1’-tetrametyloizoindokarbo-
cyjaninowego.
SPORZĄDZILI:
Aparatura: Spektrofotometr „Spekol”
Szkło: 2 pipety poj. 5cm3
2 zlewki poj.25cm3
Indokarbocyjaniny o stężeniu 1×10-6 mol/dm3
Szczegółowe teorie wiązanie chemicznego dostarczają informacji dotyczących struktury , spektroskopii i relatywności związków . Prostsze teorie wiązania chemicznego , chociaż niepełne dają informacje o strukturze elektronowej cząsteczek .
Koncepcja wiązania zlokalizowanego Lewisa zakłada , że zaangażowane w wiązaniu elektrony pozostają zlokalizowane między dwoma atomami , a wiązania w całej strukturze są sumą indywidualnych wiązań , z których każde działa między dwoma atomami . Według Lewisa , wiązanie kowalencyjne między dwoma atomami jest wynikiem uwspólnienia przez te atomy pary elektronów .
Po napisaniu dla substancji prawidłowego wzoru Lewisa można rozszerzyć metodę Lewisa , korzystając z teorii hybrydyzacji oraz teorii odpychania się par elektronowych powłok walencyjnych , czyli teorii VSEPR , dla uwzględnienia subtelnych aspektów geometrycznych .
Zdelokalizowane elektrony zajmują kolejne poziomy energetyczne , przy czym zgodnie z zakazem Pauliego każdy n – ty poziom może być zajęty przez dwa elektrony . Liczbę zdelokalizowanych elektronów p oraz długość łańcucha polienowego ustala się w oparciu o wzór strukturalny molekuły związku.
Przez potoczne określenie ‘ wiązania chemicznego ‘ rozumie się często wiązanie czy energię wiązania pomiędzy częściami cząsteczki , w oderwaniu od jej reszty . Wobec faktu ,że cząsteczka jest całością , określenie takie nie odpowiada realnej rzeczywistości . Nie ma bowiem w cząsteczce wiązania pomiędzy dwoma atomami , bo nie ma w niej atomów .
III. Cel ćwiczenia:
Celem ćwiczenia jest wyznaczenie widma absorpcyjnego związku i porównanie wyznaczonej długości fali związanej z przejściem p ®p* z wartościami obliczonymi teoretycznie .
IV. Przebieg pomiaru:
1. Zerowanie aparatu
2. Mierzenie ekstynkcji badanego roztworu
W tym celu przesuwamy koszyk z kiuwetami z badanym roztworem tak aby znalazł się na drodze strumienia światła i na skali ekstynkcji odczytujemy wartość wskazana przez miernik. Analogicznie przeprowadzamy pomiary dla długości fali od 400 do 580 nm co 5nm.
Opracowanie wyników:
Długość fali [ nm ]
Ekstynkcja
400
0,001
405
410
415
420
0,002
425
0,003
430
0,004
435
440
0,007
445
0,011
450
0,014
455
0,020
460
0,028
465
0,034
470
0,044
475
0,056
480
0,073
485
0,098
490
0,125
495
0,144
500
0,150
505
0,152
510
0,168
515
0,203
520
0,255
525
0,313
530
0,331
535
0,299
540
545
...
seterah